زند ءَ را پہ کس ءَ بّزگ نہ بیت
نبشتہ کار:عائشہ بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
ھؤ! گرانیں ساھتے یکیں لوگ ءِ توکا شش ورنائیں سر ءِ روگ گرانیں ساھتے بگندے مردم ءَ بِھ باور مکنت، ھؤ اے باور کنگی ھبرے ھم نہ اِنت کہ سُھبی10:33 ءَ زاھر اسٹیٹس ءِ داتگ ات کہ”سفر میں“ ءُ من میسج ءِ دات کہ”ھال کن سنگت بلکیں دیم پہ لوگ ءَ(پَنجگُور) پیداک ءِ“ پسؤے دات” نہ قربان ءَ پکنِک ءَ روگ ءَ اں “ بگندے باوری ھبرے نہ اِنت کہ دو روچ پیسر انسٹاگرام ءَ منی اِسٹوری ءِ سر ءَ لالا شھاب جواب کُت ءُ گِلگ کنگ ءَ ات ءُ گشتے” تو ھچ ھال نہ کن ئے یار بگندے ترا زھیّر نہ کنت پہ اے برات ءَ بلے من ءَ واللہ برے برے تئی گیر پھک ءَ بےوس کن انت، ترا اگاں من میسج مہ کن اں تو وَ پھک ءَ مارا پراموش کن ئے“ من کند اِت ءُ گشت”نہ لالا جان من ءَ ھم تو باز گیر کائے، کُجام بد بھتیں گُوھار اِنت کہ چہ وتی برات ءَ پراموش بیت دل باز لوٹ ایت کہ گوں ترا ھم دیوان بہ باں بلے مروچاں گش ئے مردم پھک مانگشیتگ، اے امروز ءِ جنجالی بِھ موکل نہ دے اَنت کہ مردم گوں دوستاں ھم دیوان بہ بیت“۔
گڑا مروچی 9 مارچ کساس 6:30 ءِ ساھت ءَ ابّا جان گوں ھُشکیں لُنٹاں ءُ ارسگیں چماں کیت ءُ گُش ایت” بچّکاں ویلے بوتگ ءُ زاھر چہ مئے میان ءَ پہ دائمی سست ءُ شُت“ منی سر ءَ گشے ھپتیں آزمان کپت انت منی مجگاں انگت اے ھبرے کبول نہ کُتگ ات کہ ابّا جان ءَ گوں دل پدردیں توار ءَ دراھینت ”شہاب رحیم ھم گوں انت“ ھؤ اے ساھت ءَ گشے کسئے ءَ آس پِرداتگ ات منی بدن ءَ بس زمین ءِ دپ پچ بوت اِنت ءُ من اِیر شُتیں اں۔ باور نہ بوت بِھ باور نہ بوت ءُ چوں من باور بہ کناں یار؟چوں من بہ گشاں کہ شُما پہ دائمی مارا یل کُتگ ءُ وتی بُنکی جاہ ءَ شُتگ ات، شُما یار چوش چوں کُت کن ات، شُمئے چوشیں بےگُمانیں روگ ءَ سرجمیں مردم پُرشتگ انت،دورس پُرسیگ انت،کس وتی سُد ءُ ھوش ءَ نہ اِنت ءُ کس اے ھبر ءِ باور کنگ ءَ تیار نہ اِنت کہ شُما پہ مدامی شُتگ ات، من ھم اے ھبر بِھ باور نہ کُتگ ءُ کُت ھم نہ کناں۔ لالا جان تو گپے زان ئے تئی گوھار سک بزّگ اِنت سک پُروشتگ ءُ ادا کس نیست ھم کہ ترا چہ پد منی ٹُکُراں نز بیار ایت بلے تئی روگ ءَ تئی گُوھار تھنا پرشتگ ھلاس انگت نہ کُتگ ءُ اے درد ءُ رنجاں من انچو موکل ھم نہ داتگ کہ من ءَ ھلاس بہ کناں چیا کہ من ءَ یات انت تئی گشتگیں ھما یک یکیں لبز من ءَ شر یات انت ءُ تئی آ لبز من ءَ ھلاس بوہگ ءَ نیل انت۔ 14 دسمبر نوکیں سال ءِ بندات بوئگ ءَ لھتے روچ پیسر تئی میسچ ءِ اتکگ ات”ھال کن قربان اں تئی وانگ ءُ زانگ چون اِنت، ٹیسٹ ءِ تیاری کنگ ءَ ئے یا ناں؟ من اے ساھت ءَ سک پرشتگ ات انت بلے من ترا بِھ سرپد نہ کُت کہ من اے ساھت ءَ گمانی سنکالاں بندیگ انت بلے گش ئے ترا کسے ءَ پیسر ءَ سرپد کُتگ ات یا بگندے ترا گُمان بوتگ ات،من ترا توار بندے دیم دات کُت نہ کُت کہ بگندے تو منی توار ءَ چہ پجّا بیارئے کہ من چنچو پرشتگ انت گڑا من گُلگُلیں ارساں پہ تو نبشتہ کُت”وانگ وتی کچ ءَ بوگ ءَ اِنت لالاجان بلے ٹیسٹ ءِ تیاری انگت بندات نہ کُتگ جیڑگ ءَ اں کہ اُوٹاں پد کتابجاہ ءَ بھر زوراں“منی اے کُلوہ ءَ پد تو دو توار بند راواں دات ءُ تئی آ توار بند ءِ آ آواز انگت منی گوشاں توار کن انت
”منی لاڈوکیں گُوھار زند ءَ مردم ءَ وڑ وڑیں ءُ سک باز چیز پیش دار ایت بلے ترا وتارا مُھکم دارگی اِنت، ھؤ مردم پُرش ایت ءُ پروشگ المی اِنت بلے زند ءَ را انچو ھک مہ دئے کہ ترا ھلاس کُت بہ کنت، زند ءَ را پہ کس ءَ بّزگ نہ بیت زند مردماں یکیں ساھت ءَ ٹکر ٹکُر کنت ءُ چَگل دنت بلے ترا سرپد بوہگی اِنت کہ اے ٹکُر ترا وت ءَ نزارگی انت، ترا زند ءِ اے داتگیں زُلمانی دیم ءَ چو کوہ ءَ مک بوئگی اِنت، ترا وت ءَ مُھکم دارگی اِنت پرشگی نہ اِنت بلے ھلاس بوئگی نہ اِنت قربان اں ھلاس بوئگی نہ اِنت“ لالاجان تئی اے ھبرانی گوشتگیں ھمک لبز تئی گُوھار ءَ ھلاس بوہگ ءَ نیل انت۔
ھؤ تو راست گشت زند ءَ را پہ کس ءَ بّزگ نہ بیت۔ لالاجان دِریگتیں چوش مہ بوت انت بلے بوت تو سک بّزگ کُت مارا، لالاجان تو سک اشتاپ کُت، تئی اے بےگُمانیں روگ ءَ بگندے من ءَ پروشتگ سک پروشتگ بلے ھلاس نہ کُتگ، من انگت ھلاس نہ آں لالاجان ھلاس نہ آں ۔
زاھر جان ترا یات اِنت ھمے وھد ءَ کہ تو چہ باولپور(Bawalphur) ءَ اتکگ ات ءِ تو گشت ”نوں من نہ رواں وتی وانگ ءَ نوں بس اِنت نوں من ھمدا سیاست کناں“ من ترا کلاگ بست کند ات ءُ گشت”زاھر بحتاور بنچگور ءُ سیاست“ تو پسؤ دات ”ھؤ نوں من پَنجگُور ءَ سیاست کناں ءُ تو گپے زان ئے نوں پَنجگُور ءَ سیاست سک وش اِنت چیا کہ نوں ادے مردم گوشدارگ ءَ تیار اَنت ءُ وھدے مردم ءِ توکا راستیں ھبرے گوشدارگ ءِ سگ بوت گڑا آئی سانکلانی پروشگ دیر نکنت، تو بس نوں تھنا بِچار من پنجگور ءِ ھرچ وانگجاہ ءَ BSAC ءِ یونٹ جوڑ کناں، من پَنجگُور ءِ کنُڈ کنُڈ ءِ وابیں مردُماں پاد کناں، پنجگور ءِ مردم سرپد کنگی اِنت آئی ءِ گوستانک ءِ بابت ءَ نوں مردماں چہ واب ءَ پاد آھگی اِنت ءُ گوں راست ءَ دوچار کپگی اِنت“۔ زاھرجان! پَنجگُور ءِ سرجمیں مردم انگت پاد نہ یتکگ ات انت ءُ تو وپتے؟ چوش چیا یار؟زاھرجان دل بِھ نہ مننّیت کہ تو پہ مدامی وپتگے باور نہ بیت بلے بلوچاں گُشتگ” مرگ ءِ ھبر کدی دُورگ نہ بیت“ زاھرجان بگندے تو گوں نہ سرجمیں واھشتاں پروم ءِ دلبند ء سر ءَ پہ مدامی وپتے بلے تئی دیستگیں واب پہ پَنجگُور ءِ واستا انگت زندگ انت تئی چم بگندے پہ دائمی نز بوت انت بلے اے چمانی تہ ءَ دیستگیں واب تئی دوست ءُ ھمبلانی چمانی توکا بر کن انت، ترا چہ پد تئی واھشتانی گرانیں باراں تئی ھما سنگت ءُ دوست مہ وتی کوپگاں زور انت کہ پھم انت مرگ بِھ مئے زاھو ءَ چہ ماں سست نکنت۔ زاھرجان تئی جیڑہ ءَ ما پہ مِرگ ءَ نئیل انت، تئی دیستگیں واب الم سرجم بنت پَنجگُور ءِ مردم الم پاد کاینت ءُ پنجگور ھما رنگ ءَ بیت کہ تو گندگ لوٹ اتگ، تئی کُتگیں جُھد سرجم بنت ءُ پنجگور ءِ توکا تئی بندات کُتگیں سیاست راواں بیت تاں گُڈی ساھت ءَ۔ زاھرجان تئی ءُ لالاشھاب ءِ ڈولیں مردم ءِ سدگ گش ئے ارواہ ءِ چہ بدن ءَ دراھگ، سک گراں اِنت یار سک بلے ھنچوش کہ لالاشھاب گشت زند ءَ را پہ کس ءَ بّزگ نہ بیت۔ دپ ءُ دل اے ھبر ءَ پہ شُما نہ گِر انت بلے شُمئے ارواہ آسودگ بات کربان اں باگیں بھشت ءَ بات ئے-
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
