TBP Balochi

نبشتانک: بے باوریں مرگ

نبشتہ کار: بانُک فاطمہ رشید

دی بلوچستان پوسٹ

نزاناں کہ بندات چہ کُجا بہ کن آں ءُ کُجام برات ءِ روگ ءِ درد ءَ نبشتہ بہ کن آں وھدے دیموشان ءِ 9 تاریک ءُ بیگاہ ءِ 6 بج ءَ لوگ ءِ توک ءَ من منی برات منی گوھار ءُ منی مات ما نشتگ اِت انت ءُ وشکند ءِ سر ءَ یک بلوچی مزاکی تامُرے چارگ.ءُ سکّ کندگ ءَ اِت انت گڑا مات ءَ گْوشت بہ رو آ لوگ ءَ وتی پّت ءَ را بہ گش بیا وشیں تامُر ءِ دیگ ءَ اِنت یکجاہ چارنیں گڑا من پسّو دات اناں امّا پِت مئے گُشگ ءَ نئیت تو برو بُگشے بلکیں بئیت اِنت۔
گوں منی گپّ ءِ ھلاس بوئگ ءَ مات پاد اتک ءُ گوں یک بچکندگیں دپے ءَ در اتک ءُ شُت پِت ءِ توار پِر جنگ ءَ گوں مات ءِ پُشت ءِ پدی کنگ ءَ ما یک رند ءِ پد ءَ وشکند ءِ چارگ ءُ کندگ بُنگیج کُت ساھتے ءَ پد مات گوں ھرسیگیں چمّاں واتر بوت وھدے من مات ءَ را دیست من پھک ھیراں بیت اَنت کہ مات چِدا دراتک گوں یک بچکندگیں دپے ءَ ءُ واتر بوت گوں ھرسیگیں چماں جیڑگ ءِ توک ءَ من یک دم پچ لرزت اَں تاں مات گریوگ ءُ پریات کنگ ءَ اِنت ءُ گُشگ ءَ اِنت ” مئے واست ءَ ھچ پش نہ کپت ءَ ما برباد بوت اِنت” گڑا من مات ءَ را جُست کُت کہ” منی مات چے بیتگ؟ گڑا مات ءَ گوں ھرسیگیں چماں پسّو دات ” وندر ءَ ویلے بیتگ ءُ تئی ترو تسلیمہ چُک زاھر مارا یل کُت ءُ وتی دائمی جاہ ءَ شُتگ” مات ءَ وھدے اے گپّ جت من نزانت من زمین ءِ سر ءَ اَں یا آزمان ءِ ھمے درد ءَ من برداشت کُت کنگ ءَ نہ اِت اَنت کہ مات ءَ دوبر گوں ھرسیگیں چماں گُشت “واجہ رحیم ءِ چُک شھاب ھم گوں اِنت ءُ آئی ءَ ابید 8 بچک گوں انت اے ویل ءِ توک ءَ ” مات ءِ گپّ ءَ پد منی سرجمیں جون انچو سچّگ ءَ اَت گُشے کسئے ءَ منی جیگ ءِ توک ءَ اشکر مان کُتگ اَت ءُ منی سرجمیں سرَگ انچو ژمب ژمب ءَ اَت گُشے منی سرجمیں سرگ ءِ توک ءَ سواری چرّگ ءَ اِت انت ءُ من اے ھبر ءَ باور کُت نکُت ءُ اے باور کنگی ھبرے ھم نہ انت چیا کہ لھتیں ھپتگ ءَ پیسر من زاھر ءَ میسج کُت ءُ جُست کُت زاھر منی آزمانک کدیں شِنگ بیت تو وَ گُشت من زوت شِنگ اِش کن ایں؟ گڑا پسّو دات بانُک تو گمیگ مہ بو من تئی آزمانکاں تنا دیموشان آ شِنگ کن آں گڑا نو من چون باور بہ کناں کہ ھمئے مردُم آ کہ من ءَ گُشت کہ من تئی آزمانک اَں تنا دیموشان ءَ شِنگ کن ایں ھمئے مردُم تنا دیموشان ءَ وت شُت ءُ مارا پہ بُن یلہ کُت ءُ وتی گلزمین ءِ ھاک ءِ امباز کُت انت۔

زاھر من زاناں کہ تو وتن دوستے بوتگے من زاناں ترا گوں وتی وتن ءَ باز مھر بوتگ بلے من اے گپ ءَ بِھ سرپد نہ بوتگاں کہ ترا وتی وتن ءَ گوں انچو مھر اِنت کہ تو چو اشتاپ کن ئے ءُ چو زوت وتی ماتیں وتن ءِ ھاکاں امباز کن ئے۔ زاھر تو گپے ءَ سرپدے تئی مات ءُ گھار سک بّزگ انت امّا تسلیمہ تئی روگ ءِ درد ءَ باور کُت کنگ ءَ نہ اِنت ءُ تئی برات (زھیر) زاھر زاھیر سک پھک بیوس اِنت چیا کہ آئی ءِ کوپگ سستگ ءُ تئی لاڑیں گھار نجلہ پھک ایوک اِنت لندن ءَ اودا کسئے نیست کہ نجلہ آئی ءِ کوپگ ءِ سرا وتی سَر ءَ ایر بکنت ءُ بِہ گریوایت ءُ وتی درداں کموک ءَ کمتر بکنت زاھر نوں تو بُگش نجلہ اے ھبر ءَ چوں باور کُت کنت کہ تو مارا پہ مدامی یل کُت ءُ شُتے وھدے آئی ءَ ترا تئی گڈی ساھت ءَ نہ دیست زاھر پاتو ءُ یاسمین انگت کسان انت ءُ اے چیزاں سرپد نہ انت آ تئی ودار ءَ نشتگ انت کہ کدیں مئے برات زاھر کیت ءُ مئے واستا سوگات ءُ ٹیکی کاریت گوں بلے آ اے ھبر ءَ بِھ سرپد نہ انت کہ زاھر نوں واتر نہ کنت ءُ پہ ما سوگات ءُ ٹیکی نیاریت زاھر ترا یات اِنت وھدے تو(oasis) ءِ وانگ جاہ ءَ ( Book stall) ءِ جت گڑا من ترا میسج کُت گُشت زاھر تو مئے وانگ جاہ ءَ ( Book stall) چیا نہ جنے گڑا تو یک توار بند ءِ توکا کندِت ءُ پسّو دات شُمئے وانگ جاہ وَ چو جنّ ءُ جوسگّانی لوگ(Bhoot bangla) ءَ اِنت ادا چون( Book stole) جنگ بیت من تئی ھمے توار بند سرجم ءَ گوش نہ داشتگ ات کہ تو دگہ توار بندے رواں دات ءُ گُشت بلے بانُک تئی ھاتر ءَ انشاءاللّہ من دیم ءِ سال ءَ الم شمئے وانگجاہ ءَ (book stole)ءِ جناں تئی دومی توار بندے گوشدارگ ءَ پد منی دل باز وش بوت بلے من اے نزانت کہ تو بے وپائی کن ئے زاھر تو گپے ءَ سرپدے مرچی نوکیں گامے ستاب اَتکگ اے ھما ستاب اِنت کہ ایشی ءِ توک ءَ تو منی نبشتانک داتگ انت ءُ مرچی من ءَ ترا منتوار گُشگی اَت کہ تئی سوب ءَ مرچی منی اولی نبشتانک دنیائے دیم ءَ اتکگ بلے من اے نزانت کہ تو منی منتوار گُشگ ءَ نہ اوشتے ءُ پیسر ءَ روائے زاھر شُما من ءَ اے گپے گُشگ ءَ بِھ دل نہ بہ ئے کہ ارواہ آسودگ بات بلے دست ھچ ءَ نہ رسّ اِت-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نبشتانک :رُخصت اَف اھد داں آزادی تک آوارُن

نبشتہ کار: مھراب بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

ھون رنگیں بلوچستان ءِ زر پھاز ءِ شھیداں سلام انت ،بلوچستان گیرت مندیں بلوچانی زمین انت اے زمین ھمُک ماہ ھمُک سال ھون لوٹ ایت۔ اے زمین ءِ سر ءَ کُل مھلوک بلوچ انت اے زمین ءِ سر ءَ زیکّیں روچاں ھم زمین ءِ بچ پہ زمین سالونک بُوتگ انت ءُ مرچی ھم بیگ ءَ اَنت پرچہ کہ زمین مُدام ھون لوٹ ایت چہ کُل بلوچاں داں وتی آجوئی ءِ روچاں! بیا مرچی ما ھما شھیدانی بابت ءَ گپ جنیں کہ آھاں ھچ نچار اتگ پہ وتی زند ءِ بابت ءَ بس زمین ءُ زمین ءِ سر ءِ بےوسیں مھلوک چارتگ ات! بیائے مرچی ما وتی شھیدان ءَ وانین ءُ آیاں زانیں! جنگ انت گُڈی؟ زمین ءِ بچ کُربان بوھگ ءَ انت۔

من واب اتاں من ءَ سنگتے ءَ واب ءَ چہ پاد کُت پادا مرچی گْوادر ءَ پدائین پُتر اتگ انت جنگ انت جنگ انگت برجاہ انت گُڑا من وتی موبائل پچ کُت چاراں وٹساپ ءَ نیوز پیداک انت کہ جنگ برجاہ انت زمین پھاز زر ءِ رکینگ ءِ واستا گُڈی ساہ ءَ گُڈی تیر ءَ جنگ کناناں من نو ھمدا وتی ھیالانی تھا گار بُوتاں بس نو زرپھاز ءِ بچانی باریا جیدگ ءَ لک اتگ بس ھمے دل ءَ گُشت شُمارا یار کمال انت۔چوناھا کوھی سنگت جنگ کنت ءُ وتی دل ءَ یکیں واھگ ءَ داریت کہ بگندے باندا منی زمین آزاد بیت من پد ءَ وتی لوگ ءَ سر باں ءُ وتی مھلوک ءَ گنداں وتی زندگیں مردُماں گنداں ءُ آیانی گُون ءَ ھم دیوان باں جنگانی کسھاں کناں بلے نا پدائین چو نہ اَنت بس آ ھمے دمان ءَ وتی زمین ءَ گند انت ءُ زمین ءِ شیدا بنت وتی مھلوک ءِ گم ءَ ملار بنت چٹ گنوک بنت کوھی جنگجو جنگ کنان بنت لھتیں نمیران بیت لھتیں ھست ءُ ھیات بیت بلے پدائین یکیں دمان ءَ وتی زند ءِ پیسلہ ءَ کناں کہ بس نو نمیران بوھگی اِنت پہ اے پُل گُونگیں زمین ءَ۔

من ءَ یات انت 2023 ءِ دسمبر ءِ ماہ ءَ مئے کرا سک سرد ات بیگاھے وھد ات ما اوتاک ءَ سنگتاں گوں ھم دیوان ات انت اناگاہ پادانی برمش بیت ماں داں چاریں بی ایل اے ءِ دو سنگت پیداک انت  گُڑا ما ھمدا پاد اتکیں سنگت اتک انت سلام ءُ دروت بیت نشتیں ایشانی توک ءَ یکے شھید میرین ات ءُ یکے شھید اسد جان ات اے ھردویں سنگت من باز دیستگ ات انت ءُ چوناھا من ءَ سنگتاں گوں باز مھر ات ھمدا سنگتے ءَ وتی چاگل سنگتانی دیم ءَ دراج کُت سنگتاں آپ وارت چاہ تیار ات سنگتاں چاہ وارت  دیوان برجاہ ات مگرب بیت ورگ تیار بیت ما درستیں سنگتاں ھمدا ورگ وارت دیوان پد ءَ برجاہ بیت ھمدا لھتیں سنگتاں وتی شیر ونتاں ءُ لھتیں سنگتاں سوت جت ءُ ما لھتیں سنگتاں دو چاپی کُت ناچ بُوت سک وش ات منی دل ءَ زندگی وَ ھمیش انت پد ءَ سنگتاں گُشت نو وپسے  گُڑا ھمدا کمانڈر ءَ گُشت مھراب تو اسد ءَ وتی گُون ءَ بہ بر گوں من گُشت جی شریں اُستاد گُڑا ھمدا من اسد جان ءَ گُشت بُریں پُل گُڑا ما دیوان جاہ ءَ چہ سنگت اجازت کُت انت دیم پہ وابجاہ ءِ شوھاز ءَ شتیں مارا جھلا یک شیپے ءِ تھا گزے ءِ چیر ءَ شوکیں وابجاھے رس ات گُڑا ما ھمدا جاگہ گیگ کُت ءُ تچک بوتیں اسد جان ءِ دیم مُدام کندگ ءَ پر ات سکیں وش تب ءُ زانتکاریں سنگتے ات پد ءَ ھمدا کمیں جنگی کارانی بابت ءَ گپ بیت پد ءَ ما وپت ایں بانگواہ ءَ منی چم پچ بیتاں داں چاراں سنگت من ءَ چی پیسر پاد اتکگ وتی بُوٹ ءَ پادا کنگ ءَ ایں من ھم پاد اتکاں وتی بُوٹ پادا کُت انت رھادگ بیتیں دیم پہ دیوان جاہ ءَ ما داں سر بیتیں سلامے دات سنگت درُست یک یک ءَ پیداک ات انت ھمدا چاھے تیار بُوت سنگتاں چاہ وارت ءُ پد ءَ ورگ ءِ تیاری بندات بیت ورگ داں تیار بیت ما سنگتاں ورگ وارت پد ءَ ھمدا چہ شھید میریں ءَ گُشت گُڑا ما درکپیں پد ءَ انشااللّہ ڈیک وریں گُڑا سنگتاں اجازت کُت انت ءُ گُشتے بس آواریں پُل بس ما سنگتاں گشت یکجاھیں سنگتاں سلام کن ات سپر روان ات روگ ات آیگ برجاہ ات مُدام ما سنگتاں گوں ڈیک وارت گندگ برجاہ ات! نی ما پد ءَ کائیں گْوادر ءِ پداھیانی سرا گُڑا وٹساپ ءَ مسیج پیداک ات انت کہ جنگ گوں تُرندی ءَ برجاہ اِنت ءُ دژمن ءِ بازیں سپاھی یے مُردار بُوتگ ءُ زدگ بوھگ ءِ اوں ھال انت منی دلءَ بس ھمے دوا ات کہ اللّہ سنگتاں داں گُڈی تیر ءَ سلامت بکنت داں دژمن بزانت بلوچ ءِ گوماں زُلم ءَ منی آسر چے بیت جنگ داں باز دمان ءَ شُت ھمدا نوں پداھیانی اکس آیگ بندات بیت چاریں سنگت شھید بُوتگ ات انت بس دپ ءَ ھمے یکیں ھبر اتک بس آواریں پُلاں کُل شھیداں سلام انت۔

“ھاک ءِ وشبو ءَ ھوار ایں پدا واتر کائیں”
“جنگ ءِ ما کسھاں کاریں پدا واتر کائیں”
“شور ءِ دلبند گواہ ایں ما وتی سر داتاں”
“آس پہ دژمنءَ گواریں پدا واتر کائیں”

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نبشتانک :تئی یاتانی گرنچے

نبشتہ کار :زیمل بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

لھتیں دَرد ھستاں کِہ انسان آھانی سر ءَ نبشتہ کُت نہ کنت۔ ءُ لھتیں کِسّہ اَنچیں ھَم بنت کِہ گوشگ ءُ کنگ نہ بنت گوں کَسّ ءَ۔ اِے کِسّہ بَس تھنا چندے ھیال بنت ءُ ماں سینگ کلّ بنت پہ مُدامی آ اِے واستا اِناہ کِہ کارِست مُرتگ مئے کِسّہ ءِ بلکیں پہ اِے ھاتِر ءَ کِہ مئے جند ءِ تہ ءَ اینچو ھاٹیگ نہ بیت دوبر کِسّہ کنگ ءِ مِھروان تئی گپ ءُ ھبر۔ تئی توازہ ءُ مسکراہ ءُ درستاں گیش تئی بِچکندگ مناں سَک گیر کا اَنت۔ ھَما ھبر اَنوں من ءَ گیر پیداک اِنت کِہ تو من ءَ مُدامی گُشت کِہ زیمو تو مُدامی چی ءَ گوں من جنگ کن ئے! ترا زاناں گوں من وشّیں ھبر وتی دِل نہ بنت ! تو چیّا مُدامی زَمانگ ءِ بٹالاں کپتگ ئے ءُ منی ءُ وتی میان دوری یے ودّینتگ من ءَ چّیا زُرت نہ کن ئے! پرچا زمانگ ءُ زَمینی ھُداھانی تُرس ءَ تو وتی مِھر ءَ کُربان کنگ ءَ ئے ءُ من بَس مدامی ھبر ترینت ءُ دِگہ نیمگے بُرت ءُ ٹھک دات کِہ برو ڈے ترا نوں کِہ زور ایت ؟ ءُ آئی ءَ مدام یَک زھر تبیں دابے ءَ گوں گُشت اینچو نکرہ ! اینچو گرور پہ چّیا۔۔بَلے گوں ھمے ھبر ءَ مُدامی ھمے زھریں تب ءَ را دِگہ ملوری ءِ مان اَت کِہ من ءَ سما بوت ھر وھد ءَ آ بے تواری ءَ چینچو جیڑ اِیت ءُ چُرت جنت کِہ واکی نوں مئے مِھر زمانگ ءِ ارجان بوت۔ نوں بَس ھمے یکیں شے پشکپتگ کِہ مِھر ءِ جنازہ وانینگ ءُ پہ مدامی کلّ کنگ بِہ بیت!-

باز وھد ءَ پہ ما پیسلہ زورگ سَک گران بیت۔ وھدے مئے اڈ ءُ جیڑہ ھما دوئیں شیانی بابت ءَ بِہ بنت کِہ ما آ دوئینانی تہ ءَ یَکے گچین کُت نہ کن ایں۔ پہ ما گران بیت اَچ دوئیناں سِدَگ۔۔ ھَمے وڑ پہ من ھَم گران اَت کِہ من تئی ءُ زَمین نیام یکیں گچین بِہ کناں بلے گچینی ءِ وھد اَتکگ اَت ءُ من وتی زَمین ترا چی ساری گیچین کُتگ اَت۔ تو بِہ گِندئے زانتگ اَت کِہ من ءَ زَمین دوستِر اِنت بَلے تو اِے نہ جیڑ اِتگ اَت کہ من ترا وت رزا دے آں کِہ پہ وت ءَ نوکیں آمڈ لُنٹے شوھاز۔ترا من دپ وَت رزا دات ءُ گوشت برو تو آجوئے۔ گوں ھمائی ءَ دیم ءَ جُنز کِہ ترا دوست دار ایت ءُ اِے ساھتاں من ھَم زانتگ اَت کِہ تو کجام جاورانی دیمپان ئے۔ پرچا شئے تو ھَم زان ئے ھما مردُم ءِ گوماں ترا مِھر اِنت ءُ تو پہ آئی ءِ واب سمبھینتگ سکّ تورِناک بیت آئی ءَ چے سِدَگ۔ ءُ آئرا دست وَت دِگرے ءِ امانت کنگ ءُ گِستا بوھگ۔

وھد گوزان بوت رنگ مٹان بوت اَنت۔ زِند دیم ءَ جُنزان اَنت کِہ منی ءُ تئی دوبر گپ ءُ ھبر بوت۔۔ ءُ تو ھمودا اوشتوک اِت ئِے کِہ اُمرے ءَ ساری من تو سِستگ اِت ایں ۔۔ تو اَنگت ھمے ھبر ءَ وداریگ اِت ئِے کِہ من بِہ منّاں کِہ مناں گوں تو مِھر اِنت ءُ تو بے من بے کرار ئے۔۔ بَلے ھبر پد ءَ ھمودا آسر بوت من ءَ اَچ تو زمین دوستِر اِنت۔ من ءَ زاناں نئے تو ھمے درّائینت ! ! زمین یار مارا درستاناں دوست اِنت اِے ھبر ءَ ترا مروچی گوشگ لوٹاں کِہ زَمین دوستی ءِ سر ءَ تئی من ءَ ھِچّ وڑیں شکّے نیست پرچا تو وتی وپا گوں زَمین ءَ پدّر کُت کِہ مروچی زمین ءِ ھمبازان ئے۔۔ ھَما زَمین کِہ تو آئی ءِ اِشک ءَ چندے وھد ساری ملار اِت ئِے ءُ کوھسری اِت ئِے ءُ زان ئے وھدے من سھیگ بوتاں کِہ تو رپتگ ئے ھما جاہ کِہ تو وتی وپا ءُ مھر ءِ پدّری دئے کِہ زَمین ءِ مھر چی یے ءُ پہ زمین ءَ کربان بوھگ ءَ را چینچو تاھیر ءُ ساکمی مان۔ من گَل بوتاں کِہ نوں تو ھَم راستیں مِھر ءِ درس ونتگ کِہ آ زمین مِھر اِنت ءُ تو نوں زان ئے کِہ زمین ءِ مھر ءَ چی گیش راستیں مِھر نیست ءُ نہ مان اِیت۔ شئے مُرید پُل نوں وھد سَک دیم ءَ شوتگ ءُ منی دست ھالی اَنت ءُ ناکِہ تو اَنوں اِدا ئے کِہ اِے نبشتہ ءَ ونت بِہ کن ئے ءُ پد ءَ منی سر ءَ بِہ کند ئے ءُ بُہ گوش ئے من وَ زانتگ اَت کِہ منی دِل تھنا نہ جنت پرتو ترا ھم گوں من مِھر بوتگ زیمو ۔

کِسّہ باز ھست پہ کنگ ءَ درد باز ھست پہ سگگ ءَ بلے چوشیں لبزے دست نہ کپگ ءَ اِنت کِہ تئی بالاد ءَ سھرا بِہ کنت۔ من ءَ پھل کن۔۔ بَلے تو دِگہ ھبرے زان ئے ۔۔ تئی مهر انچو باز بیتگ انت کہ مَرچی گیش بوھگ ءَ نیاں۔۔ من ءَ انگت چہ گیراں دَر نئیت کِہ تو گُشتگ اَت یار ترا چیزے روان دے آں بُہ وان ئے ءُ تو پد ءَ یک نبشتانکے روان دات من کہ ونت داں من ءَ سما بوت منی ءُ تئی کِسّہ انت بَس کارِست من اوں تو نیاں ءُ ھمے کارستانی میان ءَ بَس مهر ءُ زمین ءِ سرنامہ اَت۔۔ من کِہ آسر کُت داں دیدگاں شَل دات۔۔ ترا گوشگ لوٹاں تو زان ئے منی چمّ چیّا ارسی بوتاں؟ پرچا کِہ من نا وسی ءِ ھما سیمسر ءَ سر اِت آں کِہ کدی ترا گوشت ھَم نہ کُت کِہ ھو شیھو اِے کِسّہ منی ءُ تئی کِسّہ اِنت ءُ اے مھری داستان مئیگ اِنت ءُ یار من ءَ گوں ترا مھر اِنت بے کساس۔۔ بَلے بے وپا تو ھَما کِتاب ھَم من ءَ سوگات نہ کُت۔ ھو ھما کتاب گِندئے تو گوشت آئی ءِ وانگ ءَ چی رند من ءَ سما بوتگ چیزے الّم کنگی اِنت۔۔ پہ وت ءَ۔ پہ راج۔ ءُ پہ مئے آیوکیں باندات ءَ۔۔ من انگت ودار ءَ آں کِہ من ءَ ”ضیا“ ءَ تو سوگات بِہ کن ئے۔۔

گپ ءَ گونڈ گِراں۔ ترا یات بیت من ترا مُدام کُنّت کُت ءُ گوشت من ءَ زمین باز دوست بیت ءُ تو کند اِت‌‌ ءُ گُوشت من ءَ چی ابید ترا ھَر چیز دوست بیت۔۔ بَلے چلی ترا گوشگ لوٹاں مروچی کِہ من ءَ تر چی اَبید دِگہ ھِچّ چیز آ وڑ دوست نہ بیت۔۔ بَس یَک بے وپائی ءِ تو کُت یار۔۔ من ھر وھد ءَ جیڑ اِتگ اَت من‌ ندر پہ‌ زمین‌ ءَ باں بَلے من اے نہ زانت (منی‌ مھر) من ءَ چی پیسر شهید بیت ءُ زمین ءِ ھمبازاں روت۔۔۔ من ھچ گَمیگ نیاں پرچا کہ‌ منی سالونک‌، زمین‌ ءِ سالونک‌ اِنت۔

تو وتی مِھراں وتی دِل ءِ توک ءَ بدار ءُ من وتی مِھراں وتی دِل ءِ پرچا کِہ من ءَ زَمین ءِ سالونک بوھگی اِنت-

رُخصت اَف آوارُن ساہ-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نمدی یے سادیہ بلوچ ءِ نام ءَ

نبشتہ کار: زھیر بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

سلام ءُ دروت بانُک داھم سلامت ءُ وشھال بات ئے۔ بہ گِند ئے اے ساھت ءَ تو گوں وتی وانگ ءَ گِر ءُ چیل ئے ءُ جیڑگ ءَ ئے کہ اے کَے اِنت ترا نمدی یے نبشتہ کتگ ئے۔ بہ بکش بانُک بلکیں تئی کمو وھد زوال کنگ ءَ اوں۔ بلے باریں چی ءَ مرچی وتسر ءَ دل ءَ ھُل کُت کہ ترا نِمدی یے نبشتہ بکن آں۔ چوناھی ءَ من شھید بالاچ ءِ شھیدی ءُ اسلام آباد ءِ دراجیں روانک ءُ زھرشانی نِندانک ءَ پیسر ترا اینچو نہ زانتگ اَت۔ بلے برے برے چاگردی رسانکدر(سوشل میڈیا) ءَ تئی نبشتانک دیستگ انت یا وانگی جیڑھے ءِ سر ءَ زھرشانی ءُ روانکاں ترا دیستگ گُڑا مار اِتگ کہ تئی تہ ءَ زمین دوستی ءُ راجدوستی ءِ شھم ھست اِنت۔ بلے بلوچ چُکچینی ءِ بگیر ءَ اسلام آباد ءِ زھرشانی نِندانک ءَ ترا جُھد کنگ ءُ پہ بلوچ راج ءَ توار چِست کنگ ءَ دیست گُڑا باتن ءَ اجب توکلے ءَ ساہ کَش اِت۔

بانُک۔۔۔من باز بَر ءَ بلوچستان ءِ ھمے دمگ کہ پنجاب ءَ ھوار کنگ بوتگ انت بزان ”ڈیرہ جات، تونسہ شریپ” ءُ ایدگہ کَش ءُ کِر ءِ ھند ءُ دمگاں بلوچ راجی جُنز ءِ درگت ءَ جیڑ اتگ کہ چون ھود ءَ راجی جُنز مُھکم دارگ بیت۔ چی ءَ کہ اے ھند ءُ دمگ زورگریں اِستان ءَ نہ ایوک ءَ بلوچستان ءَ چے سِستگ ءُ پنجاب ءَ ھوار کتگ انت بلکیں ھود ءِ جھمنِندیں بلوچ مھلوک بلوچی زبان ءُ دودمان ءَ چے ھم دور دارگ ءِ جھدے کتگ ئے۔ چوناھی ءَ زورگر ءِ مدام جھد ھمیش انت کہ بلوچ راج ءَ ھرچ وڑا بھر ءُ بانگ بہ کنت۔دانکہ بلوچ ءِ زور نِزور بہ بیت پمشکہ برے زبان ءِ سرا بلوچ ءَ را بھر بانگ کنگ ءِ جھد کنگ ءَ اِنت برے نیکراہ ءُ ٹک ءُ کٹم ءِ نام ءِ سرا۔ بلے منی نِز ءَ بلوچ راجی جُنز ءِ مستریں سوبمندی ھمیش اِنت کہ زورگِریں استان ءِ ھمُک لُچی ءُ پندل بلوچ جھدکارانی دیمونیانی دیم ءَ بے سوب بوتگ اَنت۔

بانُک ۔۔۔ بہ گِند ئے تو ھمے جیڑگ ءَ بہ بہ ئے کہ من اے نِمدی ترا چی ءَ نبشتہ کتگ۔ اسل ءَ گپ چُش انت کہ گوں ترا سک باز اوست ءُ اُمیت بستگ انت۔ کہ تو وتی ھند ءُ دمگ ءِ مردمانی تہ ءَ راجی جُنز ءُ زمین دوستی ءِ توم ءَ کِش ئے۔ تو ڈیرہ غازی خان ءُ تونسہ شریپ ءَ ھوار سرجمیں بلوچستان ءَ چو چراگے ءَ روک بہ ئے۔ وتی ھند ءُ دمگاں بلوچی زبان ءِ دیمروئی ءِ ھاتر ءَ جھد کن ئے۔ وتی مھلوک ءَ بلوچی زبان ءِ وانگ ءِ سکین دے ءُ اے باور کناھینے کہ ابید ءِ بلوچ گُلزمین ءُ بلوچی زبان ءَ ما چہ وتی بُنکی ریشگاں سِد ایں ۔ وتی ھند ءُ دمگ ءِ مردماں اے باور کناھینے کہ مئے زمین پہ زور پنجاب ءَ ھوار کنگ بوتگ۔ دانکہ ما چہ وتی راج ءُ ڈیھ ءَ گِستا بہ بہ ایں ءُ وتی راجی پجار ءُ زبان ءَ گار بکن ایں۔

بانُک ۔۔۔ ڈیرہ غازی خان گوستانک ءَ بلوچ گھگیری ءِ بُنجُل زانگ بوتگ۔ بلوچ راجدپتر ءِ تہ ءَ ڈیرہ غازی ءِ بامردانی داستان ھست اَنت انچو کہ 1817 ءِ دھک بہ بیت کہ ڈیرہ جات ءِ بلوچاں وتی گُلزمین ءِ رکینگ ءِ ھاتر ءَ جھد کتگ یا 1967 ءِ دھک بہ بیت کہ زورگریں پاکستان ءِ بگیر ءَ کوہ ءِ سلیمان ءُ ڈیرہ جات ءِ گیرت مندیں بلوچاں وتی ساہ سر پہ گُلزمین ءَ کُربان کتگ انت۔ بانُک۔۔۔ ترا یات اِنت وھدے چہ کیچ ءَ درکپتگیں دراجیں روانک ڈیرہ غازی خان ءُ تونسہ ءَ شریپ ءَ سر بیت گُڑا مردمانی مزنیں مُچی یے روانک ءِ وش اتکی ءَ دگانی سرا درکپ ایت ءُ دیم ءَ کئیت۔ باور کن من ءَ سک باز وشی بوت کہ تونسہ شریپ ءُ ڈیرہ غازی خان ءِ مردم پہ وتی راج ءَ مِک بوت ءُ اوشتات انت۔ پہ وتی بلوچ مات ءُ گُوھارانی واستا توار اِش چِست کُت۔ تئی جند ءَ ھم ھمے مُچی ءِ تہ ءَ گُشتانک دات اگاں ترا یات بیت۔ تو گُشتگ اَت کہ من مرچی ڈیرو ءِ مردمانی سرا پھر بندگ ءَ اوں کہ بلوچستان ءِ واستا دراتکگ انت وتی بلوچ مات ءُ گُھارانی واستا توار چست کنگ ءَ انت۔ مرچی ڈیرو ءِ مھلوک ءَ پیشداشتگ کہ ما کُل گوں بلوچستان ءَ بندوکیں۔ بانُک بہ بکش۔۔۔من گوں وتی بے سریں پیتاریاں تئی باز وھد زورگ ءَ اوں. من زاناں ھم کہ ترا وت وتی گُلزمین، راج ءُ راجی جُنز ءِ گم پِر انت۔ اے گپ آں کہ من کنگ ءَ اوں بوت کنت تو من ءَ چے پیسر جیڑاتگ انت کہ چون وتئی راجی پَرز پیلو بکن آں۔

گُڈی ءَ من بس ترا ھمے گُشگ لوٹ آں کہ گوں ترا بلوچ راج ءِ باز اوست ءُ اُمیت بَستگ انت۔ کہ تو وتی راجی جُھد ءَ ھمے وڑا برجاہ دار ئے۔ تونسہ شریپ ءُ ڈیرہ غازی خان ءِ بلوچانی تہ ءَ زمین دوستی، زبان دوستی ءُ راجی سِنچ ءِ کندیل ءَ بالین ئے۔ منی دل ءَ تو اے ھند ءُ دمگاں تھاریں شپانی یک رُژناھیں چراگے ئے۔ داھم جُنزان بات ئے پہ وتئی گُلزمین ءُ راج ءَ۔ سلامت ءُ وشھال بات ئے۔ آجوئی ءِ مُراداں بات ئے۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

دگ ءِ وئیل ءَ شھید بیتگیں راجی نودربر شھاب بلوچ ءِ نام ءَ

لچّہ : سعودنؔاز

دی بلوچستان پوسٹ

یار اِے وڑ نہ اِنت
لُنج ءُ تاموریں دمکانی رَنگ ءَ بگند
ھر دریگ ءَ تی اَکس اِنت کہ بچکندگ اِنت
چو کہ” شپکش“ ءَ درپشان کنت گیدی ءَ
ماہ ءِ دلبند ءَ کِشکاں رَجینان کنت
تی کہ ترانگ جبین ءَ مئے رَنجان کنت
یارا مرد ءَ ابیتکی ءِ بے لِزّتیں تام چشتگ بلئے
کندگ ءَ اوں نہ اِنت
نئے کُلوہ ءِ پہ ٹیکی تی سرگوات ءِ دلبند ءَ دِرنجیت ءُ روت
نئے تی آواز ءِ کیپ ءَ دوبر اِشک کنت
نئے کہ یارانی میان ءَ تی دوری وتا کمو یک کِرّ کنت
تی وَ گیرانی موسم ھمُک میتگ ءِ وشّیاں پَچ گِریت،
جیڑہ ءِ پَچ گُڑیت
کیت میلانک بیت دیما اوشیت منی
جُست کنت
باریں ھالاں بدے بے من ءَ وش بیت ؟
یا کہ دردانی کوْھنیں ءُ مولم جَتیں ساہتاں زندگ اِت؟
زندگ اِت ، مُرتگ اِت؟
بس ھمے دروشم ءَ مارا کُنّت کن اِت ، ٹپ ءُ ٹوریں زہیراں مئے چماں مُش اِت
درد ءُ تیرُک جَن اِت
آبلاہیں گم ءِ آچش ءَ بزّگیں آزہاں مئے پَچ اِت
مردماں مئے بَر اِت
یار اِے وڑ نہ اِنت
یار مارا ھمے یکّیں گپ ءَ جَتہ
آپ ءُ آس ءَ جَتہ کہ دراہیں گواڈگیں پُل وھدے کہ نوکی سرا چِست کناں
شوک بنت ،
اَمبریں مِسک ءُ بوہ سینگ ءَ شنگ بیت
نوک سوریں جوانمرد سالونک بنت ،
یک دمان ءَ کہ نَپت ءِ کپیت آپ بنت دراہیں واھگ
مِرنت یک بَرا
وتکُشی بنت مُرادانی دل بے بَلا
یار اِے وڑ نہ اِنت
یار کئے دوستیگیں مردماں دوریں دریا ئے ءَ بُڈّگ ءَ دور دنت
یار کئے دیدگیں میتگ ءَ ھون درنزان کنت
یار کئے مئے نیام ءَ وتی کندگے مُہرگاں یک یک ءَ گوْجیت
یار کئے روژناہیں ھیالاں ابیتکی ءِ دستاں پہ وشّی بدنت
یار ہرچی بہ بیت
زند زہیری بہ بیت
مارا وشّی نسیب ءَ مہ بیت تہ مبات بلّ ءِ ما گل نہ بیں
بِلّ ءِ ہرچی بہ بیت یار اِے وڑ نہ اِنت

“‍ من مِراں، تو نو کائے “

نشتہ کار: سنگت ھکیم

دی بلوچستان پوسٹ

‏‎مھروان تئی رپتن ءَ را کساس 11 روچ سرجم بیت من ءَ دیر انت کہ دل ءَ بوتگ پرتو چیزے نبشتہ بہ کناں بلے تو من ءَ پہ کلوہ کنگ ءَ شات نہ بوتگ ئے تو زان ئے کلوہ ھما مردم کن انت کہ دور بیت اِنت، گستا بیت اِنت- جتا بیت اِنت، نی بوت کنت اے یازدہ روچ ءِ تئی رپتن ءَ من ءَ انگت تئی هستی ءَ نہ بوھگ باور نہ بوتگ۔

‏‎بلے منی کِرا انگت چُشیں ھاٹیگ نیست کہ من ترا بہ گْوش آں ھو یار تو اچ من دور ئے جتائے، گستائے۔
‏‎من مدام کہ بُست کناں تاں ترا وتی کش ءَ سما کن آں من ءُ تو کوٹی ءِ کُنڈے ءَ نشتگ ءُ شَیر وانگ ءَ ایں ، سیاست ءِ سر ءَ تران کنگ ءَ ایں یا دِگہ جیڑھے ئِے سرا اڑ اتگ اِنت ءُ یکے ءُ دومی ءِ گورجیگ گپتگ اَنت۔ ‏‎زاھُل جان گون تو اِے مھر ءِ سپر دراج انت ھزاراں گم، وشی، ملوری، بے وسی، چکاس ءُ بُھتام من تو هواری ءَ دیستگ انت پمشکا من نہ زاناں کُجا چہ بندات بہ کن آں ءُ کُجا ھلاس۔

‏‎ یار بچار مردُم مرُدم ءَ اے جنگانی میان ءَ تھنا نہ کنت ءُ سر نہ گیپت من تو داں انوں چنچو واب گندگ ءَ ات انت، چنچو کسہ، چنچو ارمان، من نو کُلاّں بے ھیال بوان آں ۔ من زاناں تئی پسو انگت ھما بیت ” انا یار جنزگی انت، سپر کنگی انت، پند جنگی انت ” بچار تو من ءَ گھتر زان ئے تو زانے بے ترا من ھر چیز بہ کناں پورا بے تام انت، بے لزت انت، بے کیپ انت یار زاھو من وَ پیسرا چہ تئی وڑیں مھکمیں مردُمے نہ بوتگ اوں بلے بیا کہ ھما اِنگ تو رپتگ ئے من چہ انسانی کٹ ءَ دراتکگ انت پورا ھر چیز تو گوں وت بُرتگ گوں ابید وتی زھیراں یار ترا اگاں جنزگی ات تو باید انت وتی زھیر ءُ ترانگ گون وت بُرتین انت گوں۔

‏‎ من بے هاالاں من ترا شھاب جان ءُ ایندگہ سنگتانی ھال نہ گپت ‏‎من زاناں شھاب مدامی ئیں وڑ ءَ گلگ دار بیت ‏‎ترا یات بیت من تو مُدام ھوار بوتگیں گڑا شھاب ءَ گلگ کُتگ ءُ گُشتگ ‏‎یار شما دویں یک جاہ بہ ئے اچ من پھک ءَ شموشکار بہ ئے ‏‎بلے زمین رنگ اے رندی من شما چے شموشکار بوھگ ءِ باز جھد ءَ اوں بلے نہ بیت اِنت-

‏‎مھروانیں زاھو تو گُڈی وھد ءَ گومن گپ ءَ ات ئے تو من ءَ گْوشت ” یار ھکو من سک بیمار ءُ نادارہ آں تو بیا مزن شھر ءَ منی چارگ ءَ، ” من گُشت ” اناں زاھو انگت 3 سال سرجم نہ انت ۔ ” ‏‎ھمے زمستان ءَ تو مئے چارگ ءَ مئے شاھدربرجاہ ءَ اتکے ھمے روچ ءَ تو روگے ارادہ کُتگ ات من ترا منت کُت زاھو یک شپے جل من ابیتکاں یار تو گوشت اڑے من بس نو تیاری کُتگ بل من رواں ءُ رھوک باید انت کہ دارگ مہ بیت ۔ ‏‎تئی ھمے روگ من ءَ سک تور ات ابیتک کُت ءُ منی بالاد پرُشت داں تو چماں درا ات ئے من ترا چارگ ءَ ات انت تو اندیم بوت ئے منی چمانی ارس دراتک انت من مرچی ھمے جیڑاں بگندے منی اندرے مردُماناں سما بوتگ کہ آ منی تئی گڈی دیدار اَت پمشکا آ روچ ءَ من بے کساس تکانسر بوتگ انت۔ ‏‎آ روچی تئ روگ ءَ رند من ترا تواربندے دیم دات ءُ گوشت ” یار من تو ایردستیں بلوچستان ءِ ورنایاں مرگ بے گواھی دستے دل ءَ گون انت بیا سوگند کنیں کہ سے سال ءَ داں دوچار نہ کپاں، بلّے کمو مھر کمتِر بیت باندا جیڑھے کہ بوت کم از کم اوپار بہ بیت ءُ سگگ بہ بیت تئی پسّو اتک تو نوں پھک ءَ گنوکے ” من وَ بے ھیال اِت انت کہ گستا بوھگ ءَ چہ مھر ودّیت، کم نہ بیت۔ ‏‎ھمے میان ءَ کہ تو من ءَ مزن شھرءَ آھگ ءُ وتی چارگے ھاترا منت کنگ ءَ ات ئے ءُ من سے سال ءِ سرجمی ءِ سرا گون تو اڑ اتگ انت تو زار کُت گُشت ” شریں میا— من مِراں تو نوں کائے گڑا”-

‏‎اڑے مھروان، تو اسلا مُرت ئے! ‏‎وھدے کہ اے بدیں ھال منی گوشان کپت پمن زمین ٹِکے بوت ازمان بچیل ئے دست ءُ پاداں من ءَ یل کُت، جان ءَ لرزگے بندات کُت من بے سما بوتاں داں دیر ءَ ھاسٹل ءِ بُرز ءَ نِشتاں، جیڑ ات ۔۔۔ پریشتگ چوں مِراں؟ زاھو بہ گندے تو سھیگ مہ بے بلے ‍من مدام جیڑ اتگ ۔۔۔ داں دیراں جیڑ اتگ کہ تو ۔۔۔ مردُمے نہ ئے، پریشتگے ئے۔ ‏‎پد ءَ انگت ءَ منی گوشاں تئی همے توار کپت ۔۔۔ ” شر من مِراں گڑا نو کائے”
‏‎پہ گنوکی پاد اتکاں جناں پروشاں کپاں گریواں داں سپر ءِ نیم ءَ رستاں من ءَ وھم بوت کہ تو زمین ءِ باھوٹ کنگ بوتگ ئے ۔

‏‎پہ جست گرگ من موبائل کش اِت ھال کُت داں ھئو منی وھم راست بوت۔ زاھو جان منی بدبھتی ءَ بچار تئی روگ ءَ رند اوں من انگت اتک نہ کُت۔۔۔ ترا دیست نہ کُت ‏‎یار من ءَ ھچ میارگ مکن من دور درامدانی ملک ءَ اتاں یار گُلامی ءُ ایردستی ءِ بدرنگی ءِ بچار یکے تئی وڑیں ھمبلاں اچ ما سِد ایت ءُ دور بارت دومی مئے وڑیں بدنسیباں دیدارے ھم نسیب نہ بیتیار یار تو باور کن من انگت کوشست کُت من سک کوکار ءُ زاری کُت کہ الم ترا گڈی وھد ءَ بگنداں بلے من ءَ کس ءَ کمار ھم نہ کُت! ‏‎یار زاھو پیسرا من درد سر گوز کُتگ انت بلے اے بری تئی رپتن ءِ درد من ءَ پورہ بیر گرگ ءَ انت اے ابیتکیانی موسماں مردُم ھرچیز ءَ چہ کپتگ من ھر کجا کہ رواں تئی ءُ وتی زیکیں رند پداں گنداں سک نگیگ باں ءُ ماراں نوں بے ترا سرجمیں زند تیلانک دیگی اِنت گڑا دل ترکّیت جگر آپ بیت مجگ لھڈ کنت ۔ یار دُنیا زانت من بے ترا ھچ براہ ندیاں بے ترا سک شگالی آں گُڑا تو من ءَ چیا ، ابیتکی ، ملوری ءُ تھنائی ءِ میان ءَ یل کُت رپت ئے گندے تو یک رندے واتر کُتیں من مدامی ئیں وڑ ءَ وتی سر تئی سینگے سر ءَ ھیر کُت گُشت ” یار بے ترا زندگی سک گِراں انت من امیت انت تو منی گپ گوشداشت واتر نہ شُتے “-

‏‎یار تو منی ھِچ گپ اِناں نہ کُتگ من ھرچیز گوشتگ تو لبیک کُتگ من دست بنداں تئی کِرا منی یک گپے بہ زور من سک بے چاڑاں، سک ازیتے توک ءَ اوں بس وتی همے یکیں دل دِرّیں تواربند ءَ گوں وت بہ بر گوں!
‏‎”‍من مراں تو نو کائے۔”

‏‎تئی اے تواربند من ءَ زندگ بوهگ ءَ نیل ایت، چونیں شکست وارتگیں مردمے آں من، اے پشومانی من ءَ هردمان بیت ۔۔۔۔ مھر ءِ زوراکی اِنت زاهو، کہ من ءَ نو تیوگیں زند اے کُهت بیت کہ تو من ءَ گُڈی وهد ءَ لوٹ اِت ءُ من کزدن نیئتکاں! ‏‎تئی رپتن ءِ گم یک نیمگے ۔۔۔ بلے اے پشومانی یک نیمگے ۔۔۔۔ گوں پشومانی ءُ کُهت چوں زندگ بوهگ بیت اِنت-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

مجید برگیڈ ءِ پدائیانی نام ءَ

سرباز وپا

دی بلوچستان پوسٹ

شورھیں اوستاں کماھاں سر گراں
پہ زمین اشک ءَ پداھاں سر گراں

بولان ءِ مات کوہ بہ بیت یا نیلیں زر
مھکمیں گوں پیسلاھاں سر گراں

زندگی ھر مردم ءَ را دوست بیت
آ کش اَنت درسیں تماھاں سرگراں

ھاک ءِ اشک مردم ءَ بے چاڑ کنت
چو گنوک ءَ بے سماھاں سرگراں

پہ بلوچ ءَ راہ ھمے یکین اِنت بس
راجی بامرد گوں مڑاھاں سرگراں

گلزمین بانوریں شاری، سمیہ جان
گوں وتی آ ٹھل ءُ براھاں سرگراں

بلوچ نبشتہ کارانی نام ءَ نمدی یے

نبشتہ کار : آئیشہ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

بانُک ءُ واجھیں نبشتہ کاراں دْروت ءُ دْراہ بات اِت، ما اِمیت کہ شما وش ءُ جوڑ اِت۔ مارا باز وشی بوگ ءَ اِنت کہ موبائل ءُ انٹرنیٹ ءِ آسراتی ءَ بلوچ راج ءِ واِنندہ وتی راجی زبان ءَ وانگ ءُ دربرگ ءِ جُھد کنگ ءَ اَنت بلے اے جُھد ءَ بازیں وانِندہ بلوچی دربری(کورس) ءِ دروونتاں نہ وان اَنت چہ ایشی ءَ آ یکشل ءَ رَد نبیس اَنت۔ ردی وَ بنی آدم ءِ دست ءَ بیت ءُ ما دْراہ وتی ردیاں راست کنان ءَ دربرگ ءَ ایں۔ سک بژن اِنت کہ لھتیں بلوچ بلوچی درونتاں نہ وان اَنت، بے درونتانی وانگ ءَ دْراجیں نبشتانکاں رَد نبیس اَنت ءُ پد ءَ گْوش اَنت “منی نبشتانک ءَ راست بہ کن“-

گُڑا ما اِے وڑیں بلوچاں دلبڈی دیگ لوٹ ایں کہ ما شُمئے رَدیاں وَ راست کن ایں، ما پہ شُمئے ھزمت ءَ مُدام ساڑی ءُ تیار ایں۔ چوناھا ما ھم لوٹ ایں کہ شما دْراہ راجی زبان ءِ آشوبی نبشتہ کار بِہ بَہ اِت ءُ بلوچی نبشتانکاں نبیسّان ءَ راج ءَ گلامی ءِ ھلاپ ءَ آگاہ بہ کن اِت۔ بلے شُمئے ھم یک زمہ واری یے ھست، باید اِنت شما ھم چہ وتی رَدیاں دربرگ ءِ جُھد بکن اِت، شما ھم پیسر بلوچی دَرونت ءُ زُبان دوستی نبشتانکاں گوں دلگوش ءَ بہ وان اِت ءُ پد ءَ راجدوستی ءُ ڈیھ دوستی نبشتانکاں نبشتہ بکن اِت۔ وتی ھر ونتگین ءُ دربُرتگیں دَرونت ءَ دیم ءَ ھم بہ وانین اِت کہ چہ وانینگ ءَ ترا وتی ونتگیں مُدام یات ءُ تاجگ بنت۔ چوناھا بلوچی ھم گوں وانینگ ءَ دیمروی کنت۔ کم از کم وتی نبشتکانی نبیسگ ءَ پیسر تھنا ھمے بزان اِت نبشتہ چے ءَ گْوش اَنت؟ ءُ نبشتہ ءِ چُند کاریچ(Process) اَنت؟ وھدیکہ شما اِے چیزاں سرپد بوتگ اِت گُڑا شما راجی زبان ءِ شریں نبشتہ کار بَہ اِت۔

گْوشگ ءِ مول ءُ مُراد ایش اِنت کہ چہ درونتانی وانگ ءَ پد وھدیکہ شما نبشتہ کن اِت گُڑا وتی ھر نبشتگیں گالرِد ءَ یکبرے وت ھم چمشانکے بدے اِت ءُ راست کنگ ءِ جُھد بکن اِت پرچا کہ ردیانی راست کنگ ءَ ما کم کم ءَ بلوچی نبشتہ بلد بَہ ایں۔ البت اگاں نبشتہ ءِ توک ءَ ردی یے ھست گُڑا ما وت راست ئِے کن ایں۔ ما شمئے ھر نبشتانک ءَ یک لبزانکی دروشمے دے ایں چوناھا یک دست ءَ چاپ نہ بیت، داں وھدے کہ تو وت وانگ ءُ دربرگ ءِ جُھد مہ کن ئے گُڑا ھر وھد ءَ دِگہ کَس نہ وانین ایت ءُ کس تئی نبشتانک ءَ راست نہ کنت پمیشکا پیسر ترا وت ءَ وانگ ءُ راست نبیسّگ ءِ جُھد کنگی اِنت۔ پد ءَ ما ھم شُمئے نبشتانکاں، وان ایں، چار ایں ءُ راست اش کن ایں۔ اے وڑ ءَ نہ بیت کہ تو مُدام رَد نبیس ئے ءُ ما تئی رَدیاں راست بہ کن ایں۔ وھدیکہ تئی ردیاں دِگرے راست بہ کنت گُڑا ترا چے پائدگ رس ایت؟ زاناں شُما لوٹ اِت کہ یک آسانیں کارے گِران بہ بیت ءُ ھرکس تکانسر بہ بیت؟

گوں شما دزبندی اِنت کہ پیسر بلوچی درونتاں بہ وان اِت۔ پد ءَ نبشتہ بہ کن اِت ءُ جُنزان بات اِت۔ اِے راجی زبان ءِ جُنز ءَ ما شُمئے ھمگامی ءُ ھمراھداری لوٹ ایں۔ بلوچی شالا دیمروئی بہ کنات ءُ بلوچ راج شالا یکمُشت ءُ یکتوار بہ بات اَنت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

گوادر: آپریشن زرپھازگ ءِ چارُمی اُرش

ٹی بی پی شونگال

چین ءِ شست بلین ڈالر ءِ زرکاری شوربندی چین پاکستان زرکاری گوزراہ ءِ سر ءِ تاج گوادر یکشلیں اُرشانی زد ءَ اِنت، بیست مارچ ءَ بلوچ لبریشن آرمی ءِ پدائیں بُنزہ مجید بریگیڈ ءَ گودار ءِ نگاہ دار تریں جاہ ءَ بندوکیں گوادر پورٹ اٹھارٹی کمپلکس اُرش ءِ نشانگ کُتگ اَت، کہ ایشی ءِ تہ ءَ درملکی ادارگانی کارگس، پاسپورٹ کارگس، گچینکاری کمیشن ءِ تک، بلوچستان ءِ پرگینگی ءُ پاکستان ءِ بنجاھی ادارگانی کارگس ھمد ءَ اَنت ءُ درملکی شھری جھمنند اَنت۔

گوادر پورٹ اٹھارٹی ءِ تہ ءَ بلوچ لبریشن آرمی ءِ بُنزہ مجید برگیڈ ءِ نشانگ پاکستانی فوج ءِ ملٹری انٹیلی جنس ءِ کارگس بیتگ، کہ اود ءَ یک ھاسیں دیوانے برجاہ بیتگ۔ اُرش داں بازیں اداراں برجاہ بیتگ ءُ ایشی ءِ تہ ءَ ملٹری انٹیلی جنس ءُ انٹر سروس انٹیلی جنس ءِ بازیں کارندھانی کُشگ ءُ ٹپی بوگ ءِ اھوال اَنت۔ چُشیں پد مہ پدیں اُرشاں چہ زانگ بیت کنت کہ بلوچ لبریشن آرمی ترندیں پھازگی ھِسارانی تہ ءَ ھم ھترناکیں اُرش کنگ ءِ بودیشت ءَ داریت ءُ گل ءَ ھندی مردمانی کمک گون اِنت چریشی ءِ سوب ءَ اے اُرش باوری بیت کن اَنت۔

گوادر ءِ پُترگی ءُ درکپگی راہ ترندیں پھازگی ھِسارانی تہ ءَ اَنت ءُ شھر ءِ تہ ءَ پاکستانی پوج، نیوی، کوسٹ گارڈ ءُ چیریں ادارگانی بنجل ھست اَنت۔ پاکستانی سرکار ءِ ٹاہ اِنت کہ گوادر در ملکی زرکاری ءِ ھاتر ءَ پھازیتگیں جاہ اِنت ءُ شھر ءُ کَش ءُ گوراں زرکاری زونز زیت پُرکار کنگ بنت اِنت بلے بلوچ لبریشن آرمی ءِ آپریشن زر پھازگ ءِ اُرشاں چہ پدر اِنت کہ گوادر ءَ کجام ھم ڈیھ ءِ زرکاری نہ رکیتگ اَنت۔

پاکستانی سرکار ءِ ٹاھانی برھلاپ بلوچستان ءِ برجاھیں جاور چٹ جتا اَنت۔ گوستگیں لھتیں سالاں چہ بلوچ جنگ ءِ تُرندی ءِ تہ ءَ گیشی اَتکگ ءُ سرکاری ٹاھاں ابید ھم بلوچ راجی ادارگانی لوٹ ءُ رزا ءَ ابید بلوچستان ءِ تہ ءَ میان استمانی زرکاری باوری نہ اِنت۔

وندر ءِ ویل ءَ نمیران بوتگیں ورنایانی نام ءَ

وسیم وپا

دی بلوچستان پوسٹ

چو کجا کنت مردم
آموچکیں زھیراں درنزیت
نکنت واتر
گلھانی ھاکاں بوسیت ءُ گوات ءَ دنت
اَجگیں پلانی دل
پِلک اتاں اَھد ءِ جاتواں
جند ءِ کبّس ءَ اِنت زندگی
دل ءَ ات
توار پربجن
الماسیں پگرانی سرنوایاں
بیا کہ گیر ءِ مھرگاں سندیں چہ باتن ءَ
دردانی نادراھاں پرسیں دمانے، کترھے،
یل کتگ کونجاں زئیپیں آوازے
ھورکاں گیدی ءِ ھر ندارگ
پدیانک وشی ءِ نوں بلّ پرشتگاں
 گلابیں کندگانی زیمر مرتگاں
گوں وابانی ارماناں
ارسانی زھرشانی انت 
نوں گش ئے دیدگانی میم رپتگاں
بیرکانی مڑاھ ء سدگ
کوھیں دلاں تراولین ایت
اِستون آبلہ ئیں جگر
گوں اِھوتی ئیں گیراں
تھنائی زھیرونک بہ نال
پیچ ءُ تابیں زندگیءِ دیوانگیں ساھتاں
کسھے بنت ءُ مچاچاں ایر کپ اَنت
چو کجا کنت مردم بلے
ھوری ءَ سرگرگ سدگ درستاں
اے ناروا ءُ دگا بازیے
اے ناروا ءُ دگا بازیے