آزمانک: آئی ءَ کْوھنیں ھنکین ءِ نام ءُ کِشک دوئیں مَٹ کُرت اَنت
آزمانککار: ڈاکٹر شکیل بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
چونائی ءَ میتگ ءِ کماش ءَ لھتیں وھد ءَ پْیسر ھنکین ءِ مَھلوک وتی اْوتاک ءَ لْوٹاھینتگ اَتگ ءُ مھلوک ءَ گوں شورہ سلاہ کرتگ اَت کہ من اِے کْوھنیں ھنکین ءِ نام ءَ مَٹ کن آں باریں شُما چے گْوش اِت وھدے کہ کماش ءَ اِے گپ مھلوک ءِ دیم ءَ چِست کُرت گُڑا بازیں ورناھانی جْوش ءُ جزبہ کہ آیانی ھون ءِ رگ رگانی تہ ءَ چول جنان اَت، سر ریچ بُوت اَنت ءُ یک پہ یک ءَ ورنا چہ کماش ءِ جِرگہ ءَ پاد آیان ءُ وتی گپّ ءُ لئیکھاں پْیش کناں بُوت اَنت۔
بلے دیوان ءِ تہ ءَ بازیں کساسے ءَ پِیر ءُ آجزیں کماش ھم نِشتگ ءُ ساڑی اِتاں بلے آیاں اِے بابت ءَ یک گپّے اوں نہ کُرت ءُ بازین ءِ سر جَھل اَت ءُ زمین ءِ ھاکاں پِیشکانڈگ ءَ اِتاں، لکیر کشّگ ءَ اِتاں ءُ مردم ءَ اَنچش مار اِت کہ یک بزگر ءُ دھکانے سرجمیں روچ ءَ لاب ءُ رون بہ کنت ءُ شپ ءَ لْوگ ءَ بیت ژند ءُ پند بہ بیت ءُ دگہ گپّ ءُ گالی مہ بیت، اِے پیر ءُ آجزیں مردم اَنچُش ھاموش اِتاں ھِچ چِڑکّ ءَ اِش ھم نہ کُرت کہ مئے میتگ ءِ کْوھنیگیں نام مَٹ بُوّگ ءَ اِنت ھما نام کہ آ نام ءَ میتگ ءِ جاھمنندیں کُلّیں مھلوک ءَ را یک پَجّارے داتگ۔
وھدے مھلوک کُلّ میتگ ءِ کماش ءِ اوتاک ءِ پْیشگاہ ءَ مُچ اِتاں دیوان ءِ بِندات ءَ چہ پْیسر کماش اَھت ءُ یک شَاکارَگے جَتے ءُ وتی گپ ئِے بندات کنگ ءَ پیسر گْوشت ئِے منی میتگ ءِ ورنا ءُ جواناں، مات ءُ گْوھاراں وش ءُ سلامت بات اِت، من شُمئے اِے مُچّی ءُ یکجاھی ءَ مروچی گِندگ ءَ اوں من ءَ باز وشّی بُوّگ ءَ اِنت من دِیوان ءِ اتکگیں کُلّیں مھلوک ءَ گْوں دل ءِ جُھلانکی ءَ وش اتک کناں، کہ چار پنچ سال ءَ پَد دوبر شُما یکبرے پد ءَ مُچّ بوتگ اِت۔ ءُ مروچیگیں دِیوان ءِ مْول ءُ مراد اْیش اِنت کہ من لوٹ آں کہ من اِے کوھنیں ھنکین “مِھر آباد” ءِ نام ءَ مَٹ کن آں ءُ ایشی ءِ نام ءَ “کاڑانی بازار” پِر کناں۔ پرچے کہ من ءَ بازیں تاجراں گْوشتگ کہ ما کائینت ءُ شُمئے میتگ ءَ سوداگِری ءُ کاروبار کناں، شمئے ھنکین دیمروئی کنت آباد بیت، بَزّگ ءُ واریں مھلوک سیرلاپ بیت۔ بلے مئے اولی شَرت ایش اِنت کہ میتگ ءِ نام الّم مٹ بہ بیت۔ پرچے کہ اِے نام ءَ چہ اِے پدّر بیت کہ اِے مْیتگ ءِ جاھمنندیں مردم ایوک ءَ گْوں وتی مھلوک ءَ “مِھر” دَرشان کن اَنت۔ گْوں دَریں ھلک ءُ جاہ ءِ مردماں بے مِھری کن اَنت ما ھمے لْوٹ اَنت کہ اِے نام مٹ بہ بیت ءُ درآمدانی واستا ھم روگ ءُ آیگ ءِ راھے پچ بہ بنت۔ گُڑا شُما اِے بابت ءَ چے گْوش اِت ؟؟
کماش ءِ اِے گپ ءَ چہ رَند لھتیں ساھت ءَ دیوان ءِ کُلّیں مھلوک بے توار اَت۔ بازیں ورناھے یکّے دومی ءَ چارَگ ءَ اَت کہ باریں کئے پاد کیت کماش ءِ گپّانی پسّواں دنت۔ بلے کماش ءِ اِے گپّ ءَ گْوں بازیں ورناھانی اندر ءَ بے تاھیری یے پیداک بوتگ اَت ءُ آیانی اندر ءِ مارشت ءُ جزبہ آیانی جان ءِ رگ رگانی تہ ءَ چو کیچ کور ءِ پیم ءَ چول جنَگ ءَ اِتاں ءُ آئیانی چَم ھمے پیم سُھر بُوتگ اِتاں مردم ءَ اَنچُش مار اِت کہ یک سُھریں بَیرَکے (جھنڈا) ءَ اِے ورناھانی چمّ مانپوشتگ اَنت۔
دیوان ءِ آھِری لین ءَ یک گنوک تبیں شِپانکے پاد اَتک کہ آئی ءِ کوپگاں یک سیاھیں چادرے بَستگ اَت ۔ پاد آیگ ءَ گْوں ھور آئی ءَ وتی راستیں دست چِست کُرت ءُ گْوں جزباتی ئیں اندازھے ءَ وتی گپ ئِے بندات کُرت ءُ گْوشتے منی ھنکین ءِ کماش! تو مروچی یک انچیں گپّے اْیر کُرتگ کہ اِے گپّ من نزاناں ترا چے پیم شات بیت کہ تو بہ گْوش ئے کہ من “مِھرآباد” ءِ نام ءَ مَٹ کن آں!-
مروچی اگاں ما ءُ مئے کُلّیں بزّگ ءُ دِرتگ پُچّیں مھلوک اِے دیوان ءِ تہ ءَ یکجاہ نِشتگ مُچّ بوتگ ءُ تِپاک اَنت، یکّے دومی ءِ واستا وتی جان ءِ بکشگ ءَ ھم چکّ ءُ پد نہ بیت۔ گُڑا آ رشتہ کہ مروچی مئے شُمئے میان ءَ ھست اِنت آئی ءِ نام اِنت””مِھر”” ءُ ھمے مِھر ءِ برکت اِنت، مِھر ءِ سارتیں ساھگ اِنت کہ ما ءُ شُما یکجاہ ءَ یکّیں ھنکین ءِ سر ءَ تپاکی ءَ گْوں نشتگ اَنت کہ آ ھنکین ءِ نام “مِھر آباد” اِنت۔
اِے ھما مِھر آباد اِنت کہ اِے ھنکین ءِ دامن ءَ بازیں مِھروانیں مردم، مِھروانیں ورنا کَلّ اَنت، بازیں ورناھے پہ مِھر ءِ شوھازگ در کپتگ ءُ انگت واتر نہ بُوتگ اَنت۔
تو اگاں پہ لھتیں سوداگر ءِ سوداگری ءِ واستا مئے دیریگیں ھنکین ءِ نام ءَ مٹ کنگ لْوٹ ئے گُڑا مَا ھچ پیم ءَ اِے گپّ ءِ منّگ ءَ تیار نہ آں۔
گنوکیں شِپانک ءِ اِے دردناکیں گپّاں دِیوان ءِ تہ ءِ کُلّیں ورناھانی جزبہ سر ریچ کُرت ءُ یک پہ یک ءَ کّلیں ورنا پاد اتکاں ءُ یک توار بُوتاں کہ مئے سر رؤت بہ رؤت، مئے جان رؤت بہ رؤت بلے “مِھر آباد” ءِ نام ھچبر مہ رؤت۔ ما نہ لْوٹاں کہ ما مِھر آباد ءِ اھدیگیں مِھراں چہ بے مِھر بہ باں۔
ھمے پیم ءَ دیوان ءِ کُلّیں مھلوک پاد اَتک ءُ شُتاں دیوان ءِ تہ ءَ لھتیں دمبُرتگیں پِیر ءُ آجزیں مردم پَشت کپت کہ وت سرپد نہ اِتاں کہ مِھر چے ءَ گْش اَنت؟ پرچے کہ پِیراں سری ءَ آیانی اَگل ءُ ھْوش ءَ ھم کار یل کرتگ اَت۔
دو سال ءَ پَد وھدے من گْوں یک سنگتے ءَ پَرپٹ ءَ سوار اِتاں مئے واھَگ اَت کہ ما مروچی مِھر آباد ءِ نیمگ ءَ گَرد ءُ چَرّے ءَ رواں کہ سکّ دیر اَت ما نہ شُتگ اِتاں دومی من ءَ پہ مِھرآباد ءِ ھوٹل ءِ شِیرچاھاں زھیر کنگ ءَ اَت۔ من لانک بستگ اَت کہ مروچی من مِھرآباد ءِ ھوٹل ءِ شیرچاہ ءِ تاماں چَشّ آں۔
مِھر آباد ءِ مردمانی مِھروانی وتی مٹ ءُ دروَر وت اِتاں بلے اِے میتگ ءَ من مردم گِری ءُ براسی ءَ چہ ابید بازیں اِلم ءُ زانتے دربُرتگ اَت۔ پرچے کہ وھدے من ھر وھد ءَ اگاں مِھر آباد ءِ ھوٹل ءَ نِشتگ ءُ چاہ وارتگ گُڑا ھوٹل ءِ پْیشگاہ ءَ تگِردے تالان بُوتگ ءُ ورناہ ءُ کماشاں نِشتگ ءُ وڑ وڑیں جیڑھانی سر ءَ گپّ ءُ باوست کُرتگ من ایشانی دِیوان ءَ ھما اِلم ءُ زانت دربُرتگ اَت کہ اِے اِلم ءُ زانت من ءَ چہ شاھدربرجاہ ءَ ھم در نہ بُرتگ پمیشکا مھلوک ءَ اِے ھوٹل ءِ نام “مکتبی ھوٹل” ایر کرتگ اَت۔
وھدے من ءُ منی سنگت رھادگ اِتاں کِراس ءَ اھتاں کہ نُوں ما مْوڑ کناں ءُ دیم پہ مِھر آباد ءِ کِشک ءَ رھادگ بنت بلے آ کِشک ءِ چْیدگ ءُ نِشان ھم گار اِتاں۔ من کْوھنیں سنگتے دیست کہ آ دیم پہ بازار ءِ نیمگ ءَ روَگ اَت مارا دِیست ئِے گُڑا مئے نزّیک ءَ اھت ءُ گْوشتے کہ من زاناں شُما مِھر آباد ءَ روَگ لوٹ اِت بلے مِھر آباد ءِ کِشک مَٹ کنگ بُوتگ کماش ءَ اِے راہ ءِ سر ءَ پہ وت ءَ ماڑی ءُ بادگیر جوڑ کُرتگ۔ شُما واتر بہ رؤ اِت دیم ءَ اِے کِشک دو کِشک بنت، چوک ءِ سر ءَ یک بورڈے جتَگ آئی ءِ سر ءَ نبشتہ اِنت “کاڑانی بازار” پرپٹ ءِ پُشت ءَ سواریں سنگت ءَ گْوں تُرندی ءَ گْوشت یار اِے چے گپّ ءُ سُریاتے کہ مِھر آباد نام ءُ کِشک دوئیں مٹّ کن کنگ بُوتگ اَنت ؟ من ءُ منی سنگت گوں پَرپٹ ءَ رھادگ اِتاں دیم پہ کاڑانی بازار ءَ ما نہ زانت کہ اِے کِشک چو مِھرآباد ءِ پْیشیگیں کِشک ءِ پیم ءَ راست ءُ تچک نہ اِنت۔ اِے کِشک مارا نوں گار ءُ بیگواہ کنت۔
وھدے ما نیم راہ ءَ اتکاں گڑا جرمن شِپ ہَڑڈ (german shepherd) نسل ءِ کُچکّے ءَ دیم ءَ مانتر ات ءُ من ءَ وارتے ءُ من سکّ نہ گْیگ بُوت آں۔ من ءَ منی سنگت ءُ نادراجاہ آؤرت یک ءُ دو روچ ءَ پد من کمّو وَشتر بُوت آں بلے منی دل ءَ اوپار نہ شُت کہ من مِھرآباد ءَ الّم دیدارے کناں اگاں من مِھر آباد ءَ دیدار مہ کناں باندات ءِ روچ ءَ من مہ مِراں منی پاد کَبر ءَ تَچک نہ باں۔
من ءُ منی سنگت چو گاریں پَس ءَ وھدے مِھر آباد ءِ میتگ ءِ نزّیک ءَ اھتاں بورڈے ءِ سر ءَ نبشتہ اَت “ویلکم ٹُو کاڈانی بازار” کاڑانی بازار ءِ تہ ءَ وھدے ما اھتاں گُڑا میتگ ءِ مردم آ مردم نہ اِتاں کُلّ نوکیں چِھرہ ءُ نوکیں داب ءِ مردم اِتاں ما مِھر آباد ءِ آ کْوھنیں مِھر نہ دیست اَنت ما چہ کُلّیں مِھراں بے مِھر بُوتاں
ھما ھوٹل کہ آ ھوٹل ءَ را “مکتبی ھْوٹل” ءِ نام دیگ بُوتگ اَت آ ھوٹل ءِ نام ھم مَٹ بُوتگ اَت، نہ آ ھْوٹل ءَ ما پْیشگیں مِھروانیں ھمبلے دیست ءُ نہ کہ پِیش ءِ گْوپتگیں تگِردے دیست۔ نوک نوکیں چِھرہ مئے دیم ءَ آیان اِتاں ما چْو درآمد ءَ ھوٹل ءِ یک کِرّے ءَ نشتگ اِتاں شِیر چاھے وارت بلے مروچاں شِیرچاھاناں پیسری تام نیستگ اَت سکّ ءَ بے تامیں شِیرچاہ اِتاں۔
من ءُ منی سنگت گْوں گْیمُرتگیں واھگاں واتر بُوت آں مھر آباد ءِ لْوگانی دیوالاں ھم وتی رنگ مَٹّ اینتگ اَت۔ ھما دیوال کہ وھدے ما چم شانک داتگ گُڑا مئے دل ءَ یک مارشتے یک سوچے ودی بُوتگ بلے نُوں دیوالانی سر ءِ نبشتہ کرتگیں کْوھنیں لبز کروجگ بُوتگ اَنت۔
کاڑانی بازار نوں ھچ رنگ مِھر آباد ءِ چَھرگ ءَ نہ جنت۔ کاڑانی بازار مردم ءِ سوچ ءُ پِگر ءَ کروجیت ءُ کاڑانی بازار ءِ کِشک مئے وڑیں نابلد ءُ سائیکوئیں مردماں گار ءُ بیگواہ کنت-
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
