نبشتانک: پدا واتر کائیں – زمین ءِ آشک یحیا کمبرو ءِ نام ءَ
نبشتہ کار: میرک بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
سلام ءُ دروت منی مہروان ئے ھمبلوک،
نزوریں ءُبے هاٹیگیں لنکوکاں پہ تئی نمیرانیں ارواہ ءَ چیزئے نبشتہ کنگ ءِ تاگت کتگ بگندۓ تئی ارواه ءَ دوست مہ بیت گُڑا پهل کن،
همبلوک، کَموکیں ءُ کسانکیں وھدئے ءَ من ءُ تئو باز نزیک بوتگ ایں بلے من اے نزانتگ ات ترا ماتیں زمین ءِ اشک کمبرو کنت۔
یار کمبرو، ترا زمین ءِ اشک ءَ گنوک کتگ ات، کمبرو تو اینکدر گنوک بہ ئے من ءَ کدی هم گمان نہ بیتگ ات۔
بلے کمبرو،
من چی گوشگ ءَ آں ؟ ترا پرچہ من کمبرو ءِ نام توار کنگ ءَ آں ؟ من یحیا زانتگ ات هما یحیا مدام بچکندگ ءَ ات،
مدام مسکراه کنگ ءَ ات، مدام نبشتہ کنگ ءَ ات، شئر نویسگ ءَ ات، مرچی من ءَ انچو سما بیت کہ توار، بچکندگ کل بے توار اَنت
سرجم ءَ ھاموشی انت نزاناں مرچی انچو سما بیت کہ گندئے گس ءِ تہ ءَ روکیں چراگے بہ مر ایت ءُ سرجمیں گس تهار بہ بیت۔
کمبرو پرچہ؟
چو بے تواری شُت ئے،
اڈئے شررنگ ترا انگت نندگی ات، پند بُرّگی ات، ترا انگت من ءَ گوں وت ءَ بَرگی ات، ترا انگت سیاهجی، دڑامب، باتیل ءُ بولان ئے دلبند ءَ ٹھک دیگی ات، ترا انگت زمین ءَ پہ باز کار کنگی ات۔مرچی گُشے سرجمیں ھلک پرسیگ انت کوہ، کوچگ ءُ تلار درچک ءُ دار کل پرسیگ اَنت۔
یار تو زان ئے،
من ءَ باور نہ بیت تئی جتائی پرچا اینچو اشتاپی رپت ئے ؟ اڈئے نپس کمے بچکند کمے ودار کن کمے بجل بیا پد ءَ میتگ ءَ من ءُ تئو دیوان کناں تو کسّہ بہ کن شئر بہ گُش من ملما باں چشیں ایوکی استال ءُ ماه هم تئی راهچار انت من اینچو ابیتک کدی نہ بیتگ آں وتی ڈس ءَ بہ دئے من کایاں تئی کسهاں پہ زهیر کنگ ءَ انت تئی کندگانی گلاباں پہ زهیر کنگ انت چش کمبرو ایوک مہ کن۔ انچش سما بیت من ءُ تئو کشّ ماں کشّاں نشگاں تئی دست منئ کوپگان انت ءُ من ءَ همے سکین ءَ دیگ ءَ ئے بے اوست بیگی نہ انت جنگ دیم ءَ برگی انت نی شمے کوپگان انت وتن بلے همیکہ سما بیت کس نیست تیوگیں آتراپ، ایوکی انت ابیتکی انت۔
من جیڑگ ءَ آں یحیا ءَ مدام جنگی کسّہ کت ما کہ هرکجا دچار کپت ایں، بلے من چو نزانتگ ات یحیا زمین ءِ اشک ءَ کمبرو بیتگ وهدیکہ ما شال ءَ دپ کپت ایں تاں دیراں هال ءُ اهوال کت تو مدام همے جست کت۔
یار میرو،
هال کن مردم هست یا چٹ ھاموش اَنت من تئی پسّو کت ءُ گشت یار تو زان ئے ادا مستریں جیڑہ بے راهشونی انت همے کمی هست انت بلے من ءَ چہ تئی گپاں سما بیت تو بدل بوتگ ئے بلے من انگت نزانتگ ات کہ ترا اشک ءَ کمبرو کتگ تو زمین ئے سرمچاریں کنگرئے تو هم هجبر گوں من نہ گشت، بس شئر ونت جنگی کسّہ گشت نی تو لس بلوچے نہ ئے نی تو راج ءِ نمیرانیں راجدپترئے بیتگ ئے۔
بلے من پشکپتگ آں تهنا، همبلوک تو چی ءَ من ءَ نہ برت گوں بس کسّہ کت۔ همبلوک ترا یاد بیت گندئے اسکول ءِ چکاسانی وهد ات تو گوں من گشت گندئے چکاس انچش ھلاس بہ بنت من دراجیں موکلے جنان ءُ وتی هلک ئے نیمگ ءَ رواں گڑا من کندگے جت ءُ گشت زالم اینچوکیں مزنیں موکل مہ جن کہ اچ ما شموشکار بہ بہ ئے تو ھم کندان ءَ گشت کہ یار چونیں گپ کن ئے شما زندگی ءَ شموشگ نہ بہ ئے مرت آں پهل کن اِت۔
پد ءَ هردیکہ چکاس ھلاس بیت انت دوبر ما باز دچار نہ کپت ایں کمبرو ترا یات بیت گندۓ من ترا اهوال کتگ ات، تو مرچاں گارئے همبلوک کم هال کن ئے تئی پسّو ہمیش ات کہ یار مردم ئے گار بیگ شرتر انت مردم کہ زاهر بیت چمّاں کئیت تو اے هم گوشت کہ همبلوک سک سمبال بہ کن اے زمین کہ اِشی نام بلوچستان انت اد ءَ کدی چی بیت کجام بچ وپتگیں واب ءَ چست بیت یا تیر باران کنگ بیت زانگ نہ بیت۔
پدا گندئے همے روچ ءَ تئی شھیدی ءِ ھال شنگ ات ءُ منی سرجمیں دنیا گش ئے زمین جمباں ویران کتگ ات ،جان انگت لرزگ ءَ انت۔
یار کمبرو تو چہ جسمانی دروشم ءَ اچ ما رکست بیت ئے بلے تئی یاد هجبر رکست نہ بنت منی هیال ءَ من ءُ تو انگت اسکول ءَ روگ ءَ یاں، هما پتر تئی شئر ءُ کسّہ تئی بچکند، تئی سکین، بلے من نزانت تئو کدی کمبرو بیت ئے ءُ من تئی مهرانی وامدار۔
رخصت اَف آوار اُن سنگت
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
