TBP Balochi

رملچہ: ائید

هسابجار

دی بلوچستان پوسٹ

هو ! مرچی ائید انت ءُ من ،
ماں پناگیری بُنجلُے نالاں پہ وتی ڈیھ ءَ
سمی ءُ سیما پہ بیگواهاں
برے هزاراں میل پند بُرّان انت
برے نند انت ماں ننداکاں شُد هڑتالی
برے گِرّان روپ دست ء دُژمن ءِ دزگُلیں جنینیں سپاهیگاں
برے مهرنگ ءَ کوکار انت گوں واجہ شاجی ءَ
برے گلزار انت شپاد ءَ مان دیان مان ارس ءُ هونانی هار کرتگیں کوراں
گوں ترانبلیں پاداں
اے روچ مہ گند کہ سردر انت مرچی ءُ من زهیرگ پہ وتی ڈیھ ءَ
اے دُرست همے ائید ءِ داتگیں داد انت
کہ پاکستان ءَ پہ همے ائید ءُ اسلام ءَ
رد دات انت منی پیریں کہ هوری ءَ ائید وشتر بیت
روچ ءِ هما روچ ءَ نزاناں ائید چے ءُ هوری گُش انت چی ءَ ؟

اے ارس

نبشتہ کار: سلمان ھمل

رجانکار : بیبگر بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

چوناھا بلوچستان ءَ ھزارانی کچ ءَ اھوال رسانکدر ءِ زیبائی جوڑ بنت بلئے برے برے انچیں ھال وانگ ءَ رس ایت کہ آ انسان ءِ دل ءَ را ملامت کن اَنت-

بگندئے شما جیڑگ ءَ بہ بہ ئے کہ اے نبشتانک چہ پلسپھی ءِ گشتنے ءَ ، شھزانتے ءِ گالاں یا کتابے ءَ چہ زورگ بوتگ بلے من ساری ءَ اچ شما پھلی لوٹ آں کہ چوش شما جیڑ اِتگ اے پٸیم نہ اِنت بلکیں اے منی ھما مارشت اَنت کہ من ماتانی رچوکیں ارس دیستگ اَنت ءُ نبشتہ کُتگ اَنت اے نبشتانک ءِ تہ ءَ ناں گال گچین کتگ اَنت ءُ نیکہ ھوالہ داتگ بلکیں تچک ءَ تچک وتی مارشت شمارا سر کنگ ءِ جُھد کُتگ انت-

اوست ءُ اُمیت ءِ سر ءَ وھدے انسان ءِ بیسہ بال بہ کنت گُڑا الم ترا ھما مرمانی سر ءَ بزگ کنت کہ آ زندگ اَنت بلے زند ءَ پوہ نہ اَنت مروچی زاکر جان ءِ مات دگانی سر ءَ گریوگ ءَ انت کس اے مہ ماریت کہ آ وتی بچ ءِ جتائی ءَ گریوگ ءَ اِنت پرچا کہ اے ھما مات اِنت کہ زاکر جان ءِ وڑیں بے تُرسیں رھشونے ودی یے کتگ ءُ آ راج ءِ واستا کربان اِش کُتگ جی ھو ھما زاکر ءِ گپ بوگ ءَ اِنت کہ آئی ءَ بلوچ ماتانی ارس گپتگ اَنت ، آیانی توار ءَ توارے پِر اِش کُتگ گوں ھمایاں ھمگام بوتگ مروچی زاکر ءِ مات نزور نہ بوتگ بلکیں آئی ءِ اوست چہ مارا پُرشتگ مروچی آ مئے بے سُدی ءُ لاپرواھی ءِ سر ءَ گریوگ ءَ اِنت آ گریوگ ءَ اِنت زاکر جان مُدام اے راج ءِ واستا دگانی سر ءَ زھرشانی کنگ اَت ءُ مروچی ھما زاکر ءِ واستا زھرشانی کنگ ءَ کس ساڑی نہ اِنت-

آ چہ مارا پُرسگ ءَ اِنت کہ مروچی پرچا زاکر دابیں ھزاراں نوجوان بیگواہ انت ءُ دژمن ءِ زوراکی ءَ سگگ ءَ اَنت پمیشکا کہ آ چاگرد ءِ ھمراہ بوتگ اَنت ءُ چاگرد ءَ بیوکیں زوراکیانی ءِ ھلاپ ءَ گپ اِش جتگ ءُ سلوات اش کتگ ءُ ماتی وتی جستانی پسواں وت مارا دیگ ءَ اِنت کہ بژن بیت مروچی اے چاگرد ءِ مھلوک ءِ زبان گُنگ اِنت ءُ راستیں گپ ءِ جنگ ءَ ترس انت کہ ما ھم بیگواہ کنگ مہ بہ ایں اے ارس کہ ماتی ءِ چماں چہ دراتکگ انت اے تژن ءُ شگان انت کہ چہ ماتی چماں دراتکگ ءُ مارا نیم تاس آپ ءِ تہ ءَ بُکگ ءُ مرگ ءَ گشگ ءَ اَنت.مروچی اگاں ما زندگ اِنت یا زندگ بوگ لوٹ ایں گُڑا ھمے چاگرد ءَ گوں سیادی دار ایں ما اے چاگرد ءِ ھچ وڑیں درد ءُ ازیتاں ءَ چہ گستا بوت نہ کن ایں-

مات ءِ چماں چہ درکپتگیں ارس مروچی پمیشکا شیپ گپتگ اَنت کہ گوں آئی ءَ بائد اِنت ھمینچو مردم زھرشانی ءَ ھوار بوت اِنت کہ لٹ ءِ جنگ ءَ لٹ زمین ءَ سر مہ بوت اِنت بلے گوں آئی ءَ زھرشانی ءَ بس لھتے مردم ھوار اَنت کہ آ اے درد ءَ وتی درد کنگ ءَ ات انت-

آ ھمدرداں ابید دگہ کس نیست اَت کہ آ انسانی یا راجی دروشم ءَ اے زھرشانی ءَ ھوار بوت اِنت ءُ وتی راجی زمہ واری پیلو اش کت اِنت گڑا پمیشکا ماتی گوں ترندیں توار ءَ گریوگ ءَ انت ءُ جست کنگ ءَ اِنت کہ مروچی کُجا اِت اَنت ھما ادیب ، شاٸر ، استاد ، نودربر ، سیاستدان ، بیروکریٹ ، لبرل ءُ دیمروئی دوستیں انسان کہ آ بلوچستان ءِ جیڑہ ءَ بیدئے جنگ ءَ توجیل کنوک کہ وھدے یک ماتے چارراہ ءِ سر ءَ گریوگ ءَ ات گُڑا آئی ءَ سکین دیگ ءِ ھاترا بس یک ماتے ءُ جنین زھگ ساڑی ات کہ آ ھم چہ ھمے درد ءَ گوزگ ءَ انت-

اے ارساں ھما کس پھم اِت کنت کہ آ چہ اے ارساں گوستگ کرگوشگ ءِ واب ءَ وابیں مردم اے ارسانی توپان ءَ چہ تچنت ءُ کُج ءَ رو انت؟

بیدئے جنگ ءَ توجیل کنوک ءُ سوشلسٹ کجام مار ءَ ڈنگ جتگ اِت اَنت کہ وھدے یک مات، گوھارے براتے ءُ زھگے ءَ را گورنر ھاٶس ءَ سر بوگ ءَ ساری پولیس ءَ داشتگ ات اَنت-

بژن انت کہ مروچی اے ارسانی گرگ ءَ پہ یک زاکرے بوت انت ءُ مئے دل اش زندگ بہ کتین انت ءُ مارا زھرشانیاں ھوار بوگ ءِ واستا بہ گشتین ئے بلٸے آ زاندانی اِنت-

مروچی ماتی ءِ ارساں مارا اے سرپدی دات کہ ما مُچی ءِ دروشم ءَ چینکدر چہ وتی راجی زمہ واریاں گستائیں مارا بس گالانی دگنیا ءَ زندگ بوگ دوست بیت مارا اے ماتانی اے گوھارانی درداں گوں ھچ وڑیں سیادی نیست کہ آیانی دیدگانی رژن چست کنگ ، کُشگ ءُ بیگواہ کنگ بوتگ اَنت-

مئے تہ ءَ آ راجی پگر ءُ بلوچیت پشت نہ کپتگ کہ اے ماتانی درداں وت ءَ ھوار بہ کن ایں ءُ گون بہ بہ ایں بلے ماتی گوں تو من دزبندی کن آں کہ وتی اے ارساں پھریز وھدے تئی آتراپ ءَ کسے بہ پھم ایت ءُ اے نا دزرسی ءِ ھتم ءِ کنگ ءِ واستا توکل بہ کنت گڑا تو اے ارساں ھمائی ءِ رکینگ ءِ واستا کارمرز بہ کن پرچا کہ تو زاکر جان ءِ ماتے-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

منی راج ءِ ورنا

نبشتہ کار: برزکوھی

رجانک: بیبگر بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

منی راج ءِ ورنا،منی باندات ءِ رَھبر، منی رُژن ءِ چیدگ،گُلیں بھار ءِ مستاگ گوں آھاں راج ءِ اُوست بندوک اِنت کہ تھاریں شپاں چہ رژن پُلَ انت ءُ کارَ انت بلٸے آ سرجمیں شپ پب جی،پیسبک،شترنج ءُ کندگاں گوں گوازین اَنت وھدے روچ ٹک دَنت وپس اَنت ءُ تیوگیں روچ ءَ بے تاھیری ءَ واب جنگ ءَ پد بُست کن اَنت ءُ ھمے جُست ءَ کن انت کہ مُلک ءُ راج انگت چی ءَ  وتواجہ نہ اِنت؟

منی راج ءِ نوجوان وتی کوپگاں اے پریشانی ءِ بار ءَ زیرگ ءَ ساڑی نہ اَنت کہ دژمن ءِ مول ءُ مراد چی اِنت ، دژمن چوں پروش دیگ بیت ءُ ما وت ءَ چوں پھریز اِت کن ایں ءُ سگریٹ ءِ کشگ ءِ ساھت ءَ گوں جُمبناکیں توار ءَ درائین انت کہ ما چہ بالاچ بیرگیر ءِ نسل ءَ انت وتی براتانی بیر ءِ گرگ ءَ زان ایں ءُ بیر ءِ گرگ مٸے ھون ءَ مان اِنت-

منی راج ءِ ورنا بیست ءُ یکمی کرن ءَ ھم ٹک ءُ زات ءِ منوگر اَنت ءُ سردار نواب میر ءُ آھانی چُکانی سر ءَ چمے انچوش ایر کُتگ اَنت کہ آھانی ھرچیز ءَ سرپد اَنت کَے چونیں پوشاک پوش ایت ، کے ءَ چونیں سواس پاد ءَ ءُ چونیں گوانکو ءُ موٹل گون ، کَے ءَ چون وپس ایت ءُ چون گرد ایت البت آھانی گس ءُ اوتاکانی تگرد ءُ جُلانی رنگاں ھم سرپد اِنت ءُ اشانی گندگ ءَ دپ پُراپ بنت ءُ گش انت کہ بلوچ ءِ بھت چیا نہ مَٹ ایت-

منی راج ءِ نوجوان مرچی ھم ملا سید پیر ءُ پکیراں رو انت ءُ پریات ءُ زاری کن اَنت ءُ آزمان ءَ سر بیگ ءِ واب ءَ گند انت ءُ ھمے سرپد بنت کہ دگنیا ءَ الفا سینچورین ءِ سپر ھمے تاھیدانی برورد ءَ بُراتگ-

منی راج ءِ ورنا کتاب دوستی ءَ ناروا پٹ ءُ پول ءَ جرم سوال ءَ بدئت ءُ دگرا سرپدی دیگ ءَ گنوکی سرپد بنت ءُ وتی پت ءُ پیرکانی گْوشتگیں کسھانی تہ ءَ مزن مردی پُول اَنت ءُ پہ پھر دلبند ءَ مِک کن اَنت ھمے گمان بیت گُش ئے نظریہِ اضافیت (Relativity Theory of Albert Einstein 1905) ھمیشاں دیم آٶرتگ ءُ چہ وتی کرد ءَ راج انچیں جاھے سرکتگ کہ دگنیا بستار ءَ نہ انت راج ءَ پروش بہ دنت-

منی راج ءِ ورنا مرچی ھم گلامیں ءِ زند ءِ تہ ءَ انچوش گار اَنت کہ چوھدری ءُ پنجابیانی پاداں لگتمال بیگ پد ھم  وت ءَ دگنیا ءِ بادشاہ سرپد بنت بلٸے اے زانت ءُ راستی ءَ بے سما اِنت کہ دگنیا ءِ تہ ءَ ایردستیں راجاں نہ شرپے بیت ناں بستارے ءُ نیکہ ارزشتے البت ایردستی ءِ ھلاپ ءَ گھگیری کنگ ءَ کم چہ کم ایردستی ءِ نہ مننگ ءِ میڈل سینگ ءَ سینگار ایت-

منی راج ءِ ورنا مرچی ھم ایف سی چوکی ءِ سر ءَ پنجابی نائی ءِ چکانی دیم ءَ دستاں برز ءَ کن انت اوشت انت ءُ تلاشی دے انت ءُ پد ءَ سرجی گُش انت ءُ آئی ءِ منت ءَ گر انت ءُ پہ ھاموشی ءَ در کپ انت پد ءَ ادارے ءَ پد وھدے دیوانے ءَ نند انت گڑا پہ پھر ھمے گش انت کہ ما بلوچ راج زِدی ءُ اناپرست ایں ءُ چاکر ءِ اولاد ایں گوھرام ءِ دل ءِ بند ایں زدی ءُ انا مئے ھون ءَ ھوار اِنت ءُ ما ھچبر سر ءَ جھل نہ کن ایں-

منی راج ءِ ورنا وھدیکہ نبشتہ کار شائر ءُ ادیب جوڑ بنت گڑا وتی مھر ءِ شررنگی ءُ زلپانی پیچ ءُ تابانی سر ءَ کتاب نبشتہ کن انت ءُ وتی واسکٹ ءِ  بٹناں گٹاں داں بند انت ءُ گرد انت پہ وت والٹیئر ءُ سارتر ءَ چہ کمتر شرپ زیرگ ءَ ساڑی نہ بنت بلئے وھدے آئی ءَ بُگش کہ وتی مھر ءِ شررنگی ءَ چہ نگاھاں چست کن ءُ تُشے وتی چاگرد ءِ سُتکگیں گس، زمین ءِ سر ءَ کپتگیں کنٹانی سر ءَ چماں شانک بہ دے ، آس گِپتگیں ٹوپانی بواں بہ مار ءُ وتی ھمساھگ ءِ گس ءِ بیوسی ءُ درداں بہ پھم گڑا ھمے دمان ءَ کلم ءِ دپ ءَ بند کن انت درکپ انت کہ جاور نگیگ انت-

منی راج ءِ ورنا مرچی ھم شرپ ءَ موٹل ءِ دیم ءِ سیٹ ءَ نندگ واجہ ءُ میراں گوں چاہ ءِ ورگ ءِ تہ ءَ پول اَنت اگاں اے آئی ءِ بھت ءَ بہ بنت گڑا چہ گل ءَ واب نہ کپ انت-

منی راج ءِ ورنا مرچی ھم شیرچاہ ءُ ڈیو ءِ بوتل ءَ چہ گل ءُ دلگران ھم بنت مرچی ھم ٹوپ ءَ چوٹ سر ءَ کنگ،گورجیگ ءِ پچ کنگ ءُ سائیکل ءَ ترند ءَ تاچینگ ءَ دلیری ءُ تمردی سرپد بنت اِنت-

منی راج ءِ ورنا مرچی ھم کسانیں ھبرے ءَ وتی بے شرپی سرپد بنت برانز گر انت ءُ پہ وتی برات ءِ ھون ءَ تُنیگ بنت ءُ آئی ءِ دلبند ءِ چاک کنگ ءِ سر ءَ بنت اگاں موہ رس ایت گڑا برات ءِ ھون کن انت ءُ دگنیا ءِ دیم ءَ ھمے جار ءَ جن انت کہ من گیرت ءِ ٹوھین درورے مک کتگ بلٸے وھدے دژمن آھاں چارراہ ءِ سر ءَ دار ایت مُرگا کنت ءُ مات ءُ گوھاراں زاہ ءُ بد کنت ءُ  پُشت ءَ لگتے جنت یل کنت گڑا ھاموشی ءَ پُچاں چنڈ انت ءُ اِینگُر ھانگُر چار انت کہ باریں من ءَ کس ءَ نہ دیست-

منی راج ءِ ورنا ادارانی کچ ءَ ھوٹلاں وتسرا نند انت ءُ شیرچاہ ءِ سیمی کوپ ءِ ھتم کنگ ءَ گوں ھمے گش انت کہ اے چاگرد ءَ مٸے ساہ پُر نہ بیت ءُ امریکہ یورپ ءِ درور ءَ دے انت آ یورپ ءِ وڑیں وتواجھی لوٹ انت بلٸے اے وتواجھی ءِ واستا امریکہ ءُ یورپ ءَ چینچو کربانی داتگ آ کربانیاں سرگوز کن انت آ یورپ ءُ امریکہ ءِ وڑیں دیمروی لوٹ انت بلٸے یورپ ءُ امریکہ ءِ کتگیں جھداں نہ چار انت منی راج ءِ ورنا گس ءَ وتگند ءِ دیم کمرزانی جن انت ءُ ریموٹ ءَ دست ءَ کن اَنت نند انت مات یا کستریں گوھار گرمیں وردناں کار ایت ءُ دیم ءَ دنت ءُ آ ھمے ودار نشتگ انت یک روچے آ انچوش نندوک بیت ءُ پیریں مات یاکہ کستریں گوھار گرما گرمیں وتواجھی ءَ پلیٹ ءَ کنت ءُ کار ایت آٸی ءِ دیم ءَ دنت راج وتواجہ بیت ءُ ما چہ دیمروی ءِ سپر ءَ گوز ایں-

نوجوان ھمک راج ءِ سرین ھڈ انت مروچی دژمن یک نیمگے گوں وتی مکاریاں نوجواناں نشہ ءِ آماچ کنگ انت ءُ دومی نیمگ ءَ اگاں کسے نشہ  ءَ رکّ اِتگ گڑا آھاں کسان کسانیں روزگار ءُ میر ءُ نوابی ءِ واب پیشدارگ اِنت ءُ پہ لُٹ ءُ پُل ءَ آھانی زھن سازی ءَ کنگ اِنت ءُ سیمی نیمگ ءَ بیروزگاری ءَ گیش کنگ ءَ اِنت دانکہ آ لاچار بہ بنت ءُ پہ من بیا انت ھمے وڑا دژمن میزان میزان ءَ تیوگیں نوجوان نسل ءَ نادْراہ کنگ ءَ اَنت ءُ وھدے سرین ھڈ پروش ایت گڑا سرجمیں بالاد ھچ درد ءِ دوا نہ بیت.اے گلامی ءِ سانکلانی پروشگ ءِ یک راھے ھست کہ منی راج ءِ نوجوان بے پرواھی سستی ءُ بے زانتی کالب ءَ وت ءَ در بکن اَنت ءُ وتی بھت ءِ نبشتہ کنگ ءِ جھد ءَ وت بکن اَنت دُرستاں پیش وت ءَ وتواجہ بکن اَنت گڑا دیمترا راجی دروشم ءَ ما وت وتواجہ بہ ایں-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

گوں زھرشانی ءَ گوزوکیں ائید

ٹی بی پی شونگال

جنگ آماچیں بلوچستان ءَ ریاست ءِ نیمگ ءَ بگیرداری ءَ ترندگیری جاوراں ھنچیں جاور ودی کتگ اَنت کہ اود ءَ وشیانی روچ ءَ مردم وتی دوستگینانی یل کنائینگ ءِ ھاتر ءَ زھرشانی کنان ءُ گوز ایت – ائید ءِ روچ ءَ سیاد ءُ وارسانی گندوک ءِ وھد اِنت بلے بلوچستان ءَ اے روچ زورانسری آوار جنیانی ھلاپ ءَ زھرشانیانی روچ بیگ ءَ اِنت-

جنگ آماچیں جاورانی سبب ءَ بلوچ ورناہ وانگ ءِ ھاتر ءَ بلوچستان ءِ شھراں ھوار ءُ پنجاب ءَ شتگ انت بلے آ وانگی ادارھانی توک ءَ ھم مھپوز نہ اَنت ءُ لوگانی واتری ءَ آیاں نیم راہ ءَ پوج ءُ پرنٹیئر کور چہ چیک پوسٹاں آوار جن اَنت ءُ بیگواہ کن اَنت، چریشی ءِ آسر ءَ چہ بلوچستان ءَ وانگجاھاں وانوکیں سدانی کچ ءَ ورناہ ائید ءِ وشیانی روچ ءَ وتی لوگاں واتری ءَ ترس آماچ اَنت-

بلوچستان ءِ نام گپتی ءَ سروزیر زورانسری آوارجنی ءِ سنگینیں جیڑہ ءِ گیش ءُ گیوار ءِ گپ ءَ کنت اِنت بلے ھمود ءَ چیرکائی ءُ سرزاھری ریاستی زوراکیاں دمینگ ءَ اِنت بلے بلوچستان ءَ ریاستی زوراکیانی آماچیں مردم زلم ءُ زوراکیاں نی بے توار بوگ ءَ ابید زھرشانیاں گیش ترند کنگ ءَ اَنت ءُ وتی زرمبشت ءَ مھکم کنگ ءُ ادارھی دروشم ءَ دیگ ءَ اَنت-

بلوچستان ءَ واکدار تریں ادارہ اگاں سنگینیں جیڑہ ءِ گیش ءُ گیوار کنگ ءَ ابید دگہ راہ پٹ اَنت گڑا بلوچستان ءَ ائید ءِ وشی ھمے ڈول ءَ زھرشانی بیان بیت اِنت ءُ زوراکی ءِ ھلاپ ءَ زرمبشت گیش مھکم بیت اِنت ءُ گڑا تچک ءَ ریاست ءِ ھلاپ ءَ زھر ءِ درشان گیشی کار ایت-

گلزمین ارسے چہ منی چمّاں شَل ایت

نبشتہ کار : شلی بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

ھور لَھم لَھم شَنزگ ءَ اَت، من چہ پَچیں دریگ ءَ زیبائیں ندارگاں گوں مُلما اِت آں ، ھر نیمگ ءَ کہ چم کپ اَنت سبز اِنت کہ سبز ، من ہیڈ فون جِتگ اِت اَنت، ناصر کاظمی ءِ شعر ءَ گوں نورجھان ءِ شیرکنیں توار ءَ اَنچش گوشداران اِت آں کہ دگہ دنیا یے ءَ سر کَش اَت۔

“نہ ملا کر اداس لوگوں سے”
“حسن تیرا بکھر نہ جائے کہیں”

بَس روان اَت ،درائیں ندارہ پُشت ءَ پَشت کپان اِت اَنت ، منی کَش ئِے نشتگیں مردم انچش گوں وَرگاں دلگوش اَت پورا اے دنیا ءِ مردمے نہ اَت نا گمے نا کندگے ،نا گپے بس دمانے اوشات ، ھرکس وتی اسٹیشن ءَ ایر کپان اَت۔

من سما کُت دنیا ھم بَسے، ءُ ما درست وتی اسٹیشناں ایر کپان ایں ،باز جاھاں مارا ایر کپگی نہ اِنت بلے ما پہ نہ نادلکشی ایر کپ ایں۔

انسان بایَدیں چو درچک ءَ بوتیں ،لَڈ ءُ بوج سک گران اِنت سک تورناک اِنت وتی بُن پیرُکی جاہ ءُ دیارانی یل کنگ من گوں ھیالاں جیڑان اِت آں ، انوں اگاں کَسے من ءَ جست بہ کنت ، زند ءِ گران تِریں ساھت کجام اِنت ”وتی ڈیھ ءَ چہ رُکست بوھگ ” من آئی ءَ اے پَسّو ءَ مَدیاں ءُ ھاموش بہ باں۔

ھمے کشک کہ مچکدگ ءِ تہ ءَ گوزیت،گاڑی چہ ھمے کشک ءَ روان اَت ،پورا منی ساہ اَت کہ چہ بالاد ءَ در کپگ ءَ اَت پُرشتگیں لوگانی کِسہ ، وتی لیب جاھانی ابیتکی ،نہ سرجمیں وابانی دریا من ءَ چمان اَت ءُ من چہ وتی ھلک ءَ در کپگ ءَ اِت اَنت من ھما روچی وشی ءُ گم ءِ نیام ءَ سپر کنگ ءَ اِت آں، من نہ زانت اے ابیتکی تیوگیں زند منی لنکُک ءَ گیپت ءُ دنیا ءَ تَریت گوں۔

ھور ءَ بس کُت روچ در اتک ھور ءِ بوھگ ءُ نہ بوھگ ءَ ھچ تپاوت نیاتک ڈیھ ءَ کہ ھَور بیت ، ھَور ءَ پد زمین ءِ بالاد ءَ چہ اجب پُر تاھیریں وشبوے چست بیت، شیپ ءُ کَور ھار کن اَنت ، چُک ءُ چوریگانی لیب ءُ گوازی ، میتگ ءِ شوانگانی رمگ کہ واتر بوھگ ءَ بنت اے ساھتاں گُش ئِے کہ دنیا ارواہ ءِ توک ءَ ایر بُک ایت۔ بلے اِد ءَ کہ ھور بیت آ وشی آ تاھیر نیست اَنت ۔ بس سُھب ءُ بیگاہ وتی وڑا کاینت رونت۔

مُلک ءَ مُرگے کوکو بہ کنت سجیں گم بال کن اَنت اِد ءَ مُرگے کوکو کنت دل وتی لوگ ءِ ترانگاں کپ ایت کہ اود ءَ بیگہ ءِ وھد ءَ من لوگ ءِ دیم ءِ مَچُّک آپ داتگ اَنت ۔روزرداں وتی پیژگاہ رُپتگ۔ مات ءَ کہ روگنی نگن پتکگ ما گوں چاھاں نشتگ اِیں وتی بھر ءِ نگن وارتگ۔

اِد ئِے بیگہ من ءَ گیش ملور کن اَنت ، انچش ابیتک باں گوش ئے کہ من وتی جند جاھے شمشتگ۔ ھمود ءَ من ءَ دوبر روگی بوتگ آ کشک من گار کُتگ۔

نوں منی چم ھر وھد ءَ کہ سپر ءَ بنت وتی ھاک ءِ مسکیں وشبو ءَ شوھاز اَنت-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

لچہ: بیا

هسابجار

دی بلوچستان پوسٹ

بیا دمانے وتا گوں دوچار کپیں
دو گپ تو بجن
دو گپ من جناں
تو وتیگاں بگش
من وتیگاں گشاں
بیا! بے تاهیریں اروهان تسللاهے دئیں
بیا اے شیربستگیں مُج ءَ کہ چو، دیهے ءَ پلکان انت منا
مال مڈی منی، هلک ءُ دوار
سک تُرسناک اِنت ءُ سک تهار
سرزاهر ءَ شنزیت ایمینی
اے شیردروشم ءَ چو مچار
کُلّے گون انت گوں وت ءُ رُپتگ انت ئےِ ماں کوار
میچنگ انت مارا پہ وتی ھرتانی هاترا
بیا!!
دو گپ تو بجن
دو گپ من جناں
بیا ! بے تاهیریں اروهاں تسلاهے دئیں
بیا !!

مُجاں گپتگیں اکس

نبشتہ کار : زیشان زھیر

دی بلوچستان پوسٹ

ابا جان مُدامی ءِ وڑ ءَ وھدیکہ تو گیر کا ئے گُڑا من جُھد کناں کہ تئی دوری ءَ چیزے نبشتہ بکناں بلے تئی داتگیں مھر نبشتہ نباں ھر ھما ساھت یات کیت کہ گوں تو گوستگ بس تھنا بژن ھمے بیت کہ اے ھستی ءِ وھد ءِ ھُدایاں ترا چہ مئے میان ءَ بُرت ءُ وتی بندیگ جاہ ءَ بند کُت وھد روان اِنت نوں ترا نُھ سال ءَ گیش اِنت کہ تو زورآور ءِ بندیگ جاہ ءَ بندے بلے باور کن تئی ودار ءَ ما انگت نشتگ ایں مئے زند ءِ ھمُک وشی بے تام اَنت-

مُدام مارا تئی مُجاں گپتگیں اکس کہ ساہ ءَ بندوک اِنت ھمے اکس مارا گون اِنت ءُ ما برے یک دَرے ٹک ایں تئی شوھاز ءَ کناں گوں ھمے اُمیت ءَ کہ تو کا ئے گوں تئی آیگ ءَ ابا جان مئے لوگ ءِ سجئیں وشی ھم چہ بندیگ جاہ ءَ آجو بنت آبا جان زویا مُدام من ءَ ھمے یکیں ھبر ءَ جُست کنت کہ دُرستانی پت ھمدا اَنت منی پت کُجا انت؟ دُرس وتی پتاں ابو گوش اَنت من کے ءَ ابو بگوشاں ؟ اے ائید ءَ منی پت کیت؟ من مُدام دُروگ بستگ ءُ گوشتگ کہ ابا الم کیت یک روچے او دُرستانی وڑ ءَ تو ھم پد ءَ ابو بہ گوش ءُ توار بدے-

ابا پد ءَ ائید پیداک اِنت بلے من نزاناں اے رندی من زویا ءِ جُستانی پَسو ءَ چون بدے آں ابا جان من وھدے تئی ترانگ ءَ کپاں من مُدام ھمے ھبر ءَ جیڑان ءُ وت ءَ تسلی دیاں کہ منی وڑ ءَ دگہ ھم چُشیں مردم ھست کہ وتی کسے اے ودار ءَ نشتگ بلوچ ءِ ھمُک لوگ اے وھدی ھُدایاں چہ وتی زوراکیاں تاوان داتگ اے درد تھنا منی جبین ءِ توک ءَ نہ اِنت اے آس تھنا منی لوگ ءَ روک نہ اِنت اے آس ءَ بازیں لوگ ستکگ انت آبا جان بچار من چینچو بیوس ءُ لاچار آں ما زان ایں مئے ھما مردم کہ مئے ساہ ءَ گوں بندوک بوتگ مئے لوگانی چراگ بوتگ اَنت مئے ھما مردم اے وھدی ھُدایاں وتی زندانانی توک ءَ بند کُتگ اَنت بلے ما نہ دزرس ایں ما بیوس ایں بلے مئے اے بیوسی یک روچے الم اے وھدے ھُدایاں گُٹ گیر کنت آبا جان ما تئی وداریگ آں ھُدا اے ودار ءَ زوت سرجم بکنت ءُ تو زوت آجو بات ئے گوں کُلیں بندیگاں ھوار-

“اتک ائیدے پد ءَ ارس ءِ گوارینگ ءَ پہ زیپ ءِ دلانی تاپینگ ءَ”

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

ائید ءِ نوک اے بری تو پِر مہ بو

نبشتہ کار: دیدگ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

تو زان ئے وھدے کے تئی آیگ ءِ ھال ماں شھر ءُ بازاراں شِنگ بیت تو آیگ ءَ پیش ھچ نازاں ءِ تئی آیگ پہ گریب ءُ تنگدستیں راج ءِ واستا چنچو گران اِنت تو کمو سما بکن بےمار کے آ راج تئی آیگ ءَ چِینچو گمیگ بیت کے آ وتی گلزمین ءِ سر ءَ بزگ ءُ لاچار اِنت آئی ءِ زند ءِ سرجمیں وشی گوں گُلامی ءِ سنکل ءَ بندوگ انت آئی لوگ ءِ چراگ چینچو سال اِنت باریں رسترانی دست ءَ بیگواه اِنت آ اِے هم نہ زانت زندگ ءُ هست اِنت یا کے چو اِیدگرانی رنگ ءَ کُجا کُشگ ءُ دور دیگ بوتگ اَنت۔

کمو پاداں بدار بچار زاکر ءِ مات ءِ اَرسیگیں چماں کے چہ کرناں پہ وتی بچ ءَ برے شال ءَ آپبندیں سردی ءِ سر ءَ نشتگ برے اسلام آباد ءِ دگانی سر ءَ درآمدانی چمانی دیم ءَ وتی بچ ءِ ودار ءَ کور اِنت تو سّمی ءُ مھلب ءِ درداں سّما بِکّن بے مار تو راشد ءِ مات ءِ چیھالاں گُش بِدار کے آئی ءِ کُٹ چہ بچ ءِ مھراں هالیگ تو سیمُل ءَ بِچار هر سھت ءُ دمان آئی چمانی کانیگ سریچ اَنت تو میا اِے بری کے تئی آیگ ءَ سائره ءَ یکّ برے پد ءَ شال ءِ روڈانی سر ءَ نِندگ کپ ایت تئی اَیگ ءِ سرجمیں دُگنیا گوں وشیاں دست گٹ بیت بلے تو زان ئے تئی آهگ ءَ بلوچستان ءِ هر همُک مات گوهارانی هما پیسری هازگیں ٹپ پد ءَ تاجگ بنت تئی آهگ ءَ ماتانی نیزور تریتگیں جان گنتر نیزور بیت آ یکّ پیر ءُ آجزیں پت ءِ کہ آئی ءِ چم مُدامی میتگ ءِ چاران سکّ اَنت کہ بلکیں تو آئی ءِ چہ کرناں بیگواهیں بچ ءَ وتی همراهی ءَ بیار ئے گوں چو تو زان ئے کے یکّ تپلیں چُک ءِ کے آئی ءِ نوک رُودیں واهگ گوں تئی آهگ ءَ بُن گِر اَنت وهدے آئی دِرتگیں پشکّ ءَ را آئی ءِ نیستی او گریبی ءِ شِگان ءَ جنت ءَ بیوس ءُ گریب ءِ پت ءِ دل دست بہ جن بے مار تپلیں زهگ وهدے آئی ءَ جُست کنت کہ منی نوکّیں پُچ پوشاک کُجا ائید اِنت من ءَ هم بے بیت گُڑا بگُش اَنت پِت ءِ چے پَسو بیتیں کے آئی ءَ لوگ ءِ تھا چُنڈے نان پہ ورگ ءَ نیست ءَ گُڑا آ ھِچ تئی وشیاں وش نہ بیت او ھانی ءِ ھیال ءَ بہ کپ کے آئی ءِ مُرید ءَ آرا پہ ابدمانی رُکست کُتگ او وتی زمین ءِ گرمیں امبازاں واب اِت اوں ترانگ ءَ بہ کپ هما زمین زادگانی کے دُگنیا جھان هر همُکّ وشی ایمنی درُست آس ءَ ستکگ انت شپ روچ نہ سردی نہ گرمی گژن تُن هِچ نہ چار اَنت بس پند بُرگ ءَ اَنت تھنا پہ وتی زمین ءَ پہ گُلام ءُ بزگیں راج ءَ تو بہ چار همایاں کے هر سھت ءُ دمان گوں جوریں دژمناں دیم پہ دیمی ءَ جنگ دیگ ءَ اَنت تو همایاں بہ چار کے وتی هون هیداں گوں مُدامی برے مان نیلگیں زِر ءَ برے ماں وتی زمین ءِ دامن ءَ پہ مُھکمی جنگ دیگ ءَ اَنت تو ائید اِے بری میا تو میا کے تئی سوگات تھنا پہ مہ درد اَنت …تو ترانگ ءَ بے کپ هما زمین زادگانی کے دُگنیا جھان هر همُکّ وشی ایمنی درُست آس ءَ ستکگ اَنت شپ روچ نہ سردی نہ گرمی گژن تُن هِچ نہ چار اَنت بس پند بُرگ ءَ اَنت تھنا پہ وتیءَ زمین ءَ پہ گُلام ءُ بزگیں راج ءَ تو بہ چار همایاں کے هر سھت ءُ دمان گوں جوریں دژمناں دیم پہ دیمی ءَ جنگ دیگ ءَ اَنت تو همایاں بچار کے وتی هون هیداں گوں مُدامی برے مان نیلگیں زِر ءَ برے ماں وتی زمین ءِ دامن ءَ پہ مُھکمی جنگ دیگ ءَ اَنت تو ائید اِے بری میا تو میا کے تئی سوگات تھنا پہ مہ درد اَنت-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

مانش

نبشتہ کار: برزکوھی

رجانک: بیبگر بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

جوزف ایڈیسن نبشتہ کنت کہ وھدے من شھزانتیں مردمانی مانشاں گند آں گڑا منی تہ ءِ کینگ ءِ آس مر ایت.وھدے کہ من شررنگیں مردمانی مانشانی شک ءِ سر ءَ نبشتگیں گالاں وان آں گڑا منی درستیں ناروئیں واھشت ساہ دے اَنت.وھدے کہ من مانشانی سر ءَ مات ءُ پتاں گریوگ ءَ گند آں داں منی مارشت ءِ جند آپ بیت ءُ وھدے کہ مات ءُ پتانی جندانی مانشاں منی چم کپ انت گڑا من ھما مردمانی گم ءُ کینگ ءِ باروا جیڑاں کہ ھمایانی پشت ءَ مارا ھم روگی اِنت من وھدے بادشاھاں آیانی مکاری ءَ ھوار مانش ءَ واب ءَ گند آں ءُ وھدے کہ من مذھبی مردمانی مانشاں گند آں کہ آیاں وتی جنگ ءُ چوپانی پُشت ءَ دگنیا ءِ جوڑشت شنگینتگ گڑا من ھبکہ باں ءُ کسانیں جنگانی ءُ انسانیت ءِ باروا جیڑ آں.وھدے کہ من مانشانی سر ءِ رمساں وان آں کہ لھتے زوتاں بیران بیتگ ءُ لھتے سداں سال پیسر گُڑا من ھما روچ ءِ باروا جیڑ آں کہ ما درست ھواری ءَ زندگ کنگ بہ ایں .

ایش ات انت ایڈیسن ءِ نبشتگیں گال چوناھا مردم مدام وٸیلے بیت گڑا گوں مانشاں دوچار کپ اَنت بلے اٸید ءِ روچ ءَ مردم وتی سیاد ءُ دوستگیں مردمانی مانشاں پہ نیکیں دواھاں رونتکسے پہ ھک پھلی ءَ روت ءُ کسے آھانی یات ءَ گریویت ءُ پریات کنت ءُ کسے پہ آھانی وشھالی ءَ دوا ءُ زاری کنت.کسے مانشاں گند ایت ءُ مرگ ءِ ترس ءَ توبہ کنت ءُ کسے گمیگ بیت.من ھم انچوش اناگت ءَ یک مانشے ءَ دوچارکپت آں کہ آ رنگی ئیں بیرکے ءِ ساھگ ءَ اَت اے پیر ءُ بزرگے ءِ ناں بلکیں یک گنوک ءُ ملنگے ءِ مانش اَت اے یک مُریدے ءِ مانش اَت کہ چہ چاکر ءِ زوراکی ءَ مکہ ءَ نہ شُتگ اَت بلکیں پہ ھانل ءِ مھراں آٸی ءِ دلبند ءَ واب اَت-

من آئی ءِ مانش ءِ سرون ءَ پرچا شت آں؟آیا پھلی لوٹگ ءَ یاکہ آئی ءَ ائید ءِ وشیں روچ ءِ وش اتک گشگ ءَ؟یاکہ چہ ھدا ءَ آئی ءِ واستا دوا لوٹگ ءَ؟ناں من پہ آئی ءَ دوا ءُ زاری کت نہ کت چیا کہ اے یک ملنگیں شھیدے ءِ مانشے اَت ءُ شھید مجتی زندگ انت-منی لھتے گلہ ءُ دلگرانی است ات انت ءُ من اھساس ءِ کمتری آماچ اِت آں – من لگور ءُ بس گوں وت ءَ بندوک اِت آں ءُ من دروگ بندے اِت آں.من وتی کینگ ءُ واھشانی سانکلاں بندوک اِت آں ءُ مایوسی ءُ گڑومنجی ءِ آماچ اِت آں-

وھدے کہ من گوں وتی دلگرانیاں مانش ءِ سر ءَ سر بیت آں گڑا جست کت کہ یار تو چہ کجام ھاک ءَ جوڑ بیتگ ئے؟کجا چہ اتکگ ئے؟ پرچا اتکگ ئے ءُ دوبر واتر چیا شت ئے؟من ءَ تئی سر ءَ سک زھرکئیت وھدے کہ وت ءَ گنداں گڑا تئی سر ءَ گیشتر زھر کئیت.من ءَ زھر کئیت تئی پگر ءُ تئی کرد ءِ سر ءَ آیا تو یک انسانے بیتگ ئے یا ناں؟تئی پراہ ءُ شاھگانیں پگر تئی زانت ءُ زانشت ءُ تئی دلیری ءِ پشت ءَ کجام سَوَب بیتگ اَنت، کہ تو گوں وتی کرد ءَ اے جاہ ءَ سر بیتگ ئے؟آیا اے وئیل ءُ مارشتاں چہ ما نہ گوستگ ایں کہ انگت مٸے گوش ءَ مورے نہ وارت ءُ تو وتی تیوگیں زند کربان کُت- تپاوت چے انت ءُ مسلہ چی اِنت؟-

تو وَ گونگے ات ئے ھچ نگشت بلے ھچ نگوشگ ءِ تہ ءَ ھم سک باز گشت تو گوں وتی پریات کنوکیں ھاموشی ءَ گوں گوست ءُ ھست ءِ درائیں ھال مارا سر کت انت ما گوں وتی ٹھک ءُ وتگڑیں ھبر ءُ ھالاں وت ءَ شھزانت دلیر ءُ درست سرپد بوت ایں گڑا ما پرچا تئی پگر ءُ کرد ءِ واھند نہ بیت ایں ءُ تئی جاہ ءَ سر نہ بیت ایں؟اے مئے اھساس ءِ کمتری انت یا زانت ءِ کمی یاکہ چیزانی ٹپاسگ ءِ تپاوت یاکہ مٸے اے ھبر ءُ ھال اے شھزانتی بس وت ءَ پیشدارگ ءَ ابید دگہ ھچ نہ ات؟

انسان کجام ھم وھد ءَ کجام ھم وٸیلے ءِ آماچ ءَ بٸیگ ءَ مٹ بیت کنت یاکہ اے درستاں ابید ھم مٹ مہ بیت
بلے اگاں انسان وت مٹ بئیگ بہ لوٹ ایت گڑا آ وتی جیڑگ ءُ پھمگ ءِ وڑ ءُ پٸیم ءَ مٹ کُت کنت.اے پیسلہ مردم ءِ جند ءِ دست ءَ انت ایشی ءِ سر ءَ مارا وت جیڑگی انت-

وھدے کہ ما مانشے ءِ سرون ءَ اوشتوک بٸیں گڑا الم بہ جیڑ ایں کہ ما مانش ءِ تہ ءَ وپسوکیں مردم ءِ زند ءُ کرد ءِ سرا چے جیڑگ ءَ انت.گڑا ما اے الم جیڑ ایں کہ باندا روچ من وھدے کہ مانش ءَ وپسوک باں گڑا منی سرون ءَ اوشتوکیں مردم چے جیڑ انت پہ من-

مانش ءِ تہ ءِ مردم ءِ جاہ ءَ وت ءَ ایر کن ءُ بہ جیڑ کہ چہ من پد پہ من مردمانی کہ ھرچی پگر ءُ ھیال بنت ھما راستیں دپتر بیت مروچی انسان ءِ گْورا درستیں آسراتی ھست انت کہ انسان پہ وت کردے گچین بکنت.اے پیسلہ مٸے وتی دست ءَ انت کہ ما وتارا کجا سر کن ایں مارا چہ ابید اے دگہ کسی دست ءَ نہ انت کہ مٸے مرچی ءُ باندات ءِ پیسلہ ءَ کُت بکنت اے درونت اے پگر ءُ وتی جیڑگانی مٹ کنگ ءِ مارشت من ءَ چہ تٸی مانش ءِ گندگ ءَ رس اتگ-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

گُڈّی پون

نبشتہ کار: گیابان بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

گوں مات ءَ گُڈّی تْران ھَلُو چون ءِ اَمّا ؟جُوڑ ءُ وَش ءَ تو چون ئے ؟ ٹیٹ ءُ وَش آں بَس زِندے گُڈّی ساھَت ءَ گون تو گَپّ کنگ لوٹ آں ۔ مات ءَ پِریاتے جَت ءُ گُشت چوں مَہ گُش من مِرا آں ۔ من گُشت اِناں اَمّا تو وَت ءَ ٹیٹ کَن تو من ءَ مُدام گُشتَگ آں کہ منی دل مُراد اِنت کہ ترا من سالونک کن آں گُڑا من مرچی سالونک بَہ ءُ کایا پَہ تو ۔ بلے منی بانور گُلزمین ءِ من گُلزمین ءِ سالونک بَہ ءُ کایا ۔منی زِندے گُڈّی واھِشت ھمے بُوتّ ءَ کہ من پَہ زمین سالونک بہِ بَہ منی واستا یَکّ بیرک تیار کَن ۔من ءَ گوں ھالو ءُ نازینکاں ءَ بَر گلزمین ءِ سینگ ءَ واپین ۔بَس وَت ءَ ٹیٹ کَن ۔پَہ من ھچ گَمِیگ مَہ بو ءُ ھچ اَرس مَہ رِیچ ۔من پد ءَ واتر کایاں ۔من پد ءَ گون لشکر ءَ جَنگ کَن آں ۔من داں ھما وَھدا گوں لشکر ءَ جنگ کَن آں داں منی گلزمین آجو مَہ بیت ۔ مات ءِ ترِکّ ءُ توار گار بُوتّ ءُ من بَس ھمے سَما کُرت کہ مات سَکّ گریوگ ءَ اِنت-

من گُست شرّ اَمّا ۔ بَس وَت ءَ ٹیٹ کَن ئے ءُ پَہ من ھچ اَرس مَہ رِیچ اِت گون ھانُل ءَ گُڈّی تْران ۔ ھَلُو چون ءِ ھانلُک؟ من ٹیٹاں تو چون ئے ساہ ءُ اَرواہ ؟من ٹیٹاں بلے منی گَپّ ءَ گُوشدار ۔ بِہ گُش تئی گَپّ سَر ءُ چمّ ءَ زندگی من ءَ جَنگ گِیپت ءَ ءُ من تیر وَرتگ منی گُڈّی پون ءِ ءُ منی گُڈّی تْران گوں ترا بُوھَگ ءَ اِنت ھانُل گریوگ ءِ جَت ءُ گُشت ئے چوں مَہ گُش من دلترک بَہ ئے نوں منی گُڈّی ساہ ءُ ساھَت ئے ۔ منی واستا ھچ اَرس مَہ رِیچ ءُ وَت ءَ ٹیٹ کَن شرّ ۔منی واستا یک بیرکے تیار کَن ۔ چَہ من ءَ پَد منی زمین ءُ منی مات تئی میار اَنت ۔من ءَ اُمیت ئے چَہ من ءَ پَد تو منی گِچِین کُرتگیں راہ آں ءُ پِگر ءَ گوں بندوک بہ ئے اے راہِ جُھد ءَ گوں ھوار کَپ اِیت ءُ پَہ گُلزمین ءَ جَنگ کَن ئے ۔ منی داتگیں سَر ءُ سُوجاں بِگر اُمیت کَن آں کہ ترا منی داتگیں سَر ءُ سُوج گِیش مُھکم کَن آں ءُ تو پَہ جوانیں رنگے ءَ گُلزمین ءِ پھازگ در کَپ ئے ھانُل پَہ من اَرس مَہ رِیچ ، بکول ءِ شھید کپٹن آبد جان ئیگ ءَ کہ منی سَرا کُٹّ ءَ کَن ءُ بِہ گُش کہ منی سالونک ترا شھیدی مُراد بات ۔ شرّ ھانُلُوک من ءَ اجازت کَن کہ منی کِرا ھچ وَھد نیست من وتئی اُستاد ءَ گُڈّی پیگام ھم راہ دائیگی اِنت ۔ بس وَت ءَ ٹیٹ کَن ءُ مات ءَ ھم تسلا بدے گوں شرّ ۔ رُخصت اف اوارُن سنگت گون استاد جان ءَ گُڈّی تْران سلام استاد جان چونے ؟ سلامتی ءِ پُل وتئی ھالاں دے ما سلامت ئے سُھبی لشکر ءَ مئے سَر ءَ اُرش کُرتگ ما دو سنگتاں جنگ داشتگ باکی سنگت ما کش اتگ انت ما دوین ءَ سنگر داشتگ تنیگا آ سنگتانی ھالاں بِدے باریں ھچ ھال ءُ ھوال اِش نَہ کُرتگ ؟ نَہ جان آ سنگتاں پلھال ھچ ھال ءُ اھوال نَہ کُرتگ شُما وَتی ھال بِدئے لشکر ءَ شُمئے سَر ءَ کُجام وَھد اُرش کُرتگ ؟ پنچ بج ءِ وَھد ءَ اُرش اِش کُرتگ کُلیں سنگت اے وَھد ءَ واب بُوتگاں بَس من ءُ دِگہ یَکّ سنگتے آگاہ ءُ نِشتگ بُوتگ آں ۔گُڑا مئے گُوشاں ھیلیانی توار کپتگ ۔ من سنگت آ را گوشت کہ تو بُرو سنگتاں پاد کَن کہ ھیلیانی توار اِنت اُمیت ئے لشکر ھمے گوں نزدیکیں ءُ مئے نیمگ ءَ پیداکیں سنگت شُوت ءُ کُلیں سنگتان ءَ پاد اِش کُرت ۔ من ءَ توارے کُرت کہ بِہ آں در کَپ اِیں ۔ من چار اِت دَا لشکر پیداک اِنت بلے کمو دُور اِنت ۔من گوشت شما درکپ ءِ ما دو سنگت سنگر ءَ داریں کہ لشکر نوں نزدیک ءَ اتکگ ءُ سَر اِنت مارا درُستاں دَر کَپگ ءَ موھ نَہ دانت گُڑا سنگت دَر کَپتاں ۔ آ سنگت ءَ ایل ایم جی زُرت ءُ دومی نیمگ ءَ شُوت مورچہ یے گِرگ ءَ من کہ ھمے جاگہ اِت آں من مئے نیمگ ءَ کمُو دُور جاگہ ءَ وتی مورچہ گپت ۔ لشکر نوں جنگ جاہ رَس اِتگ اِت کہ سنگت ءَ ایل ایم جی سرا لھتیں تیر جَت گُڑا لشکر وَپت ءُ مارا جَنَگ اِش بندات کُرت۔ سئے چار گھنٹہ بیت کَم کَم ءَ جَنگ برجاہ اِنت لشکر ءِ چیز مردُم ما جَت ءَ بلے انو من چٹ نَگِیگ ھو من ءَ لھتیں تیر ھم لَگیتگ ءُ منی جندے تیر ھم ھتم بوھگ ءَ اَنت۔ آ سنگت چون ءِ ؟ آ سنگت ساری جنگ کنگ ءَ یاں گوں بلے نوں تیرانی توار ھچ نیست منی ھیال آں سنگت شھید بُوتگ یاکہ تیر اِش ھتم بُوتگ انت گُڑا وتی گُڈّی تیر وتئی نامے کُرتگ ۔ باکی نوں منی تیر ھم ھتم بُوھَگ ءَ اَنت ۔

استاد منی ھالت سَکّ ءَ نَگِیگ اِنت ءُ نوں منی تیر ھم ھتم بُوتگ انت ۔ من دو تیر پَہ وَت ایر کُرتگ منی نیمگ ءَ چَہ کُلیں راج ءَ سلام بِدئے مں دوین تیر وتی تُوپَکے دَپ ءَ داتگ ءَ ءُ بیرل زُرتگ ءُ وتئی گُٹّ ءَ سَک داتگ ءُ لَنکُک ٹِگر ءَ سَک داتگ ۔ اُستاد تو نوں من ءَ اجازت دے من رَوگ ءَ آں ۔ رُخصت اف اوارُن سنگت-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔