TBP Balochi

شھید ھسیب جان ءِ چیزے یات

نِبشتہ کار: گزّو بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ 

اگاں کسّے گوں ھر چیزے ءَ مُکلس ءُ اِیماندار بہ ِبیت، آئی ءَ را اِِشک بِہ بیت گوں سِتکیں دِل ءَ، آ الّم ءَ سوبیں بِیت، چِیاکہ اشک ھُدا وند ءِ بکشاتگیں ھَما زوراکیں جزبگ اِنت گوں کسّے ءَ دارگ نہ بیِت، اِشک گوں ھمُک چِیز ءَ بیت، بلے سرّڈگار ءِ اِشک چہ کُلاں جُدا اِنت۔
ھسیب جان یک اِشکی گَنوکے جوڑ بُوت، پہ وتی ماتیں وتن ءَ چیاکہ آئی ءَ را مُدام وتی گُلامی ءِسر ءَ ھَمنچو نَپرتّ اَت
کہ مردُم ءَ ھنچوش لگِت کہ ھسیب جان مُدام چیزے جِیڑگ ءَ اِنت، اگاں کسے ءَ سوج بِہ کتیں کہ تئی جیڑہ چےِ اِنت؟
بس ھمنچو گُشت ئِے ” ھبر گلامیئیگ اِنت ءُ من پَمیشکہ انچو جِیڑاں کہ منی راج ءِ آکِبت باریں چو ن بِیت؟

آئی ءَ یک زَنڈیں پِکرے دِل ءَ اَت کہ من چوں وتی سرڈگار ءَ چہ اے رَستریں ڈُونڈوارں نہ رکّین آں؟

بکول ءِ ھسیب جانئیگ ءَ من ءَ را سَد اپسوز اِنت کہ منی جِند ءِ بِرات منی چُکّ چینی ءَ گون اَنت پہ دوکلدار ءِ واستا ءُ وتی نام ءَ پولِنگ کَن اَنت، راج دَپّتر ءِ توک ءَ وت ءَ مُپّت ءَ گَار ءُ گُمسار کن اَنت، ھمِنچو نا سَرّپد اَنت کہ ریاست ءِ دُروگیں پندلانی پُشت ءَ ایمان اِش آؤرتگ ءُ وتی زَمیر ءُ وتی ڈیھ ءِ سودا ءَ جَنَگ ءَ اَنت، بلے اے گَپّ من ءَ انچو کَمزور نَہ کنت کہ مَن چہ وتی جُھد ءَ پَدّ بِکِنز آں۔

ھسیب جان انکلاب ءِ مُھکمیں سوچ وتی دِل ءُ مجگ ءِ توک ءَ چو مِسل ء پاکیں کرآن ءَ ونتگ اَت ءُ جاگہ ئِے داتگ اَت ءُ چو آسِن ءُ پولاد ءِ وڑ ءَ مھکم اَت، آ چہ وتی ھاندان ءُ تیوگیں چاگرد ءِ توک ءَ یکّ جتائیں انسانے گِندگ بُوتگ، پرچا کہ وتی زِند ءِ ھمُک وشّاناں زِبھر کُتگ اِت ئِے ءُ وت ءَ را یک راج پھازیں ءُ یک وتن دوستیں انسانے جوڑ کُتگ اَت۔

ھسیب جان پہ دژمن ءَ یکّ دَھشتّے ءِ نام ءَ زانگّ بُوت، اگاں چہ میتگ ءَ دُژمن ءَ کسے ءَ را بِہ گِپتیں ءُ وتی زندانی بُرّتیں چہ کُل جُست ءُ پُسّتاں پیسر ھسیب ءِ نام ئِے گِپت کہ ھسیب ءِ ھال ءَ مارا بِدئے کہ کجا اِنت؟

تو مئے مرّدُم بِبو ءُ مارا کُمکّ بِکن ما ھیسب ءَ گوں آئی ءِ سنگتاں ھلاس کن اِیں دانکہ شما وشھال بہ بہ اِت، بَلے اے بلوچ پُسگاں وتی زمیر سودا نہ کت ءُ سر چہ ھسیب جان ھمِنچو ترسگ ءَ اَت چہ ھوش ءُ سار ءَ شتگ اَت کہ ھَمُک جاہ ءُ ھنداں سرکار آئی ءِ شھید کنگ ءَ سربتگ اَت۔
ھسیب جان ءِ تُپَنگ مُدام پہ دژمن ءِ دلبند ءَ ٹال اَت ءُ آئی ءں نام ھمِنچو جَکسگ اَت ، مردم ھیران اِت اَنت کہ اے چہ پیمیں انسانے کہ ایشی ءِ توک ءَ تُرّسگ ءِ نام نیست۔

ھسیب ءِ لوٹ ھمیش اَت کہ اگاں من وتی بلوچ راج ءِ گُلامی نہ مارِت گُڑا منی بلوچیّت ھچ کار ءَ اوں نئیت، اگاں من مرچی وت ءَ را کُربان نہ َکت، باندا دِگہ بلوچ پُسگے ھم کُربانی ءِ واستا تیار نَہ بیت ءُ من پَمِیشکہ مرچی وتی جان ءَ دَیاں کہ من ابد زندگ بہ باں ءُ آؤکیں پدریچ وتی ھک ءَ بزان اَنت ءُ وت ءَ ماں دگنیا ءِ توک ءَ زندگ بدار اَنت۔

2014 ءَ بلوچستان ءِ دمگ آواران مشکئے گجر النگی ءَ پاکستانی آرمی ءُ آئی ءِ زر گِپتیں کاسگّ چَٹّ آئی ءِ راہ پیسر ءَ بند اَنت ءُ شھید ئِے کن اَنت ءُ ھسیب جان ءِ لاش وتی گاڑی کن اَنت ءُ مشکئے بازار ءَ کار اَنت ئِے ءُ بلوچ لَسّ مھلوک ءَ بیھار دے اَنت کہ اگاں کسّے ءَ بلوچ ڈیھ ءِ آجوئی ءِ نام گِپت گُڑا پیسر ءَ ھسیب ءَ دل ءَ بِیاریت ءُ رند ءَ آجوئی ءِ نام ءَ بُرز بِکنت۔

دژمن ھمے سرپد اَت کہ ھسیب ءَ پد دگہ کسے آجوئی ءِ گپ ءَ نہ کنت ءُ بلوچ پسگ چہ آجوئی ءِ لوٹ ءَ پُشت ءَ کنز اَنت بَلے مرچی ھسیب جان ءِ زنڈیں پِگر بلوچ راج ءِ کوپگان اِنت ءُ دیم پہ منزل ءَ جُنزاں اِنت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

بے زبانیں ھوا

نبشتہ:اِمُل بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ 

من ء ُ کادربکش مزن شھدربرجاہ( یونیورسٹی) ءِ وھد ءَ سنگت بوتگ اِیں، کادر بکش انوں نادرہ ءِ کارگس ءَ کارءَ لگ اتگ،آئی ڈیوٹی مئے ھند ءَ اِنت ءُ من ءَ ھر وھد ءَ گوش ایت کہ ترا اگاں وھد رسیت بیا منی کارگس ءَ چکرے بہ جن دیوانے کن اِیں ء ُ ترا ھم گنداں، من اوں من مدام ھمے جھد کتگ کہ روان چکرے جناں، بلے وھد ءَ موہ نہ داتگ ءُ جند ءِ دست گٹی سک باز بوتگ اَنت، روگ نہ بوتگ، آدینگ(جمعہ) ءِ روچ ءَ من پارگ اِت آں، من گْوشت مروچی مردم روت کادر بکش ءِ کارگس ءِ چکرے جنت۔ من کادربکش ھال کت کہ مروچی من کایاں تئی گور ءَ چکرے جن آں ،کادربکش من ءَ گْوشت کہ مروچی آدینگ اِنت ءُ زالبولانی روچ اِنت، سک رش اِنت ،بلے تو بیا منی ء ُ تئی دیوان بیت۔

نادرہ ءِ کارگس مئے لوگ ءَ کساس نیم ساھتے ءِ راہ بیت، من پرپٹ زرت دیم پہ کادربکش ءِ کارگس ءَ راھادگ بوتاں ،من وھدے کارگس ءَ سر بوتاں سک رش اَت، من کادربکش پون کت کہ من اتکگ ءُ سر بوتگاں گڑا آئی ءِ چپراسی در اتک من ءَ زرت ءُ کادربکش ءِ کارگس ءَ ئِے برت.من سر بوتاں دْروت ءُ دْراھباتی ءَ پد من نشتاں ءُ کادربکش ءَ گْوشت” مروچی زالبولانی روچ اِنت ءُ سک رش اِنت، تو بہ نند وھدے اے پارگ بنت گڑا منی کوٹی ء رو اِیں ءُ شریں دیوانے کن اِیں، پرچاکہ دیر اِنت کہ من ترا نہ دیستگ، نوں تو دست ءَ کپتگ ئے۔

ھمک زالبولے ءِ کہ باری بوت چپراسی یک یک ءَ توار جنان کتگ اَنت ء ُآ کادربکش ءِ کر ءَ پیداک اِت اَنت ءُ وتی نام، پت ءِ نام ،جاہ ءَ ڈسگ ءَ ات اَنت،ٹیبل ءِ سر ءَ ایریں وانگی من زرت بے کاری ءَ وانگ بندات کت، یک ء ُ دو زالبول ءَ پد دگہ زالبولے اتک منی چم ایشی ءَ کپت اَنت، لاگریں جنکے اَت ءُ لنٹ ئِے ھشک اِت اَنت دیم ءَ دگہ زردی یے ءَ مانپوش اتگ اَت، من مار ات کہ زالبول سک گمیگ اِنت،بلے پرچا؟
آئی ءَ را گونڈوے ھم کش ءَ بڈّ ءَ اَت۔

کادربکش ءَ وھدے جست کت تئی نام کَے انت؟
آئی پسہ دات” بی بی ھوا۔
تئی اُمر؟ کادر بکش ءَ پد ءَ جست کت۔

کادربکش گوں کاگداں گلائش اَت ءُ من وتی دپ داشت کت نہ کت من گشت” بی بی ھوا اے گونڈو تئیگ انت؟
آئی ءَ گوشت” ھو منی زھگ انت،گوں ایشی ءِ اے گپ ءَ منی دپ پچ بوت، تو چے گْوشت اے تئی چک اِنت ، تو انگت وت چکے ئے ، تئی وانگ ءِ وھد اِنت، تو مات ء ُ چکے،شریں تو چنچو وانتگ؟
گوں اے جست ءَ آئی چم ارسیگ بوت اَنت ءُ پسہ ئِے دات ” من شش تبک ونتگ ءُ پد ءَ منی آروس بوتگ ءُ آروس ءَ پد من وتی وانگ یل دات۔
تئی چک ءَ چنچو سال اِنت، من پد ءَ جست کت۔
دو ء ُ نیم سال اِنت ئِے،آئی ءَ پسہ دات۔

چی!تئی آروس سینزدہ یا چار دہ سال ءِ اُمر ءَ بوتگ؟ من گوں ھیرانی ءَ جست کت.

گوں منی اے گپاں، کوٹی ھاموشی ءِ آماچ بوت، آئی ءَ من ءَ ھچ پسو نہ دات، بلے آئی چم گیشتر ارسیگ بوت اَنت، نوں آئی ءِ ارس چہ چماں دراتکگ اِت انت ء ُ پٹ پٹ ءَ زمین ءِ سر ءَ کپگ ءَ اِت اَنت ءُ کادربکش گوں ھیرانیں نگاھاں من ءَ چارگ ءَ اَت ءُ بی بی ھوا بے تواری ءَ کادربکش ءِ دیم ءِ کرسی ءِ سر ءَ نشتگ اَت ءُ من یک برے پد ءَ وتی دپ داشت کت نہ کت ءُ آئی ءَ را جست کت” ترا دگہ جستے بہ کن آں ءُ تو دل ءَ نہ کن ئے؟

جی جست بہ کن، آئی ءَ گْوشت۔

منی ھیال ءَ تو انوں لاپ پر ئے اگاں من رد مہ باں؟ من وتی جست کت۔

آئی ءَ ھچ نہ گوشت ءُ بے توار بوت، بس سر ئِے چنڈینت، من سرپد بوتاں کہ من رد نہ بوتگاں راستی منی گپ بوت،من گْوشت “شما اے چیزاں چوں اوپار کن اِت ءُ شمے اے بے تواری ءَ شمارا برتگ کبر ءِ نزیک ءَ سر کتگ، شما دانکہ وتی بے تواری ءَ نہ پروش اِت، کس شمے ھکاں شمارا نہ گپت ء ُ نہ دنت، راستی ھمیش اِنت، شمارا وتی بے تواری پروشگ لوٹیت،پہ مردینانی گندلانی گرم کنگ ءِ ھاتر ءَ شما چی ءَ لیبوک جوڑ بوتگ اِت ؟ من ءَ ھبر دپ ءَ اَت کہ کادربکش ءَ گلاسے آپ منی دیم ءَ ایر کت ء ُ بی بی ھوا ئِے گْوشت” برو آ دیم ءِ کوٹی ءَ تئی اکس ءَ گپت ء ُ وتی ٹوکن ءَ ھما اود ءَ بزور۔

ھوا وتی جاہ ءَ پاد اتک بس تھنا ھمے گپ ئِے جت” لالا تئی سرجمیں ھبر راست اَنت،بلے من بے زبانیں جنکے آں، منی دست ھچ ءَ نہ رس اِیت۔۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

آزمانک: نیمون

نبشتہ کار: شاکر مراد

دی بلوچستان پوسٹ

ماھان یک کسان امبر ءُ وش رنگیں جنکے ات, آ وتی مات ءُ پت ءِ یکیں چک ات, آئی ءِ پت سکیں سیر ءُ ازگاریں مردمے ات, ماھان آیانی لاڈک ات، آیانی بوھیگیں چک ات آھاں پہ چم ءِ چارگ ءَ دل نہ بوت,آئی ءِ دل ءِ ھر تماہ ءُ واھشت آئی ءِ مات ءُ پتاں پہ وشی سرجم کتگ اِت اَنت.
ماھان ءَ بس ھر چیز ءِ ھُکم دات آئی ءِ پت ءَ آورت ءُ دات.
ھمے وڑ ءَ ماھان رُدان ءُ مزن بوھان بوت,
آئی ءِ اُمبر کساس شانزدہ سال بوت, گڑا آ یک اجبیں نادراھی یے ءِ آماچ بوَان بوت۔
روچ ءُ شپ کٹان اَت ،نہ ورگی ات نا گپ ءُ مسکرائی ات, آ گش ئے مدام گمیگ ءُ ملور تران اَت, آ چہ بازیں ملوری ءُ بے تاھیری ءَ ھچیگی نہ اَت ،مدام نادراہ اَت, آئی ءَ نادراھی روچ پہ روچ گیشتر گور امباز کنان ات.
چہ ماھان ءِ نادراھی ءَ آئی ءِ پت ءُ مات ھر دوئیں سک پریشان اِت اَنت پرچا کہ ماھان مات ءُ پتانی لوگ ءِ یکیں دانگ ات ۔
آھاں ماھان ءِ نادراھی ھچ وڑ ءَسگ ات نہ کت, پہ ماھان ءِ دْراہ کنگ ءِ واستا ڈاکٹر ءُ ملایاں تچ ءُ تاگ بنا کت.
ڈاکٹراں داں وتی وس ءَ آئی ءِ دراھی ءِ واستا مزنیں جھدے کت,بلے چہ داکترانی اِلاج ءَ پرک ھچ وڑیں نیتک ماھان گنتر بوان اَت۔
بازے ءَ انچو گوشت کہ اے چُک ءَ نزر انت، اے مُلاھی ٹک ءُ ٹاک لوٹیت، بازے ءَ گْوشت اے سھر ءُ جادو اِش کتگ.
ھرکس ءَ وتی وڑ ءَ گْوشت ءُ مان دات, بلے ماھان پہ وت نیاھگ ءَ ات.
ماھان ءِ پت سک باز پریشان اَت ءُ گوش ئے ازابے آئی ءِ سر ءَ کپتگ اَت.
مات ئِے نا زمین ءَ پیم بوت نا آزمان ءَ.

چیزے روچ ءَ ماھان ءِ مات ءَ ماھان ءِ پِت زور دات کہ نوں چُک ھلاس اِنت, داکتری درمان ءُ دارو ھمیش اَنت گھتری ھچ نیست ,
من ءَ زیک یکے ءَ مُلاھے ءِ سوج داتگ کہ ھمودا برات ئِے.
ماھان ءِ پت ءَ زھر گپت ءُ ملاھانی نامے گرگ ءَ گوش ئے جِنّاں گپت ,نہ لوٹ اِیت ملا ءُ میا اے درست ٹگ اَنت, اے مردم ءَ پُل اَنت ءُ وسریں جیڑہ سر ءَ دے اَنت۔
ھمے وڑ ءَ ماھان ءِ پت پہ نہ منّگ ءُ مات پہ منّگ، گڑا پت لاچار بیت ءُ ماھان ءَ ملا ءِ کر ءَ بر اَنت۔
وھدے کہ ملا ءِ کرّ ءَ رو اَنت، ملا نادراہ ءَ گندیت ءُ چاریت کہ تماشا ھمد ءَ انت،گڑا مات ءُ پت ملا ءِ کر ءَ ماھان ءِ دراھیں کسھاں گوش انت, ملا وتی کتاب ءِ دپ ءَ پچ کنت ءُ چاریت، کمو سھت ءَ رند ملا یک انچیں اُپارگے کش ایت ءُ ماھان ءِ مات ءُ پت ھر دوک ھیران بنت کہ ملا ءَ چی بوت!؟

ملا گْوش اِیت ” شما اے پرچا اینچو دیراں داشتگ، شما کُشتگ ءُ آورتگ ، بَلے ھدا ءَ وت نہ کُشتگ.
ماھان ءِ پت پسو دنت “واجہ نزانتگ کہ ملاھی جیڑھے، ما گْوشتگ زاناں ڈاکٹری ھساب ءُ کتابے.

ملا ءَ پسّہ ترینت “انا ڈاکٹری ھساب ءُ کتابے نہ انت، اے ملاھی ٹِک ءُ ٹاک لوٹیت,تئی چک سِھر ءُ جادو کنگ بوتگ, انچو کتگ کہ بہ مریت.
ماھان ءِ مات ءُ پت کہ سھر ءِ نام ءَ ملا ءِ دپ ءَ اِش کُن انت، ھر دوک ھاموش بنت ءُ چُرتے ءَ کپ اَنت, دل ءَ ھمے جیڑ اَنت کہ مارا گوں کسے ءَ دژمنی نہ بوتگ, ما کُل وت ماں وت ایں، درآمد نہ اِیں، اے سِھر ءُ جادو چہ کجا؟
ماھان ءِ پت ءِ دل ءَ اتک کہ ملا مئے پُلگ ءِ دُمب ءَ انت۔
مات ءِ دپ ءَ در اتک” ملا تو سِھرانی کشگ ءَ چنچو,لوٹ ئے, ھرچی لوٹ ئے ترا دے اِیں، بلے مئے چُک ءِ نادراھی ءُ اِلاج ءَ بکن.

ملا ءَ شاکارگے جَت ءُ گوشت “من سی ھزار لوٹاں ءُ چہ سی ھزار کمتر نہ بیت.
گڑا آئی ءِ مات ءُ پت سی ھزار کلدار ءِ دیگ ءَ رازی بوت انت.
ملاءَ مزنیں تاھید ءُ بندے دات گوشت “شما برو اِت ءُ انشاءاللہ شمے کار بیت.

اے وھدے کہ لوگ ءَ اتک انت ،چار انت کہ ماھان انگت ھما وڑ اِنت ءُ بسترانی سر ءَ کپتگ ءُ پاد آھگی نہ انت.
مردماں پد ءَ ھمے گوْشت “شما مپت ءَ ملایاں برتگ، اے ملاھی کارے نہ انت، ایشی ءَ انگت شھرستان ءِ مزنیں ڈاکٹرے ءَ بر ات.

مردمانی گوشگ ءَ پد ماھان ءِ مات ءُ پت آئی ءَ شھرستان ءِ ڈاکٹراں بر انت ءُ ڈاکٹر مزنیں ٹیسٹ ، ایکسرا ءُ الٹراساؤنڈ کن اَنت، وھدے کہ رپورٹاں چار اَنت داں نادراھی ھچ نیست.
ڈاکٹر ھمے پسواں دے انت “رپورٹ ساپ اَنت ،نادراھی نیست,شما ایشی ءَ دگہ ڈاکٹرے ءَ بہ بر ات.
مات ءُ پت لاچار بنت ءُ ماھان ءَ دگہ ڈاکٹرے بز اَنت, بزاں آ تبزانت(نفسیات) ءِ ڈاکٹرے بیت، آ انچو نادراہ ءَگند اِیت ءُ زانت کہ ایشی ءِ نادراھی چی یے.
وھدے کہ ماھان ڈاکٹر ءِ دیم ءَ نندیت ءُ چک اپ ءَ رند ڈاکٹر چہ مات ءُ پتاں جست کنت ” اے شمے زھگ انت؟
ماھان ءِ پت پسو دنت ” جی ھو ڈاکٹر ساھب.
ڈاکٹر گوشیت” ایشی ءِ کسانیں نادراھی یے، اے چشیں مزنیں جیڑھے نہ انت ءُ وت ءَ پریشان مہ کن اِت.
ماھان ءِ پت ءُ مات ڈاکٹر ءِ اے گپانی اِش کنگ ءَ باز وش بنت ءُ سارتیں گینے کش اَنت.
سھتے ءَ رند ڈاکٹر مات ءُ پتاں چہ کوٹی ءَ در کنت کہ شما کمو ڈن ءَ برو اِت ءُ من ایشی ءَ لھتے جست کناں.
مات ءُ پت ھر دو ڈن ءَ نند اَنت.
ڈاکتر ماھان ءَ جست کنت “ترا نادراھی ھچ نیست ےُ تو دل ءَ چیزے لوٹگ ءَ ئے,بلے پرچا نہ گش ئے؟
ماھان پسو دنت” منی دل ءَ ھچ نیست ءُ من ھچ نہ لوٹاں، ڈاکٹر .

بلے ڈاکٹر زانت کہ لج کنگ ءَ اِنت ءُ ڈاکٹر ماھان ءَ تسلہ دنت ءُ پد ءَ گْوش اِیت “ھچ مہ ترس ءُ لج مہ کن، تئی دل ءَ ھرچ گپے ھست بگوش اِش.
ماھان گڑا لاچاری ءَ وتی گپاں زاھر کنت کہ ڈاکٹر ساھب منی دل سانگ ءُ سیر لوٹیت ءُ من ءَ یک بچکے دوست بیت ،من لوٹاں کہ من گوں ھمائی ءَ سانگ بکناں, من چہ ترس ءَ وتی مات ءُ پت ءِ کرّ ءَ ھچ گوشت نہ کتگ ءُ من ءَ بس ھمے بچک ءَ بہ دے اَنت گُڑا منی نادراھی ھلاس بیت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

شهید دُرجان پُل ءِ کسانیں یاتے

هیات گُل

دی بلوچستان پوسٹ

دُرّو ترا یات بیت یک روچے من تو واجُل شِکار ءَ شُت اِیں،، یک ڈبّی یے تیر کُٹّینت، بلے یک مُرگے هم نہ جت،من ءُ واجُل ءَ تئی سر ءَ سک کند اِت، پرچا کہ مے شِکاری تو اِت ئے..

اڑے بے هیال آں، تو ءُ واجل ءَ من ءَ گوں لنگیں پاد ءَ دو لیٹ هم دات، بلے گپّے زان ئے؟؟ من ءَ تُشے هم سما نہ بوت کہ من گوں لنگیں پاداں لیٹ وارتگ،پرچا کہ شُمے وڑیں مِهروانانی همراھی ءَ اے وڑیں لیٹ تاهیر دے اَنت، شُما من ءَ دهمکی هم دات کہ اگاں لوگ ءَ تو نام بہ گپت گُڑا ما دوئیں ترا ٹینٹیں رِدے لٹّ گِر اِیں.

هیر من شُمے کرّ ءَ وَ هَو کُت، بلے دُرّو پُل پَهِل کن کہ دپ دارَگ نہ بوت، من مولُک هال دات کہ درّو ءَ ڈبّی یے تیر جتگ ءُ مُرگ یکے هم نہ کپتگ.

مرچی سنگتے ءَ هال کُت کہ شِکار ءَ رو ایں، من هما دمان ءَ تئی ترْانگ ءَ کپت آں، اے سهت ءَ شِکار ءِ روَگ پہ من گُش ئے کُنٹگ چکاریں پندے ءِ روَگ اَت..

دُرّو ترا دگہ هالے ھم دیَگ لوٹاں، ترا چہ پد واجُل ءَ شِکار یل داتگ، مزاک ءُ مسکرائی هم شمُشتگ ، اگاں من بہ گوْش آں کہ مردُمی کٹ ّءَ چہ شُتگ هم رَد نہ باں..

دُرّوو پُل من زاناں اَچ ما سک گِلہ ئے ءُ مے همراھیءَ شِکار ءَ هم نیا ئے گوں، بلے بس پہ یک دمانے واتر کن کہ واجُل ءَ کمّے کُنّت کن ایں کہ بگند ئے کمے تاهیر بہ گیپت…..

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

کد کدی بیت ءُ کد ھما باندات

نبشتہ کار: شیرین بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

نیمروچ ءِ وھد ات ءُ ما لوگ ءَ نشتگ اِت اَنت کہ پرپٹ ءِ توار گوشاں کپت من جبزو کُت، کہ لالائیں لالائیں دیم پہ در ءَ لوگ ءِ ڈن چاریت ھو لالائے پرپٹ شریش ئے چیر ءَ اوشتارینت گوں دگہ کسانیں بچک ءَ کہ آئی مود مزن تاں، (لالائے مود ھر وھدے کہ مزن بوتگ انت گڈا پت ءَ گُشتگ وکشیگ) اے ھم چو وکشیگ ءَ ات. اشتاپ اشتاپ ءَ گوالگ بڈا کُت چادر چیزے پتاتگ تے دیم پہ آ دیم ءِ لوگ ءَ لالا مدامی کہ چہ گس در اتکگ سہ چار روچ ءَ پد واتر بوتگ مات مدامی ھمائی ھیال بوتگ ما مدامی آئی راہ چاروک بوتگ انت داں کد بہ ایت، مارا وتی مھرانی امباز بزور ایت، ھردے کہ پرپٹ ءَ توار کتگ ما دُور کتگ، بلے آ نبوتگ، اے بری ھما ات ءُ من در ءَ سرُک ءَ تاں ءُ منی چم لالائے ھمراہ سک تاں، مات جُست کُت کہ کئیں زاناں تو دیم ءَ نسُرے ءُ من گُشت لالائے بلے دگرے گون انت لالا گوں ھمراہ شُت لوگ ءَ وت واتر اتک پہ آپ چاہ ءِ برگ ءَ من جُست گپت لالا آء وکشیگ کہ ات؟

آئی گوں بچکنداں پسو ترینت کہ منی سنگت ءِ آ نہ جل اِت کہ دگے جست بگراں آپ زرت شُت. من بیوار تاں لالا مدامی اتکگ پرپٹ ایر اتکگ مناں وتی مھرانی امبازاں زرتگ بلے اے رند ءَ آ گوں ھمائی دلگوش ات، من شُتاں کُل ءَ چاراں گھار پہ آھاں ورگ اڈ کنگ ءَ انت، من گُشت سبارگ اڈ کنگ ءِ شریں اے کئیں لالائے ھمراہ انت ؟

گُشت ئی مئے برات انت. من ھبکہ ھیران بوتاں کہ اے مئے مات ءِ چُک نہ اِنت چوں مئے برات بیت، آ گوں سبارگ اڈ کنگ ءَ دلگوش ات بلے من گپ سرگوز کُت دگے جست نہ کُت.

روزرد ءِ وھد بوت آء چہ گس ءَ دراتک ءُ شُتاں دیم پہ بازار ءَ من شتاں ھماں لوگ ءَ گوالگ پٹیت ءُ چاراں کتار گوں کلیگ ءَ ایریں چادر چست کُت چاریں توپک ءِ من پدا چادر پر دات زوت ءَ زوت لوگ ءَ چہ در اتکاں. شپ بیت لالا گوں ھما سنگت اتکگ من شُت لالائے کش ءَ نشت ءَ جست گپت، لالا اے کئیں؟ پسو دات تئی برات ئے من گُشت شریں اشی توپک پرچا گوں؟ آ کندگ ءَ لگیت گُشت ءِ ترا ھر چیز ءَ کار انت، من گُشت اشی بلے توپک چیا بڈا اِنت، گُشی مئے دژمنانی پروش دئیگ ءَ من ھیراں بوتاں مئے دژمن کئیں، گڈا لالا ءَ پرچا تپنگ بڈا نہ انت. من ھمئے جیڑگانی تھا اتنت لالا شُت پہ وپسگ ءَ من ھم گندلاں تچک بوتاں ءُ چم آزمان اَت اَنت برے ھیال کُت برے استال ھساب کنان ءَ واب کپتاں،

سھب بانگواہ ءَ من دنیگتہ واب تاں ماتی پہ نماز پاد اتکگ ات، بازار ءَ آہ سلات بوت من بُست کُت، دراھ مزن تا کسان بابمبرتگ انت یکے انگر روت یک ءِ آنگر کہ بازار لشکر ءَ انگر کُتگ ءُ ماتی گُشاد گشاد دیم پہ لالائے لوگ نیمگ ءُ من گندالانی سرا نشتگ ھیرانی مات چارگ تاں، مات لوگ ٹکیت توار جت کہ پادئے کہ لشکر بازار ءَ مان رتکگ، آھاں گُشاد گشاد لالا ءُ لالائے سنگت وتی توپک کتار زرت دیم پہ بازار ءِ دراجی ءَ رھادگ گپتاں، ءُ ماتی ءَ ھماھانی دو کتاب دست ات دیم پہ ما اتک، من ماتی جست کُت اما زاناں لشکر لالائے ءُ آئی سنگت ءَ چی کناں تو پاد کُتگ راہ داتگ انت، اے کتاب تو چیا آورتگ انت گوں. ماتی پسو دات لشکر مئے ھون ئے تُنیگ انت مئے چکاں ھر کجا بگندیت بارت جنت چگل داں، من گُشت کتاب ھم بارت، گُشتی ھو کتاب ھم آئی دژمن انت، اشاں بگندیت کُڈکاں گوں کتاباں مانداریت، ھمے کتاب انت کہ مئے چکاں تچکیں راہ پیشدار انت، ھک ئے توار چست کن انت. اے کتاب پہ لشکر ءَ تاوان انت کہ اشانی تھا راستی نبشتہ انت، تئی لالا پہ آھاں تاوان انت کہ ھمے کتاباں وانیت. ماتی لالا ءِ سنگت ءِ کتاب چیر دات انت ءُ ساھت رند تیرانی توار بندات بوت کسانیں ساھت تاں تیر برجاہ تاں پدا ھاموشی بوت. ھر کسی چُک چہ گس دراتکگ تاں واتر نبوتگ تاں آء وڈ وڈا جیڑگ اتاں، کس زانگ نہ انت کہ کئے انت کہ مرچی لشکر تیرانی دیمپانی بیتگ ءُ باریں رکیتگ یا ناں. ھمے وڈ ما ھم لالائے ودار تاں ساھگ تریت روچ نیمروچ بیت ، لشکر چہ بازار دراتک ءُ ھمے دمان ءَ بازار ھال شنگ اِت کہ لشکر ئے تیرانی دیمپان بوتگیں ناکو شمبے ءِ چُک بیتگ، گوں لشکر ءَ جنگ ئے داتگ ءُ شھید بوتگ، لشکر ءَ بازیں مردم دزگیر کتگ گوں وت برتگ. مگرب کزا بوت لالا ھم گوں سنگت اتک لوگ ءَ سر بوت من شُتاں دیم پہ لالائے لوگ ءَ من گُشت لالا ناکو شمبئے چُک لشکر ءَ جتگ شھید کتگ، بازار ئے دگے مردم اِش ھم برتگ گوں. لالا گُشت ھمے دژمن ئے پروش دئیگ ءَ دژمن چہ ادا درکنگ ءِ ھاتر ءَ گلینگ ھاتر ءَ اے تُپنگ بڈا انت.

لشکر ناکو شمبے ئے ھوں دژمن بیتگ؟ ھو اے مئے درستانی دژمن انت. سرجمیں بلوچ راج ءِ دژمن اِنت اے نلوٹیت ما بلوچ ھست بہ ایں او اے زمین واجہ بہ بئیں، آ لوٹیت من ادے دراھیں بلوچاں گار کناں ءُ اے زمین واجہ بہ باں، مرچی ناکو شمبے ءِ چُک جتگ شھید کُتگ اے زالماں زوراکی اشانی کار اِنت، اے زالم ئے زوراکی روچ پہ روچ گیش بوھان انت ـاشانی دیما اوشتگ ءِ ھاترا اشاں گوں جنگ دئیگ چہ سرزمین سرا گلینگ ئے ھاترا اے توپک بڈا کُتگ. گندے تو جُست کُت اے وکشی کہ انت، دیمے سنگت ھم کندگ ءَ لگیت لالا ءَ گُشت اے وکشی نہ انت اے یاگی اِنت اے سرمچار اِنت مئے ماتیں سرزمین ئے رکینگ ءِ ھاتر ءَ باگی بوتگ تئی باندات ءِ رژناہ کنگ ءِ واستہ ترا نوکیں زند ءِ بکشائیگ ھاتر ءَ وتی سرجمیں وشی بیھال کُتگ ءُ ھر وڈیں سکی ءُ سوری سگگ ءَ اِنت. لالا یاگی کسہ آران ات گُشے لوگ رژناہ بوھان بوت دگے زیبائی ءِ اتک. من جست گپت لالا زاناں ماتیں سرڈگار ئے رکینگ زمہ واری زاناں بس ھمیشی کوپگان انت؟ گُشتی ناں اے تھنا نہ انت دگے ھزاراں ماتانی بچ کوھاں وپتگ انت، پہ ماتیں سرڈگار ءَ جنگ ءَ اَنت. ساھت ئے پد لالا ءَ شام آرت شام کُت سنگت ءَ گُشت نوں مارا جُنزگی اِنت دیم پہ منزل ءَ، آ دیم پہ وتی منزل رھادگ بوتاں، آھانی رؤگ ءَ گُشے لوگ ابیتک بیت ءُ من پہ ھماھاں وداریگ۔

کد کدی بیت کد ھما باندات من ھما باندات ئے وداریگ آں.

من چوش جیڑاں

شے بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

بیست ءُ یکمی کرن ءَ ما چنچُک بزگ ایں،مارا کس ءَ سما نہ انت کہ اے دور ءَ اوں انسان ءُ آئی ءِ زند اے رنگ ءَ بیت کت کنت۔

مئے ھلک انگت ءَ جنگلے۔

مے میتگ ءَ کسے سھب ءَ واب ءَ پاد کیت،تا جیڑ اِیت سر ءَ کُجا بکش آں۔

آ کہ استے پریشان بیت وتی اے سھب ءَ سارینگے سھبانی وڑ ءَ گند اِیت،آئی ءِ وجہ ایش انت کہ ھلک پھک ءَ ویران اِنت،مردم نیست،ناں چُشیں ھاسیں دزگٹی نانکہ شریں لائبریری یے کہ آ بروت ھمود ءَ چیزے در بہ بارت ءُ نہ دگے کار ءُ روزگارے ھست ءُ ناں دندایے۔

بزاں ھچ نہ بیگ ءِ سبب ءَ آ نوجوان مایوس بیت ءُ چپ چاگرد ءَ چارگ ءَ لگّ اِیت تا آ گند اِیت ھوٹل ءِ ءُ ساکی ءِ چوں رونک اِنت،دُراھیں سنگت ئِے ھمود ءَ نشتگ اَنت،چرس ءُ تریاک چو پُدنی ءَ ڈبی بھا بیت اِنت،اے میتگ ءَ ما نشتگ ایں اِد ءَ ناں شریں وانگجاھے ھست ءُ ناں شریں نادارھجاھے (ھسپتال)ھست،ناں شریں ڈاکٹرے،بزاں بژن بیت کہ بیست ءُ یکمی کرن ءِ اے نوکیں دور ءَ مئے زالبول زھگ ماسی ءِ وھد ءَ بیران بنت،بژن ءِ گپ انت مئے گْونڈو چہ اپینڈکس ءَ بیران بنت،وھدے کہ اے گْونڈ ءِ نادراھی ءِ اِلاج آ دگہ مُلک ءُ ھلکاں گونڈ گونڈیں لوگانی دپی کلینک ءَ بیا اَنت،اینچُک مسیبت ءُ تکلیپ گندگ ءَ پد مئے گونڈو ءِ ھزار درد ھزار گم دل ءُ چم ءَ زور اِیت در کیت پہ کوئٹہ ءِ وڑیں شھری ءَ پہ وانگ ءَ پہ زانگ ءَ،شھر ءَ کیت ھمے گونڈو آ درست چہ میڈیکل ءَ ترجیہ دنت۔آ وتی یازدہ ءُ دوازدہ ءِ سبجیکٹ ءَ بائیلوجی کنت،ایف ایس سی ءَ پد میڈیکل انٹری ٹیسٹ ءِ تیاری ءَ کنت اے وھد ءَ بازیں واندگی سنگتے آیارا مایوس کنت گُش اِیت” کہ مئے ھلک ءِ مردم ابید ءِ میڈیکل ءَ دگہ ھچ پہ وت ءَ نہ گند اَنت ۔

من سر پد باں کہ اے نودربر ھمے گُھار ءَ گند اِیت کہ چِلگی ءِ وھد ءَ بیران بیت۔یا ھما گونڈو ءَ گند اِیت کہ چہ اپینڈکس ءِ درد ءَ بیران کُت،گڑا آ نودربر ءِ واھگ ءِ یک اُبے پاد کیت کہ من یک شریں ڈاکٹرے جوڑ بہ باںءُ پہ وتی ھلک ءِ مردماں دردے وارت بہ کناں۔

مئے بزگیں مھلوک چنچُک بزگ انت،اے درد ءَ تھنا ھما گونڈو مار اِت کنت کہ شپ ءِ نیم ءَ آئی ءِ بلُّک ءَ دردے گیپت ءُ آ سجھیں شپ سر سر جنت آئی ءَ را ڈاکٹر ءُ درمانے دست نہ کپ اِیت آ ساھت ءَ اے جیڑ اِیت ٹوھیں جیڑھے۔
اے گپ ءَ واجہ ءُ ھاکم سرپد بہ بنت کہ اے زند اے وڑ ءَ گوازینگ ءَ گران اِنت،ما چم ء وت وتی راج ءَ اے وڑ ءَ بزگی ءَ دیست کُت نہ کن ایں۔

اے گپ یک کوزہ ءَ ءُ زورکے ءَ پھمگ لوٹ اِیت۔

من ھمے واجہ ءُ متبر ءُ واک ءُ اِکتیار داراں گوشگ لوٹاں کہ چہ میتگے ءَ در اتکگ اِت پہ شھر ءَ وانگ ءَ ھمے گونڈو چنچُک بزگ اِنت۔

اے کسہ ءَ گوش بیدار واجکار۔۔

۔۔ واک دار ۔۔۔ شھر ءَ اتکگ وانگ ءَ چنچُک بزگ اِنت ءُ نشتگ کراھی کمرھے ءَ ۔ پت ئِے لچکاری کنت۔۔۔۔مات ئِے گُد دوچی کنت بچ ءَ را دنت وانگ ءَ کہ بلکیں وان اِیت منی سریگ ءَ نوک کنت،بڈ ءَ کنت پت ءَ پیرین ءَ ۔نو ھمے کراھی کمرہ چنچُک تابان اِنت۔برے آپ نیست برے گیس نیست برے لین نیست ءُ ناں دگہ لائبریری یے ،ناں پنجاب ءِ وڑ ءَ روڑانی سر ءَ وائی پائی یے کہ چیزے در بہ بارت۔آمدام بس ءِ پشت ءَ درنجُک اِنت کلاس ءَ روت ءُ ناں گند اِیت شریں سبارگے،ھزار تکلیپ ءَ پد روت وتی ھلک ءَ دنت وتی چکاس ءَ پد ءَ دیم پہ شال ءَ واتر بیت ءُ گم کنت کہ باریں رزلٹ چون بیت کہ بید ءِ شریں لمبراں اد ءَ وَ کار شر نہ بیت ۔

بندات بیت نو بی ایم سی ءِ ٹیسٹ ءِ تیاری ءَ۔تا شش ماہ ءَ وت ءَ تابان کنت،ڈاکٹر منھوج ءِ گْور ءَ ۔برے نماز کنت برے دوا کنت ءُ دُراھیں ڈوکِس ءَ منھوج ءِ ھپز کنت،شپ ءَ واب ءَ ھم جیوڑ اِیت ءُ ایچ ٹو ءُ پائینل کوڈ کنت۔۔۔

نو ٹیسٹ ءِ روچ ءَ روت ٹیسٹ سنٹر ءَ تا گند اِت نُھ ھزار مردم ءَ،دل ئِے کپ اِیت،اے نُھ ھزار کس چہ مئے ھلک ءَ پہ وانگ ءَ دراتکگ اَنت ،من ھمے پنجاب ءِ سیل چاروک، تنز جنوک،پتوا دیوک ءُ ھما سھاپی کہ ھچبر شھارک ءُ سامی ءِ نام اِش نہ کتگ،بلوچ ءَ بلوچی گُش اِیت کہ اے بلوچی ءَ وانگ ءِ شوک نیست،اشانی شوک ءُ دوستی بس گو تُپنگ ءَ انت،برے برے میر ءُ سردارانی بڈ ءَ کپ اَنت کہ میر ءُ سردار ایشی ءَ وانگ ءَ نیل اَنت۔۔۔

گُڑا اے چار ءُ پنچ ھزاریں مردم چہ کُجا اتکگ اَنت؟

برمہ یا چہ پلستین ءَ۔در اسل تو وتی آکاھانی ناکامی ءُ زلم ءَ چیر دیگ لوٹ ئے ،پمیشکا مارا روچے بُھتامے جن ئے، سبر دیم ءَ گوش بیدار، نُھ ھمے نُھ ھزاریں نودربراں چہ نُھ ءُ شَش ءِ درکیت ءُ روت بی ایم سی ءَ ، بوشت کمو ترا تئی ھکیکت ءَ گوشاں،ھکیکت ایش اِنت تو اے نُھ ھزاریں بلوچ نودربراں کہ گند ئے تا تئی چم در کاینت،ترا برداش نہ بیت،تئی جبین ءَ آس روک بیت،پمیشکا تو رھگوزی نودربراں برے برے گر ئے ءُ جست گر ئے کہ شما آکر چے کنگ لوٹ اِت؟

شما وتی ھلک یل کُتگ اد ءَ اتکگ اِت مزنیں کچی ءَ وانگ ءَ۔۔ھکیکت ایش اِنت کہ ترا چیزے ناں چیزے یا تُرسگ ءَ اِنت۔۔
دلگوش واجکار !

ما پہ اِلم ءَ تلوسین ءُ تُنّی ئیں،تئی پنجاب ءَ اے وڑیں تالیم دمک دمکاں دست کپ اِیت،بلے ما ھشت سد ءُ بنجاہ کلو میٹر پند بُر اِتگ دور اتکگ ایں شھر ءَ پہ وانگ ءَ،کساس کن مارا بچار ما چنچو بزگ ایں۔۔۔
بیا پد ءَ دیم پہ کسہ ءَ رو ایں!

ھما چار ءُ پنچیں نودربر اتک اَنت نی بی ایم سی ءَ ھزار مُشکل ءُ ھزار سکی ءَ پد۔۔۔نی اود ءَ سے ماہ کلاس گِر اَنت۔۔۔
سے ماہ ءَ ما دگانی( روڈانی) سر ءَ وپتگ اَنت ءُ سے ماہ لٹ ءُ کُٹ ماں تھانہ ءَ۔۔۔برے نا اھل، پروپیسرانی دمکی ءُ انا پرستی ءِ سبب ءَ وت کُشی کن اَنت،برے اے دھشتگرد بنت لاپتہ بہ ینت۔۔۔

جست گوں چہ تو ایش اِنت کہ زاناں مارا وانگ ءُ زانگ ءِ ھک نیست، چے ءَ بے مکسد ءَ مئے سر ءَ زلم کن ئے،چے ءَ مارا جبر ءُ تَشدد ءِ نشانگ ءَ کن ئے، چے ءَ مئے دست ءِ کلم ءَ پچگر ئے،چے ءَ مئے کتاب ءَ دِر اِت ءُ دور دے ئے،تئی چماں ما انسان ایں اگاں ناں،یک نیمگے مارا لٹ ءُ کُٹ کن ئے ءُ دومی نیمگ ءَ وت ءَ پارسا کن ئے،اے یک وڑیں مناپکی یے نہ انت؟
تو مئے ساھگ ءَ سارتیں آپے مان مہ بَے روچ ترا پیلاش اِیت۔۔۔

اے زند پہ چُشی ءَ گوازنگ ءَ سک گران انت۔۔۔
تو ھما چماں آ دگر ءَ چار ئے مارا ھم بچار کہ مئے گْور ءَ تھنا جُست پش کپتگ اَنت۔۔۔۔
روان انت ۔۔۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

من چاکر اِت آں ءُ آ سلاھدین اَت

نبشتہ: اِمُل بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

من کسھے اِت آں ءُ گوات ءِ باھوٹ اِت آں ، بگندئے من ءَ ھرکس ءَ وانگ لوٹ اِت، سرپد کسے بوت یا اناں، بلے جھد ھرکس ءَ منی وانگ ءِ کت ، چونائیگا زندگی اوں کسھے، من ھمے ھاتر ءَ کسھے اِت آں کہ منی زند تھنا روچ ءِ رژنائی ءَ میتگ ءِ دمکانی شپ ھیالاں ءُ گندلانی باھوٹ اَت۔

اے آسر بوت ، ھلاس بوت، بے مانا بوت، گنگ بوت ، بے توار بوت، بس گڈّی ءَ ساہ ئِے دات، ساہ ئِے بلکیں نہ دات ساہ ئِے کشگ بوت۔
ھاموشیں چاگرد ءَ وتی ھاموشی نہ پروشت کس ءَ ھچ ھم نہ گشت ، منی مرگ ءَ ابید منی مات ءُ گھاراں اے جھان ءَ کس ءَ ارس نہ ریتک ، بس ھاموشیں جھان ءَ ندارہ چار اِت ، ھما پیم ءَ ندارہ کت کہ منی زند ءَ ندارہ کنگ ءَ اِت اَنت ،من روچ ءَ میتگ ءِ دمکاں وتی شوھاز ءَ درکپت آں، میتگ ءِ مردم من ءَ وتی لیبو سرپد بوتگ اِت اَنت،ھرکس ءَ گوں من لیب کت سرجمیں ھاموشیں مردمانی ھاموشی ءِ پروشگ ءِ من جھد ھم کت ، بلے اے میتگ ءَ سرجمیں گنگ ءُ بے تواریں کوراں ھنکیں کتگ ات،بس ھمینچک ءَ کسہ ءَ ساہ دات ، بے تواری ءَ ھلاس بوت ۔

گڈّی روچ ءَ منی دیم ءَ ایریں منی میت من ءَ گوْانک جَنَگ ءَ اَت، بلے دستانی وس شتگ اِت اَنت ، میتگ ءَ گنْگ ءُ کرّاں جاگہ کتگ اَت ، منی میت کوکار کنگ ءَ اَت، بیا اِت من ءَ شود ءِ سر ءَ بر اِت، من وت وتی میّت ءَ چست کرت نہ کت ، ناں کہ من ءَ انچو واک ھست اَت کہ من وتی جند ءِ میت ءَ بڈّ ءَ بہ کن آں ۔

تھاریں کوٹی ءِ پچیں دریگ ءَ ڈن ندارہ سک باز زیبدار اَت، بلے من نشتگ اِت آں ءُ وتی جند ءِ میّت ءَ ندارگ کنگ اِت آں، منی دیم ءَ پچیں دروازگ ءِ پردہ ءَ گوات پہ نازے ناچ دیگ ءَ اَت ءُ من ءَ گوات الوت کنگ ءَ ات ءُ سلہ جنگ ءَ اَت بیا من ءَ امباز بہ کن ، بلے منی دست ءُ پاداں منی ھمراھی یل داتگ اَت، بس من وتی جند ءِ دیم ءَ ایریں میّت ءَ ندارہ ءَ کنگ ءَ اِت آں۔

منی نک چوں تلار ءَ ھشک اَت، منی دیم ءَ ایریں مٹکا اوں من ءَ گوانک جنگ ءَ ات کہ ما تئی ودار ءَ نشتگ ایں ، بیا، بلے من وتی جند ءِ میّت یل دات نہ کت، بس ودار ءَ نشتگ اِت آں بلکیں کسے بئیت ءُ منی میّت ءَ چست بہ کنت ءُ شود ءِ سر ءِ بہ بارت ءُ منی اے ودار ھلاس بہ بیت۔
دروازگ ءِ دپ ءِ پردہ ءَ گوات پہ نازے انگت ناچ دیگ ءَ ات ، کوٹی ءِ دریگاں ءَ چہ روچ ءِ رژنائی ھلاس بوان اَت ءُ سرجمیں کوٹی ءَ شپ ءِ تھاری وتی امبازاں زورگ ءَ اَت ءُ ماہ ءِ ماھکانی اوں چہ کوٹی ءِ دریگاں آھگ ءُ کوٹی ءَ سر بوگ ءَ نہ اَت ءُ کوٹی ءِ کش ءَ ھمساھگانی لوگ ءَ ماھکانی پمن سر بوگ ءَ نیلگ ءَ ات۔

سرجمیں کسہ آھستہ آھستہ ھلاس بوتگ اِت اَنت ءُ من گوں وتی جند ءِ میت ءَ اے کوٹی ءِ باھوٹ ات آں .

کسھانی تہ ءَ کسہ رُد ایت، اے کسہ ءَ کوٹی من ءُ منی میت ، دگہ اوں منی پیمیں انسانے کوٹی ءِ تہ ءَ منی پیم ءَ وتی میت ءَ ندارہ کنگ ءَ اَت کسہ دوئینانی یک اِت اَنت ۔

منی چم پد ءَ دروازگ ءِ پردہ ءَ کپت پردہ ءَ انگت گوات ناچ دیگ ءَ ات ءُ گوات نوں الوت ءِ بدل ءَ کوکار کنگ ءَ اَت ءُ من ءَ گشگ ءَ اَت ،بیا من ءَ امباز بہ کن ، دست گیش لرزگ ءَ اِت اَنت، جان ءِ وس ءُ واک گیشتر ھلاس بوتگ اِت اَنت ، بلے اے گوات من ءَ گیشتر سکین دیگ ءَ اَت بیا من ءَ امباز بہ کن ۔ من کمے ھمت کت پاد اتکاں ءُ دروازگ ءِ دپ ءَ سر بوت آں، چَک ترینت ءُ چم پد ءَ منی کوٹی ءِ تہ ءَ ایریں منی میت ءَ کپت، کہ گوں ھاموشی ءَ کوٹی ءِ باھوت اَت، من دومی نیمگ ءَ چک تر اینت منی کوٹی ءِ تہ ءِ ھمراہ اوں منی کر ءَ اشتاتگ اَت ءُ آ اوں اے وھد ءَ وتی میت ءَ ندارہ کنگ ءَ اَت، آئی ءِ میت ءِ سر ءَ واہ ءُ زاری کوکار اَت، منی میت ھاموشی ءَ کوٹی ءِ باھوٹ اَت۔

ما دوئیں یکیں راہ ءِ مساپر اِت ایں ۔

بلے من چاکر ات آں ءُ آ سلاھدّین ات۔۔۔۔۔

جوّرکان

نبشتکار: جورکان بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

جوّرکان چو مُدامی وڑ ءَ مرچی ھم لوگ ءَ بے وھد اتک ، پت ءِ چم ئِے کپت اَنت داں جوّرکان اِنت گُڑا پت ءِ کوکار ءُ ھبر شرو کہ من ترا رودینت ، ترا وانینت بلے تو انگت نہ بُوت ئے .

جوّرکان ءَ پت ءِ گپ گوش نداشت اَنت ءُ سر جھل کُت وتی بان ءَ پُترت. پیریں مات نشتگ اَت ءُ جوّرکان اتک گون پیریں ماتی ءَ ھبر ءَ لَگ اِت” من زاناں پت چے کتگ ، انچوش کہ من ءَ گندیت گُش ئے سوچن ئِے لَگ ایت،کس نہ گُش اِیت من آئی ءِ ھکّی ئیں چُکاں ، پورہ من چُکوانے آں، پد ءَ چو گونڈیں چُکّ ءَ من ءَ ھر جاہ گندیت زھر گیپت ءُ ھبر دنت،مھراب ھم چُکّ اِنت ئِے ،بلے آ ھرچی بہ کنت ھچّ ئِے نہ گُش اِیت ،زرّ ئِے دنت، سامان گیپت ءُ دنت ئِے، درست ئِے دنت، بلے یک روچے من ءَ یک چیزے اوں نہ دنت ءُ من چہ مھراب ءَ مستراں ، کم چہ کم من ءَ دپی جُستے وَ بہ کنت، بِلّے من نابودے آں ، بے کارے آں بَلے آئی ءِ چُکاں ۔

جوّرکان مدام دلاپ اَت گوں پت ءِ ھمک روچی کوکار ءُ ھبراں کُشتگ اَت ، بزگیں جوّرکان چو چورھیں چُک ءَ مدام بازار ءَ ویل اَت ، لوگ ءَ پت ئِے نیلیت نندگ ءَ ءُ پت ءَ مھراب ءَ پرپٹے گپتگ ءُ داتگ پہ سواری ، کیسگ ئِے زرّ ءَ پُر اَنت ، ھر روچ وڑ وڑیں سامان ئِے گوں ، پرپٹ ئِے گوں، برے جاگھے ءَ گوں سنگتاں ویل اِنت.

جوّرکان ءَ یک ءُ دو رَند مھراب ءَ گُشتگ کہ اے بے سریں بچکانی ھمراھداری ءَ مکن، اے ھمک بیگاہ ڈنانّی سر ءَ نند اَنت چرس کش اَنت ءُ دگہ نشہ کن اَنت، بلے مھراب ءَ بھ گپ گوش نداشت ءُ گوں سنگتاں شت. مرچی کہ جورکان چو گشت گُڑا مھراب ءَ زھر گپت ءُ گُشت” من وتی مستر وت آں ءُ تو نہ ئے.

جوّرکان ءَ ھچ نہ گشت، سر جھل کت ءُ شت ۔

وھدے کہ آ لوگ ءَ اتک داں ڈارک وتی بان ءَ شت ءُ وپت ، دمانے رند پت ئِے اتک ءُ شرو بوت” تو چی ءَ مھراب ءَ چو گُشتگ کہ سنگتانی ھمراہ مہ بو ءُ مہ چکر ، تو یکبرے وت ءَ بچار کہ تو وت نزانئے من چی ءَ زندگاں ، زاناں اللہ ءَ ترا پیدک کتگ کہ ور ءُ وپس ، دگہ ھچ کار مہ کن ءُ یک کارے ءَ گون مہ کپ؟

پت کوکار اَت ءُ جوّرکان ءَ چہ پاٹ ءِ سر ءَ کتابے دست ءَ کُت ءُ چہ لوگ ءَ دراتک ءُ دیم پہ سنگتے لوگ ءَ شت. چوناھیگا جوّرکان ھمک بیگاہ ءَ وتی سنگت ءِ لوگ ءَ روت ءُ ھمود ءَ نند اِیت ءُ گوں وتی سنگت ءَبوھد ءَ گوازین اِیت ، برے گوں بلوچی کتاباں، برے گوں دنیائی گپاں.

جوّرکان کہ شُت گڑا پت ھم لوگانی دیم ءَ روان بوت ،پَلّ ءَ نرونڈاں بوت کہ اے پمن چُکے نہ بوت، نہ ونت ئِے ءُ نہ کار ءُ روزگارے کنت، من نزاناں اشی ءَ چوں بکناں، اے ھچ وتی گم ءَ نہ اِنت ۔۔

ھمے گپانی تہ ءَ مھراب ھم رس اِت ءُ گُشت ئِے ” ابّا تو سوچ اے جوّرکان ءَ ،بیا من تئی چاہ آورتگ اَنت، چاھے ور ءُ من ءَ زرّے بدئے من رواں. پت اتک ءُ چاہ ایریچگ ءَ کہ لھتیں تیراں توار کُت. مھراب ھم چو آگور اَت ءُ گُشت ئِے “ابا تیرانی توار نزیک ءَ اِنت ، ھمے گپ ءَ گون مھراب ءُ پت زوت زوت پاد اتک اَنت ءُ پَلّ ءِ دروازگ ءِ دپ ءَ وت ءَ را سر اِش کُت .
مھراب ءِ دپ ءَ دراتک پووووووو ابا انچو پوجی !

بازیں مردمے دراتکگ اَت ءُ چارگ ءَ اَت، بازینے وتی پسیلانی سر ءَ چہ سرُک دیگ ءَ اَت ، لھتیں مردم ھمے نزیک ءَ اوشتاتگ اَت کہ پت ءُ مھراب ھم شت اَنت ءُ ھمیشانی گوں کرّ ءَ اوشتات اَنت.

مھراب ءَ چہ ھمیشاں جُست کت” چے بوتگ کہ انچو پوجی میتگ ءَ مان ریتکگ ھیر اِنت؟

ھمد ءَ اوشتاتگیں یک مردے ءَ پسّو دات” انچو گُشگ اِنت کہ کریم ءِ لوگ ءَ سِلاہ بندیں گَلے ءِ لھتیں مردم اتکگ ءُ یک شوم روچے ءَ زاناں دژمن ھال داتگ کہ لھتیں اے وڑیں سِلاہ بندیں مردم اتکگ، اللہ چہ بُرز ءَ ھمے شوم روچ ءَ بجنات ،انو کریم ءِ لوگ ءِ چاریں نیمگ انگر اِنت ، ھُدا وت ھیر بکنت، مرد ھمے گپ ءَ اَت کہ تیرانی توار شرو بوت اَنت ، دُرستیں مردم ھر یکے بہ تچ پہ وتی لوگاں ، سرجمیں ھلک ءِ مردم پریشان اِت اَنت ءُ زھگ ءُ زالبول دُرست دُوا کنگ ءَ اِت اَنت کہ اللہ مئے سرمچارانی پھریزگ ءَ بہ کنت، کسے چہ وتی لوگ ءَ دراتک کنگ ءَ نہ اَت ءُ ھرکس کہ ڈنّ ءَ اَت وت ءَ جاھے ءَ سر ئِے کتگ اَت.

پتّ ءَ چَک بہ مھراب ترینت ءُ گُشت” ابّا تئی گاروٹیں جوّرکان گار اِنت ،اے بے سُد ءِ دپ باریں کجا پچ اِنت ؟
مھراب گش ئے پہ برات ءَ چو پریشان اَت ءُ چہ پِت ءَ جست ئِے کت” ابّا ! کریم ءِ لوگ ءَ چنچو سرمچار بنت ؟
پت ءَ پسو دات ” اللہ بزانت منی چُک ، اللہ وت اشانی پھریز ءَ بہ کنت، اے جنگ باریں کجا سر کَش اِیت.
مھراب ءَ پد ءَ جُست کت” ابّا کریم زاناں ھمے سِلاہ بندانی مردم اِنت ؟
پت ءَ پسّہ دات “ھو انچو گش اَنت، بلے اے کریم ءَ دیر اِنت کہ اد ءَ نہ بوتگ، ھمانگو کوہ ءَ بوتگ ۔
مھراب ” ابّا اشاں بلے شاباش اِنت، اے کوہ ءَ چوں نند اَنت ؟

پت “ھو منی چُک اے مئے واستا جنگ ءَ اَنت ،وتی زمین ءُ زبان ءِ رکینگ ءِ واستا جُھد ءَ اَنت ، مئے وڑیں مُردگ زمیر نہ اَنت کہ مارا ھچ سُد پِر نیست ، چو دلوتانی پیم ءَ زندگ اِیں، داں مِریں. پت ءِ ھمے گپاں مھراب اش کنگ ءَ اَت داں لوگ ءَ اتک اَنت ءُ پت ءَ پد ءَ گُشت ” بلے اے کمبھتیں جوّرکان گار اِنت، پوجی ئِے مہ گیپت ءُ پہ لَٹ ءِ مہ جنت ءُ بے سُد ءَ مہ کُشیت.

اے مگرب گْوست، شپ ءِ دومی پاس اَت کہ تیرانی تواراں سرجمیں جھان بَڈ ءَ اَت ، بس کنگ ءِ نام اِش نہ زانت ، آ کر شپ ءِ سئے ءِ ساھت ءَ جنگ ءَ داشت ، سُھب کہ بوت بازار ءِ مردم درست بے واب بیتگ داں اتک اَنت ءُ یک جاہ بوت اَنت، بلے ھچ ھال نیستگ اَت کہ چنچو جَنَگ بیتگ ءُ چنچو ٹپّی اِنت ، کس نزانت کہ کے کے اَنت، ھرکس بس دُوا کنگ ءَ اِت کہ اللہ اشاں چہ ناشرانی دست ءَ بہ پھریز . درستیں بازار ءِ مردم مُچ اِت اَنت، یکے روت یکے کیت ، ھرکس ءَ دگہ دگہ ھالے گون اَت ، دیراں پد دو پرپٹ اتک ھمے میتگ ءِ مردمانی کر ءَ اوشتات ءُ گشت ئِے کریم گوں سَے سنگت ءَ شھید بوتگ ، اے سنگتانی تہ ءَ دو سنگت دگہ ھندیگ اَنت، چہ مئے بازار ءَ ھم یک سنگتے شھید کنگ بیتگ کہ نامے جوّرکان اِنت ۔۔۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

داھُدا

نبشتہ کار: شئے اے کے زامرانی

دی بلوچستان پوسٹ

داھُدا دِیریں مُدّت یے ءَ پد وتی ڈیھ ءَ واتر بوت مزن شہر ءِ بالی پٹ ءَ ایر آیگ ءَ پد آھی گوں بالی پٹ ءِ پژمردہ دیم ءِ مردماں ڈیک وارت گُشے آہی ءَ چو بیم ناکِین دُز ءِ پیما چارگ ءَ تاں داھُدا زوت زوت ءَ چہ سامان جاھ ءَ وتی بیگ ءُ گنتڈی ٹالی ءَ کت انت ءُ دیم پہ گاڑیانی اُوشت جاہ ءَ شت کہ ٹیکسی ءِ باڑہ بِکنت اُو دیم پہ ہوٹل ءَ بُروت ٹیکسی ءِ گِپت ءِ اُو دیم پہ ہوٹل ءَ رَھادگ بوت، ہوٹل ءِ سر بوگا شش ءُ ھپت جاھ ءَ مزن شہر ءِ پولوس ءَ دگّ ءِ سرا داشت پٹ  ءُ پول کت ءُ جُست پرس گپت کہ
” ہاں جی کدھر سے آ رہے ہو کدھر جا رہے ہو”

داھُدا مسکین دِلاپ اَت کہ اے شُومّ ءِ پولوس منا دیگا گپچلّی ءَ دور مہ دیَنت چیاکہ آھی مدام ایش کتگ ات کہ اے مزن شہر ءِ پولوس مُپت ءُ ناھق مردماں گرنت ءُ برنت. تا وتی چاھ ءُ پان ءِ زراں پچ مہ گرنت بزاں تاں دو سے سد گوش بن ءِ  نہ دیئے یلا نہ کن انت.

داھُدا پہ لپرزگ ادا اودا کت تا پولوس ءَ  وتی سدی گپت او یلہ اش دات اے کزا ءَ چہ وا چُٹ اِت ءُ ہوٹل ءَ سر بوت.
ہوٹل ءَ یک شپ ءِ جلّگ ءَ پد دیم پہ وتی ماتیں دیار ءُ بنکی میتگ ءَ  رَھادگ بوت ،بس ءَ ٹکٹ ءِ گپت ءِ دیم پا وت. نو دل ءَ سک گَل ءَ بال ات کہ من وتی ھنکین ءَ روگایاں اودا من ءَ کس تُت ءُ کچ نہ کنت کس منا نگشیت کہ”
کدھر سے آ رہے ہو یا کدھر جا رہے ہو”

اے جست ءَ نہ کن انت دل ءِ سیر ءَ وتی ھلک ءُ دیار ءُ کوہ کوچگ آں چکرّاں گرداں سیل کناں کوہنیں یات آں وتارا پِریناں.
ھمئے ھیالان گوں دل ءَ تاھیر دئیگا اِت کہ بس تچکین راھ یے ءَ روگ ءَ ات او دگّ ءِ سرا داشتے، داھُدا ءَ کہ چم چست کت انت تاں مزن دپ ءُ دیمیں مرد ءِ کلاہ ءُ سلاھ بند انت بس ءَ لِک بوت او مردماں یک پہ یک ءَ  جُست کنان انت او چاران انت داھُدا وتی سِیٹ سرا پاد پادے سرا کتگ ءُ نشتگ کہ تاں کُلاھی داھُدا ءِ کرا اتک او سر بوت

“ہاں جی کدھر جارہے ہو”
داھدا ابکّہ بوت کہ اے نو اپو کئے بوت بس اش داشتگ ءُ اے تچکین راھ سرا مئے جند ءِ ڈیھ ءَ مارا جست ءُ پرس ءَ انت کہ کجا روگائے پدا دیگا زبانے ءَ بلے پدا دل ءِ ھیال کت کہ ھچ نگش ءِ نِگبھتین داھُدا کہ اے تقریباََ ھِمیش انت کہ ءَ مردم ءَ بر انت چٹ گار ءُ بیگواہ کن انت انگہ پہ شِھم بو او گپ کن.

پدا گوں وتی گلابی یں اردو  ءَ پسّوئ دات کہ من وتی لوگ ءَ  روگایاں میاری نہاں کہ زبان دیگرے زمین جندے بلے صاحب ءِ پسہ دئیگی انت۔
کلاھی : تمہارا گھر کدھر ہے؟
داھُدا: بلوچ آباد ءَ
کلاھی: یہ بلوچ آباد کدھر ہے؟
داھُدا: بلوچ آباد میروی ءِ ھلک سے کمو دیما۔۔۔۔۔۔
کلاھی ءَ وتی جست کتگ انت داھُدا وتی پسہ دات انت داھُدا دل ءَ جیڑگا ات اے چونیں مُسیبَت ءِ بوت کہ منی سر ءُ بھت ءَ کپت. جلدی جان بوچُٹیت لوگ ءَ سر بہ باں داھُدا نزانت کہ اے راھ روگا انگت دگہ دھ جاگہ ھمے مُسیبَت اُوشتاگ انت  ءُ ھمے یکے جُست ءَ کن انت، جاھ ءِ کارڈ  ءُ جاھ ءِ نام ءِ جست ءُ پد ءَ داں کہ لوگ ءَ سر بے باں.
بس چداں رھادگ گِپت دیم پہ وتی منزل ءَ بلے داھُدا نوں چہ ھیشتُم ءَ شتگ ات کہ من چے کزائی ءَ کپتگاں دل ءَ جیڈتگ تے کہ وتی ڈیھ ءَ روان کمو آسودگ ءُ آرام بان ءُ واتر پدا درانڈیھ ءَ وتی کار و روزگار ءَ روان بلے ادا درستین وشی ءُ آسراتی آسر بوتگ تنت کہ ہرچ دو گام ءِ سرا درآمداں کوٹ ءُ  کلات بستگ پونچ ءُ کتار انت جندے زمین ءَ من چو درآمدہ ءَ یاں من بے بس ءُ بے آسرا یاں ھچ ھبر کت نکناں کہ شما کے یت ءُ چونین یت کہ منا اے جستاں کنگائیت شما چونیں یت ادا نشتگے شمارا چے مجبوری ءَ گپتگ ادا کوٹ ءُ کلات بستگ ءُ  جاہ منندے.

بلے ھچ گشگ نہ بنت داھُدا دل ءَ جیڑگایت کہ پہ ھدائی بچار وتی موکّل آں پہ آسودگی لوگ ءَ بگوازین او واتر کن کہ پہ ترا ادا ھچ وشی ءِ بام نہ بلیت آیگ ءَ پیسر تو دل ءَ وشیانی کلات بستگ گل ءَ بال تے کہ من موکلّاں روان سنگت ءُ گردگ، پاٹی ءُ پکنک کناں گوں سنگتان اَوار گردان ءُ سیل کناں بلے ادا تئی جند ءہلوگ ءَ تئی بادشاہی ہلاس انت تئی لوگ دپ ءَ ھمئے کلاھی و سلاھی اوشتوک انت ترا جندے لوگ ءِ روگ ءَ اوں چہ امیش آں اجازت درکارنت ، بیزاری کن کوھی سُہر چم ءِ تو نہے کہ ھُک آنی شکار ءَ بکنے انگت ھے کن برو پدا درانڈیھ ءَ کہ گلامی ھرچ کجائے ترا گونے ادے لَٹّانی بدل ءَ اُود ءِ بٹّانی دیمپان بو گہترنت.رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔