آزمانک: بابا درویش گیر کیت
آزمانکار:بابا جی آر بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
سبا اَت ءُ روچ ءَ وتی ساھگ ءِ لمب ماں درچکانی نیام ءَ مانشاناں کرت ءُ یک برز ءُ بالادیں ءُ تمردیں مردے ءَ ھمے ساھت ءَ درائی دات ءُ من سر چست کرت چار ات، ءُ منی نزوریں چماں یک ملنگ ءُ دیوانگے کہ زمین ءِ اشک ءَ سرچکار انت ءُ گوں درتگیں پچاں ءُ سر ءَ بسگتیں پاگ کہ مدام ماں سر ءَ پتاتگ ات ئِے ءُ کوپ ءُ چاھدانی ءُ ماں گوالگ ءَ ات انت ئِے ، بے شیرچاہ ءَ ھچ اوپار ئِے نیست ات ، ھمے وھد ءَ تاں آتک ءُ سر بیت من چرائی ءَ جست کرت “بابا تو ئے؟-ھچ ئِے نہ گوشت ءُ چہ سائیکل ءَ ایر کپت ءُ درائینت ئِے “زاناں میم نہ کن ئے۔۔۔؟”من ٹوھیں کندگے جت ءُ درائینت “بابا من میم کناں بلے ھمے ھبر من ءَ پکار اَت، بیا کربان آں پہ تو ، من زاناں شیر گوالگ مان کہ مارا تلب ءَ جتگ۔؟”درائینت ئِے“من شمئے ٹیکہ(ڈبہ) نہ زرتگ کہ شمئے دپ مدم لوٹکان انت ”ھمئے ھبر ءَ گوں بابا بنجل ءَ سر بیت ءُ یک کنڈکے ءَ نشت ءُ مارا تژن ءُ شگان ئِے جنگ بندت کت ما چہ وت ءَ ھیران بیت ایں کہ بابا ءَ چون انت کہ چوں بلکاں نرنڈگ ءَ انت ءُ مئے سر ءَ زار ءَ چوں گنج ءَ انت جستوں کت۔؟“گوشت ئِے”شما ابید ھمے نندگ ءَ چے درد ءِ دوا اِت انگت چہ من چاہ ءُ شیر تلب کن اِت؟ -”
ھمے ھبراں گوں آتک ءُ نزیک ءَ نشت ءُ توار ئِے کت—“بیا کماش جی آر نزیک ءَ” من ھمے لھمیں توار اشکت ءُ آتک آں گور ئِے نشت آں ءُ جست کُت “بابا تو ھالاں دے”درائینت ئِے جی آر تو چوں زان ئے اے در چتگیں راہ پہ ما ماتے،پتے،براتے،گھارے بلے انگت راج چہ ما شمشتگ ، گوں سرتگ ءُ چنا ءُ لھڑیں آپ ءَ زند گوازینگ ءَ ایں بلے انگت گیدی مارا چہ بے سار انت “ھمے گپاں گوں بابا جان ھیران ات ءُ توار ئِے بند بوت گوشتوں “بابا تو بہ گوش دیمتر ءَ تئی لیکہ چی انت چون کن ایں—؟“درائینت ئِے ”زامران ءِ بند وداریگ انت ءُ ھما ماتکوہ کہ برز تر انت دل گوش ایت برو ھمائی ءِ سر ءَ بہ نند ءُ بلوچ ڈیھ ءِ بس ندارگ ءَ بہ چار ءُ ھما تیھریں کوھانی دیم ءِ درچکاں گوں گوازی بہ کن، بلکیں دل ءَ پھارے چست بہ بیت ، جبین ءَ ھما در آتکگیں اُپ کہ چست اِنت اِیر بہ روت” گوں ھمے ھبراں بابا ارسیگ بوت ءُ زمین ءِ کلونڈگ ءَ لگ اِت ءُ سر ئِے منی نیمگ ءَ چست کت گوشت ئِے“ باندا جنزاں بہ ایں ساجو بہ اِت ایندگہ روچ ءَ انگت روچ ءَ ٹک نہ کتگ اَت ءُ بابا ءَ درائینت“ اَے کن ات سنگتاں کہ کلبر ءِ یات من ءَ نندگ ءَ نیل انت ءُ گز بناں نندگ ءُ آپریچانی ندارگ کنگ من ءَ گوانک جنگ ءَ انت”-
ھمے گپاں گوں گوں ھمبلاں در کپت ءُ شت انت وھد گوزان ءُ بابا ءَ زمین ءِ اشک ھچ نندگ ءَ نیلگ ءَ اَت ءُ برے اے گَر ءُ برے آ گَر ءَ اَت، وھد گوزان ات ءُ آجوئی ءَ واستا ملنگ ءُ شیدا اَت مدام ھمے گوشت ئِے کہ “آجوئی ءَ پہ ھون پکار انت ءُ زمین منی ھون ءِ تنیگ انت، من ھم پہ ھون ءِ دیگ ءَ ساڑی آں”-
بابا مدام پہ زمین شیدا اَت،تینز رؤوکیں وھد روان اَت، ءُ یکروچے ھال آتک کہ زمران ءِ کش ءُ گور لشکر ءِ انگارے ءَ اَنت ءُ لشکر ءِ ھمرائی ءَ بالگرد ھم ھوار، اِے وھد ءَ بابا ھم ھمانگر اَت ءُ بابا وھدے دژمن ءِ ھال ءَ سر پد بوت، سنگتانی شور ءَ پد جاہ ءِ بدل کنگ بندات بوت، ءُ ھمے وھد ءَبابا ءَ درائینت“ اے لشکر زاناں کدی سوبین بیتگ کہ پد مروچی بہ بیت مئے سینگ پہ لشکر ءَ دیم اَنت ءُ آیانی ٹیسراں مئے سینگ ساڑی اَنت” بزاں اِے وھد دزیں لشکر پہ وت ءَ بنجل جوڑ کنگ ءَ اَت ءُ بابا گوں ھمبلاں بے سما اَت ءُ ھمبل یک پہ یک ءَ در آیان بیت اَنت ءُ بابا ءَ وتی سائیکل زرت ءُ جھلاد بوت ھمے روگ ءَ گوں کمے وھد گوست ءُ تیرانی توار بندات اَت ءُ دوئیں نیمگ ءَ تیرانی ءُ ٹوپانی توار ءَ زمین لرزگ ءَ اَت ما کہ اِے ھال ءَ سرپد بوت ایں مئے تہ ءَ بے چاڑی یے ءَ مان شانت۔
داں دیراں تیرانی توار ءَ برگ ءِ نام ءَ زانگ ءَ نہ اَت ءُ ایندگہ روچ ءَ زمین ھوناں گوں سُھر رنگ بوت ءُ ھر دیم ءَ آبیتکی ءُ بے چاڑی ءَ مان شانت ءُ بس ھمے گندگ پیداک اَت کہ کیتلی گوں کوپ ءُ شیراں یک کر کپتگ ءُ پاگ گوں ھون ءَ میچل اِتگ۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
