سالم جان گوں تو دیوان ناسرجمی ءَ آسر بیت
نبشتہ کار : رژن بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
تئی یات ءَ منی گال لرز اَنت ، منی دستانی ھاٹیگ شُتگ ءُ من ءَ لبز دست کپگ ءَ نہ اَنت ، ترا چہ پد ھر کِشک ویران اِنت ، پمن چِنچک تورناک اَت ھما ساھت وھدے من ءَ تئی نمیرانی ءِ ھال رس اِت کہ تو گوں بچکنداں زمین وتی امبازاں چِتگ ءُ واب کپتگ ئے۔
کامریڈ، مروچی کُلبر ءِ کوہ سارتیں کوش لھم لھم ءَ کشگ ءَ اِنت ءُ ھمے کوش ءَ تئی ھُونانی وشبُو تالان اِنت کُلبر ءِ کوہ ٹھک دیان اَنت پرچا کہ اے کوہ سرپد اِنت کہ آیانی پھازگ ءَ اے نُگرھیں سر کندان کندان ءَ وت ءَ کُربان کنگ ءَ اَنت، کُلبر پہ وتی بچّاں بھ موتک نیار اِیت بلکیں آ پھر بند اِیت پہ وتی بچّاں۔
سالم جان من ھچ کُھتیگ نیاں تئی نمیرانی ءَ بلکیں من گیش مھکم بیتگ آں ، من آں یات اِنت اولی روچ کہ من اوتاک ءَ سر بیت آں، ساھتے ءِ سلام دروت ءَ پد سالم جان ءَ چاھے جوڑ کُت ءُ ھمے میان ءَ سالم دابیں دگہ سنگتے ءُ سالم جان ءُ من دگہ یک دو سنگت نشتیں گُڑا دراج کشیں دیوانے بوت ءُ سالم جان ءَ ھمے “ڈسکیشن” تہ ءَ بازیں جُستے ایر کتگ اَت ،کامریڈ ءَ جُست کتگ اَت کہ زالبول ءِ بستار ءَ شما اے جنگ ءَ چون چار اِت۔؟سرھال زالبول ءُ آیانی جنگ ءِ تہ ءِ کرد اَت گُڑا دیوان سک مزن بوت، دیوان برجا اَت ھمے میان ءَ ڈرونے آتک ءُ ماں کُلیں سنگت شنگ ءُ شانگ بوتیں دیوان ناسرجم بوت ۔
سالم ءَ مُدام سنگت گیش مُھکم کُتگ اَنت، ھمے ھساب ءَ دو ءُ سے روچ ءِ سپر اَت ءُ جاور ناگیگ اِت اَنت، سپر جُنزان اَت ءُ سالم ھمراہ اَت، چیزے سھت ءَ پند ءِ بُرگ ءَ پد من ءَ جُست ئِے گپت کہ اگاں دمبرتگ گُڑا کمک ساھگ ءِ چیر ءَ دمے بالا کن ایں، ھمے گپ ءَ گوں من پسو دات کہ اناں کامریڈ دم نہ برتگ روان کن گُڑا کند اِت ئِے ءُ گوشت ئِے شُمے ھمت ءَ سلام اِنت کہ اینچک پند ءِ بُرگ ءَ پد ھم وت ءَ ٹیٹ کتگ، کامریڈ تھنا پہ مارا سنگتے نہ بوتگ، براتے ءَ چہ گیش بوتگ کربان پہ تو بلے تو اشتاپ کتگ ءُ وتی گھار اے سپر ءَ نیم راہ ءَ دروہ اِت۔
کُلبر ءِ کوہ اِتاں ءُ اوتاک اَت، سُھب ءَ کہ واب ءَ چہ پاد آتک آں ءُ سالم جان ءَ چاہ جوڑ کتگ اَت گُڑا من چہ وتی واب جاہ ءَ پاد اتک آں کہ نان پچّ آں، سالم جان ءَ نہ اشت بل کہ من وت نان پچّ آں، سالم جان انچیں مھروانیں سنگتے اَت کہ آئی ءَ مارا کار ءِ کنگ ءَ نہ اشتگ کہ وت ئِے کن آں تھنا نان ءِ پچگ ءَ نشتگ گُڑا من آئی ءَ کمک داتگ ، بلے سالم انچیں سنگتے ءَ کہ آئی ءَ مارا ھچ وڑیں تکلیپ بیگ ءَ نہ اشتگ کہ ھرچیز ءِ دیم پہ وت اَت۔
نزاناں کربان چی نبشتہ بہ کناں کجام کسّہ ءَ بہ کناں تئی مھروانی ءِ واستا چہ کجا لبز در بہ گیجاں ءُ بیاراں ۔؟ اے ساھت ءَ کُلبر ءَ انچیں ابیتکی یے ءُ انچیں نا وشی یے، گند ئے کوہ ءَ گپ جت بہ کتیں گُڑا مروچی کُلبر ءِ کوھاں چیھاڑ جتگ اَت ءُ تئی ھرگام ءِ کسّہ ئِے آرتگ اَت –
سالم جان، مروچی سنگت بے کساس مُلور اَنت ءُ منی کر ءَ ھچ لبز نیست کہ سنگت ھنی برپ بستگیں گماں آپ بہ کناں، اے انچیں مشکل ءُ کُنٹگ جتیں سپرے کہ کس نزانت کئی سپر کُجا سرجم بیت، تو رپت ئے بلے تئی ھُون بلوچستان ءِ مسکیں ھاک ءَ وشبواں تالان کنگ اِنت، تئی زندگی ءُ شھادت ءَ مارا ھمے سبک دات کہ مزنیں مکسدانی ھاتر ءَ وتی زات ءَ چہ گیش جیڑگی اِنت ءُ آیانی سر ءَ امل کنگی اِنت۔
سالم جان اِے بهشت گونگيں زمین ءُ زِر ءِ پهازگ ءَ بے کساس بَچ ءُ جنکاں هُون ریتکگ اَنت مُدام دُژمن ءِ دیم ءَ چو مھریں دار ءَ کوہ ئیگ ءَ مِک اَنت ءُ اِے زمین کُربانی کرز اِیت بلے تئی نمیران بيگ ءَ منی اَندر ءَ اَجبيں نہ وشی یے ءَ مان پتاتگ گُوش ئے اِے دمان ءَ منی سرجميں بالاد لگُشتگ، بلے تئی مهر ءُ مهروانی گوں هاک ءَ مُکلسی ءُ داں گُڈی ساھتاں مُهکم بیگ مارا گیش دیم ءَ جُنزگ ءِ سکین ءَ دنت ءُ تئی مکسد ءُ پگر ءَ ما دیم ءَ جُنز اِيں ءُ تو هر همُک ساهت ءَ گوں مارا ھوارۓ ھم سنگر ءُ ھم سپر ايں کُلبر ءِ کُوہ مُدام پہ تئی تَمردی ءُ زمین شیدائی ءَ ٹهک دے اَنت ءُ نازان بنت کُلبر زانت پمن تو بے کِساس شیدا بیتگے کُلبر ھچبر چہ تو پراموش نہ بیت بلکيں گیش گوں سنگتاں مُهکم بیت
سالم گوں تو گوستگيں همُک ساهت من ءَ تہ گُڈی ساہ ءَ یاد بنت ءُ پد ءَ گوں تو ھم نیاد باں مکسد ءُ راہ منی ءُ تئی یک اَنت پد ءَ الم دُچار کپاں کُربان گوں تو پشکپتگيں کارانی ءُ جنگ ءِ کِسّہ ءَ کاراں تو ایمن بی کُليں جنگی کار ءُ پروگرام ءَ تئی سنگت پہ دابے ءَ جُنزینان کن اَنت ءُ راج ءَ وشهالی ءِ باندات ءِ واهُند کن اَنت،
اے ساھت نُھ اِنت ءُ شپ ماھکانی اِنت ءُ اجبیں بے تواری یے کوھانی تہ ءَ مانشانتگ ءُ ھمے بے تواری ءِ تہ ءَ مناں تئی کندگ ءُ داتگیں پنتانی توار آیگ ءَ، انچش سما بیت تو ٹھک دیان ئے کندگ ءَ ئے ءُ تئی توار اے کوھانی تہ ءَ پسّہ دیان اَنت سالم جان تو زندگ ئے ءُ داں جھان ھست اِنت تو نمیران ئے بس هواری اِنت کُربان گُڈی ءَ کُليں شھیداں سلام کن ءُ چہ منی نیمگ ءَ شارُل جان ءِ دستاں چُک پیشانی ءَ بوسگ بدئے ءُ بہ گوش ئِے کہ تئی پنت ءُ سکين مارا گون اَنت ءُ جُنزگ ءَ اِيں تئی دیستگيں واب پہ تئی زمین ءَ روچے اَلم ءَ مانا بنت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت۔