نبشتانک: من وھید ءَ بہ پہ آرام نہ دِست
نبشتہ کار: ریاست بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
من وھید ءَ بہ پہ آرام نہ دیست، ھردیں کہ وھید دست کپت تاں اشتاپ ات ئِے، مدام پہ تچ ءُ تاگ ات ئِے کدی گوں کار ءَ گلائش ات ءُ کدی گوں آ کار ءَ، ھمنکس کہ تو وھید ءَ دیستں گڑا بزان کہ وھید جلگی نہ ات، ھمنکس کہ سیاہ چائی پیالے وارت ئِے تاں بزاں کہ وتی ھچبر آسر نہ بؤکیں کارانی سرگیری ءَ پہ رھادگ بوگ ءَ لانک ئے بست۔
سنگتاں پہ مزاک وھید کلاگ بست کہ گچک ءِ کوچگ ءَ چشیں ٹِکّے پشت نہ کپتگ کہ اود ءَ تئی اولاک ءَ وتی رند یلا نہ داتگ انت ءُ تو گوں وتی ہر روچی ئیں تچ ءُ تاگاں یک روچ ءِ وتی راہ ءَ بہ نندے بلے وھید دگہ ھچ نہ گشت، بس بلائیں ٹھکے دات اِت ءُ پد ءَ مدامی ئیں وڑ ءَ وتی اولاک ءِ کش ات ءُ رہ کپک ءَ پہ ساڑی بوت۔ گوستگیں چیزیں سال کہ من گوں وھید ءَ یک جاہ گوازن اِتگ ات من وھید ءَ پہ گلہ ءُ زاری ءَ ہچبر نہ دیستگ، من ءَ یک چُشیں ساھتے ہم گیر نئیت کہ وھیدیں مردم ءَ گوشتگ کہ من دم برتگ، یا کہ من ژند اُون مرچی پلاں کار ءَ نہ کن آں بلکیں سھب ءَ کنان ئے۔
بلے نہ، وھید ہر وھد ءَ ساڑی ات، وھید باندات ءَ گوں اوست داروکیں مردے نہ ات بلکیں مدام ھستیں ساھت ءَ زندگ اَت۔ آئی ءِ زند گوازینگ ءِ داب ہمیش ات کہ مروچی ءِ تہ ءَ زندگ بوگی انت، کار کنگی انت۔ باندات ءِ وشھالی گوں ھستیں ساھتءِ ڈُک ءُ زہمتاں بندوک انت۔ ھمے ساھت ءَ کہ تو زندگے ھمے ساھت تئی باندات ءَ را رنگ دیگ ءَ انت۔
من ھردیں کہ وھید ءَ گوں دیوانگی ءِ ھداں کاران گوں دیست گٹی ءَ دیستگ تاں مدام جیڑ اتگ کہ ھاوند اے پیمیں مردماں باریں گوں کجام ھاک ءَ جوڑ کنت، انسان ستر کہ بامرد ءُ توانگر بہ بیت بلے شپ ءُ روچی ئیں جنجال ءُ جیڑاہ آئی ءَ را میزان میزان ءَ ورنت ءُ یک وھدے کیت کہ آ مردم پہ کرد نہ بلکیں تھنا پہ نام پشت کپ ایت۔
نزاناں ھمے بیماری تنھا من ءَ گوں ھمراہ انت یا کہ نہ گوں شما ھم ھمے بیماری ءں آماچ اِت کہ لھتیں مردمے اچ تو جدا بوگ ترا باور مکنت ہمے باور نہ بوکیں مردماں چہ یکے وھید جان انت، من انگت پگر کناں کہ ھردیں کہ من گچک ءِ بے مٹیں کوچگ ءَ ایر بے کپاں گڑا جاھے نہ جاھے الم گوں وھید ءَ ڈک وراں ءُ وھید ءِ دور ءَ چہ من ءَ منی نیم نام ءَ توار جنت کہ بیا اڈے پلانی ءُ پہ شگل گشی کہ گِنداں سباھگینے کہ منی راستیں چم جنگ ءَ انت من ھماھیں جیڑگ ءَ آں کہ مرچی الم دوستیں مردمے ءِ دیدار بیت ءُ من پہ کندگ وھید ءَ گُشاں کہ بل وتی دروگاں من پہ جوانی ترا زاناں کہ من ترا چنکس عزیز اُن، ءُ پد ءَ دمانے ھال ءُ اھوالے ءَ پد وحید درائین اِت کہ یار دیوان چش وش نہ انت من رواں کر ءُ گوراں شپانک ئے چاریں ءُ کمیں شیر شوہازاں مجلس چش مزہ نکنت داں کہ چاھے ھمراھی گوں مہ بیت۔
گوریلا زند ءِ تہ ءَ بے ھوشی نُکس ءِ پہ زور داوت دیگ ھساب ءَ انت پمیشکہ یک کاملیں گوریلہ ئِے زند ءَ ھازر دماگی بزان کہ راہ ءُ رند ،ٹک ءُ چیدگانی پہ جوانی یاد دارگ ءِ مزنیں ارزشتے بلے چش کہ وھید پیش چہ سرمچاری ءَ وتی اُمر ءِ یک مزنیں بھرے ماں کوہاں گوازینتگ پمشکا اے ہنر آئی ءَ را چو ھاوند ءِ بکشاتگیں داد ءَ گون بوتگ چیاکہ کوہ بلے کہ سر ءُ پراں چہ آزات ءُ ھاموش انت بلے دنیا ءِ جوانتریں ءُ باورئیں سنگت زانگ بنت، کسے ءَ کہ کوہاں زند گوازینتگ تاں زانت کہ کوہ وتی دلبند ءَ ودی بوکیں ءُ وتی دامن ءَ ردوک ءُ پادآوکیں زھگاناں راہ نشانی ءِ ہنر ءَ پہ جوانی بکشگ ءَ انت۔
ھمے رنگ ءَ سنگتے وھید ءِ ھمے ھنر ءِ متلب کہ ھوش ءِ برجائی ءِ کسہ ءَ چو اے وڑ ءَ کنت کہ وھید وتی زند ءَ تہنا یک رندے رخشانے کوہاں پا کارے ءَ شتگ بلے وھید چش کہ حازر دماگیں مردمے اَت پمشکا آئی ءَ را ھمے یکیں رندا کوئے تہ ئِے دز راہ انچش ماں ذھن ءَ نکش بوت انت کہ پد ءَ ھچ بر گار نہ بوت انت بہ گفت ھما سنگت کہ یک رندے چیزے سنگت وھید ءِ ھمرائی ءَ رخشان ءَ کارے ءَ نیت ءَ در کپت انت بلے ھمنکس کہ سنگت رخشان ءِ کوھاں سر بوت انت تاں شپ کپت، زمستانیں شپے ات ءُ کسے کہ زمستاں ءَ رخشان ءَ بوتگ تاں جوان زانت کہ رخشان ءِ سردیں گوات کہ سینگ ءَ گوں ڈک وارت تاں سما کپ ایت کہ پورا سینگ ءَ ٹنگ کنت ءُ گوازیت۔
آ شپ ءَ وت ءَ چہ بے رھمیں سردی ءَ رکینگ ءِ جھد ءَ ہر کس ءَ کمیں دار مچ کنت، سوتک ءُ اشکر کت انت ءُ پدءَ ھمے اِشکراناں سک ءِ دل ءَ کل کنت ءُ سر ءَ اِش وپت شپ پہ نیم آگاھی ءُ نیم وابی گوست ءُ سھب بوت سھب ءَ نان ءِ ورگ ءَ رند کہ دیمتر ءَ جنزگ ءِ ارادہ بندگ بوت، داں کوہ ءِ سر ءَ گاٹ ءَ نندوکیں سنگت ءَ اشتاپی جھل اتک ءُ کمدان ءَ را گوشت ءِ کہ مئے اد ءَ جلّگے ءِ ھال دژمن ءَ را سر بوتگ، دژمن مارا ھر چار نیمگاں انگر کنگ ءَ انت، من انوں مکابرا ءَ گپ اش کرتگاں، زمینی لشکر کوھاں دور کنگ ءَ پہ ہیلی ءِ کمک ءَ لوٹگ ءَ انت۔
کمدان پہ لزھے ھم مھتل نہ بوت ءُ منصوبہ ءِ بدل کنگ ءِ جار ءِ جت کہ نوں دیم ءَ روگ نکس اِنت داوت دیگ انت، سنگت دیم پہ گچک ءَ واتر بوگ ءَ رھادگ بوت انت، سنگت وھدے ہما کنڈگ ءَ کہ اود ءَ چہ رخشان ءُ گچک ءِ آپ ریچ مٹ بنت سر بوت انت گڑا اولی سنگت کہ کلاں چہ دیم ءَ ات اوشات ءُ واپس بوت، جست کنگ ءَ پسو ئِے دات کہ دیم ءَ راہ بندوک انت، دشمن ھمشیں کہ نوکی سر بوتگ ءُ کوھاں بالا بوگ ءَ انت نوں ہر دو نیمگ ءَ راہ بندوک ات انت، ھمنکس ءَ وھید ھمت کنت ءُ گوں کمندان ءَ گشی کہ سے، چار سال پیش من اے کوہ ءَ اھتگ اُون، کوہ ءِ رداجی ءَ چہ در کپگ ءِ راہ ھست کہ من اش زاناں ھمے کسہ آروکیں سنگت گشی کہ اچ دو باد وھید گوں وتی اولاک ءَ پیسر ءُ ما رند ءَ داں کہ ما آپ سرے ءَ سر بوتگ اِنت بلے ھمے کسہ کاریں سنگت گوش ایت کہ شپ ءَ وت ءَ را آپ سریا سر کرتگ، رندا بلے ما ھیران بوتگ انت کہ اے مزنیں راہ کہ رخشان ءِ کوہ ءِ دراجی ءَ دو کلاک ءَ سواری ءِ پاداں گیش انت کہ نیام ءَ بے ھساب ءَ کور ءُ شیپ ہم گیش انت وھید ءَ چوں یاد بوتگ۔
بلے وھید کوھانی دلبند ءَ رُستگ ءُ مزن بوتگیں مردمے بوتگ، کوہ گولیں مردم چہ راھاں باز کم گسر کپ ایت، آ بس یک رندے یک راہ ءِ بگند ایت، آپ ءِ بگند ایت گّڑا دہ سال ءَ پد ھم زانت کہ کجام راہ کجا درکیت، کجا کجا آپ ھست ءُ کجام کور کجا رو اَنت ءُ گٹ ءَ بیت اِنت۔
یک نیمگے وھید ءِ سپر چہ دژمن ءَ مسکیں ھاک ءِ رکینگ ءَ پہ برجاہ ات ءُ دومی نیمگ ءَ وھید دژمن ءِ چماں چو کنٹگیں جوڑ بوتگ ات کہ مدام جک لگّ ءَ اَت، دژمن وھید ءِ ھون ءِ تنی انت، وھید ءِ راہ بندگ بوت انت بلے وھید دست ءَ نہ کپت ، ہمے پیم ءَ یک رندے دژمن ءِ ھندی زرھریداں وھید ءِ راہ بست ءُ وھید نیتگ ءَ راہ ءَ گوزوکیں وھید ءِ سیاد اش گپت انت ءُ گوں توپکانی کنداکاں گوں جت ءُ ٹپی اش کت انت ءُ وھید پہ پیام اش راہ دات کہ اگاں تو سلاہ چگل نہ دات انت گڑا گیشناں پہ تیار بہ بو بلے وھید کہ ھچ پیمیں بیھار ءُ پادترات ءِ مان نیاؤرت، گڈسر ءَ دژمن ءِ دست وھید ءَ کہ نہ رس ایت گّڑا یک روچے وھید ءِ زھر ءَ آئی ءِ بے میاریں گھار زتک ءَ را لوگ ءَ چہ در اش کت ءُ لوگ ءِ پیش گاہ ءَ تیراں گوں سپت اش ءُ دور اش دات ءُ انگت گیشیں تاوان ءِ بیھار اش دات بلے وھید ءِ گام سست نہ بوت انت، وھید ءِ سپر برجاہ اَت۔
بلے اناگت ءَ یک روچے کسی گمان ءَ نہ ات کہ دشمن ءَ ھر چار نیم ءَ کچگ وتی انگر ءَ کرتگ ات، وھید تگردگاں گوں اڈ داتگیں وتی گس ءَ چہ در کیت ءُ گس ءِ دیمی نیمگ ءَ استیں کوہاں سر کپ ایت کہ کُچگ ءَ ھال ءَ بہ گپت بلے وھید کوہ ءَ سرکپگ ءَ گوں دژمن ءَ وتی لوگ ءِ نیمگ ءَ آیگ گند ایت، آ چہ لوگ ءُ لوگ ءِ مردماں بے ھیال واتر ایت ءُ دیم پہ وتی سنگتاں رھادگ بیت کہ آواناں پہ ھال ءَ سر بکنت کہ شیوار بہ بیت بلے وھید نیمراہ ءَ سر بیت کہ دژمن ءِ بالی جہاز وھید ءِ سر ءَ سر بنت، وھید ءِ چاریں نیمگ ءَ دژمن وتی کمانڈو ءَ چہ جہازاں ایر دنت، وھید داں مزنیں ساھتیں گوں دژمناں جنگ دنت، دژمن ءِ توپکاں چہ در اھتگیں آساں وتی کوئیں سینگ ءَ جاہ دنت ءُ ابدمان بیت من برے برے کہ گوں وت ننداں ءُ گوست ءِ گباراں سیل کناں تاں ہمے گبارانی تہ ءَ بازیں انچیں ندارگ اوں گندگاں کہ چو روچ ءَ رُژنا ءُ چو کانچ ءَ سلا گندگ ءَ کاینت، وتی ارواہ ءِ پتوینکاں بستگیں ہمے رژنائیں ندارگانی تہ ءَ رژنا ترین ندارگ ءَ کہ سیل کناں داں گنداں کہ بیگاہ ءِ وھد انت، آزمان جمبراں مانپویشتگ، سے روچ ءَ ساری بوتگیں ھور ءَ کورانی آپ انگت تچگ ءَ انت، من وھید ءِ اولاک ءِ پشت ءَ سواراں ، ما ھر دو دوراسکی ءِ کور ءَ جھل پہ کارے ءَ روگ ءَ ایں ، راہ ءَ ما کماشیں مردے ءَ گوں ڈیک وارت کہ کور ءَ وتی پَساں چارینگ ءَ ات ما کماش ءِ کر ءَ کمیں شیر بچ گپت ءُ دیم پہ سپر ءَ واپس رھادگ بوتیں ما ھمنکس کہ کور یل دات ءُ ڈنے ءَ سر کپتیں داں اولاک پنچر بوت، وھید ءَ من ءَ گشت کہ ریاسو من ٹوپ ءِ پنچر ءَ جنگ ءَ باں داں تو گون ءَ چہ کیتلی ءَ کش ءُ چاھے جوڑ کن، من کمیں دار مچ کت ءُ سے دانگ سنگ ءَ گوں کتگ ءِ جوڑینت ءُ کیتلی ماں آس ءَ کت۔ منی موبائیل ءَ خالق فرباد ءِ شعر ءِ پر ات ءُ من گوں وھید ءَ مزاک ءُ شگل ءَ ات آں ساھتے ءَ پد منی چم گوں جمبراں ات انت ءُ من گوں وھید ءَ گُشگ ءَ اتاں کہ جمبر ءِ گیشیں زور مرچی راگے ءِ نیمگ ءَ انت، شالا راگے ءَ مرچی جوان ہور بہ بیت، ہمنکس ءَ وھید پہ تُرندی درئنیت “اڑے شوم کیتلی ءَ چست کن کہ شیر رتک انت” من پہ بے انانینی وتی دست کیتلی ءِ کڑی ءَ برت، کیتلی باز گرم ات ، منی دست ءَ لُگشت ءُ چپی بوت ءُ درائیں شیر ما زمین ءَ رتک انت، پد ءَ ما ھر دویناں داں دیراں نشت ءُ منی بے سُدی ءُ کیتلی ئے چپی بوگ ءِ سرا ٹھک دات ءُ کند ات من ھردیں کہ آزمان ءِ سبزیں رنگ ءَ جمبرانی اسپیتیں رنگ ءَ گوں چیر بوگ ءَ گنداں داں ارمان کناں کہ گندے گوست پد ءَ بہ ترینگ بوتیں داں من مدام ہمے ساھت ءَ زندگ بوگ لوٹ ات کہ گچک ءِ کوہ بہ بنت، بھار گاہ بہ بیت، آزمان گوں جمبراں اندر بہ بیت کور آپ بہ بنت من ءُ وھید بہ باں ءُ راہ ءَ مئے اولاک پنجر بہ بیت، کیتلی ماں آس ءَ بہ بیت ءُ منی بے سدی ءَ چپی بہ بیت ءُ ما داں دیراں بہ منداں ءُ منی بے سدی ءِ سر ءَ بکنداں ءُ ٹھک بِہ دے اں ۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
