ابدمانیں کرد
نبشتہ کار: کندیل بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
“ما پہ سالونکی مراد ءُ واهگاں پہ گلزمین”
“آجوئی ءَ لوٹ اِتگ هون ما وت ءَ کُربان کُتگ”
کِرد بنی آدم ءِ پجار جوڑ بیت اِنت کرد چاگرد ءِ تہ ءَ مردم ءِ ستا ءَ کنائین ایت درستاں چہ پیش ستا راجی آجوئی ءِ جُھد ءَ هواریں آشوبی جُھدکارے ءِ بیت اِنت اگاں مرچی راج اِے جھان ءَ زندگ اِنت گُڑا همے پیمیں کارستانی کردانی برورد ءَ اِے سرجمیں جھان ءَ پہ وتی راجانی آجوئی ءَ آشوب ءِ راه ءَ پہ گرانبهائیں دیمهونی داتگ اش همے پیمیں کرد پہ جھان ءِ راجانی راهشونی ءَ درور جوڑ بوتگ اَنت –
ما آگاں دیمهونیانی گّپ ءَ بکّناں گُڑا مارا دری کومانی درورانی پکار نہ بیت پرچاکہ اِے زمین ءَ پہ وت ءَ اَنچیں بچّ ءُ جنکّ ردینتگ کہ وهدے آهاناں وتی گُلامی ءِ سما بوتگ گُڑا آهاں پہ وتی گھگیری ءَ وتی زند ءِ سرجمیں وشی پہ راج بانی ءَ ندر کُتگ اَنت-
اِے زمین ءَ شاری ءُ بارگ ءِ پیمیں چُک پیداک کُتگ کہ پہ اِیشی ءِ رکینگ ءَ مُدامی وتی زند ءِ سرجمیں وشیاں پہ وتی هاک ءِ پهریزگ ءَ کُربان کن اَنت-
زندگ بوگ ءِ مول ءُ مراد تھنا پہ وت زندگی کنگ نہ اِنت هست لھتے اَنچیں کارست کہ چہ مرگ ءَ پد هم زندگ ءُ ابدمان اَنت بلوچ راجدپتراں آگاں ما چمشانکّے بہ دے آں اود ءَ لھتے اَنچیں کرد دست کپ ایت کہ آهاں گوں وتی گراں بھائیں کرد ءَ راجدپتر ءَ را نوکیں نامے بکّشات ءَ پیاپ چیدگ، گلزمین ءِ چھرگ،آزمان بالاد اِشک وتن،گہھگیری ءِ نشان، مھر ءِ رنگ دگہ چے بُگّوشاں پہ ترا بارگ چہ هما کارستاں یکّے اَت کہ آئی ءَ وتی زند ءِ کُلیں واب ءُ واهگ پہ هاک ءِ پهازگ ءَ کولیگ کُت اَنت گوں پُرکیلیں بالاد ءَ مُھکمیں پگّر ءُ سسا ءَ گوں نوک رودیں واهگاں زند ءِ دُرستیں تماه یل کُت اَنت ءُ پہ زمین ءِ پهازگ ءَ رپت ءُ وتی نُگراهیں جان اش کُربان کُت-
اِے مرزبومیں هک پہ هون ءِ ترمپے ءَ ادا نہ بیت بلّئے من گوشاں بارگ ءَ هاک ءِ ھک ادا کُرت بارگ پہ هاک ءَ شیدا اَت مرگّ ءِ شیدائی پہ زندمانی ءَ گرانیں کشکانی مساپراں پہ زندگی ءَ سپر هچ مساپتاں پدکنز اِت نہ کنت تئی اِشک گوں گلزمین ءَ همدا پدر ات ابید ء ورد ءُ وراک ءَ گوں تیر وارتگیں باسک ءَ اَنگت دپ ئے پُر کندگ اَت ءَ گوں لگوریں دژمن ءَ دیم پہ دیمی ءَ جنگ ءَ ات ءُ دژمن ءَ را همے باور کنائینت ئِے بلوچ سرڈگار تنیگا بے وارس نہ اِنت-
راستے کہ زمین ءِ اِشک انسان ءَ را گوار بہ جنت گُڑا اِے اِشک آرا داں گُڈی سیمسراں کارایت ءُ سرکنت بارگ زمین ءِ اشکّ ءَ گنوک اَت همے هاتر ءَ گوں اسلم ءِ مُھکمیں پگّر ءَ جنگ ءِ میدان ءَ گوں تمردی ءَ جُنزان بوت ءُ لشکر ءِ ما پروش ورگ ءَ لاچار کُت کُربان ! تو چو سرپد ءِ کہ چہ ترا پد تئی همراه ءُ همکوپگیں چینچو همبل تئی رندگیری ءَ آتک ءَ او پہ وتن نمیران بوتگ اَنت تئی پد ءَ هزار بارگ ودی بوتگ پہ یزید ءِ چَک پروش کنگ ءَ هزار بارگ تئی پُشت پداں راه رنداناں آشوبے ءِ درپشوکیں نام تئی رند پداں ڈیواے شیدائی پروانگ اَنگت رهادگ اَنت تئی مسکیں هونانی ملپداں سبزیں بھارے رود ایت تئی هونانی لیکھاں ءَ پہ بلوچستان ءَ آشوب کار انت تئی هونانی وشبوھیں سرجمیں ڈیھ ءِ ملپداں تالان اِنت ءُ همئے وشبوه مئے اندیمیں بُتارا ٹوهینیت همئے پوهین اِت کہ چہ هاک ءِ اِشک ءَ ابید همُک اِشک بے آسر اِنت-
کاگد پہ سیاهی ءُ راج دپتر پہ هون نبیسگ بنت هما مردماں کہ وتی گوستانک گوں وتی پاک ءُ پلگاریں هونان نبشتہ کُتگ اَنت پہ مُدامی نمیران بنت ءُ راج وتی پهازوکیں سراں پہ شرپے گیر کار ایت هاک ءِ بستار ءَ اگاں چو تئی پیما یکّے بزانت گُڑا یکّ رندے نا چُشیں سراں ءَ هزار رند ءَ زند بہ رس اِیت کُربان اش کن اَنت کہ زمین ءِ موکگ سرانی رون پرمائیت آیانی لوٹ ءُ واهشت یکّ پُر اِیمن ءُ وشهالیں باندات ئے ءِ وتی زمین ءَ چہ ناشرانی پنجگاں رکینگ ءِ جُھد ءَ مرگ ءِ جوریں کُچلاں پہ شات نوش کن اَنت ءُ پہ راج ءُ گلزمین ءَ وتی بے مٹیں سرانی کُربانی ءَ دے اَنت ءُ وتی زمین ءِ امبازاں بنت تو پہ سرڈگار ءِ موکگ ءَ وتی ساه ندر کُتگ تئی پاک ءُ پلگاریں هون بلوچستان ءِ آجوئی ءِ مستاگ بہ اَنت-
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
