لھتے یات گوں شھید وپا جان ءَ
نبشتہ کار: کوھسار قندیل
دی بلوچستان پوسٹ
آجوئی ءِ راہ ءَ گوں مُھکمین پگر ءَ ھوار دگہ بزرین شئے ئے ھست کہ ترا مھکم کت کنت اِنت؟ ترا دیم ءَ جُنزگ ءِ سِکین ءَ دنت انت ترا پُروش ورگ ءَ نیل اَنت۔
یک جھدکاریں سنگت ءِ تب آئی ءِ کار ،امل کُل دومی سنگتانی ءُ قوم سر ءَ سان دور دئینت شر ءُ ھراب دوئیں۔آجوئی ءِ پگر مارا راہ ءَ پیش دار ایت بلے یک جھدکاریں ترا باز چیز ءَ سرپد کُت کنت ترا دست ءَ گِپت ءُ دیم ءَ بران کنت انت-
زِمستان ءِ بنداتی روچ ات انت سنگت کُل وتی کاراں پیسرا چی گِیشنگ ءَ ات انت،ھر یکے چِن ءُ لانچ ءَ کہ زِمستان ءَ پیسر بازیں کارے سرجم کنگی ات۔گوں سنگتانی ھواری ءَ ما وتی کار کہ گیشین تاں داں سنگت ءَ من ءَ گُشت کہ تو وتی سپر ءِ تیاری ءَ بہ کن کہ گوں سنگتانی ھوار ترا نوکین ھندی ءَ رواگی اِنت۔ ما سپر ءِ تیاری کُت ءُ در کپتیں سُھب ءِ وھد ءَ سپر جناں داں مگرب ءَ ما جائے ءَ داشت ءُ دم کُت دمانی ءَ پد تھاری کہ سرجمیں جھان ءَ ایر کپت ھر شئے تھاری ءَ وتی ھمبازاں چیر دات ۔سنگت ءَ من ء گوانک دات کہ تو کمے دیم ءَ در کپ کہ لھتے سنگت پیداک اِنت گوں ھمیشانی ھواری ما ھم پد ءَ در کپیں مئے راہ بلد ہمیں سنگت اَنت۔دمانے نہ گوست کہ سنگت رس ات اَنت۔سلام دوا ءَ پد ما زوت زوت ءَ وت ءَ گِشینت ءُ درکپت ایں۔جاھ ھم نہ گیگیں جائے اَت دشمن ءِ دیم ءَ چی گوازن اتیں شپ ءِ تھاری مئے مستریں ھمراہ ات کہ مارا چہ دشمن ءِ چماں راکینگ ءَ ات۔دست توپنگ ءِ ٹریگر ات ءُ ما جُنزان اِتیں۔سرجمیں شپ ما سپر جنان اتیں شپ ءِ گڈی بھر ءَ سنگت آں داشت جاگہ ءِ کئے نوں دِگہ لھتے سنگت کیت مئے ھواری ءُ دیم ءِ دمگ ءَ ما گوں ہمیں سنگتانی ھواری ءَ در کپ ایں ۔ شپ ھم وتی گڈّی پاس ءَ سر ات ما کُل چہ سپر ءِ ژندی ءَ تچک اتیں،شُد ءَ ھم بے وار کُتگ ات۔ دمانی ءَ رند واکی ٹاکی ءَ چی “ھلو،ھلو” ءِ آواز ءِ آتک۔سنگت ءَ گپ کُت ءُ آتک گُشتیں کہ سنگتاں مارا جاھ ءِ گُشتگ مارا ھمودا روگ لوٹ ایت ۔ما زوت زوت جنان ءَ پُروشاں کُت وت ءَ سنگتانی کِرا سر کُت سنگت پیسر ءَ نشتگ اتاں مئے ودار ءَ ،ھال ءَ اھوال ءَ پد سنگتاں مئے ھاتر ءَ ورگ ھم آرتگ ات،ورگ ءَ پد مئے دیوان گیشتر نہ بُوت کہ بے وھد ات ءُ ما سپر ءَ چی باز دمبُرتگ اتیں۔من کہ وتک واب جائے ءِ سرا آتکاں دل ءَ بس ھمے گُشت کہ جلدی روچ بہ بیت ءُ من سنگتاں بگنداں۔دمانی چم بند کنگ ءَ پد روچ در اَتک ءُ سنگتے آتک ءُ من ءَ پاد کُت ،واب ھم زور ات بلئے دیم ءَ انگت سپر ھست ات ۔جلدی جلدی چماں لتاراں بوتاں شُت آں سنگتانی نیمگ ءَ، سنگت پیسر چی پاد آتکگ ات انت۔ اے منی اولی رند ات کہ من گوں سنگت وپا ءَ دوچار کپتگ ات انت۔شھید وپا ھواری ءَ دگک بازیں سنگت ھم اے دیوان ءَ دیست۔شھید عمر جان ،شھید شئے جان ،شھید شکاری ءُ دگہ بازیں سنگتے کہ مرچی مارا چی جُدا اَنت۔مئے دیوان داں دیر ءَ نہ بُوت کہ سنگتاناں انگت دیم ءَ جُنزاگی ات۔سنگت ما رُکست کُت اَنت ءُ در کپتیں ۔
سرجمیں راہ ءَ بس شھید وپا ءِ نرمیں تب ،گوں سنگتی ءِ مھر دُرست منی دل ءَ ایر کپتگ ات انت۔
زندگی ءِ بار گیش بوان بوتاں سنگت مارا چی جُدا بوان بُوت آں ۔جنگ ءَ مارا مئے کد ءُ بالاد ءَ چی گیش گم ءُ درد کوپگاں دات ۔ھما سنگت کک مارا ماتی مھر ءَ گوں رودینگ ات انت ۔آھانی ھم جگر سِندیں درد مئے باتن ءَ کپتاں۔بلئے کِشک پد ءَ ھما کربانی ءِ کِشک انت کہ اوشتگی نہ اِنت ۔ھما سنگت کک مئے چمانی دیم ءَ در کپتگ اَنت کُلانی پنت بس ھمے بُوتگ اُوشتگی نہ اِنت جُنزاگی اِنت۔ لھتے مدت ءَ پد کہ ما سنگتانی ھواری ءَ جاھ ءِ اوتاک کُت ۔ زمستانی روچ اِت انت ۔ سردی ءَ کوہ ءِ ھر شئے گُوشئے گُنگ کُتگ ات ۔ھاموشی سرجمیں دَمگ ایر بُرتگ ات۔
چیزے روچ ءَ پد سنگتے چہ نیٹ ورک ءَ اتک ءُ ھال ءُ اھوالے دات اَنت ۔سنگتانی ھم ھال دات اَنت لھتے سنگت مئے چارگ ءَ پیداک اِنت ءُ وپا جان ھم گون اِنت گوں۔من سک گل بوتاں کک سنگت مدتے ءَ پد مئے چارگ ءَ پداک اَنت بازیں آنچیں سنگت ھم گون ات کہ ما نہ دیستگ اَنت۔بس ھمئے ودار ات کک زوت بیا اَنت۔
روچی ءَ پد سنگت سر بُوت اَنت ۔وپا جان ءِ ھواری ءَ بازیں دگک سنگتے ھوار ات کک پیسر ما نہ دیستگ ات انت۔گوں سنگتاں گند ءَ نِند ءُ دیوان بُوت ۔ اے سنگتانی ھواری ءَ یک کسان سالیں، ھاموش تبیں ورنایے ھم ھوار ات ۔ما بازیں وھدی گوں اے سنگت ءَ ھوار اتیں بلے گوں اے ورنا ءَ کدی ھم منی تھنائی ءَ دیوان نہ بوت۔یک روچے کک من وتی کُڈ ءَ نشتگ ات انت ھمے ورنا اتک نِشت گوں من ء بلئے ادا ھم مئے باز گپ نہ بوت ۔تھنا گُشتے سنگت کتاب ھست ادا من پسو دات”ھو کتاب ھست بلئے من وت نونتگ وھد نہ رس اتگ “۔گڑا من ھمے کتاب ھاموش تبیں ورنا (شھید عمر جان) آرا دات ۔ ھر وھد کک من سنگت دیست کار ءَ چی گشیتگ ات گڑا تلار ءِ دیم ءَ نشتگ ات ءُ ھمے کتاب ءَ وانگ ءَ ات ۔مدام کہ من سنگت ءِ یات ءَ کپاں گڑا ھمے ساھت الم منی یات ءَ کیت کئے تلار ءِ دیم ءَ انگت عمر جان نشتگ ءُ کتاب ءَ وانگ ءَ اِنت ۔
اے لھتیں روچ کہ ما ھوار اتیں اے بازیں چیزے من چہ وپا جان ءَ در برگ ءَ اِتاں،جنگی رِپک ءَ ھوار ھالاتانی بابت ءَ ھم مارا بازیں ھنرے سرپد ئِے کُت ۔وپا جان ھما سنگت اَت کہ آئی ءَ چہ من کسانیں مدتے ءَ سک باز ھنر در بُرتگ ات کہ باز جاہ ءَ ھمے پنت ءَ منی راھشونی کتگ اَت انگت کن اَنت۔
یک شپے کہ ما آس ءِ دیم ءَ نشتگ اتیں اچانک ءَ دشمن ءِ جنگی ڈرون مئے سر ءَ اتک اَنت۔کُل سنگت ھبکّہ بوت اَنت شنگ شانگ بوت اَنت ۔ھمے ساھت ءَ وپا جان ءَ کُل سنگت نز آؤرت اَنت ءُ کم کم ءَ کَشاں کت اَنت ۔ بلے ما پیسر ءَ چہ سنگت ءَ سستیں ۔دشمن ءِ بازیں زور ءُ آئی ءِ چماں چہ ما وت ءَ دور کش اِت شپ ءِ تھاری اَت ما کشک بیھال کُت ءُ وت دور کش اِت ۔ھمے سُر پُرانی توک ءَ ما چہ سنگت وپا جان ءَ چہ سستیں دشمن ءِ بازیں زور ءَ چہ ما دو شپ ءُ دو روچ سنگتاں چہ جدا بوت ایں۔ ھر یک سنگتے دل ءَ بس ھمے گپ ات کہ ایدگہ سنگتاں ھچ مبات ۔شدُ ءُ تن ءَ چہ ھر یک سنگتے ءِ لنٹ ھشک اِت اَنت سیمی شپ ءَ کہ ما سنگت شُوھاز کُت اَنت کُلانی لُنٹ چہ بچکنداں تر بوت اَنت۔ھر یک سنگتے دومی سنگت ءِ دست ءُ پیشانی پہ مھر بوسا گپت اَنت ۔ھر یکے ءَ ھدا ءِ شگر گِپت کہ سنگت سلامت اَنت۔
شپ ھم وتی گڈی بھر ءَ رس اتگ اَت کُل سنگت ھوار نشتگ ءُ ھر یکے وتی ھال اھوال ءَ دیان ات ۔داں ھمے ساھت ءَ وپا جان ءَ کُل سنگت دل گُوش کُت اَنت ءُ گُشت ئِے کہ دشمن بُوت کنت باندا پد ءَ مئے سر ءَ بیت گڑا پیسر ءَ چہ کم کم ءَ وت ءَ بھر کناں کنیں۔دمان ءِ پد ءَ سنگت کُل وتی جاھاں روان بوت اَنت گوں وپا جان ءَ منی گڈی دیدار ات کہ پد ءَ ما دُچار نہ کپتیں ۔ دشمن ءَ ھم روچ ءَ پد ءَ وتی آپریشن بندات کُت سنگت کُل وتی ھند ءُ جاھاں درکپت اَنت ۔ دشمن ءِ دیم ءِ دراگ ءَ سنگتاں جنگ ھم دات ءُ کُل سنگت کش اِت اَنت۔ لھتیں روچ ءَ پد ھر یک سنگتے وتی جاہ ءَ سر بوت ۔دشمن ءَ ھم پُروش وارت ءُ واتر شُت۔ گوں ھالاتانی چست ایراں پد ءَ گوں وپا جان ءَ کدی دُچار نہ کپتاں ۔مدتے ءَ پد من نیٹ ورک ءَ در کپتاں داں سنگتانی شھیدی ءِ ھال آتک۔وپا جان ءِ گڈی رُکست ،ھاموش تبیں اُمر جان ءِ بچکند ،شکاری ءِ زھیرونک کُل چو یک تامُرے ءَ منی دیم ءَ زاھر بوت اَنت۔ من وتی کسہ ءَ اگاں ھر رنگ ءَ در شان بہ کن آں نُزوریں منی لبز بہ بنت یا دیوان گڑا وپا جان تئ بے گرزیں مھر ءُ جُھد ءِ کسھاں الّم کاراں ۔من زاناں من تئ کوھیں کرد ءَ گوں وتی نزوریں لبزاں سینگار کُت نہ کن آں بلے کدی کدی جگر کہ لھڑ کنت گڑا ھمے لبز ءُ ھیال انت کہ شمئے یات ءَ نوک کن اَنت ءُ من لوٹاں ھم من داں زندگاں سنگتانی گماں جُشاں بہ کناں۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت-
