نبشتانک: منی گار بوّگ ءَ ساری
دَھُمی بَھر
نبشتہ کار ۔ براھیم گُؔل
دی بلوچستان پوسٹ
مِھروان ! اگاں ما چیزاں جُھلانکی ءَ بِہ چاریں ءُ زندگی ءِ گپ ءَ بِہ کن ایں ، یک زِندگی یے سرجمیں جھانے بیت یک ساھے ھزار زندگی بیت اِنت پد ءَ گِندئے مردُم پُنّو ءُ سسّی ءِ بابت ءَ جیڑ ایت کہ پُنّو پہ سسّی ءَ اے بمبور ءِ سرجمیں جنگل ءُ گیابان ایوک ءَ گُول اِت اَنت ءُ پہ سسّی ءِ شوھاز ءَ داں کُجا سر بوت۔” مستریں ھبر سر بوگ ءِ نہ اِنت ، منی ھیال ءَ مستریں ھبر سسّی ءِ جُھد ءِ ئیگ اِنت کہ وتی تہ ئے مردے مِرگ ءَ نِشت ءُ کِشکانی ھزاب کِمار کنان داں سسّی ءِ گُشان ءِ لمبُک ءَ سر بوت ھزار زُلم ءُ زوراکی ءَ چہ پَد اَبید وتی کاروان ءِ یلو نہ دات ءُ نہ تتک-
ھمے وڑ ءَ مُھکم بوّگی اِنت ترا تو ھمے بِہ لیک کہ زمین تئی سسّی اِنت ءُ تو آئی ءِ ملاریں دیوانگ داں ساہ ھست اِنت پہ ھمے سسّی ءَ گام جنان باں ، روان باں ، اے ھبر ءَ دل ءَ کدی میار کہ تئی سسّی ءَ ترا چہ بَر اَنت یا کہ پُلّگ بِہ بیت بلکیں ھمے بِہ جیڑ کہ سسّی پہ اَبد منی بیت ءُ آئی ءَ اَبید من ءَ دگہ کَس وتی کُت نہ کنت تُری جھان ءِ مُچ زر ءُ مِلکِتاں بیار ئے ءُ منی پادانی بُنا چگل بِہ دے اِت بَلے من بھا بوت بہ کن آں پرچا کہ من یک ھکیکیں بلوچی آں ءُ ھکیکیں بلوچ وتی ساہ ءَ دنت بَلے بھا نہ بیت تو پہ آئی ءِ تھتالے ءَ بِہ زران بو ءُ گام جنان کن بُرو داں منزل ءَ بِہ رس ئے بَلے ھمے ھبر ءَ مُدام وتی ھیال ءُ گُمان ءِ پیشگاہ بِہ کن کہ آزمان ستر زور ءَ ور اِنت بَلے اَچ ترا باج بُرت نہ کنت بَس روان کن روان بو گام جنان بو بَلے اوشتگی نہ اِنت۔
مِھروان ! من سسّی ءُ پُنّو ءِ اِشک ءَ آرگ ءَ نہ آں ، نہ کہ شے مُرید ءُ ھانی ءَ من بس ھمے ترا گُشگ لوٹگ ءَ آں کہ تئی سسّی تئی زمین اِنت ءُ تو آئی ءِ پارسائیں پُنّو اِنت یک دیوانگے کہ وتی مھبوبہ ءِ گوم ءَ دَگا بِہ کنت گُڑا آئی ءِ مِھرانی ھَک ھما جاہ ءَ دیوانگ ءَ را دیدگاں کُور کن اَنت ءَ زِندگ ءَ آباد بوّگ نیل اَنت ۔
مِھروان ! بلوچی ءَ بلوچ ءَ را ھما مِھر داتگ کہ یک ماتے تھنا وتی چُکّے ءَ دات کنت بَلے دگہ کَس دات نہ کنت گُڑا اے ھبر ءَ چہ پدّر بیت کہ اے زُبان تئی مات اِنت ءُ تو آئی ءِ ھساریں پُسّگ یک چُکّے پہ وتی مات ءَ اگاں جنگ نہ کنت گُڑا کَے کنت؟ ترا الّم چِست بوّگی اِنت تئی چمانی دیم ءَ مات ءِ گُشان پُلّگ بوّگ ءَ اِنت تئی چمانی دیم ءَ مات یزیدانی زُلم ءِ چیر ءَ اِنت تئی چمانی دیم ءَ مات گریوگ ءَ اِنت ءُ تو انگت بِہ نِندئے نِدارہ بِہ کن ئے ، منی ھیال ءَ چِد ءُ مستریں بےھیائی نہ بیت تئی ھمے مات ءَ ترا ھما پجّار داتگ کہ تئی پجّار ءِ دیم ءَ سرجمیں جھان ءِ نِگاہ جھل کپنت ءُ ھزاراں کوم ھست اَنت کہ تئی نام ءِ گِرّگ ءَ چہ آواں ملکموت دُچار کنت گُش ئے تئی نام پہ ھزاراں کوماں یک بیھارے من اگاں اے ھبر ءَ بِہ کن آں کہ ھُدا گوں وتی بنیادماں چوں نہ بیت چو کہ تئی زُبان اِنت زُبان ءِ مِھر ھما مِھر اِنت کہ آئی ءِ برورد داں دُگنیا مان ایت ھست بیت۔
مِھروان ! من اے وڑیں مِھر چِد ءُ پیسر بِھ نہ دیستگ مردُم چُشیں مِھراں چہ ھِچ وڑ ءَ ولگْوج بوت نہ کنت گِندئے۔
مِھروان ! من پَرندوشی یک پُرشتھے ئِے بانزُلیں بالو ءِ دیست کہ سک زیم اَت ءُ ھُونے پِٹّ پِٹ ءَ رِچگ ءَ اَت اَنت بَلے آئی ءَ وتی گام نہ داشتگ اِت اَنت ھاں ! آئی ءِ پاد گِرّان اِت اَنت چپّیں نیمگ ءَ چہ اوں گون نہ اَت بَلے روگ ءَ اَت روان رواں داں 37 مِنٹ ءَ روان اَت 29 مِنٹ ءُ 42 سِکینڈ ءَ پَد وتی منزل ءَ سر بوت منزل دریگ اَت ۔
مِھروان ! تو یک آدمے ئے تو بُہ لوٹ ئے چی کُت نہ کن ئے ” مِھروان ! ترا یات بیت کہ امیر تیمور ما جنگ ءَ شِکست بوّگی بیت گُڑا ھمے دمان ءَ آئی ءِ چم ما دیواری ءَ کپ انت کہ یک مُورے ھزار بَر لِکپیت ءُ کپت ، لِکپیت ءُ کپیت امیر تیمور ھمے مُور ءَ گِند ایت کہ اے یک مُورے بَلے انگت وتی شِکست ءَ تیار نہ اِنت ھزار بَر لِکپیت ءُ کپیت بَلے پد ءَ وتی سپر ءَ بِنا کنت گُڑا من اَمنچو نِزور آں کہ چہ مُورے بوت نہ کن آں ! امیر تیمور چہ ھمے مُور ءَ دوبر جُھد ءِ نیمگ ءَ گامزد بیت ءُ جنگ ءَ باج بارت-
مِھروان ! منی گار بوّگ ءَ ساری بس ھمے یک گپ دل ءَ دارگی اِنت کہ؟ –
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
