TBP Balochi

سرگْوات لبزانکی کاروان ءِ اولی سالگشت

نبشتہ کار: سخی ساوڑ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

مروچی بزاں 13تومشان 2019 اِنت ءُ سرگْوات لبزانکی کاروان ءِ اولی سالگشت اِنت کہ برجاہ دارگ بوگ ءَ اِنت.

مروچی اگاں من نَد چِست کرتگ ءُ دو دانک نبشتہ کنگ ءَ آں گُڑا اے ھمے سرگْوات لبزانکی کاروان ءِ برورد اِنت کہ من دو لبز نبشتہ کرت کن آں ءُ کنگ ءَ آں.

وھدے کہ سرگْوات لبزانکی کاروان ءِ کارمستر بزاں وپا بلوچ ءَ دیوان ءِ جوڑ کنگ ءَ پیسر ءَ یک جارے شنگ کرتگ اَت کہ ما یک لبزانکی دیوانے جوڑ کنگ ءَ اِیں گُڑا من ءَ سک باز وشی بوت کہ من ءَ موہ رس اِیت کہ من وتی ماتی زبان ءَ بواناں ءُ نبشتہ بہ کن آں ءُ چیزے در بہ بر آں، گُڑا سوج ءُ سر ءَ پد وپا بلوچ ءَ دیوان جوڑ کرت ءُ اے منی وش بھتی اِنت کہ ھمے دیوان ءِ بن ھشتی سنگتاں چہ یکے من آں.

اے گپ ھست کہ ھر کارے ءِ بندات کنگ ءَ جیڑہ ءُ جنجال باز بنت، بَلے وھدے کہ مردم ءِ جند مھکم بہ بیت ءُ آئی ءِ پیسلہ مھکم بہ بنت ءُ آئی ءَ را یک مکسدے بہ بیت گُڑا الّم آ سوبمند بیت ءُ آئی ءَ را کسے داشت کرت ھم نہ کنت.
وھدے کہ اولی روچ ءَ من دیوان ءَ ھوار بوت آں، من ھچ نہ زانت کہ چے نبشتہ بہ کن آں ءُ چے جست بہ کن آں، وھدے کہ استاد گُل بلوچ ءِ وڑیں سنگتے پہ مئے راھدربری ءَ ساڑی ءَ اَت گُڑا الّم اے ھشکیں چنال سبز بنت.

گُل بلوچ ءُ ایدگہ مھروانیں استادانی جھدانی برورد اِنت کہ مروچی من وتی ماتی زبان ءِ کم چہ کم چیزے نبشتہ کنگ زاناں ءُ دومی سنگتاناں اوں چیزےسوجے دات کن آں.

مروچی اگاں من بے تامیں نبشتانکے یا آزمانکے نبشتہ کرت کن آں گُڑا اے ھمے دیوان ءِ داتگیں داد اَنت کہ من یک مزنیں منزلے ءَ راھی آں.

من ءَ وتی سر ءَ بیسہ اِنت کہ من الّم وتی ھما منزل ءَ سوبمند بوت کن آں کہ آ منی واھشت اِنت، پرچاکہ آ منزل ءِ سرکنوک ھمے سرگْوات لبزانکی کاروان اِنت.

اے گپ ءَ اوں من گْوش آں کہ ھر یک اداراھے ءِ تہ ءَ نزوری بیت، بَلے مارا جھد کنگی اِنت کہ ما ھما نزوریاں کم بہ کن اِیں ءُ گیش جھد بہ کن اِیں کہ ھما نزوری مِران بہ بنت ءُ سوبمندی زندگ بوان بہ بیت ءُ ھما اداراہ، ھما کاروان گیش مھکم بہ بیت.

وھدے کہ من بلوچی وانگ بندات کرت گُڑا منی بازیں سنگتے ءَ من ءَ ھمے گْوشت تو دگہ شریں کارے کرت شنک جنت کہ نوں بلوچی وانگ بندات کرتگ، انگت چہ بلوچی ءِ وانگ ءَ دگہ چیزے بوان گھتر اِنت، بلوچی تو وت زان ئے پرچاکہ تو وت بلوچ ءِ زھگے ئے.

بَلے آواں اے نہ زانتگ اَت کہ گالواری ءُ رھبندی زبان ءِ بازیں دگری یے ھست، ھیر من آوانی ھچ گپ گوش نہ داشت آں ءُ بس گوں وتی کاروان ءَ راھی بوت آں ءُ مروچی من پہ شانے گْوش آں وھدے کہ ھما سنگتاناں بلوچی ءِ چیزے شر کنگ لوٹ اِیت گُڑا درستاں چہ ساری من ءَ جُست کن اَنت.

من گوں ھر یک سنگتے ءَ ءُ گوں ھر یک گھارے ءَ دزبندی کن آں، آ وت ءَ گوں لبزانکی دیواناں ھوار بہ کن اَنت ءُ وتی زبان ءَ بوان اَنت ءُ پوہ بہ بنت، اگاں زبان بیگواہ بوت بزاں کہ ما ھم گوں زبان ءَ ھوار بیگواہ بہ اِیں، نہ چہ بیگواھی ءَ مارا انگلش در کنت ءُ نہ اردو ءُ ایدگہ زبان.

زبان راجانی پجار اِنت ءُ اگاں ترا کسے زانت گُڑا آ تئی زبان اِنت کہ ترا دگنیا ءِ تہ ءَ یک پجارے دنت.
مروچی من ءَ درد بیت ءُ بژن ءِ گپّے کہ انگت ما وتی زبان ءِ نبشتہ کنگ ءَ نہ زان اِیں.
ما پہ دَری زبانانی دَربرگ ءَ زَر ءُ مال ھرچ کن اِیں، بَلے وتی زبان ءِ وانگ ءَ ھچ دلگوش دیگ ءَ نہ اِیں.

منی گْوشگ ءِ مول ءُ مراد اے اوں نہ اِنت کہ ما انگلش ءُ اردو یا ایدگہ زباناں مہ وان اِیں ءُ سرپد مہ بہ اِیں، مارا گوں ایدگہ زباناں ھوار وتی زبان اوں وانگی اِنت.

چہ ھمد ءَ من وتی گپّاں گْونڈار آں.

اگاں کسے بلوچی وانگ لوٹ اِیت گُڑا چہ اے لمبراں نزیکی بہ کنت.
گُل بلوچ
+98 905 303 7392
رھمدک گچکی
+971 55 323 9274
وپا بلوچ
+92 323 3512127

بلوچی زبان گوں سرگْوات لبزانکی کاروان ءَ میزران بات.

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

زُبیر ءَ چہ دُرجان!

واجُل دشتی

دی بلوچستان پوسٹ

سیاھجی ءِ ترَشتیں تلار، ٹُوھیں ڈالبار، تَنکیں گَٹّ ءُ گَر آزمان ءَ سَریں ڈَک ءُ مات بنداں زُبیر ءَ دُرجان جوڑ کتگ اَت، بلوچ راج ءِ بے وسی، بزّگی ءُ گُلامی ءَ آئی ءَ را سرمچارے جوڑ کتگ اَت، سنگتاں پہ مِھر دُرّو توار جت ءُ من دُرّو، دُرجان، پپُل، پٹانوک ءُ باریں دگہ کجام کجام ناماں توار جَت-

آئی ءِ نام نوں پھک مٹ اِتگ اَت ،کس ءَ زُبیر توار نہ جت نا لوگ ءِ مردماں ءُ نا سنگتاں ھرکس ءَ دُرجان توار جَت ءُ آئی ءَ مُدام گُشت کہ من ءَ وش نہ بیت کہ نوں کسّے من ءَ زُبیر توار بہ جنت۔ مُردنی منی دل انگت نہ گُشیت کہ من زُبیر نِبشتہ بکن آں۔
منی گُمان ءَ دُرجان یک جُتائیں نامے، جُتائیں کارسِتے-

سال 2014 اَت بلے ماہ ءُ روچ من ءَ یات نہ آں کہ بانگواہ ءِ وھد ءَ من ءَ سنگتے ءَ پون کت کہ پاکستانی لشکر ءِ بلاھیں کاروانے کیچ ءَ درکپتگ دیم پہ دشت ءَ پیداک اِنت، سنگت پِلاں جاگہ ءَ یکجاہ بوگ ءَ اَنت ،شما ھم بیا اِت ما گُڑا شُت اِیں گوں سنگتاں ھوار کپت اِیں، مارا کِساس چاردہ سنگت دگہ نیمگے دیم اِش دات کہ شما بُرو اِت ھمود ءَ دگ ءَ بَند اِت، ما دَرکپت اِیں کُمبیل ءُ تنک ءِ میانجی ءَ کلّیگانی آپ کنگ ءِ ھاتر ءَ ما ڈگارے ءَ داشت ءُ دو سنگت کلّیگانی آپ کنگ ءَ شُت، ھمے وھد ءَ دگہ دو سینکل ءُ چار سنگت اتک کہ سلاہ بند اِت اَنت ءُ آھانی توک ءَ یکّے دُرّو اَت ،من اوّلی رَند ءَ دُرّو ءَ گندگ ءَ اِت آں کہ سرمچارے، یکیں ھند ءُ دمگاں بوگ ءِ آسر ءَ مئے پجّاروکی دیریں بوتگ اَت، بلے اے روچ ءَ کہ من دیست تہ زانت کہ آ نوں زُبیر نہ اِنت ، بلکیں دُرجان اِنت، دِل باز وش بوت کہ ما یکیں راہ ءِ مُساپر اِیں –

اَنچوش وھد دیم ءَ جُنزان اَت کہ وھد وھد ءِ سر ءَ ما دُچار کپتیں ءُ مئے میان ءَ سنگتی ءُ مِھر ءِ ھلاس نہ بوؤکیں کِشکے بندات بوت، اگاں ما وھدے ھُور ءُ یکجاگہ بُوتیں گُڑا انچوش سما بوت کہ ما یکیں لوگ ءَ رُستگ ءُ مزن بوتگ اِیں ،اے ھمائی ءِ مِھروانی ءُ وش تبی اَت کہ منی وڑیں نا چیزے ءَ را مِھر ئِے داتگ اَت-

من دُرجان شرّی ءَ دیستگ ءُ زانتگ اَت یک بے بھائیں انسانے اَت، یک بے مَٹّیں سرمچارے اَت ،پہ گَل ءِ سنگتاں آئی ءِ دوستی ھما کچّ اَت کہ آئی ءِ مھرانی درشان کنگ منی وس ءُ واک ءَ چہ ڈنّ اِنت –

گَل ءِ دیوانے ءِ وھد ءَ کہ ما سک باز سنگت یکجاہ اِت اِیں گڑا دُرجان ھم مئے گوم ءَ ھوار اَت.
اے ستمبر 2015 ءِ گپ اِنت کساس یک ھپتگے ءَ ما ھُور ءُ یکجاہ اِت اِیں مئے میان ءَ مِھر روچ پہ روچ گیش بوَان اَت، سکّیں کم ھبریں سنگتے اَت، گیشتر وھد ءَ ھاموش اَت، نَنگری کہ بندات بوت گڑا نان ءِ پچگ ءِ گیشتریں زمہ واری ھمائی ءَ گُون اَت ،آئی ءَ پہ مِھر سنگتانی واستا نان پَتک، بلے نارُشت ءُ بَٹ ءِ گرادگ آئی ءَ داں گُڈی ءَ در نہ بُرت، مُدام گُشت ئِے کہ نان ءِ پچگ منی سر ءَ اِنت، چاہ ھم اَڑ کناں بلے من ءَ نارُشت ءُ بَٹ ءَ کار نیست-

ھپتگے ءِ یکجاگہ ءَ نِندگ ءَ پد سنگت پد ءَ شِنگ ءُ شانگ بوت اَنت، بلے مئے ھال ءُ اھوال، ھپتگانی سر ءَ گِندُک الّم ھستگ اَت، ھمے وڑ ءَ زِندمان دیم ءَ گام جنان اَت-

دو اپریل 2016 ءَ سنگتے ءَ ھال کُت کہ شمار ءَ سنگت لوٹگ ءَ اَنت سیاھجی ءَ دیوانے ھست اود ءَ سر بوگ ءَ گوں دل ءَ گَلے چِت پرچاکہ دُرّو پیسر ءَ ھمود ءَ ساڑی اَت، وتی مھروانیں ءُ دوستیگیں سنگتے ءَ گوں دُچار کپگ چہ بھشت ءَ کمتر نہ اِنت ءُ پد ءَ سنگت بہ بیت دُرجان! چِد ءُ گیشتر آ ساھتاں کہ ما دُچار کَپتگیں آ ساھتانی دَرشان کنگ گوں لَبزاں بوت نہ کنت-

روچ ءَ سنگتانی دیوان ءُ گپ اَت دیگر ءِ وھد ءَ شام کنگ ءَ پَد من ءُ دُرّو ءُ دگہ لھتے سنگت بُرز ءَ شُت اِیں، ھمود ءَ سنگتانی وابجاہ اَت ما داں دیراں وابجاھانی سر ءَ نِشت ءُ دیوان کُت کَندگ، مَزاک یکے دومی ءِ کُنّت کنگ، نزاناں اے شپ چتور سُھب بوت، اے کُلّیں ندارگانی اکس انگت منی زِرد ءَ یک یک ءَ ایر اَنت –

دُرو سکّیں جنگول ءُ دلیریں سنگتے اَت، پَند ءَ آئی ءَ دم بَرگ ءِ نام نہ زانت، جان بَڈّی ءُ پئیل آئی ءَ نہ زانت کہ چی اَنت، آئی ءَ گوں ھواری ءَ گوازینتگیں ھمک کترہ یک جُتائیں داستانے-

شانزدہ جولائی 2017 ءَ سنگت پند ءَ سپرے ءَ دَر کپت اَنت، من ھم گوں سنگتاں ھوار اِتاں، لھتے ادار ءِ پَند ءَ رَند من ءَ گُٹِّگاں سک نگیگ کُت ءُ رؤگ ءِ وڑ ءَ نہ اَتاں، گیشتریں سنگت مارا چہ پیسر اِت اَنت ءُ دُرّو ھم ھماھانی ھمراہ اَت ،کمو رَند ءَ چاراں داں دُرجان ءَ پد ءَ واتر کُتگ ءُ پیداک اَت ءُ گُولی ھم ھمائی ءَ گُون اِت اَنت، آئی ءَ گوں وتی مھروانیں دستاں من ءَ گولی دات ءُ منی کِرّ ءَ نِشت ھمینچُک ءَ نِشت ءُ ودارئِے کُت من داں گیگ بوتاں ءُ آئی ءَ پد ءَ منی مڈّی گوں وت زُرت اَنت ءُ ما پد ءَ رھادگ بوت اِیں گُڑا من آئی ءِ مھروانی ءُ وپاداری ءِ بے دَروریں کِرد ھمد ءَ دیست، مرچی انگت ھما گپاں ھما جاگہ ءُ ھما کِشکاں گیر کاراں تاں وتی باتن ءَ بے چاڑ ءُ مُلور باں کہ منی راستیں باسک، منی ھمبل دُرجان، نوں آ کِشکاں مئے ھمراہ نہ بیت، ھما دیوان کہ سنگتانی ھواری ءَ ما نِشتگ ءُ کِسّہ کُتگ نوں آ دیواناں دُرّو نہ نِند اِیت ءُ شھدیں ٹَھک نہ جنت، آئی ءِ کمّی داں مھشر ءَ مارگ بیت، انچیں کَنڈے کہ بِھ پُر کنگ نہ بیت، آ جسمانی دروشم ءَ مارا چہ دُور اِنت، بلے مئے دلانی دریکّگاں گوں ھوار اِنت ءُ آئی ءِ پِگر مدام مئے رھشونی ءَ کَنت ءُ مارا دیم ءَ جُنزگ ءِ سکین ءَ دَنت-

ھمے سپر ءَ رَند گڑا سنگتاں مزن بند ءَ اوتاگ کُتگ اَت کہ ما اود ءَ ماھے ءَ گیش نِشت اِیں، منی ءُ دُرّو پُل ءِ وابجاہ ءُ روچ ءِ ساھگ ءِ واستا اَڑ کُتگیں کاپر یک اِت اَنت ، ھواری ءَ جان شُشت ءُ گُد شُشت اَنت، ما دوئیں مُدام ھوری ءَ ترّ اِت اِیں، مُدام ھمراہ اِت اِیں. دُرجان گاٹ کمانڈر اَت آئی ءَ کُلّیں چیزانی ھیال گوَر اَت، اوتاگ ءِ دراھیں سنگتاں اُمبر ءَ کستر اَت، بلے آئی ءِ پگر، رازداری، مُکلِسی ءُ ایمانداری درستاں چہ گیش اَت، ھرچ زمہ واری یے کہ آئی ءِ کُوپگاں دَیگ بوت، آئی ءَ جوانیں وڑے ءَ پیلو کُت اَنت –

ھما سنگتانی ھواری ءَ کہ دُرجان ءَ ٹریننگ کُتگ اَت، آھاں مُدام آئی ءِ توسیپ کُت کہ ٹریننگ ءَ ھمک تک ءُ پَھنات ءَ آئی ءَ اوّلی پوزیشن گپتگ ءُ نِشانگ ءَ ھم اوّلی نمبر ھما بوتگ، آھاں مُدام کسّہ کت کہ سک ڈڈّ ءُ تمرد بوتگ ،اے دراھیں گپ ءُ توسیپ دُرجان ءِ زِند ءَ سنگتاں کُتگ اَنت۔

ھرکس ءَ کہ آ دیستگ آئی ءِ ھمراہ ءُ ھم دیوان بوتگ اَت تہ آئی شری ءَ زانت کہ دُرّو چونیں سنگتے بوتگ-
گوں سرڈگار ءَ آئی ءِ اِشک بے کَچ ءُ بے کساس بوتگ ۔

آئی ءِ بازیں سنگتے لگور بوت، ریاست ءِ دیم ءَ وتی سلاہ اِش دؤر دات اَنت ءُ آئی ءَ را ھم سک باز گُشگ بوت کہ بیا باجو (سرنڈر) بُو ،بلے دُرّو وتی سوگند ءِ سر ءَ اوشتات ءُ آئی ءَ وتی گیرت ءِ سودا نہ جَت، آئی ءِ کھول ءِ گیشتریں مردماں آ یلہ دات ءُ آھاں وتی سیادی ھلاس کُت، آھانی گُشگ اَت کہ ما ترا ولایتاں بَریں جُھد ءَ یلہ بدئے ،بلے آئی ءَ نہ مَنّ اِت ءُ گُڈی ءَ داں وتی سوگِند ءِ سر ءَ اوشتات ءُ گُلزمین ءِ سالونک بوت-

دُرّو ءِ ھمراھی ءَ گوازینتگیں پنچ سال ءِ توک ءَ من آئی ءَ چہ سک باز دَربُرتگ، من وت ءَ را وش بَھتے لیکاں کہ آئی ءِ وڑیں مھروانیں سنگتے ءِ ھمراہ بوتگاں، من مروچی کہ گوَستگیں کُلیں ندارگاں چاراں کناں تاں انچوش بے سما باں، دل گوش اِیت بے وانک بہ بُو ،بلے پد ءَ جیڑاں کہ دُرّو ءِ سنگتی ءِ ھک ءَ من ھما وھد ءَ ادا کُت کناں کہ من آئی ءِ رَند پداں بُرواں ءُ آئی ءِ واباں سرجم بہ کناں، آئی ءِ پِگر ءُ لیکہ ءَ بُزوراں ءُ دیم ءَ جُنزاں بہ کناں-

آشوب وتی چُکاں وت وارت دُرجان سرڈگار ءِ چُک اَت ءُ آ دگہ شھیدانی وڑ ءَ دُرجان ءَ ھم ماتیں سرڈگار ءِ ھک ادا کُت ءُ وتی پَرز پیلو کُت-

یک گپّے من ءَ سک کُھتیگ ءُ بژنیگ کنت کہ سنگتانی شھادت ءَ ھما دست ھوار بوتگ اَنت کہ آھانی لجّ ءُ ننگانی ءُ آھانی آؤکیں باندات ءِ ھاتر ءَ ھمے سنگتاں وتی لوگ ءُ جاگہ یلہ داتگ اَنت ءُ ھر وڈیں سکی ءُ سوریانی دیمپان بوتگ اَنت، بلے کے اے ناسرپداں سرپد بہ کنت-

22 اگست ھما مھشریں روچ اِنت کہ ھمے روچ ءَ دیگر ءِ وھد ءَ ریاستی مُکبر ءُ آئی ایس آئی ءِ ایجنٹ سنگتاں تیر باران کن اَنت ءُ دُرجان گوں دگہ دو مھروانیں سنگت اسھاک جان ءُ وھید جان ءِ ھواری ءَ یکجاہ ءَ شھید بنت۔
مروچی آ سنگت کہ مارا جسمانی دروشم ءَ سِستگ اَنت، بلے آھانی پِگر ءُ لیکہ زندگ اَنت آھانی دیمونیاں مارا گیشتر تَمرد ءُ توانگر کُتگ ۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

وھدے تو کائے

نبشتہ: زوھیب بلوچ
رجانک: اِمُل بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

تو گْوشتگ اَت کہ وتی رودپتر (ڈائری) ءَ بِہ دے مھاز ءَ ئِے بَر آں، تئی رودپتر کہ کر ءَ بیت تئی نزیکی ءِ اھساس ءُ مارِشت بیت۔

من گْوشتگ اَت کہ تنی وھدی سک باز تاک ھالیگ اِنت ، مئے دوسال ءِ ھواریں یات لک اِتگ انت، بلے تنی وھدی سرجم نہ اِنت،آ دگراں بِہ لِکّاں سرجم بیت گُڑا چنار ءِ تاکانی تہ ءَ پتایان ءُ ترا دیان ئِے دانکہ آئی ءَ پد منی یات ترا مہ رنجین اَنت.

مروچیگیں شپ ءَ من ھما پیم کن آں ، ھما کہ من بازیں سال ءَ پیسر گْوشتگ اَت، ھما ھالیگیں تاکاں لِکّان ءُ باندا سُھب ءَ تئی ھاتر اِش کار آں.
تو ھما وھد ءَ مھاز ءَ چہ واتر اتکگ اِت ئے ءُ دمبرتگ اَت ، جنگ ءِ سَوب ءَ نہ بلکیں سپر ءِ ژندی اَت کہ تئی دیم ءُ چہ گُداں ھاک چِست بُوَگ ءَ اِت انت ءُ ترا وت ءَ لج ھم کنگ ءَ اَت۔

ھمے ھاتر ءَ ھاموشی ءَ تو کُوٹی ءِ یک کشے ءَ شت ء ُ نشت ئے ، بلے من ءَ تئی گُدانی سر ءِ ھاک سرجم ءَ دوست اِت انت ،من و ترا گْوشتگ اَت کہ مئے لوگ ءَ ھر وھد ءَ گوں مھاز ءِ گُداں بیا ، چے ءَ کہ تئی گُداں چہ مھاز ءِ وشبوئی کیت،چہ ھاک ءِ وشبوئی ءَ تئی گُد باگ ءِ سبز بُوَگ ءِ نِدارگ ءَ دَیَگ ءَ اِت انت ۔
ھما سبز کہ آیانی سر ءَ ھاک نشتگ اَت ،تو گْوشتگ اَت کہ من یک آپریشنے ءِ سر ءَ اُوں باندا واتر بَہ آں .من ھم شِگان ءِ داب ءَ گْوشت” تنی وھدی نیاتکگ ئے ءُ پد ءَ واتر بُوَگ ءِ گپ ءَ جن ئے ، تو ھاموش بوت ئے ۔ تئی ھاموشی ھر وھد ءَ وت گپ کنت ءُ ھر وھد ءَ شکرکند بیت، ھمے ھاتر ءَ من چہ آئی ءَ ھچبر بیزار نہ بوتگ آں، من تئی ھاموشی ءِ پُروشگ ءِ ھاتر ءَ گْوشت اگاں من دوبر ترا مھاز ءِ سر ءَ رَوَگ ءَ مَیل آں تو چے کن ئے۔۔۔؟

تو گوں ھیرانی ءَ منی نیمگ ءَ چار اِت، انچش کہ منی دیم ءِ سرءَ لِکّ اتگ ءَ درد ء ُ گم تو در برت انت ءُ تو گْوشت” تو چے زان ئے ،بلکیں اُود ءَ منی دل پشت کپتگ،یکبرے بِہ رواں ءُ آئی ءَ بیاراں پد ءَ بیشک رَوَگ ءَ میل۔

سنجیدہ بُوَگ ءِ سَوب ءَ من وتی کندگ داشت ء ُ گْوشت” چونائیگا تئی چنچو دل اَنت؟ تو وتی گڈی کلوہ( میسج) ءِ تہ ءَ نویس اِتگ اَت کہ من وتی دل شُمئے لوگ ءَ بیھال کُتگ۔

پت اتک ءُ منی جُست اَبید ء پسّو ءَ پشت کپت، نوں آئی گپ کنگ ءِ باریگ اَت، پت ءَ اے ھبر دوست نہ بوتگ کہ تو مئے لوگ ءَ گیشیں رَوَ ءُ آ بکن ئے، چے ءَ کہ آئی گْوشتگ ءَ تنی وھدی تئی نِکاہ نہ بوتگ بس ھبر بندی بوتگ ، پمیشکا اے شریں ھبرے نہ اِنت۔ مردم چے گْوش اَنت؟ تئی آروس کنگ ءُ آیانی لوگ ءَ رَوَگ تنی وھدی پکّا نہ اِنت، جنگ ھلاس بہ بیت یا تئی وانگ نوں اے گپ گیشّینگ بیت۔

اِشی ءَ پد تو شُت چیری ءِ کر ءَ اُشتات ئے ، ھمائی ءَ را کہ تو وت مئے لوگ ءَ کِشتگ اَت آئی ءَ را تو گوں اُورتیں نگاھاں چار اِت ءُ گْوشت تنی وھدی تو مزن نہ بوتگ ئے؟

من ابید ء پسّو ءِ دَیَگ ءَ شُت آں چنار ءِ دْرچک ءَ تِکہ دات ءُ گْوشت” اے رندی شُت ئے پد ءَ کد واتر بَہ ئے؟

تو پد ءَ ھاموش بوت ئے ءُ ھچ نہ گْوشت، من پد ءَ وتی جُست دوبر کُت تو گْوشت یک روچے کایاں! ھما روچ ءَ مئے چیری ءِ کڑومگ پچ بنت۔

من زھر بوت آں ءُ وتی دیم چکرّینت ءُ گْوشت” تو چنچو سال مھاز ءَ جنگ کن ئے؟

بھارگاہ بیت واتر باں، من ءَ شش ماہ اِنت مھاز ءَ اُوں ،تو یک ماھے سبر کُتگ آ دگہ پنچیں ماہ ھم گْوز اَنت “تو پسو دات.

من ءَ بس اِنت “من گْوشت تو زان ئے نِثار نوں ابید ء بے ترا نہ بَہ آں، ابید ء تئی ءَ من ءَ یک روچے ھم نہ بیت، اگاں تو منی مہ بَہ ئے زند تھل ءُ کچل بے مانا بیت۔

تو پسّو دات “ھانی تو کدی اے جیڑ اِتگ کہ زندگی چی یے؟ من وتی ارس ساپ کُت انت ءُ وتی دو لبز ترا گْوشت کہ آیانی سر ءَ تو گنوک اِت ئے ۔

زندگی ءِ مول ءُ مراد یک نوکیں زندے ءِ آیگ ءُ آئی ءِ ھاتر ءَ دو مردم ءِ ھم ھیال بُوَگ اِنت، زندگی ءِ مول ءُ مراد چہ آزمان ءَ دور دو کپوتر ءِ بال کنگ اِنت۔

تئی مھاز ءِ رَوَگ ءَ پد منی سرجمیں اُمیت تئی ھما کلوہ اِت انت کہ تو ھر روچ کُتگ اِت اَنت ءُ پد ءَ ھپتگ ءِ سر ءَ کُت،آ کلوہ تھنا منی درد وار اِت انت ،منی شپانی درد بھر کنوک اِت انت ، بلے لھتیں وھد ءَ پد تو ھچ کلوہ دیم نہ دات ءُ من تئی کْوھنیں کلوھانی سک باز رند ءَ وانگ بندات کت۔ من تئی کْوھنیں کلوہ ھمنچو رند ءَ ونت آں کہ من ءَ تئی کْوھنیں کلوہ پہ دل یات بوت انت ۔ تو گْوشتگ اَت کہ من بھار گاہ ءَ کایاں، بھار گاہ اَتک بلے تو نیاتک ئے ءُ تئی چیری ءِ درچک کسان اَت بلے اشی ءِ کڑومگ در اتکگ اَت۔

یک روچے میتگ ءَ تئی شھیدی ءِ ھال اَتک ءُ گْوشگ ءَ اِت انت کہ تئی ٹپّ ءُ ٹور باز اَنت، یک تیرے ءَ تئی چم ءِ نیمگ ءَ لگ اِتگ چہ آ نیمگ ءَ دراتکگ ، ءُ لھتے تیر ءَ تئی کوپگ ءُ سینگ ءَ لگ اتگ ءُ آ ترا ءُ دگہ لھتیں شھیدانی آرگ ءَ بے سوب بوتگ انت، کہ دُژمن اتکگ ءُ رس اتگ اَت ،بلے من ءَ باور بُوَگ ءَ نہ اَت، من آیانی سرجمیں ھبر گوشداشت انت بلے آیانی سر ءَ من ءَ باور بُوَگ ءَ نہ اَت، چُش گوں ارزانی ءَ اے وڑ چون بوت کنت ؟

تئی شھادت ءِ رسم کنگ بوت انت، بلے من نہ گریت، من دل ءَ سِدک اِت آں کہ تو یک روچے الم کائے ،بوت کنت ھما روچ ءَ سرجمیں بندیگیں مردم واتر بنت یا تئی لوگ ءِ چیری ءِ کڑومگ زاھر بنت۔ منی سر ءَ درساں بزگ بُوَگ ءَ اَت ،درست گْوشگ ءَ اِت انت، ایشی ءِ ھوش شُتگ ،مروچی باندا گنوک بیت.

پد ءَ آیاں من ءَ منی ھال ءِ سر ءَ یل دات ءُ من گوں وت ءَ گْوشت” آ منی بابت ءَ ھرچی جیڑ اَنت، بِلّے جیڑ اَنت، بلے نثار الم واتر کیت،من آئی ءَرا سرجمیں گپاں ھال دے آں ءُ اے ھم گْوش آں اے درستاں تئی ھانی گنوک گْوشتگ، تو اِش کنگ ءَ پد ٹھک دے ءُ کندئے۔

ودار ءِ تھل ء ُ کچلّیں سال یک یک ءَ گْوست انت ، تئی راہ ءِ چارگ ءَ گوں منی سال ءُ مئے لوگ ءِ دیم ءِ چیری ءِ درچک ھمک سال مزن ءُ بُرز تِر بُوان بوت دانکہ آئی سر ءَ آستہ آستہ کڑومگ اُوں دراتک اَنت۔ من ءَ باور اَت کہ ھمے زوت ءَ آئی ءِ کڑومگ اُوں پچ پُل اَنت،من ءَ اے گپ ءَ بے تاھیر کتگ اَت کہ وتی سرجمیں وھد من ھمائی ءِ کر ءَ نشت ءُ گْوازینت ودار ءِ گرانیں وھد۔

یک سُھبے ءِ سر ءَ من پاد اتکاں چہ دریگ ءَ دو نیمگ ءَ چیری ءِ درچک چار اِت، آئی ءِ سر ءَ کڑومگ ءَ اُرش کُتگ اَت ،من مات گْوشت ماتی بچار!آ کڑومگ ءَ بچار۔۔۔۔ نثار مروچی باندا آیگی بیت، آ وتی زبان ءَ نہ وارت ،آ دروگ نہ بند اِیت، من گْوشت نثار کیت، من اے کڑومگ ءَ پروشاں ءُ آئی پادانی دیم ءَ ایر کن آں دانکہ آئی ءِ بوٹانی سر ءِ ھاک ساپ بہ بنت،مھاز ءِ ھاک،دانکہ سرجمیں کڑومگ آئی پادانی دیم ءَ ایر بنت من آیاں یکجاہ کن آں ءُ آئی ءِ وش آتکی ءَ آیاں ٹیکی ءِ رنگ ءَ دے آں۔

من لوگ ءِ دیم ءَ شُت آں کڑومگ یک یک ءَ ھساب کُت اَنت ءُ آیانی کچ چہ منی اسپیتیں مودانی برابر اِت انت، ھما اسپیتیں مود کہ تئی روگ ءَ پد منی سر ءِ سر ءَ در اتکگ انت۔

دانکہ منی سالانی ودار وتی گُڈّی ساھت ءَ اتک ءُ ھلاس بوت، تئی ءَ ابید گوں ھاموشی ءَ سال ھلاس بوت انت .مروچی سُھب ءِ سر ءَ ھالے اتک سر بوت کہ تو واتر بوتگ ئے درس ھمے پیم گْوشگ ءَ اِت انت ، واہ ءُ زاری اَت ، گریوگ ءُ زاری اَت۔

بلے پرچا ؟

من ءَ وتی ھمرائی ءَ بُرت اِش گوں ، یک ساھتے ءَ پد من نادراہ جاہ ءَ سر بوت آں پد ءَ کمے رند ءَ ترا آورت اِش، تو ھاموش ءُ دلجمی ءَ پیتی ءِ تہ ءَ واب اِت ئے ءُ یک اسپیتیں چادرے تئی دیم ءَ چہ دور کنگ بوت یک انسانے ءِ کُنٹ اَت کہ آ تو اِت ئے، تئی چم ءِ کش ءَ تیرے لگ اتگ ءَ ءُ آئی ءِ ھڈ پُرشتگ اَت۔ من ھما دمان ءَ ترا گوں تئی چماں درس کُت ،من جھل بوت آں ءُ ترا بو چِت ، چاراں مھاز ءِ وشبوئی تنی وھدی چہ تئی بندن ءَ پیداک اَت، وشیں ھاک ءِ وشبوئی۔

من لوٹ اِت کہ تئی آیگ ءِ وشی ءَ وتی سرجمیں جان ءِ کڑومگ ءَ تئی ھاموشیں پادانی دیم ءَ ایر بکن آں، اے اسپیتیں چادر ءِ سر ءَ کہ ترا وتی امبازاں زُرتگ اَت ۔

من گْوشت بچار اِت نثار دروگ نہ بند اِیت، ایش اِنت آ یک روچے واتر اَتک ،آ اے سرپد بُوَگ اِت انت ، کہ تو مرتگ ئے ءُ من گنوک آں ، ھمے ھاتر ءَ آ واہ ءُ زاری کنگ ءَ اِت انت ۔

چوں دیر کُت آیاں تئی آرگ ءَ۔۔۔۔

زمین ءِ مُرید

نبشتہ کار: شیرین بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

اے بری شئے ءِ مِھر گوں ھانل ءَ نہ ایں، شئے ءِ مھر گوں زمین ءَ ایں. آ زمین ءِ مُرید ایں ءُ زمین آئی ھانُل. شے ءِ مھر گوں زمین ءَ ھمنچو باز ایں کہ ھنچو کہ شے مُرید ءَ پہ ھانُل است ءَ کہ وتی بند بوگ داگ دات انت. اے بری شئے ءِ مھر گوں ھاک ءَ ھمنچو باز ایں. آئی وت ءَ شئے ءُ زمین ھانل لیکیت، وت ءَ زمین ءِ مُرید کُت. وتی نام شئے مُرید ایر کُت. منی وڈیں نابزانتی کرا آء لپز نیست انت کہ من پہ زمین ءِ مُرید ءَ بہ نبیساں. ند ءِ سیاھی سلاہ بنت ءُ شے داستان سرجم نبیت. شئے پہ ھاک موکگ ءَ ھچبر چک پد نبیت ءُ من جزماں الم شئے وتی ھانل ءَ چہ یزیداں رکین اِت.

شئے مُرید کُچگ ئے نندوکیں کسانیں زھگ ئے اَت کہ پت ءَ پہ وانگجاہ ءَ دیم دات وانگ ءَ بلد اَت مدامی چکاس ءَ اولی نمبر اَت، پہ مھری پت ءَ مدام آ شیھو نام ءَ توار پر کُت شئے ءَ ھم وتی پت دوست اَت مدامی پت ءَ گوں ھمگرنچ اَت، کسانیں بالاد ءَ ھر کار ءَ آئی ھم کوپگ اَت، بہہ چہ آئی ءَ گستہ نہ اَت. وھد ءِ روانی ءَ آ ششمی جماعت ءَ وانگ ءَ اَت آئی زمیر جاہ جت آئی ءَ مار ایت ، سما کُرت کہ مارا گلامی ئے درونت دئیگ بوھگ ایں، کتاباں چہ آئی ھچ ندیت ابید چہ پاکستان ءِ دروگیں توصیف آں. آئی چہ وانگ جاہ کتاباں وتی سُوھویں رھشونانی، شاعر ءُ ادیب زانتکارانی بارو ءَ ھچ نونتگ انت بس کماشانی زوان ءَ مُلا پازل ءُ سید ءِ شعر ءُ ھنکین ءِ مردمانی زوان ءَ آجوئی لوٹوکیں رھشونانی بارو ءَ سرپد بوتگ اَت. آئی ءَ اھساس بوت کہ مئے ماتیں گلزمین چہ ما پُلگ بوتگ ءُ مارا گیش گلام دارگ ءِ ھاترا پاکستان ئے دروگیں توسیپ وانینگ بوھگ ءَ ایں، آئی ءَ وتی ھنکین مردم دیست انت کہ مدام لھتے سُھریں بیرک ءُ لھتے ءَ سُھر شینزیں بیرک دست ءَ انت، کوکار ءَ گُشگ انت “مئے لُوٹ ءُ واھگ آجوئی ” آئی ھم جیڑیت من ھم ھمے کاروان ءِ بھر جوڈ باں وتی ماتیں زمین ءَ رکین اں، آ ھم چو لس مھلوک ءَ کاروان ءِ بھر جوڈ بوت، مدامی گوں ھماھانی روانک ءُ جلسہ آں شُت ، آ گیشتر مھکم بوان بوت گیشتر سرپد ءُ چو درچک ءَ شاہڑ
جنان بوت. آ کسان ات بلے آئی پگر مزن ات، آئی زمیر گُشے مدام آئی ءَ ملامت کنگ ات، مدام آئی پگر کت، کہ ما گلام ایں مارا گیشتر گلام کنگ بوھگ ایں آئی ءَ اے روانک ءُ جلسہ آں چہ اے ھم پہمیت ءُ سرپد بوت کہ گلامی چی اِنت،ءُ آزادیں مُلک ءِ کدر ءُ کیمت چی انت، مارا گیشتر گلام دارگ ھاتر ءَ کجام وڈیں زُلم زوراکی کنگ بوھگ انت، ماتیں گلزمین چہ ما چہ پُلگ بیتگ ، منی براتاں آوار جنگ ءُ بیگواہ کنگ ءَ انت ءُ لھتی ءِ زانگولیں لاشاں ماں ویرانگاں دور دئیگ ءَ انت ، لھتے برات ءُ گھار انگت آزار جاھاں بندیگ انت ، آئی ءَ سما بوھگ ات دراھ ھمے گلامی انت، گلامی ءَ چہ وت ءَ رکینگ ءِ ھاتر ءَ جنگ کنگی انت، زالم ئے دیم ءَ اوشتگی انت. آئی ءَ لوٹیت کہ آ ھم جنگ بہ کنت گوں سنگتاں ھم کوپگ بہ بیت بلے آ کسان ات، سنگتاں وتی ھمراھی ءَ مکن کُت کہ انگت بوان، وانگ ءِ سرجم بوھگ پد اے راہ ءَ گچین بکن، ھنکین ءَ سیاسی سنگتانی گوم ھوار بہ بو. وتن دیوانگ بلوچ نودربر گل ءَ ھوار بوت ءُ وانگ ئے ھمراھی ءَ سیاسی سنگتانی گوما ھم ھم نیاد بوت، دومی سیاسی گلانی گوما ھم نزیک بوھان ات. آئی زانتگ ات کہ منی پت سھی بہ بیت چہ من دلگران بیت ، آئی مھر کم تَر اَنت، آ ملور بوت پرچا آئی پت گوما باز مھر ات ءُ پدا جیڑیت ءُ ھیال کُرت کہ پت مھر چیزے وھد ءَ کم بوت کناں، چیزے وھد ءَ زھر بیت آ چہ من جتا بوت نہ کنت. زمین مات ایں ءُ مات چہ زالماں رکینگی انت.
وھد روان ات شئے ءِ پت یکی ءَ ھال دات کہ وتی چُک ءَ بدار کہ سرکار دژمنانی ھمراہ انت مدامی سرکار ھلاپ گپ جنت. پت لوگ واتر بیت ءُ شئے گوں بیچاڈیں توار گوانک جت گُشت؛ کہ تو اے کار کنگ ءِ یلہ کن.

آئی پت ءِ بیچاڈی ءُ گپ دیستاں ارس ئی رِچگ ءَ لگت اَنت ءُ گُشت ءِ، ابا ھرچی گُشے بُگوش بلے مناں اے کار ئے یلہ دئیگ مگوش کہ منی زمیر نہ من ایت، کہ مات گوں سانکلاں بستگ ءُ من پہ ایمنی لوگ ءَ بہ ننداں چوش نبیت، پت ءَ شئے ءِ گوں زمین ءَ مھر سما کُت ھچ نگُشت ، شئے ئے جھد برجاہ اَت گوں ھاک ءَ آئی مھر گیش بوھان بوت دوازدہ ءِ چکاس پاس کنگ ءَ پد جنگ ءِ راھ گچین کُت گوں سرمچاراں ھمکوپگ بوت ماتیں زمین ئے دلبند ءِ سرا وپت ءُ کول کُت کہ تئی موکگ ھاترا ھچ بر چک پد نباں گوں دژمناں مڈان باں، ترا آجو کناں یا وتی ھوناں تئی دلبند ءَ تالاں کناں. ھانل ءِ موکگ ءِ جھد ءَ کنان ات. شئے ءِ ھند ءَسنگتاں کار ءِ کنگی ات شئے ھم کار کنگ ءَ بھر زرت، سنگت درکپگ اتاں آئی ھم وتی کتار سرِین ءَ بست ءُ توپک بڈا کُت کلیگ ماں کوپگ ءَ درتک ءُ جنزان بوتاں کار ءَ پد شئے ءَ چہ سنگتاں اجازت گپت کہ من لوگ ءَ سرے جن آں. آ شُت لوگ ءَ پت گوں شئے ءَ انگت زھر ات مات ءَ دلگرانی ءَ گُشت کہ تو مئے گپ نہ گپتگ ءُ شُتگ ات بلے واتر اتکگ ءِ نوں مرو، ترا درمُلک دیم دئے آرام ایں زند ءِ گوازین ءِ جھد جھد انت تو ھمانگر گیشتر وھد جھد کرت کن ئے. وانگ پھم است ھمانگر گیشتر بوان ءُ جھد ھم بکن. گُشت ئے اماں جان داں کدین ءَ دگرے پاداں کپ ایں داں کدین ءَ دگرے گلام بئیں مارا وت ءَ ملک ءِ است چہ درستیں مُلکاں شرتر ءُ آباد تر بیت بس دگرے پنجگانی تھا رکینگی انت، کہ چہ ما چی پُلگ بوتگ. دگے ملکانی وشیاں مناں جندے زمین سرے بزگی وشتر بیت پرچا کہ اے منی زمین انت. من چوں دگے ملک ءَ پہ ایمنی نشت کناں کہ مدامی منی برات بندیگ جاھاں بندیگ کنگ بوھگ انت گھار کم شرپ کنگ بوھگ انت ماتانی لاڈوکیں بچانی لاشاں ماں ویرانگاں چگل دئیگ ءَ انت تو گُشے دگے مُلک ءَ برو. اماں جان ادا ھزارانی ماتانی بچ کل انت، ھزاراں ماتانی بچ ھمے ماتکوھاں گرداں. مات گُشت کہ منی چُک سنگ ءُ سر میڈینگ نہ بیت، تئی پت گُشیت اے مئے کارے نھیں اے مئے دست ءَ پچ گرگ نبیت. آ وتن دیوانگ ءَ گُشت چوں مئے کارے نھیں، ھر مات ھمے گپ ءَ وتی چکانی کرا بہ جنت گڈا مات ءِ پھازگ ءَ کئے درکپیت، منی پت من جنگ کناں ، زمین منی دست پچگرگ بیت یا ناں، بلے من جنگ کناں. مناں پد دگرے منی توپک دست گیپت جنگ کنان کنت. شئے اے گپاں پہ پھر ءُ شان ءِ وتی مات ءَ گُشگ ات ءُ پدا توپک ءِ بڈا کُت، کلیگ ءَ آپ مان کُت مات ءُ مردم اجازت کُت آں واتر دیم پہ ماتکوھاں رھادگ بوت. آ جھد کنان ات ھپت سال گوزگ پد یک روچ ءِ دلپدردیں ھال ئے اتک کہ وتن دیوانگیں شئے مرید ءِ برات ھونواراں جتگ ءُ شھید کُتگ. منی اَرساں شلگ بندات کُت پورا آزمان منی سرا کپگ ءَ ات ءُ جگر ٹکر ٹکر بوھگ ءَ ات. من ھمے جیڑیت کہ من چوشاں شئے باریں چون بیت ساھت ئے رند من شئے ءَ گوں ھال کُت آ وت سرپد ات من گُشت تئی برات دژمناں شھید کُتگ. گشت ءِ ھو ھمے ھال انت، بلے من برات ئے بیرانی ءَ پد نکنزاں ، آھاں منی برات جتگ بلکیں شئے واتر بیت، بلے من تھنا پہ برات کوھاں نشوتگ انت من پہ کوم شتگ آں پہ ماتیں گلزمین شتگ آں، بلے منی دژمن بُزدل ءِ کہ آئی منی برات جتگ پہ منی ترس ءُ منی بیم دئیگ ءَ کہ من پد بکنزاں بلے من بُزدل ءِ نھاں. من آئی گُشت تئی جھد ءَ سلام انت. ھمے وڈ وھد گوازان ات پہ دژمناں شئے جنگ دیان ات ءُ مھکم بوھان ات پہ ھاک آئی مھر گیشتر بوھان ات. من ھمے جیڑگانی تھا اتنت کہ شئے برات وسرا جت ءِ ھمے ھیال ءُ ھمے جیڑگانی تھا، پدا ھال ءِ شنگیت کہ شئے کماشیں پت یزیداں آوار جتگ گوں وت بُرتگ، پنچ روچ ھچ ھال ءُ اھوال نیست ات، پدا مگرب وھد ءَ اے دلپدردیں ھال پہ ماں سر بوت کہ شئے کماش زانگولیں لاش دست کپتگ. شئے ءَ پدا ھمے گپ جت کہ منی برات شھید کنگ ءُ کماشیں پت ءِ آوار جنگ ءُ شھید کنگ ءَ پد آئی زانگولیں لاش دور دئیگ ءَ ماں پد نکنزاں بلکیں منی جزبگ گیشتر مھکم بیت مناں گلامی ءُ مزلومی گیشتر اھساس بیت مناں گوں ماتیں زمین ءَ مھر انت داں جان ءِ رگ ءُ بنداں ھون ئے ترمپ ءِ تچیت من پہ گلزمین ءِ موکگ ءَ چک پد نباں، اگاں من وتی پدریچ ءَ آجوئی بام ءَ پیش داشت نکناں بلے پہ آئی جنگ ءَ کمتر کُت کناں بلے پدکنز نباں…..

شئے سنگت پد نہ کنزتگ ءُ گوں دژمناں جنگ کنان انت.
من آئی گوں زمین ءَ مھر دیست ھمنکس مھر شئے مرید ءَ گوں ھانی ءَ بوتگ، من آئی چماں گیشتر مھر پہ ماتیں گلزمین ءَ دیست.ھما روچ ءَ من سما کُت کہ پت ءَ ھمے مھر آئی چمّانی تھا دیستگ کہ مکن نہ کُرتگ. آئی ءَ زانتگ کہ شئے مھر سر گُڈ کنگ نبیت. شال ءَ منی لالا ئے مھر گوں زمین ءَ مدام ھمے وڈ مھکم بات . شئے ھانل ءِ زیبائی ءَ بگندات .

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

آزمانک
موسم سک وش اَت

نبشتہ کار: سرباز وفا

دی بلوچستان پوسٹ

بشامی موسم اَت ,جمبر پہ نازے آزمان ءِ دیم ءَ تاب ورگ ءَ ات اَنت ، من وتی گس ءَ نشتگ ءُ چاہ ءِ ورگ ءَ اتاں ، لھم لھم ءَ گوات کشگ ءَ اَت ،جمبر پہ ھور ءَ بےتاب بوان ات اَنت، من گُلمب گُلمب ءَ چاہ وران ءُ وشیں ندارگ ءِ چارگ ءَاتاں کہ مروچی چونیں وشیں موسمے ءُ مدام جمبر ھمے وڑ ءَ ساچان بہ بات اَنت ۔۔۔۔۔۔۔

جمبرانی کوکر ءُ گوات ءِ لھم لھمیں کشگ ءَ من ءَ ھیالانی زر ءَ دور دیان اِت اَنت کہ ھمے ندارگ ءَ جمبراں وتی شنزگ بندات کُت ءُ چہ جمبرانی ھمے نود گواری ءَ پد من چہ وتی گس ءِ دَریگ ءَ سر کَش اِت ءُ چم درچک ءُ داران بہ شانک دات آں، ھر درچکے ءِ نیمگ ءَ چماں شانک بدے گُش ئے آ چو بانور ءَ سمبھ اِتگ ءُ موسم ھما رنگ ءَاَت کہ من لاچار بہ باں ءُ چہ گس ءَ در بیا آں ءُ ڈگارانی نیمگ ءَ سئیل ءُ سوادے ءَ برو آں.

من ھمد ءَ پُتنکاناں پَٹ ات ءُ کلم ءُ کاپی ھمے ھاتر ءَ زُرت کہ موسم ءِ زیبائی پہ شائری ءَ لاچار کنت ءُ من پہ شاتے جُپتے سواس پاد ءَ کُت ءُ چہ گِس ءَ در اتک آں ءُ چار گام دیم ءَ شُتاں داں من ءَ یات آتک موٹرسائیکل ایر اِنت ، بزورئِے وشتر اِنت ، من واتر کُت ءُ دیم پہ کاپر ءَ شُتاں منی موٹرسائیکل اوشتوک اَت ءُ چہ موٹرسائیکل ءِ کَچی ءَ گُدے کَش اِت ءُ موٹر سائیکل ساپ کُت ، منی موٹرسائیکل سُپرے اَت ، دو کانچ ئِے پِر اَت، من موٹرسائیکل ءِ کانچ ساپ کُت آں ءُ چہ کاپر ءِ چیر ءَ کَش اِت .

من ءَ موسم ءَ انچوش کُتگ اَت کہ من دگہ ھچی ءِ ھیال ءَ نہ اتاں ،ھیال گوں موسم ءِ وشین ندارگ اَت.من وتی موٹرسائیکل ءِ اِسٹاٹ کنگ ساری ، من آئی ءِ ٹیپ ءِ ھیال ءَ کپت آں کہ آئی ءَ ٹیپے سک اَت ءُ چار دانگ ریل کچی ءَ اَت ، من یک ریلے کَش اِت آ نورھان بزنجوئیگ اَت، من ٹیپ ءِ دپ ءَ دات ءُ ٹیپ چالو کُت ، ھمے شَیر اَت کہ
” دردے بدے زھیرے بدے ترانگے بدے “

من موٹرسائیکل ءَ ککے جَت ءُ رھادگ بوت آں ءُ لھم لھم ءَ روان اتاں ، منی چم بہ درچکانی وشین ندارگ ءَ سک ات اَنت ،من میزان میزان ءَ روان اَت آں ءُ ڈگارانی سر ءَ سربوت آں، من وتی موٹرسائیکل داشت ءُ ایرکپت آں، کپوتانی کوکو اَت ءُ مُرگانی وشین توار اَت ،من وھدے وتی چم شانک دات ءُ چار اِت، من ءَ ڈگار ھما کوھنیں ترانگاں دیگ ءَ اَت کہ اَنار ءُ لیمبوانی وشین بّر ، ھلینیانی وشین ناہ ،شکری ءُ موزاتی ءِ کلونٹ ھما دوست ءُ سنگت کہ ما مدام ھمے ڈگارانی سر ءَ لیب کُتگ اَت ۔

اے جمبری ساچان ءِ موسم ءَ من ءَ منی زند ءِ ھمک ترانگانی تہ ءَ دور دیگ ءَ اِت اَنت، شیپ ءِ آپانی توار اَت ءُ کڈانی تہ ءَ نوک آپ اوشتاتگ اَت ، منی گوستگیں زند ءِ ھمک وشیں ساھت منی دیم ءَ پیداک اِت اَنت،بس من نارگ کنگ ءَ ات آں ءُ من وتی دل ءَ ھمے گْشت” ھو اَڑے زندگی تو ھر وھد ءَ ھمے وڑ وش بوتین ئے.
من وتی بڈ ءِ چادر چہ کوپگ ءَ دور کُت ءُ سنگے ءِ سر ءَ ایر کُت ءُ من وتی سر چادر ءُ سنگ ءِ باھوٹ کت ءُ وتی کسانی ءِ وش وشین روچانی یات کنگ ءَ اَت آں، چوک جَنَگ ،جی کنگ ، مّل ءُ جُلونٹ کنگ، من بس گوں ھمے یاتاں گُلائش اِت آں ءُ ھیال ءِ زِر ءَ لیب کنان ات آں ءُ موسم ءَ من ءَ وتی ھمبازانی باھوٹ کتگ اَت.

وھدے من چہ موسم ءِ ھمبازاں ءُ ھیالانی دگنیا ءَ دَر اَتگ آں داں روچ بیگواہ اَت ءُ تھاری ءَ مانپوشتگ اَت.

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

بیا پد ءَ من تئی ودار ءَ نشتگ آں

گلزمان بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

ترا مدام گیر کاراں چمانی ھرس دارگ نہ بنت ،مرچی من ھم سدکاں تو من ءَ چہ پراموش نہ بہ ئے، ھما لیب ءُ گوازی کہ ھما تر ءُ تاب مارا سدے پر نہ اَت، من تو ءُ زرو کہ مدام بیگاہ ءَ تر ءُ تاب ءَ سیل ءَ ھما جمپ ءِ سر ءَ شت ایں ، یار جمپ ءِ سر ءِ ندار ءَ سک وش اَت کہ سرجم ءَ بازار گندگ بوگ ءَ اَت ، آ وھد ءُ ساھت کہ من ءَ یاد کاینت گڑا چمانی ارس دارگ نہ بنت۔

من زاناں تو مارا چہ پراموش نہ بہ ئے ءُ اے تھاریں کوٹیانی تہ ءَ مارا مدام یات کار ئے ، مئے ھال پرسی ءَ نوک آوار جتگیں بندیگاں چَہ کن ئے ءُ مئے سلامتی ءِ دوا ءَ کن ئے ءُ ما ھم مدام تئی آیگ ءِ دوا ءَ کن ایں ءُ تئی راہ ءِ چارگ ءَ ایں ءُ وداریگ ایں کہ کد چہ اے تھاریں کوٹیاں چہ آجو بہ ئے؟

تئی دوری ءَ مئے ھال ءَ بیا بہ گند ھرکس تئی پچکنداں زر ایت ءُ ترا مدام یاد کار اَنت ، تئی مات پہ تو تلوسگ ءَ اِنت ، گھاراں سور ءِ سرجاہ دوتکگ انت کہ کد کیت ما آئی ءَ سالونک کن ایں ؟

یار گپے زان ئے، تئی ھما گڈی نند ءُ نیاد من ءَ سک گیر کاینت کہ تو چہ ولایتاں مزن شھر ءَ اتکگ اِت ئے ءُ پد ءَ ما مدام ھمراہ بوت ایں ءُ وت ءَ چہ بدیں مردماں دور داشت ،بلے وھدے مئے چم دژمناں کپت اَنت ءُ مارا دیست اِش گڑا دیر نہ گْوست کہ شپ ءِ دوبج ءَ من ءُ تو گوں گوانکواں لیب ءَ اِت ایں کہ مئے در ءَ توار کت ، من ءُ تو دوئیں ھوری ءَ پاد اتک ایں ءُ چہ دیوال ءَ دور کت ، مئے پشت ءَ سِلاہ بندیں مردماں کوکار کت ، من پیسر ءُ تو رند ءَ بلے یار من نہ زاناں تو چتور اتک نہ کت؟
منی ھیال ءَ تو نوک اتکگ اِت ئے ءُ راہ ءُ در نہ دیستگ اِت انت، پمیشکا تو در اتک نہ کت ءُ سلاہ بندیں مردمانی دست ءَ کپت ئے.

گپے زان ئے،من چہ اے ویل ءَ رک اِت آں ءُ پد ءَ ترا چہ رند وتی جاہ بدل کت ءُ چہ مزن شھر ءَ دراتک آں ۔
مرچی سدو من دگہ شھرے ءَ اتکگ آں ءُ اے شھر چش مئے بنکی ھند ءِ پیم ءَ انت ، اد ءَ ھم جمپے ھست ءُ اد ءَ ھم بازار سرجم ءَ گندک ءَ کیت، مدام کہ بیگاہ بیت گُڑا من رواں جمپ ءِ سر ءَ نِند آں،بلے بژن مرچی من ایوکاں ءُ تو گون نہ ئے ،تئی یات ءُ ترانگ من ءَ گریوگ پرما انت ، یار وھدے کہ گوات کش ایت گُڑا دل ءَ سوچان کنت ءُ گوز ایت ۔
سدو بیا پد ءَ من تئی ودار ءَ نشتگ آں ءُ ایوکی گومن سگگ نہ بیت۔۔۔۔

اندیمیں پولیٹیکل اِشک

الماس بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

من ءُ آ اے کوٹی ءَ ایوک اِت اِیں، آ منی چپیں نمیگ ءَ یک بچیلے گِستا نشگ اَت،من وتی سرجمیں زند ءَ کدی اوں جنکے ءِ اِے وڑ ءَ نزیک ءَ نہ نشتگ آں، من دل ءَ گَل ءَ بال اِت آں ءُ گیش ودار کُت کنگ ءَ نہ اِت آں،دل گُشت، یکبرے امبازان ئِے بُزور ئے ءُ تاں ھوشامیں تُن ھلاس نہ بیت دل ءِ تب ءَ تِنگ ئِے۔
بلے آئی ءَ ساھتے ھم مھتل نہ کُت ءُ گُشت”
اگاں مئے ایوک بُوَگ ءِ ھال دراتک ءُ گوات ءِ ھمراہ بوت ،گُڑا ما سنگت ءُ ھمبلانی دیم ءَ چم جھل ءُ پھک پشّل بَہ اِیں ۔

من گوں لَپرزگِیں توارے ءَ گُشت”
شررنگ! اِنچو وت ءَ دِلوارگ مکن ءُ مہ جیڑ ، اِد ءَ کسے سرپد نہ بیت، نیکہ اد ءَ کسے کیت۔۔۔۔۔۔۔
الکاپ ءَ سرے کش اِت ئِے ءُ لھم لھم ءَ گُشگ ءَ لگت”
ایش اِنت کوٹی، اے بے تواریں موسم ، اِد ءِ ھمُک روُکیں کندِیل۔۔۔۔۔۔۔۔،وھد ءُ پاس ایوک ءَ منیگ ءُ تئیگ اَنت۔
من وتی چم پہ مھروانیں شانک دات اَنت ءُ گُشت”دلجم بُو، ابید مئے بچکندگانی توار ءَ اِد ءَ مُرگے ھم پِیسکگ نہ کن اَنت۔
آئی ءَ بچکند اِت ءُ پہ دلجمی وتی سر منی چپیں زانسر ءَ اِیر کُت۔
منی زرد ءِ ھمُک رنگیں واھگ پاد اتک اَنت ءُ من لھم لھم ءَ وتی راستیں دست آئی ءِ جیگبند ءِ نمیگ ءَ شھار اِت ءُ بستگیں ٹاسنی ءِ سر ءَ اِیر کُت ءُ آئی ءِ شُوکِیں ٹاسنی ءِ دْورشُم من ءَ سک دوست بوت ءُ من پہ بچکندے گُشت” اے ٹاسینی کہ تئی جیگبند ءَ بستگ۔۔۔۔۔۔۔۔چو دْرین ءِ پیم ءَ جلشکّگ ءَ اِنت۔
آئی ءَ بچکندگے جَت گُشت” ھَو، اے ٹاسنی من ءَ سنگتے ءَ چیزے سال پیسر سوگات کُتگ. بَلے یک گپے ترا گُش آں تو اوں وتی دشتار ءِ واستا ھمے وڑیں ٹاسینی یے اڈ بہ کنائیں ءُ کُجام وھد ءَ ٹاسینی تئی چمّاں کپت من ترا الم ءَ یات بہ آں.

ساھتے ءَ رند آئی ءَ وتی چم بند کُت اَنت، من آئی ءِ مھنائیں سریِگ بے ترک ءُ توار ءَ چِست کُت ءُ لنکُک ملگورانی شَم ءَ ترّینگ بندات کُت ءُ آ آستو آستو بےتوار بوت، آئی ءِ بے تواری ءَ چہ ھمے سما بوت کہ آ لوٹ اِیت من گوں آئی مِسکیں مھپر ءُ جیگبند ءِ بستگیں ٹاسِینی ءَ لیب بِہ کن آں ءُ آ ھمے پیم تاں بام ءِ کپگ ءَ منی زانسر ءَ وتی سر ءَ ایر بِہ کنت۔
من گوں ھمے رنگیں جیڑگاں آسر نہ اِت آں کہ آئی ءَ گُشت”
تو گپ بکن۔۔۔۔۔۔۔!! اگاں اے موسم ءُ کوٹی ءِ روکیں کندیل۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ھُماریں ساھت مئیگ اَنت۔۔۔۔۔۔۔؟
ھَو! اگاں ما دوئیں اَنچو سرپد بِہ بہ اِیں کہ اے کسّہ منیگ ءُ تئیگ اِنت ،گُڑا مئے میان ءَ ھمُک بیتگیں گپ ءُ ھبر درآمد نہ بنت۔۔۔۔۔۔۔۔من پسّو دات۔۔۔۔۔۔

پہ ادارُکے ءِ ھبر کنگ ءَ پد من وتی لنکُک چہ آئی ءِ مھپرانی شم ءَ کش اِت ءُ آئی ءَ وتی چم پچ کُت اَنت ءُ پچلرز اِت۔۔۔۔۔۔۔۔ھمے دمان ءَ دروازگ ءِ چِسکگ بوت ءُ آئی اِشتاپ اِشتاپ ءَ وتی سرِیگ شر کُت ءُ من ءَ ھُمار ھُمارءَ چار اِت ءُ گُشت ئِے”
کَے اِنت۔۔۔۔۔۔۔کسے اتک۔۔۔۔۔۔۔؟
من گوں دلجمیں توارے ءَ پسّو دات” اِنّاں کس نیتک ءَ جمبر ءِ گوات ءُ ھُور اَنت ءُ میانجی ءِ کوٹی ءِ کسانیں دریگ پچ اِنت پمیشکا دروازگ ءَ توار پرمایگ ءَ اِنت۔

آئی ءَ سارتیں دمے کش اِت ءُ پد ءَ گُشت ئِے”بِہ گِندئے تئی زانسر واب کپت؟

اِنّا۔۔۔۔ تاں شپ بام نہ دنت اے زانسر ءَ تئی سر ایر بہ بیت ءُ من تُشے ھبر نہ کن آں، پسو دات.
بلے من انوں رواں گوں وتی دستاں سارتیں آپ ءُ کاپی یے اڑ کن آںءل ءُ کاراں۔
من دیم پہ چُلّ ءَ شُت آں ءُ دو کپ کاپی ءُ بی بی زرینہ ءِ لوگ ءِ برزیں کباٹ ءَ ایریں امارات ءَ چہ اتکگیں اَمب ءِ شربت زُرت ءُ دو گِلاس شربت شر کُت ءُ کمیں وھد ءَ پد اِشتاپ اِشتاپ ءَ واتر بیت آں۔

من سک گل ءَ بال اِت آں ، بی بی زرینہ سُھب ءِ بس ءَ پہ کار ءَ گوں چُک ءُ گْوھار ءَ کراچی شُتگ اَت ءُ کلیت من ءَ داتگ اِت اَنت کہ بلکن ءَ مارا کارے بہ بیت یا چہ ھند ءُ دمگاں مھمانے بئیت گُڑا ما ھمد ءَ جا ئِے دے اِیں۔

نوں جمبراں ھم پہ دابے بستگ اَت ءُ کم کم ءَ شنزگ ءَ اِت اَنت، موسم دل ءِ تب ءَ ڈولدار اَت ءُ سارتی لھم لھم ءَ زرد ءِ ھمُک توکی موسم ءَ تاھِیر بکشاھگ ءَ اَت۔
من انچوکہ کُوٹی ءَ سر بیت آں ، تاں ماہ گنج ءَ وت ءَ را کوٹی ءِ دیمی نیمگ ءَ جتگِیں آدینک ءَچارگ ءُ سینگارگ ءَ اَت، لِیپ اِسٹک ئِے دست اَت ءُ وتی لنٹان گوں گُلائیش اَت کہ منی گِندگ ءَ ھوار بینگّیں لنٹانی گَسگ ءَ لگت۔
من گوں ملوریں نگاھاں ھبکّہ ھبکّہ آئی ءَ نمیگ ءَ یکشلءَ چارگ ءَ اِت آں، آئی ءَ اُوں بچکند اِت ءُ منی نمیگ ءَ چار اِت۔ آگوں سُھر چَکیں گُداں، کجّلیں چم ءُ پرپُکیں لُنٹاں آ انچو ڈولدار ات کہ من ءَ ساھتے ھم برداش نہ بوت ءُ من الکاپ ءَ نشت ءُ دست ءِ چیز ایر کُت اَنت، ھما دمان ءَ آئرا امبازاں زُرت ءُ گُلائیش کُت۔

کجّلیں چم، جیگ ءِ بستگیں ٹاسنی ءُ لُنٹانی جتگیں سُرکی۔۔۔۔۔۔۔ من وھدے تُن ءِ سرڈگار سرجم ءَ آپ دات گُڑا چم چِست کُت اَنت ءُ چار اِت تیوگ ءَ پہ دیم اَنت۔ سریِگ پہ راھے کپتگ، گوربند پہ راھے ، بلے لُنٹانی سُرکی گُش ئے پہ دابے لُنٹانی جھل ءُ بُرز ءَ سْرپتگ اِت اَنت۔
آ انگت ءَ منی زانسر ءِ لمب ءَ نشتگ ءُ سر ئِے منی کوپگ ءَ ایر اَت کہ من آ کش ءَ چار اِت تاں شربت ءُ کاپی دوئیں گُش ئے نوں بے تام بیتگ اِت اَنت۔
چہ کوٹی ءِ دریگاں ترمپانی ٹُپ ٹُپ ءَ توار پیداک اَت ءُ آئی بدن ءِ وشبو منی ھمُک رگ ءُ بنداں تالاں اِت اَنت، آئی ءِ کجّلیں چمّ دل ءِ تاراں ساز کنگ ءَ اِت اَنت ءُ دل ءَ لوٹ اِت کہ یکرندے پد ءَ چمّانی زِر ءَ گار ءُ بیگواہ بہ باں
بلے!
کاپی سرد بیتگ اِت اَنت ءُ اے وڑیں موسم ءَ اگاں کاپی مہ بیت گُڑا موسم مارا پَھِل نہ کنت۔
آئی ءَ کند اِت ءُ من ءَ یکشل ءَ چارگ ءَ اَت، کمے ھم نوں وتی چماں نزّ آرگ ءَ نہ اَت۔
ھمے ساھت ءَ من وتی موبائل پچ کُت ءُ آئی ءِ رزا ءَ پد وتی ءُ آئی ءِ یک اکسے کش اِت۔
بچار چونیں اکسے۔۔۔۔۔۔۔۔؟
باز زیبائیں اَکسے۔۔۔۔۔۔ بلے بچار اے اَکس ءَ کس مہ گِند اِیت،ترا منی سر ءِ ءُ مھر کَسم اِنت۔۔۔آئی ءَ گُشت۔
ھَو! بلے ابید ء ھالی بلوچ ءَ۔

ھالی ءُ منی میان ءَ ھچ رازے نیست، آئی ءِ سکریسی منی ءُ منی آئی ءِ۔۔۔۔۔۔ مئے نزیکی ءُ سنگتی ءَ آ جوان سرپد اَت۔

من ھمے کش اِتگیں اکس ھالی بلوچ ءِ سر دیم دات ءُ سردیں کاپی تنگ اِت آں، پیسر اَمب ءِ شربت ءِ یک گِلاسے ما دوئیناں یکیں گلاس ءِ تہ ءَ ھُوری ءَ وارت ءُ موبائل راستیں کش ءَ ٹیبل ءِ سر ءَ اِیر کُت۔
کاپی وش اڈ کتگ، چو تئی شیرگیں لُنٹانی پیم ءَ تامدار اِنت ، شربت ءِ تام کیپیں رکّانی رنگ ءَ اِنت۔
آئی ھمے ھبرءَ گوں کوپ یک کش ءَ ایر کت ءُ گُشت ” کمو نزیک ءَ بیا، آئی ءَ منی گوں کِنزگ ءَ لُنٹاناں یک دراجیں گَٹّے گپت ءُ وتی دست ئِے منی کوپگ ءِ سر ءَ اِیر کُت اَنت ءُ من ءَ انچو امبازان ئِے زُرت گُش ئے کہ تاں یک روچے اُوں یل نہ کنت۔
موبائل ءِ دپ پچ بوت ءُ دست ءَ کت چار اِت تاں گَل ءِ کارگشاد اِنت۔
من کال زُرت ءُ ھَیلو کت۔

اے چونیں اَکسے تو روان داتگ، کمیں جم ھوش ءُ سما بُہ کُتیں ، اے چے کِردگارے بُوَگ ءَ اِنت۔۔۔۔۔؟؟
من ٹِکّ ءَ زانت کہ من وتی دیم ناھیں کُتگ، گُڑا کارگشاد ءَ ھمے ھبر ءَ پد وتی پون ئِے کٹ کت۔ WhatSppچار اِت تاں منی ھمے ھوری ءِ کش اِتگیں اکس گَل ءِ دیوان ءَ شِنگ اِنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

مِھر ءُ زِر ءِ چئول بندیگ اَنت۔

بالاچ قادِر

دی بلوچستان پوسٹ

مھروان۔۔۔۔۔ سلامت بات ئے۔۔۔!!

چیزے روچ بیت اے شہرءَ اتکگاں۔ ھرچ نیمگا کہ چم کپ اَنت تہ دراھیں ندارگ وتی دیمءَ آنگو کن اَنت ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ من ھیراناں کمے وھدءَ اینچو بدلی چون اتک کنت۔ ندارگ،مردم،تیابءُ شہرءِ موسم دراہ وتی پیسری دابءَ نہ اَنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ نوں دل ھوں نہ گُشیت کہ گیشیں روچ اِدا بہ گْوازیناں۔۔!

مَردُماں وَ من ھمک روچ مٹ بوگا گِنداں ءُ مردمانی مٹ بوگ منا تُشے ھوں جیڑگ نہ پرمائیت پرچہ کہ من برے برے وت ھوں مردمانی پئیمءَ بدل بیتگوں۔۔۔۔۔۔ بلئے اے شہرءِ موسم،رنگءُ زیبائی،تیابءِ ندارگانی چو پہکءَ مٹ بوگ منا سک باز تورینیت۔

اَنچو سما بیت کہ اے نِدارگانی تہءَ منی ارواہ تاھیر گپتگ اے کہ اَچ من دور تچ اَنت گڑا من وتی جِندءَ کُجا بہ شوہازاں۔۔۔۔۔!
مہروان۔۔۔۔۔۔۔۔۔! ترا ھما رندیگیں سَپر یات اِنت؟ بُرزیں کوھانی شمءَ ھرنیمگا سبزگیں زمینے اَت گندئے۔۔۔۔ درچکءُ پُلّ اِت اَنت ءُ تو وتی سر چہ گاڈیءِ دریگءَ کش اِتگ اِتءُ گُشانءِ لمبءَ گوں دیم چیردیانءَ گُشت “زِندگی ھمدا یل بِداتیں بِلّےوت واک بیتگءُ درچکانی تہءَ لیبے کتگ اَت”-
بلئے اے شہرءَ زندگیءَ زمینے اَست نہ کہ وت واکیں ساھے کشّ اِت کنت۔ ھرنیمگا بچار شورءُ شاراِنت۔۔۔۔ بے وانکی اِنت۔۔۔ھرکسءَ بگند زھمے اسپرے گونے۔۔۔۔ ھرکس ادءَ زندگیءَ جنگ لوٹیت ءُ اشیءِ زگریں واھشتاں دو کپ کنگ لوٹیت۔۔۔۔!!

یکرندے منءُ تو چاگردی جیڑہانی بابتءَ ھبرءَ اِتیں کہ گڑا تو گشت کہ اے دودءُ ربیدگ،رسم،روایات مئے زیبائی اَنت۔۔۔۔۔ مئے پجار اَنت۔۔ تئی ھمے گپ منا ھچ دوست نہ بوت باور کن۔من باز براں جیڑاں اے دودءُ ربیدگ،رسم،روایات انسانی وت جوڑشتیں چیزاَنت ابرمی نہ اَنت ءُ ھرھما چیزءِ تہءَ کہ اَبرم دور کنگءُ وتی جندءِ قانودءُ رھبند مان کنگ بہ بنت گڑا اودءَ زِندگی ھورکیں ءُ بد جلواھیں کَباٹے بیت۔۔۔۔۔۔!
من لوٹاں کہ مردم اے کوھنءُ دِرتگیں ربیدگانی تہءَ بندیگ مہ بیت چہ اشاں چَٹ آجو بہ بیت۔۔۔۔ وتی مارشتءُ واھگانی وت واجہ بہ بیت ۔۔۔۔۔۔ تِرھوکیں ساھے بہ کشّیت۔۔۔۔۔۔۔!!

مارءَ چے داتگ اے کوھن،جَنڈءُ دِرتگیں انسانی وت جوڑشتیں دوداں۔۔۔؟ ھمیشانی سوب اِنت کہ ما گوں آجوئیءَ گپ جَت نہ کنیں ۔۔۔۔ وتی دِل تبیں کارءَ کرت نہ کنیں۔۔۔۔۔۔۔۔۔!
تو وت ھوں یکروچے ھمے گپءِ سرءَ گریت کہ من گوں تو ھور بیت نہ کناں۔۔۔۔ مھر کُت نہ کناں پرچہ کہ مئے نیامءَ دینءُ مزہبے است۔۔۔۔ زاتءُ پاتے اَست۔۔۔۔ چاگردی دود اَست اَنت ءُ پد ءَ من یک بے وسیں جنکے آں کہ اشیءِ پاد چاگردءِ دودانی زمزیلاں گوں بستگ َاَنت اِش۔۔۔۔۔۔۔۔۔ جنکےءِ وتی اَرمان، واھشت، لوٹءُ دل دوستی اے چاگردءَ بے ارزشت اَنت۔۔۔۔۔۔۔ اگاں من تو انی وتی مھرءِ کسہءَ دیمءَ بہ بَریں ءُ پدا باندا چاگردی دودمئے راہءَ سنگءِ پئیمءَ میلانک بہ بنت گڑا ما دوئیں پُرشیں ءُ ٹُکّر ٹُکّر بئیں۔۔۔۔۔۔!
مہروان۔۔۔۔۔ کمے بہ جیڑ ۔۔۔۔۔ ھمے زَنگ بستگیں، وت جوڑ کتگیں چاگردی بندشانی سوبءَ تو گوں من جتا بوگ لوٹ ئے گڑا پرچہ اے کوھنءُ جَنڈیں دودانی سرءَ چیا پہر بَندئے۔۔۔۔؟
انی من تیابءِ دپءَ ریکانی سرءَ نشتگءُ ترا نمدی نوشتہ کنگا آں ۔۔۔۔۔۔۔۔ دیمءَ زِرءِ مستءُ ملنگیں چئولانی شہارءِ دیمءَ مزن مزنیں سنگ ایرکنگ بوتگ اَنت۔ چئول کمے سرکشگ لوٹ اَنت۔۔۔۔ دیمءَ روگ لوٹ اَنت۔۔۔۔ تیاب دپءِ کپتگیں کُچکاں اَمباز کنگ لوٹ اَنت بلئے کاینت ھمے سِنگاں گوں ڈیک وَراَنتءُ پدا بے توار بنت۔۔۔۔۔!

اے شہرءَ مردم چنچو زالم اَنت گِندئے؟ مھرءُ واھشتاں بِگر داں تیابءِ چئولاں درستانی دیمءَ مزنیں سنگ اِش ایر کُتگ۔۔۔۔۔!

wrong number

نبشتہ: اِمُل بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

شپ ءِ تھاری ءَ سرجمیں جھان وتی امبازاں زُرتگ اَت ءُ ماہ نوک درآھگ ءَ اَت، کَوش ءَ اُوں کشگ بند کُتگ اَت، چہ بشانگ ءَ ڈن پشّگے منی گُوشانی کِرّ ءَ اُژ اژ کنگ ءَ اَت، منی چم گوں آزمان ءَ سک اِت اَنت ءُ استالاں ھساب کنگ ءَ اِت اَنت،ماھِکانی ءِ رژنائی گیش بوْان اَت کہ دیم ءَ استال اُوں کم کم بوْان ات اَنت ءُ من وتی چم ماہ ءَ سک داتگ اِت اَنت ءُ جیڑگ بندات کُت.

مھلونک پرچا گُش اِیت ماہ زیبا اِنت۔۔۔۔۔۔۔۔؟ ماہ بید ء چہ اسپیت ءُ گولیں چراگ ءَ دگہ ھچے نہ اِنت۔۔۔۔۔۔۔ منی چم کہ وتی لوگ ءِ مچکدگ ءَ کپت اَنت، داں من اے سرپد بوتاں راستی ءَ ماہ زیبا نہ اِنت، زیبائی ھمیش انت کہ ماہ ءِ رژنائی گُلزمین ءِ سر ءَ ھمُک چیز ءَ کپ اِیت ءُ ھمائی ءِ زیبائی ءَ ماھِکانی زیبا بیت۔۔۔۔۔۔۔۔۔

من گوں ھیالاں گْوازی ءَ اِتاں ءُ سرجمیں مھلونک وش واب اَت، بلے نہ زاناں منی واب اے وھد ءَ کُجا شُتگ اَت ءُ کجام دیار ءِ پلوا چرگ ءَ اَت کہ منی موبائل ءِ گھنٹی ءَ توار کت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
من پون چِست کُت چاراں لھم لھمیں توارے منی گُوشاں کپت۔۔۔۔۔من انچش بوتاں گُش ئے کہ اے شپ ءِ نیم ءَ من ءَ منی وابانی بانور رس اِتگ ءُ سرجمیں زند نوک بوتگ،اے شپ ءَ کِساس من داں شپ ءِ چار ءَ گپ کُت ءُ پد ءَ پون کٹ کُت۔ من وتی سر بالشت ءِ باھوٹ کت ءُ ھیالاں گوازی کنان اِتاں، نہ زاناں کجام وھد ءَ واب ءَ اتک ءَ ءُ من ءَ وتی امبازان ئِے زُرتگ ءُ من واب کپت آں۔۔۔۔۔۔

وھدے کہ من وتی چم پچ کت آں، داں روچ منی سر ءَ میلانک اَت ءُ منی جان سرجم ءَ چہ ھید ءَ شُشتگ اَت،من چہ بشانگ ءَ دراتکاں ءُ دیم پہ لوگ ءَ شُت آں، بلے من باتِن ءَ گل ءَ بال اِتاں، گُش ئے من ءَ نوکیں زندے رس اِتگ،انچش گمان بُوَگ ءَ اَت کہ منی زند نوں سرجم اِنت۔۔۔۔۔۔۔

کِساس ماھے ءَ گیش شپ پہ شپ مئے گپ ءُ دیوان ، مجلس اَت ،انچش گمان بوت آ منی وابانی بانور اِنت ءُ من آئی ءِ وابانی سالونک۔۔۔۔۔۔۔۔
ھمے میان ءَ آئی ءَ ھرچی لوٹ اِت من اِنّا نہ کُت،وام ءُ شام کُت، تیوگیں روچ برد ءِ چیر ءَ بوتاں، بلے آئی ءِ لوٹ ءُ تماہ پورا کُت اَنت۔موبائل ءِ کارڈ ءَ بگر داں سینٹ ءُ سابن ءَ ھرچی کہ آئی ءَ لوٹ اِت ءُ کُجام وھد ءَ منا کہ گُشت ئِے۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ کُجام جاگہ ءَ ایر اِش بکن من ھما پیم کُت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

اے میان ءَ شادھیں زِند ءِ بُنگیج یک زیبائیں دابے ءَ رھادگ اَت کہ من آئی ءِ ءُ آ منی زِرد ءِ پُرکیپں ھُلّ اِت اِیں۔
ھمے وڑ ءَ وھد پہ اِشتاپ وتی گاماں دیم ءَ شھار دیان اَت کہ آئی ءِ نمبر بند بوت، نا ھال ءُ اھوال نیکہ کلوہ ءُ مسکال، ھچ نیاتک۔۔۔۔۔۔۔ من اُوں نمبر جت باز رند ءَ بلے بند اَت ئِے۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

یک شپے اناگت ءَ من موبائل چِست کُت ءُ نمبر جت چاراں نمبر ئِے پچ اِنت ،من دو سے رند ءَ کال کُت، بلے چِست ئِے نہ کُت، گُڈّی ءَ گُڑا چِست ئِے کُت ءُ من ھیلو کت ،گوں ھیلو ءَ ھوار آئی ءَ وتی دپ پچ کت ءُ گُشگ ءَ لگت لنڈر ،بے گیرت ءُ اِزّت ءِ جند شُمارا نیست،شمارا وت ءَ مات ءُ گْوھار نیست، بس جنکی نمبرے دیست،بزاں گوک ءَ آپے دیست۔ اے وھد ءَ ایشی ءِ دپ ءَ ھرچی دراتک آئی من ءَ گُشتءُ منی اُوپار ءَ من ءَ جواب داتگ اَت ، بلے منی دست ءَ دگہ ھچ ءَ نہ رس اِت بس من پون کٹ کت ءُ موبائل بند کت ۔ سر بالشت ءِ سر ءَ دور دات انچو زُوت واب کپت آں، گُش ئے من پتایے نِشائی گولی وارتگ۔۔۔۔۔۔۔۔

وھدے من سھب ءِ سر ءَ پاد اتکاں ءُ موبائل کہ انچو پچ کت چاراں اسکرین ءِ دیم ءَ آئی ءِ کلوھے من دیست ءُ من گل بوتاں کہ زان ءَ دوشی آئی ءِ تب وش وش نہ بوتگ ءُ نوں پَھِلّی لوٹ اِیت۔۔۔۔۔۔۔۔

من کلوہ پچ کُت داں آئی ءَ نویستگ اَت کہ منی موبائل منی براس ءِ کِرّ ءَ بوتگ ءُ اِنچو وھد اِنت منی براس ءَ ترا وائس چینجر ایپس ءِ سر ءَ ستائینگ ءَ بوتگ………

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

ھئو من ءَ چہ رشتہ آں بیم کئیت

جسٹن سنو

رجانک : حنیف بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ 

آئی درچک ءِ سارتیں ساھگ ءَ ھاکانی سرا نشتگ ءُ درچک ءَ تِکّہ داتگ اَت۔دیم پہ دیم ءَ یک ءُ دو زھگ ھاکانی تہ ءَ گْوازی کنگ ءَ ات آں ۔آئی مُدام ھمے زھگانی نیمگ ءَ چارِت ءُ دل ءِ تہ ءَ بچکندگ ءَ اِت۔آئی ءِ جبین ءَ نشتگیں مرد مُدام آئی ءَ روک روک ءَ چارگ ءَ اَت۔ھمے وھداں آئی جست کُت۔

” ترا زھگ پرچا انچو دوست بنت ”؟
”زھگ زمین ءِ سر ءَ ھدا ءِ چہرگ ءَ جن اَنت،دل پہک اَنت،نہ کینگ ءُ کست زان اَنت نہ دِگہ ھیلہ سازی۔ زندگی ءِ ھزار پُرّ اَرزشتیں ندارگاں چہ چکار اَنت۔چہ تہ ءَ ءُ ڈن ءَ یک وڑ اَنت۔ ”

,,آئی یک شل ءَ زھگانی نیمگ ءَ چاران ءَ وتی جبین ءِ نشتگیں مرد ءِ پسّو دات۔انچو گمان بوت کہ آ اے سرجمیں جھان ءِ ڈولدار تِرّیں کارِست ءَ چارگ ءَ اِنت۔
کش ءِ نشتگیں مرد ءَ آئی پسّو اِش کت اَنت تہ پدا جُست ئے کُت۔
“بلے ترا بس زھگ پرچا دوست بنت؟ترا چہ آ دِگہ رشتہ آں گستا بُوَگ ءَ چہ من ھمے مار اِتگ کہ ترا چہ رشتہ آں تُرسیت ،راست اَنت ترا پہ دل چہ رشتہ آں تُرسیت؟”

“رشتہ آنی تُرس ءِ گپ کہ اِش کُت تہ یکدم آئی ءِ لُنٹ آں چہ بچکند بیگواہ بوت ءُ تُرس ءُ بیمّ ءَ چہ آئی ءِ چہرگ ءِ رنگ بدل بوت۔انچو گْوش ئے مرگ ءِ پریشتگ ءَ وتی نیمگ ءَ آھگ ءَ گِندگ ءَ اَت۔آئی چم سنگ بوت اَنت،دیم زدر تَر اِت۔گْوش ئے آئی ءِ کُنٹ ھمدا اِنت بلے رُوہ دِگہ جاھے شتگ۔ھَو آئی رُو ءَ دِگہ نیمگے بال کُتگ اَت۔

اے ھمے دمان اَت آئی کُنٹ بے ھاٹیگ اَت،دست یک دروازگے ءِ ٹُکگ ءَ لرزگ ءَ اِت آں ۔انچو لرزگ ءَ اِت آں کہ گْوش ئے کُنٹ ءَ چمّانی بند کنگ ءِ واست ءَ ھاٹیگ مان نیست اَت، بلے آئی دروازگ ٹُک اِت۔ ءُ پدا اے دیم ءُ آدیم ءَ چارگ ءَ بوت گْوش ئے زمین ءِ رودراتک ءُ روکپت ءِ نیمگ ءَ چارگ ءَ اِنت۔اُود ءَ کمو دمانے ءِ واست ءَ وت ءَ اندیم کُت بہ کنت۔

کمو رند ءَ دروازگ پچ بوت، چہ دروازگ ءَ ھپتاد سالی پیر مردے کہ زندگی ءِ بازیں اَڑ ءُ جنجالاں ژند ءُ ژُول کتگ اَت ۔پیرمرد چپّیں دست ءَ جِک داتگیں لَٹ ءِ کُمک ءَ اُوشتاتگ اَت۔
پیر مرد ءَ کہ آ دیست تہ جُستے کُت۔
”کَے تو ”۔؟

آئی اے پیریں مردک یازدہ سال ءَ رند اولّی بَر ءَ دیست تہ سنگ سیاہ بوت۔اے جست کہ آئی اِش کُت تہ ھما زمین ءِ سر ءَ کپت۔گْوش ئے سرجم ءَ شِنگ اِتگ اَت۔
اے پیریں مرد آئی یے پِس اَت۔
وھدے کہ آئی سار کُت تہ گِس ءِ مْیانجی ءَ دْراج ءَ دْراج ءَ ایر اَت۔کش ءَ پیریں مردک ءَ دست سر ءَ اِت آں ءُ نشتگ اَت۔پیر مرد ءِ لٹ زمین ءِ سر ءَ ایر کپتگ اَت۔
”پہل کن ورنا،منی پیریں ھڈّاں اِنچو زِکت نیست اَت کہ ترا بڈا کُت بکن آں پمیشکا پہ کشولان تاں اِدا ترا آؤرتگ۔ھمے وڑ گمان بیت کہ ترا زاناں بلے پجّارگ ءَ نہ اُوں”۔
آئی ءَ وش ءَ وش وتی سر چست کُت ءُ گَٹ،گٹ ءَ گْوشت۔
”من، من تئی،تئی،زھگاں اَبّا ”۔
اے کہ اِش کت گْوش ءِ پیر مرد ءِ چہرگ ءَ چہ زندگی بیگْواہ بوت۔آئی وتی دست چہ سر ءَ دور کُت اَنت ءُ وتی ھلاھوشیں چمّاں گوں آئی ءَ سر ءَ تاں پاد ءَ گنوکانی وڑ ءَ چارگ ءَ بوت۔کمو دیر ءَ دیدار کنگ ءَ رند ، سارتیں اُپّارے ءِ کشگ ءَ گوں پدا دستے سر ءَ داشت اَنت۔پِس ءِ اُپّار ءِ توار آئی گُوشاں کپت۔

”تو آھگ ءَ سک دیر کُت منی زھگ ”۔
پیر مرد مُدام دستاں وتی سر ءَ جنگ ءَ اَت ءُ آئی ءَ چارگ ءَ اَت۔
پیر مرد گْوشگ ءَ اَت۔
”تئی مات ءَ مُدام تئی نام دپ ءَ اَت تاں مُرت ،من باز شرمساراں منی زھگ۔کمو اِدا بچار،من چونیں شرمساریں مردمے آں۔ یازدہ سال ھمُک دمان من تئی مات تلوسگ ءَ دیست تاں مُرت بلے من نہ مُرتاں۔ برے برے من ءَ اَنچو گمان بوتگ کہ اے دمان نہ آ دمان من اُوں مِراں۔بلے ملکموت ءَ ھچ دمان ءَ وپا نہ کُت، ءُ زندگی چوناھا بے وپا اَت ”۔

آ تُک ءُ نُک وتی پِس ءِ گیمُرتگیں چمّاں سئیل کنگ ءَ اَت۔آئی پِس ھُشکیں چمّاں گوں بُرز ءَ چارگ ءَ اَت۔ چمانی تہ ءَ ارس مان نہ اَت۔اَنچو گْوش ئے ھون ءِ دریا ھُشک بوتگ اَت۔
”تئی مات ءَ مُدام پہ تلوسگ چو کرنیگیں ریگستان ءِ تُنگ ءَ چہ من مُدام دزبندی کُت۔

” منی زھگ ءَ بیار۔بس یکبرے بیارے ”۔
”منی کِرّا ھچ پسّو نیست اَت۔تہ من آئی ءَ تلوسگ ءَ یلو کتگ ءُ گس ءِ تہ ءَ گْوستگاں پہ زار جنئگ ءَ، ءُ دزبندی ءَ ۔وھدے من اُود ءَ کہ پاد اتکگ ءُ گِس ءِ تہ ءَ گْوستگاں تاں آ من ءَ چہ پُشت ءَ چارگ ءَ بوتگ۔تاں ھما وھداں چاران بوتگ کہ من چہ آئی ءِ چمّاں اندیم نہ بوتگاں۔ پدا آ چاریں آتراپاں ندارگ کنگ ءَ بوتگ۔یک انچیں ایوکیں مردمے ءِ وڑ ءَ کہ جھان ءَ آئی ءَ کس مہ بیت بس ایوک ءَ وت بہ بیت۔گُڑا آئی ءَ آزمان گِندگ ءَ اتکگ ءُ آ آزمان ءَ چارگ ءَ بوتگ ءُ اُپّار کشگ ءَ بندات بوتگ۔بلے گریوگ ءِ وھداں آئی ھچبر دروازگ ءِ نیمگ ءَ نہ چار اِتگ نزاناں پرچا !آئی اُپّار من تاں بان ءِ تہ ءَ اِش کُتگ اَنت ، بلے منی دزرس ءَ ھچ نہ بوتگ ابید ایشی ءَ کہ بان ءِ دیوالاں وتی سر ءَ بِہ جنان ءُ سرجمیں گِس ءَ سُہر بہ کن آں ۔

من شرمسار اُوں منی زھگ کہ من تئی دیم ءَ زندگاں۔ من شرمساراں منی زھگ کہ مرگ ءَ گوں من وپا نہ کت۔
مردُم گُڈّی ھِکّگ ءَ آپ لوٹ اَنت بلے تئی مات ترا لوٹگ ءَ اَت۔من وھدے آپ آئی لُنٹانی نزیک ءَ آؤرتاں تہ آئی تئی نام گیپت ءُ چہ آپ ورگ ءَ بَج اِت۔بلے چونائی ءَ آئی ءَ آپ ءِ ھاجت نیست اَت ، چیا کہ آئی چمّانی چمّگ بُتکگ اِت اَنت ۔آئی چم مُدام چہ ارساں چکار اِت آں ۔
ھَو !گُڈّی ھِکّگ ءَ چہ پیسر آئی یک رندے دروازگ ءِ نیمگ ءَ چار اِتگ اَت ءُ پدا آزمان ءِ نیمگ ءَ چارگ ءَ بوت۔وھدے کہ آئی گُڈّی ھِکّگ جت تہ آئی سر منی کُٹ ءَ اَت۔ گوں گُڈّی ھِکّگ ءَ رَند پدا آئی تئی نام نہ گیپت۔پدا اے کار ءَ زبان ءِ بدل ءَ آئی ءَ چم کنگ ءَ اِت آں ءُ پدا ھمے تلوسگ آں تاں آئی ساہ دات۔ ءُ جان منی کُٹ ءَ منی جان بوت۔انگت ءَ تئی پِس ءِ چمّاں شند بستگیں ارس تئی نام ءَ گِرگ ءَ اِت آں ۔

آ وھداں من آزمان ءِ نیمگ ءَ چار اِت ءُ دزبندی لوٹ اِت بلے من شرمساراں منی زھگ، مرگ ءَ انگت وپا نہ کُت ۔من مُرت نہ کت منی زھگ”۔
ھپتاد سالیگیں پیرمرد بُرز ءَ چارگ ءَ اَت ءُ بے توار اَت۔ آئی ءَ وتی بُت بوتگیں کُنٹ چِست کُت ءُ گام جنان بوت دروازگ ءِ نیمگ ءَ شُت۔

پیر مرد یکشل ءَ آئی ءَ چارگ ءَ اَت۔وھدے کہ آ پاد آتکگ ءُ روگ ءَ اَت، یکشل ءَ آئی ءَ چارگ ءَ اَت۔آ مدام زمین ءَ چاران ءَ دروازگ ءِ نیمگ ءَ روان اَت۔پیر مرد چہ پُشت ءَ آئی ءَ چارگ ءَ اَت تاں ھما وھد ءَ آئی ءَ چارگ ءَ اَت تاں آ دروازگ ءَ چہ درنیتکگ ءُ چہ دیداں اندیم نہ بوتگ اَت۔
آ درچک ءِ ساھگ ءَ نشگ ءُ آزمان ءَ چارگ ءَ اَت تہ پسّوے دات۔
”ھَو من ءَ چہ شتہ آں بیمّ کیت”۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔