TBP Balochi

بلوچستان ءُ شھید پِدا بلوچ ءِ پِگری وارس

نبشتہ کار : شوھاز بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

ھُدامُرزی واجہ گُلام مھمد بلوچ ءِ لوگ ءَ ودی بوتگیں ورنا کہ آئی ءِ نام شھید پِدا بلوچ اَت، انچو کہ آئی ءِ نام اَت ،ھمے داب ءَ آ پہ مِسکیں ڈگار بلوچستان ءِ واستا پِدا اَت،بلے اے راستی یے کہ اے پیمیں بودناک ءُ لائِکیں مردم راجانی توک ءَ سک کم ودی بَہ اَنت ۔
شھید پِدا اھمد ءَ بلوچ کَوم ءِ دِرتہ پُچّی ءُ بزگی گوں وتی چماں دیستگ اَت کہ منی راج ءِ اے پدمنتگیں زِند ءِ مسترِیں سَوب گُلامی اِنت ،اگاں ما گُلامی ءِ ھِلاپ ءَ راجی آزاتی ءِ جُھد ءَ بُنگیج مہ کن اِیں گُڑا مئے آکبت رُوژنائی ءِ بدل ءَ تھاری ءِ مُجاں اندیم بیت ءُ ما ابد بیگْواہ بَہ اِیں ۔

اے درگت ءَ شھید وتی بِنداتی راجی جُھد ءَ چہ بی ایس او ءِ پلیٹ فارم ءَ بُنگیج کنت،ھمے وڑ ءَ راج ءِ ورنایاں راجی سِنچ ءُ زانت دیان کنت کہ 1987 ءَ گوں وتی پگری سنگتاں بی این وائی ایم (بلوچ نیشنل یوتھ موومنٹ ) ءَ جوڑ کنت ءُ راجی آجوئی ءِ پیام ءَ بلوچ ءِ گِس گِس ءَ سر کنگ ءِ جُھد ءَ گُلائیش بیت، بلے شھید پِدا اھمد وھد ءَ موہ نہ دات ءُ زُوت دُژمِن ءِ دست ءَ شھید کنگ بوت ،چیاکہ دُژمِن گوں وتی دُزّیں تولگاں اے ھبر ءَ شرّی ءَ سرپد اَت کہ آ پہ بلوچ راج ءِ وشھالیں باندات ءِ ھاتر ءَ جُھد ءُ کُوشست کنگ ءَ اِنت، پمیشکا آیاں واجہ تیر باران کُت کہ ما اے جُھد ءِ ایرموش کنگ ءَ سوبین بَہ اِیں، بلے چر ءِ ھبر ءَ آ نابلد اِت اَنت کہ شھیدانی پگر ءُ لیکہ پہ دائِمی زِندگ مان اِیت ءُ راج ءِ رھشُونی ءَ کنت۔

وھدے 2 مئی1988 ءَ واجہ پِدا اھمد شھید کنگ بیت ءُ جسمانی دْروشم ءَ چہ بلوچ راج ءَ گِسر کنگ بیت گُڑا دُژمِن ءُ آئی ءِ کاسگ چٹّیں ھمکار شادمانی کن اَنت کہ ما نوں وتی دِل ءِ ادارُکی واھگانی سبزینگ ءَ سوبین بوتگ اِیں ، بلے اے بے نسیبانی کُلیّیں ادارُکی واھشت ءُ ارمان گوں ھاکاں ھوار ءُ بے سوبی ءِ سِیمسراں سر بنت ، چیاکہ شھید واجہ پِدا اھمد ءَ بلوچ راج ءَ را یک انچیں پِگر ءُ لیکّھے داتگ آ کاروان مرچی ھم دیم پہ وتی سوبمندی ءِ مِنزل ءَ رھادگ اِنت،دُژمِن ستر وتی زُور ءُ واک ءَ کارمرز بِہ کنت، بلے اے راجی کاروان ءِ دیم ءَ داشت نہ کنت ، چیاکہ یک راجے ءِ دیم ءِ دارگ دُگنیا ءِ ھر وس ءَ چہ در اِنت۔
ھمے پیم دومی نیمگ ءَ ھما آستونک ءِ مار اِت اَنت کہ گوں شھید ءَ دگا اِش کُت ءُ چہ راجی پِگر ءَ پدکِنز بوت اَنت، ھمایاں 1989 ءَ بی این ایم جوڑ کُت ءُ بلوچ راجی آجوئی ءِ جُنز بُرت ءُ پاکستان ءِ نام نھادیں پارلیمنٹ ءِ زینت جوڑ کُت ءُ بلوچ راج کہ رد دات کہ شُمئے ھکّاں چہ پاکستان ءِ پارلیمنٹ ءَ پچ گریں ءُ دے اِیں ، آیانی کِر ءَ بلوچ راجی جُھد ءِ نِزوُر کنگ ءُ ریپّینگ ءِ مستریں ھیلہ ءُ ھُنر ھمیش اَت کہ آیاں کار گِپت ءُ بلوچ راج وھدی ھوالہ ءَ رد دات، چوش کہ بلوچ راج ءِ ورنا دُژمِن ءُ آیگی کاسگ چٹّانی کُلیّیں کارپداں سرپد اِت اَنت کہ آ مُلک مئے ھستمانی ءِ ھلاس کنگ ءَ گِر ءُ چیل اِنت چہ آ مُلک ءِ پارلیمنٹ ءَ مئے کُجام درد درمان بیت،ھما پارلیمنٹ کہ پوج ءِ دانکانی رِد ءَ سُر ءُ پُر کنگ ءِ مُھتاج اِنت ، چہ آ پوج ءَ کُجام اُمیت سیراپ بیت کہ آئی گوں وتی زُوراکی ءُ زُورانسری ءَ مئے آجوئیں ڈگار کْوزہ کُتگ ءُ مارا روچ ء مروچ گُلام داشتگ۔

زیکّیں ھما ھون لوٹوک مرچی اُوٹ پِنڈُوک جوڑ بوتگ اَنت ءُ بلوچ راج ءِ چُکچینی ءَ گوں دُژمِن ءَ ھمدست ءُ ھمگام اَنت، پمیشکا ھر راجی جُنزانی تہ ءَ اے دابیں راجی گدّارناں وتی سِلکاریانی سِزا رس اِتگ ، گُڑا بلوچ گدّار ھم چر ءِ ھبر ءَ بے تْرانگ مہ بَہ اَنت کہ بکشگ بَہ اَنت ، بلکیں آیاناں ھم وتی کُتگیں کارپدانی باپُشت ءَ سِزا دَیَگ بیت.

بَہ کول ءِ بلوچ راج ءِ شھزانت ءُ کواس واجہ پروپیسر سبا دشتیاری ءِ گْوشگ ءَ” اول مارا ھما راجی گدّار سبک دَیَگی اَنت اگاں کَے کہ بِہ بیت،رند ءَ بے مُزّیں دُژمِن،پرچا کہ اے چاگرد ءِ توک ءَ وتی وائرس ءُ سِلکاریاں شِنگ ءُ تالان کن اَنت داں راجی جُنز نِزوُر ءُ پہ دیمے جُنزگ ءَ مھتل بِہ بیت ، بلے چوش کدی نہ بیت”.

ھمے پیم مرچی پد ءَ بلوچ راجی جُنز گوں تْرندیں گامگیجاں دیم پہ گُڈّی مِنزل ءَ راھی اِنت ، گُڑا اے شھید واجہ پِدا اھمد ءَ ھوار کُل ھما شھیدانی داتگیں کُربانی ءُ دیم ھُونیانی برورد اِنت کہ گیدی ءِ ھمُک پاند ءَ بلوچ راج زانگ ءُ جاہ آرگ بیت کہ پہ وتی آزاتی ءِ ھاتر ءَ گُلامی ءِ ھِلاپ ءَ جُھد کنگ ءَ اِنت۔

ھمے وڑ ءَ 2000 ءِ دَھک ءَ بلوچ کَوم ءِ آشوبی جُھد پد ءَ گوں نوکیں جبزّگ ءُ مارشتاں بندات بیت کہ واجہ ڈاکٹر اللہ نزر بلوچ چہ پارلیمنٹ پرستیں نودربر گل ءَ گوں وتی پِگر ءُ لیکّھی سنگتاں جُتا بیت ءُ بی ایس او آزاد ءِ بُن ھِشت ءَ ایر کنت ءُ پہ جار بادشاھی دُژمِن ءَ بیھار دنت ءُ گْوش اِیت کہ تو مئے ڈیھ پہ زُوراک ءُ زُورانسری کْوزہ کُتگ ، ما تئی اے زُوریں وتواجھی ءَ نہ منّ اِیں،بلکیں چہ مئے ڈیھ ءَ وتی اُرداں بِہ بند ءُ درکپ ، اگاں نا ما ترا پہ ایمنی نیل اِیں کہ تو واجہ ءُ ما تئی گُلام بِہ بَہ اِیں۔

ھمے وڑ ءَ شھید واجہ گُلام مھمد گوں وتی پِگری سنگتاں چہ ابدالھی ٹُولی ءَ نزریاتی اِکتلاپاتانی پُشدرد ءَ در کَیت ءُ بلوچستان نیشنل موومنٹ ءَ بلوچ نیشنل موومنٹ جوڑ کنت ءُآجوئی ءِ جار ءَ پِرّینیت کہ بلوچ راج ءِ دردانی درمان پاکستان ءُ آئی ءِ بے واکیں پارلیمنٹ نہ اِنت ، بلکیں بلوچ ءِ اے گُلامی ءِ تھاریں شپ گوں آزاتیءَ بام بیت.

بِہ گِند ئے من مرچی اے ھبر ءِ گْوشگ ءَ رد مہ بَہ آں کہ رھیم ایڈوکیٹ ، اُستاد واھد کمبر، اکتر ندیم ،میر عبدالنبی بنگلزئی ءَ ھوار کُل شھید ءُ رھشون شھید پِدا اھمد بلوچ ءِ پِگری وارس اَنت،پمیشکا مرچی شھید واجہ پِدا بلوچ ءَ ھور کُل شھیدانی ھُون ءُ بلوچ راج چہ وتی پِگری وارساں ھمے لوٹ ءَ کنگ ءَ اَنت کہ اِتھاد ، تِپاکی ءُ یکمشتی ، چیاکہ تِپاکی ھما تاکت اِنت زُوراکاں چہ زُورانسری ءَ دار اِیت ءُ کْوزہ گیریں لشکر ءَ چہ وتی ڈیھ ءَ پہ تچگ ءَ مجبُور کنت ،بیا اِت تِپاک ءُ یکمُشت بَہ اِیں دیم پہ آزاتی ءِ مِنزل ءَ ۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

پہ بلوچ ءَ چے پشت کپتگ؟

نبشتہ کار: عصا بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

مرچی بلوچستان ءِ جاوراں ما کُل سرپد اِیں کہ چی بوَگ ءَ اِنت ءُ پیسر ءَ پیر ءُ کماش ، ورنا ءُ نودربراں پاکستانی پلیتیں پوج ءَ آوار جتگ بیگواہ کُتگ اَنت ءُ پد ء آھانی لاش جنگل ءُ گیاباناں دور داتگ اَنت، بلے بیا اِت کہ مرچی مئے لج ءُ گیرت مات ءُ گُھار چست کنگ ءُ.بیگواہ کنگ بوَگ ءَ اَنت ءُ ھچ چُشیں جاگھے پشت نہ کپتگ کہ اود ءَ مئے مات ءُ گُھارانی ازت لگتمال بوگ ءَ نہ اِنت. بلوچستان ءِ کُنڈ ماں کُنڈ ءَ اِے آس روک اِنت، بلے ما ورنا چے کنگ ءَ ایں ،مارا چے لوٹ اِیت؟ مارا پہ وتی مات ءُ گُھارانی ننگ ءُ ناموس ءِ رکینگ ءِ ھاتر ءَ سنگر جوڑ بوگی اِنت، وت ءَ پہ بانُکیں گُھاراں کُربان کنگی اِنت .

مے راج کج ءَ مان گیش اِتگ،مارا چہ کے ءَ تُرس اِیت؟
زاناں شما بے ھیال اِت کہ چاکر ءِ پرزند ات ءُ گھرام ءِ دل ءِ بند اِت،تو اَنگت ترس ءِ آماچ ئے….؟
زاناں انوں ما کُجا زندگ ایں مئے مات ءُ گُھار ھر روچ گار ءُ بیگواہ کنگ بوگ ءَ اَنت، ما چے ءَ زندگ اِیں، مرگ ءُ چوناھا ھست اِنت ،بوپ ءُ گندلانی سر ءِ مرگ ءَ چہ شرتر اِنت کہ چیزے بہ کن ایں ءُ بہ مِر اِیں،بلے ما گُش اِیں مارا کار نیست، ھما سرمچار کہ کوھاں شُتگ اَنت، ھرچی کن اَنت ھما بہ کن اَنت، ما ھچ نہ کن اِیں..

واہ منی میریں بلوچ تئی سوچ اتک ءُ ھمد ءَ سر بوت …

سرمچار کے اَنت، سرمچار چہ کُجا اتکگ اَنت ،سرمچار ھم تئی ڈیھ ءِ پُسگ اَنت، بس تپاوت ھمیش اِنت تو لوگ ءَ نشتگ ئے پہ وت ءَ جیڑ ئے ءُ سرمچار پہ زمین ءُ پہ مات ءُ گُھار پہ راج ءَ جیڑ اِیت.

بیا اِت نوں گوں سرمچاراں ھم دست بہ اِیں ءُ وتی گیرت ءَ رکین اِیں، وتی زمین ءَ چہ پلیتاں پچ گِر اِیں. بس اِنت نوں مارا ءُ شُمارا نِندگ ،بس اِنت نوں گُلامی باز گُستگ اِنت ،نوں مارا جنگ کنگی اِنت، بس وتی گیرت رکینگی اَنت، وتی ماتاں پہ سنگر جوڑ بوگی اِنت ،بیا اِت گوں سرمچاراں ھم دست بہ اِیں، زمین ءَ پچ گِر اِیں ءُ وتی ننگ ءُ ناموساں رکین اِیں ءُ اے سرزمین بلوچ راجئیگ اِنت ،پہ وت واجھی ءَ جھد کن اِیں،راج ھما وھد رَک اِیت کہ مارا وت ءَ زمینے بہ بیت ءُ وتی پُچ ءُ پوشاک بہ بنت.

مارشتانی دیم ءَ آسِنیں دیوال

نبشتہ : اکیل مراد

دی بلوچستان پوسٹ

یک زھگے اگاں ودی بیت، آ وتی گاماں نوکی زمین ءَ ایر کنگ لوٹ اِیت،گڑا تو آئی ءَ کجام کِشک ءِ پِرینگ ءِ جھد ءَ کن ئے کہ آ کجام کِشک ءَ بروت شر اِنت یا کجام کِشک بد اِنت؟

اگاں آ وتی کِشک ءَ وتی گاماں وت روگ لوٹ اِیت، بَلے تو آئی ءِ گامانی بُرگ ءِ دیمدرائی ءَ کَن ئے کہ تو مرگ ءَ چَہ رند یک جَنّتے ءُ یک دوزھے ھست کہ جَنّتی جَنّت ءَ ھیش کَن اَنت ءُ دوزھی دوزہ ءَ وار ءُ بزگ بنت۔

ھمے گپانی میان ءَ زھگے تَر اَنت ءُ آ وتی گامانی ایر کنگ ءَ زانت نہ کنت کہ کجام نیمگ ءَ من بہ رواں، چریشی ءَ پد آ زھنی بزاں مجگی نادراھی ءِ آماچ بیت ءُ آ وتی مجگ ءَ کار بست نہ کنت کہ من ءَ اے جھان ءَ چی کنگی اِنت، من چی بہ کن آں؟ آئی ءِ دل ءَ یک ھنچیں تُرسے ود ّ اِیت کہ آ ھمک دمان ءَ جَنّت ءُ دوزہ ءَ وتی چمانی دیم ءَ زاھر کنت۔

آئی ءِ ھیال ءَ لھتے مردم جَنّت ءِ باگانی تہ ءَ سَیل ،ھیش ءُ ھَشرت کنگ ءَ اِنت۔

دوھمی نیمگ ءَ آئی ءِ چَماں گرمیں دوزہ اِنت کہ آئی ءِ چمانی دیم ءَ لھڑ لھڑ ءُ روک اِنت ،آئی ءِ باپ آئی ءِ مازھے ماریشتاں سوچان اِنت ءُ ھمک روچ ءِ چِست بیتگیں ماریشت سوچان ءُ پیلوشان بنت،آ ھمے مازھانی تہ ءَ ودین اِیت ماں مھربانیں واجہ ھدایے ءَ اے آس سُھر سُھر کُرتگ پہ انسانانی واست ءَ ،آئی ءِ گران بھائیں انسان سُچ اَنت.
ھَجک تابیں جِنک ءُ بَچک سُچ اَنت کہ آئی ءِ دمان تبیں ھیال جَنّتیں باگاں بے ھیال کن اَنت، آ تُرس ءِ آماچ بیت، آئی ءِ تُرس ھاکانی مِسال ءَ بیت، آ وتی رُدگ ءَ ھم زَانت نہ کنت کہ کجام پیم ءَ من بہ رُداں، کجام ڈول ءَ منی سر چِست بہ بیت۔

نِی گپ کن ایں کہ راستی ءِ زندمانی چی ءَ گْوش اَنت، چتور کیت، اے زندمانی تہ ءَ آئی ءِ رنگ مٹ بیت کن آں گڑا جھان ءِ زانشتمندیں انسان ھمے چیز ءَ مدام لیکھاں کہ زھگ نوک ردوم زورگ ءَ اِنت،گڑا آئی ءِ دیم ءَ آڑانک مہ بو پرچا کہ آ نوک وتی گاماں ایرگیجان اِنت، آئی ءِ گامانی تہ ءَ تو اڑانک بہ ئے، گڑا آئی ءِ تہ ءَ ترس وتی پانکاں ایرگیج کن اَنت، آ زھگ نہ زانت کہ من کجام زندگی ءِ واھند بہ باں؟

یک بَرے آئی ءِ تہ ءَ انسانیت ءِ جھد ءَ ودین کہ ترا انسان ءِ بُوَگی اِنت، ترا زندگی ءِ تہ ءَ وتی چاگرد ءُ آئی ءِ تہ ءَ کپتگیں اَسرانی سر ءَ گیش ءُ گیواری کنگی اِنت۔

نِی بیا اِت مئے لبزانک کارانی سر ءَ تُشے گپ جَن ایں کہ آ ھرچ متاہ ءِ دیم ءَ اڑانکاں آئی ءِ دیم ءَ اوشتوک اَنت یا ناں ایشی ءِ بابت ءَ لبزانک وت بہ گیشین اَنت کہ وت گیشتر بلدتر اَنت، آیانی زانت سرشمیں کوہ ءَ مِک اَنت۔

اے جاہ ءَ سر ھِچ وڑ ءَ سرپد نہ بیت کہ آ یک نیمگے ءَ وت ھمے گپ ءَ درانگاز اَنت کہ مئے چاگرد ءِ زالبول پُشت ءَ کپتگ اَنت ءُ آ دیم ءَ آھگ ءَ تُرس اَنت۔

آیانی دیم بند اَنت،اگاں کَسے اتکگ گڑا بازیں تُرسے ءَ اتکگ ،آئی ءِ تہ ءَ ترسانی سیمسر پروشگی ءَ پد آئی ءَ نِی وتی گام دیم ءَ ایر کرتگ اَنت۔

بچار اگاں اد ءَ مردم اگاں گپے بہ گیشین اِیت کہ جھان ءِ تہ ءَ کجام ھم جھدے بیتگ آئی ءِ بن ریشگ ءَ اگاں زالبول مان نیست گڑا آ جھد باز دیر ءَ رند دیم ءَ اتکگ ءُ آئی ءِ تہ ءَ زالبول ءِ دست مان مہ بیت آ جھد ھمے سما بیت ھوادگ اِنت ءُ آئی ءِ تہ ءَ ھِچ وڑیں واد مان نیست۔

آ جھد راجی آجوئی بہ بیت، آ تُری لبزانک ءِ سر ءَ بہ بیت، آئی ءِ تہ ءَ اگاں زالبول ءِ کرد نہ بوت بزاں آ سک ءَ بے واد اِنت۔

نِی مارا بلوچ ءِ چاگرد ءُ آئی کُرتکارانی سر ءَ کمے چَم ھیالائی کپ اِیت کہ بلوچ ءِ چاگرد ءَ زالبولانی ھاسیں نیستی ءِ سبب چی اِنت کہ یکدم پشت ءَ چگل دیگ بیتگ ءُ
اے گرانھاریں جھان ءَ زالبول چوں آجو تبیں ھیالایے ءَ وتی بیکاں رند اَنت ءُ آئی ءِ میل کَشیں دل چی سما کنت؟

چیزوکے روچ بیت کہ چاگردی رسانکجاھاں لبزانک ءِ سر ءَ ھنچشیں جنگ ءُ میڑائی بوَگ ءَ اِنت ھمے سماہ کپ اِیت کہ بلوچی زبان ءِ راھبند گیشنگ بوَگ ءَ اِنت۔

ھمے جنگانی تہ ءَ کپتگیں یک زالبولے آئی ءِ نام اندلیپ گچکی ءِ نام ءَ پجارگ بوَگ ءَ اِنت۔

جنگ چَہ آئی ءِ نوک نبشتگ کرتگیں “نسک ” کتاب ءَ چِست بیتگ اَت ءُ لبزانکی مردمانی گوشگ ھمیش اِنت کہ آئی ءِ راھبند تچک نہ اِنت۔

لبزانکی مردمانی گوشگ اِنت اگاں اندلیپ ءَ وتی نسک نبشتگ کرتگ ءُ دیم ءَ آھورتگ اَت گڑا آئی ءَ یک رندے الکاپ ءَ یکے ءِ گور ءَ ٹپاس کنائینتیں۔

اے گپ ءَ اندلیپ وت گیش اِینت کُرت کنت کہ آئی ءَ وت مزنیں ٹیکی یے پہ بلوچی زبان ءَ بکشاتگ.
چُش کہ اندلیپ بیت یا دگہ لبزانکی مردمے، آئی ءِ سر ءَ سجویں مردم کپ اَنت گڑا آ وتی بیزاری ءَ چَہ ھم مردماں بیھاری ھم دنت، آئی ءِ مازھے تہ ءَ چی ودی بیت آ وت ھم گیش اِینت کُرت نہ کنت،پرچاکہ چاگرد وت ترس آماچ اِنت، ھمے سبب ءَ کہ تئی چاگرد ءَ اگاں زالبولے کیت گڑا آئی ءِ گُٹ ءِ دارگ ءَ چنکس دست بُرز بیت، چنکس واہ ءُ ڈاری بیت۔

دومی نیمگ ءَ ھمے لبزانکی مردم گُش اَنت کہ اندلیپ مارا بیھار دنت، منی دل ءَ اندلیپ ءِ وڑیں زال کہ آ انچُک مردمانی دیم ءِ دارگ ءَ اگاں بیھاری مہ دنت گڑا بہ کنت چی؟

پرچاکہ آئی ءَ وتی گُلگِدارے ءِ تہ ءَ گْوشتگ اَت کہ منی واست ءَ دیم ءِ آھگ سک ءَ مزنیں جنجالے بیتگ، منی سر ءَ منی لوگ ءِ مردماں ھم من ءَ اے گْوشتگ کہ تو دیم ءَ مہ رو ءُ وت ءَ پدر می کن، بلے من اے گپ درست لپاشیتگ ءُ وت ءَ دیم ءَ آورتگ۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

آزمانک : بیوسی ءِ مرگ

نبشتہ : صادق مُجاھِد

دی بلوچستان پوسٹ

لشکران ءَ وتی پرپٹ ءَ کِکے جت دانکہ گرم بہ بیت ،زمستانی ٹنٹتگیں شپاں پرپٹ ءِ انجن انچوسارت کُتگ اَت سما کپت کہ گُش ئے برپانی تہ ءَ در کُتگ ءُ ڈن ءَ اوشتارینتگ۔

آ زوت زوت پد ءَ پہ لوگ ءَ واتر بیت ،گوں لوگ ءِ پُترگ ءَ آئی ءَ وتی چم نپادانی سر ءِ وپتگیں وتی چار سالی گونڈو ءَ سک دات اَنت کہ دراھیں شپ پہ بے وابی آئی ءَ سباہ کُتگ اَت ءُ لشکران ءُ آئی لوگی ھم گوں گونڈو ءِ گرو دار ءَ واب نہ کپتگ ات اَنت،بلے آئی ءَ وتی بے وابی ءِ ھچ سما نہ اَت، آئی ھیال ءُ گُمان گوں گونڈو ءَ اِت اَنت ءُ گونڈو ءِ چم انگت بُرز ءَ سک اِت اَنت ءُ لوگ ءِ دیم ءِ داراں چارگ ءَ اَت ،آئی دپ پچ اَت وانگ ءُ ھیران اَت ،گوں گونڈو ءِ گندگ ءَ یکبرے پد ءَ لشکران ءِ دل ءَ دردے چست بیت ءُ آئی ءَ گوں گِلوتگیں وڑے ءَ دیم گوں وتی چُکانی مات ءَ کُت ءُ درائینت:”ھال کن بالاچ انگت یک وڑ اِنت”؟

شدری ءَ ھڈکِگے جت ءُ گُشت “ھو من نزاناں کہ منی چُک ءَ چون بیت، وش ءُ دراھیں چُک یک دمان ءَ پرے ھال ءَ بیت، اے شومیں مُلک ءَ نہ ڈاکٹرے، نہ مُلایے، نہ تبیبے، نہ دگہ دارو ءُ درمانے، اَے ھُدا تو پہ مئے وڑیں بزگانی سر ءَ وت رھم بکن، ابید چہ ترا دگہ مار ءَ کَے ھست، مئے دست بس پہ ترا رس اِیت ءُ تو وت مئے سر ءَ بزگ بکن۔

گوں اے گپاں لشکران ءِ چمانی ارس شیپ گپت اَنت ءُ آئی ءَ چد ءُگیشتر شدری ءِ گپ گوشداشت نہ کُت اَنت ءُ آ ڈن ءَ در اَتک ،بلے آئی ءَ پاد ھچ وڑ ءَ برگ ءَ نہ ات اَنت کہ آئی ءِ دست ھورک اَت ءُ آئی ءَ ھچی کیسگ ءَ نیستگ اَت کہ بروت ڈاکٹرے بیار ایت ءُ وتی گونڈو ءَ پیشبداریت ،اے کسانیں بازارُک ءَ ھچ کس ءَ گاڑی یے ھم نیستگ اَت کہ آ وتی گونڈو ءَ بزیر ایت ءُ شھر ءَ پہ الاج ءَ بروت، آ ھمے جن ءُ مجنانی توک ءَ اَت گوں ھُدا ءَ گِلہ ءُ زاری کنگ ءَ اَت کہ اَے ھُدا تو کہ مارا پیداک کُتگ گُڑا مارا پرچا چو وار ءُ ازاب کُتگ، تو کہ زانتگ اَت مارا تو اے پیم ءَ وار ءُ ازاب کن ئے گُڑا مارا پرچا پیداک کُتگ ءُ گوں ھمے گپاں آئی ءِ چمانی ارس شیپ گران بیت اَنت ءُ آ ھِڈک ھِڈک گریوگ ءَ لگت دانکہ ھمینچک ءَ پرپٹ ھم بند بیتگ اَت، آئی ءِ گریوگانی توار وھدے کہ آئی ھمساھگ ماسی شراتون ءَ اش کُت اَنت ءُ آ ھم دیم پہ لشکران ءَ اتک ءُ جُست کُت ” لشکو او لشکو زاناں چے بیتگ کہ تو گریوگ ءَ ئے”؟

لشکران ءَ سر چست کُت ءُ گوں ارسیگیں نگاھاں ماسی شراتون ءِ نیمگ ءَ دمانے چارگ ءَ پد درائینت ” من نزاناں کہ منی بال منی بالاچ ءَ چون انت،آئی آواز ڈَکان ءَ درتک،ھما دوشگیں چُک اِنت چمی جتگ اَنت بُرز ءَ نہ گپ کنت، نہ ھبر، نہ دگہ چڑکایے کنت۔۔! دپ ئِے پچ اِنت ءُ گَج ءُ لیتار اِنت، تچک ءَ تچک شنال اِنت.ھمے گپاں گوں آئی ءِ ارس گیش یلہ بیتگ اَنت ءُ آ یکبرے پد ءَ گریوگ ءَ اَت.
ماسی شراتون ءَ کہ آئی گپ اِش کُت اَنت، دیم پہ ھما لوگ ءَ شُت کہ بالاچ وپتگ اَت ءُ آئی ءِ دیم ءَ آئی ءِ مات نشتگ ءُ ھیسگارگ ءَ اَت.
ماسی شراتون اے میتگ ءِ کماش تریں زالبولاں چہ یکے اَت، آ اتک ءُ بالاچ ءِ سروناں نشت ءُ آئی ءَ وتی راستی دست بالاچ ءِ پیشانیگ ءِ سر ءَ ایر کُت داں آئی ءِ جان انچو سارت اَت، گُش ئے آئی ءِ ساہ ءَ چہ آئی ءِ کُنٹ ءَ دیری بال کُتگ اَت، آئی ءِ دست جنگ ءَ ماسی شراتون ءِ ھوش برگشت ءُ دل ءَ گُشگ ءَ اَت کہ اے چُک وَ دیر اِنت ھلاس بیتگ ،بلے اے بزگاں نزانتگ۔۔! آئی ءَ وتی دپ یک دو براں پُر کُت کہ بہ گُش آں، اے چُک ھلاس اِنت ءُ پہ اے چُک ءَ ھچ تچ ءُ تاک مکن اِت، ھمینچوک ءَ ماسی شراتون ءِ چم پہ بالاچ ءِ چماں کپت انَت کہ آئی نیم بالیں چم برے لوگ ءِ اے دیم ءَ برے لوگ ءِ آ دیم ءَ سُرگ ءُ چارگ ءَ اَنت، ماسی ءَ چہ وتی دل ءَ شُگر گپت کہ شر بیت کہ من دپ پُر نکُت ءُ نہ گُشت دگہ اے مات ءُ پِتانی دل من وت سِستگ اَت۔

ماسی گُشاد گُشاد ءَ چہ لوگ ءَ درتک ءُ دیم پہ لشکران ءَ رھادگ گپت ءُ اے وھدی لشکران وتی پرپٹ ءَ سر پُٹ اَت، تیلانی ھلاسی ءِ وجہ ءَ کہ بند بیتگ اَت ، ماسی ھم اتک گوں لشکران ءَ گُشگ ءَ لگت ” تو ھَیّا کن برو مُلایے یا شے یے بچار بیار کہ من ءَ شک اِنت کہ تئی گونڈو ءَ را جِنّے ءَ جتگ، یکبرے دُر بی بی ءِ بچکے جِنّ ءَ جتگ اَت آ ھم انچش اَت”۔

گوں جِنّ ءِ نام ءِ اشکنگ ءَ لشکران ھون ءَ یلدات ءُ آئی دست ءُ پاد ءُ آئی زبان ھُشک بیتگ اِت اَنت، آ زانگ ءَ نہ اَت اے دمان ءَ آ چے بکنت ،گُش ئے آ گنوکی یے ےَ گپتگ ءُ آ تچان دیم پہ لوگ ءَ شُت، آئی ءِ چم کہ بالاچ ءَ کپت اَنت کہ انگت ھما وڑ شنّال ءَ کپتگ اَت ءُ نوں آئی ءِ لِلّک ھم درتکگ اَت ءُ ھمے دمان ءَ آئی دگہ یک ھمساھگیں جنینے ھم اتک ءُ لوگ ءَ رس اِت، گوں بالاچ گندگ ءَ آ جنین ءِ ھوش شُت ءُ آئی ءَ کہ بالاچ ءَ اے ھال ءَ کہ دیست پہ اشتاپی آئی ءِ دپ ءَ درتک لشکران ھَیّا کن برو ملنگے بچار بیار تئی گونڈو نیمون ءَ جتگ ءُ دمال لوٹیت، اے نیمون ءِ کاریں کہ ھیبتان ءِ جنکے انچو نیمون ءَ گپتگ اَت ءُ آ ھمے وڑ ءَ اَت دانکہ اشاں دمال دات، نوں شر بیت ءُ بالاچ ھم ھمائی ءِ وڑ ءَ اِنت، دیر مکن جلدی برو کہ نیمون انچیں شومیں بیماری یے اگاں تو اشی سر جلدی نہ گپت، اے مردم ءَ کُش ایت۔

مرگ ءِ نام اشکنگ ءَ لشکران چد ءُ گیشتر تکانسر بیت، پرچا کہ آئی ءَ وتی پیری ءِ اسا بالاچ کُتگ اَت ،آئی ءَ وتی دل ءَ پہ بالاچ ءَ یک واھگے داشتگ اَت ءُ آئی ءَ لوٹ اِت کہ اے کُچک رُزوائیں زند ءَ کہ من گوازینگ ءَ آں اشی ءَ بالاچ مہ گوازینیت ،بالاچ یک وش ءُ آسودگیں زندے ءِ واھُند بہ بیت۔

ھمے جیڑگانی تہءَ دانکہ میتگ ءِ دگہ یک نیم اُمریں مردکارے کہ آئی نام سوالی اَت ءُ مردماں پہ نیم نام سوالک توار کُتگ اَت، اتک ءُ رس اِت گوں بالاچ گندگ ءَ آئی ءَ درائینت ارررر لشکران اے چُک پرے واری ءَ اِنت ءُ تو انگت داشتگ ھمد ءَ تئی چُک ءَ ھچ نہ اِنت، تئی چُک یک جنکیں پری ءَ گپتگ پرچاکہ من دیستگ اَت کُھدہ داھُدا ءِ بچکوے انچش اَت، اشاں بُرت شے ٹیبر ءِ کرّ ءَ شے ٹیبر ءَ دم ءُ چُپ کُت ءُ گُشتگ ئِے کہ اے گونڈل ءَ یک پری یے ءَ گپتگ، تو ھرچی زوت کن ئے برو شے یے بچار کہ رند ءَ ھُدا مکنت تئی گونڈو ءَ اے پری دگہ نُکسانے مہ دنَت، سوالک ءَ گپ دپ ءَ اَت کہ چہ ھمے بازار ءِ دو سے کلاس ونتگیں ورنایے اتک ءُ سر بیت گوں گونڈو ءِ چارگ ءُ دست پر کنگ ءَ آئی ءَ درائینت اناں لشکران تئی چُک ءَ ھچ نہ اِنت، تئی چُک ھیپاٹائیٹس تپ ءَ گپتگ ءُ تپ آئی سر ءَ شُتگ گُمان ھست کہ تپ ءَ آئی ءِ مجگانی سر ءَ اسر کُتگ، پمیشکا تئی گونڈو انچش اِنت ،تو ھرچی زوت کن ئے وتی گونڈو ءَ مزن شھر ءَ بر کہ اے تپ سکیں ھترناکیں تپے، ھُدا مکنت دیر بہ گوزایت گونڈو ءَ نُکسانے دنت ءُ آئی ءِ مجگانی سر ءَ اسر بکنت گُڑا اے گونڈو ناکارہ بیت۔

درستانی گپانی گوشدارگ ءَ پد لشکران ءُ آئی ءِ لوگی ءَ نہ زمین ءَ اِت اَنت ءُ نہ آزمان ءَ آھان ءَ ساہ ءَ پھک یل داتگ اَت، ھمے پیم بازار ءِ درستیں مردم آھستہ آھستہ آھان ءُ لشکران ءِ کسانیں لوگ ءَ نندان ءُ گوں وتی بے سریں گپ ءُ ھبراں کسے ءَ گُشت نزر اِنت ئِے، کسے ءَ گُشت کہ تپ ئِے سر ءَ شُتگ، کسے ءَ گُشت کہ گولُکے ءَ اشی دپ ءَ اُپ کُتگ، کسے ءَ گُشت دگہ لُولُکے ءَ وارتگ ،پمیشکا انچش اِنت، اے درستانی گپ لشکران ءُ آئی ءِ لوگی ءَ گیشتر پریشان کنان اِت انت، لشکران کہ درستانی گپانی اِش کنگ ءَ پد نوں آئی ءِ ھاٹیگ ءَ پھک جواب داتگ اَت کہ چے بکنت ءُ کئی گپ ءَ بزیر ایت ءُ چُک ءَ کُجا ببارت، مُلایے ءِ کرّ ءَ، شے یے کرّ ءَ،دمالے ءِ کرّ ءَ، ملنگے ءِ کرّ ءَ، ڈاکٹرے ءِ کرّ ءَ یا دم جنوکے ءِ کرّ ءَ؟
آئی مجگ ھچ کار ءَ نہ اَت کہ چے بکنت۔۔۔؟ چہ درستانی گپاں اِش کنگ ءَ پد لشکران ءَ درائینت” من شر زاناں وتی چُک ءَ کُجا بہ ببراں ،بلے منی دست ھچ نہ ڈَکاں کہ من وتی چُک ءَ جاھے ببراں، شُما درستیں برات ءُ گُھار شریں کہ یکجاہ اِت، منی مَدت ءَ بکن اِت دانکہ من وتی چُک ءِ الاج ءَ کُت بکناں، شُما چہ من ءَ ھر ھساب ءَ ڈڈ تر اِت ،دیم ءَ کنزان کن اِت ،مرچی منی چُک اِنت، باندا شُمے ،چاپ یک دست ءَ توار نکنت ،ھمت کن اِت کہ انگت وھد ھست”۔

گوں لشکران ءِ ھمےگپاں درستیں مردم وتی پادانی دیم ءَ زمین ءَ چُنڈگ ءَ لگت اِت انَت، ھچ کس ءَ ھچ نہ گُشت ھرکس پہ ھرکس بوتگ اَت ،لوگ ھالیگ اَت لشکران ءَ چم شانک دات اَنت دانکہ آئی چارسالی گونڈو ءِ جون آئی مات ءِ سرون ءَ ایر اَت ءُ آئی چماں لوگ دیم ءِ چارگ یلداتگ اَت ءُ آ چو بے ساھیں بُت ءَ لوگ ءِ دراجی ءَ ایر اَت!۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

بیا همراه بہ ایں من ءُ تو

نبشتہ:میار دشتی

دی بلوچستان پوسٹ

اِے هستیں وهد ءَ من ءَ زندگی وتی مٹّینگی نہ اِنت ءُ نیکہ زندگی ءَ من ءَ نوکیں رنگ ءُ دروشمے دیگی اِنت، اِے هیالاں چَہ من باز دیر نِشتگ آں ءُ نیکہ من ءَ اِے هیالاں گوں سیادی یے هست.
من مدام وتی تهنائی ءَ گوں هم نیاد آں ءُ من هر وهد گوں وتی ایوکی ءَ گوں جنگ ءَ آں ،بلے دگہ گپّے من ترا هم سرپد کن آں کہ منی اِے تهنائی منی هست نیست اِنت چیا کہ من ءَ اگاں کارے یا دگہ جیڑهے سر ءَ کَیت گڑا من وتی تهنائی گوں شور ءُ سلاه کن آں ، من همے سرپد باں کہ منی تهنائی منی رهشون اِنت.

ترا دگہ گپّے من تِچک کنگ ءُ گْوشگ لوٹ آں کہ من ءَ رهشونے درکار نہ اِنت ءُ نیکہ من ءَ هم نیاد ءُ هم دیوانے ءِ درکار اِنت.اِنّاں ، مرچی من ترا اِے کلوه ءَ دیگ ءَ آں منی کلوه ءِ دیم دیگ ءِ لوٹ ایش اِنت کہ تو بیا منی همراه بُہ بو ، منی لوٹ چہ تو همیش اِنت کہ منا همکوپگے لوٹ اِیت ءُ منی همدرورے ءُ پد ءَ منی هم درور توئے_

من ترا پمیشکا لوٹگ ءَ آں کہ من یک نوکیں کِشکے وتی پاداں اَڑینتگ ءُ من ءَ دگہ لهتے مڈّی هم گون ءُ پد ءَ مڈّی باز اَنت، من ءَ اِنچو هاٹیگ مان نیست ،نی من پمیشکا وتی رَبّالُو پہ ترا راهی کُتگ.

منی دزبندی گوں ترا همیش انت کہ (بیا همراه بہ ایں من ءُ تو) پجّی ءَ جُنزیں وتی کِشک ءِ شُناس ءَ وت ءَ سرپد کن اِیں ءُ وتی مِنزل ءَ گوں وتی چمّاں دیدار کن اِیں۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

شھید مھمد جان پنّام ءِ بابا درویش ءِ مکھیں مات بی بی لاڑُک

نبشتہ کار: عصا بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

منی چُک مھمد جان یک روچے اتک ءُ منی کرّ ءَ من ءَ گُشت ئِے “اماں جان من ءَ پھل بکن من یک چیزے تئی کرّ ءَ چیر داتگ”.
من گُشت “تو ھچ گپ منی کِرّ ءَ چیر نہ داتگ اِے چونیں گپّے کہ تو چیر داتگ”؟

گُشت ئِے “من یک انچیں راھے گپتگ بلوچاں یک وشیں بانداتے دنت، بلوچستان ءِ آجوئی ءِ ھاتر ءَ من گوں سرمچاراں ھوار در کپتگ آں”.
مھمد جان ءِ اِے گپانی اِش کنگ ءَ پد منی چمانی روک گیشتر بوت اَنت ءُ من گُشت” کُربان باتاں پہ وتی بچ ءَ”.
گُشت ئِے” اماں وتی شیراں من ءَ پھل بکن”.

من گُشت” ھپتاد ھپت رند ءَ ترا منی شیر پھل اَنت، منی پُلیں بچ برو اللہ تئی پُشت ءُ پناہ بات، برو وتی زمین ءَ آجو کن ءُ بیا”.

شھید ءَ چہ من ءَ رکست کُت ءُ وتی کتار ئِے بست اَنت ءُ در کپت، من آئی ءِ ودار ءَ نشتگ اِتاں کہ مھمد جان زمین ءَ آجو کنت ءُ کیت. یک سُھبے ءِ سر ءَ من گوں وتی چُک ءُ نماسگاں نشتگ اِتاں کہ من ءَ یکے ءَ ھال دات کہ ماتی تئی بچ مھمد جان شھید کنگ بوتگ ءُ آئی ءَ وتی سنگت یک پہ یک ءَ در کُت اَنت ءُ ایُوک ءُ تھنا گوں پاکستانی ناپاکیں لشکر ءِ گوما جنگ دات، سُھر سھریں تیر وتی دلبند ءَ جاہ دات اَنت .

من گُشت” شکُر اِنت اللہ ءِ کہ گندلانی سر ءَ نہ مُرتگ، پہ مردی شُتگ ءُ وتی زمین ءِ ھک ئِے اَدا کُت”.
مھم جان ءِ رتکگیں ھوناں من ءَ گیشتر مُھر ءُ مُھکم کُتگ،آ چہ من ءَ نہ شُتگ بلکیں پہ راج ءُ زمین ءَ شُتگ، پہ وتی سنگتاں شُتگ ءُ من آئی ءِ مرگ ءَ اپسوزی نیاں، منی سر پہ پھر ءُ شان چست اِنت ءُ دشمن ایمن مہ بیت ءُ اِے مہ گُش اِیت کہ بی بی لاڑُک ءُ واجہ سُھراب ءِ بچ ما جتگ اِے دگہ بچ پُشت ءَ کِنز اَنت، اناں ھچ بر پُشت ءَ نہ کنز اَنت ،آھاں منی شیر متکگ اَنت، من ءَ اللہ ءَ بچ ءُ نماسگ داتگ، آ دشمن ءِ دیم ءَ چوکوہ ءَ مِک اَنت ءُ مِک بنت ،شھید مھمد جان ءُ شھید سپاہ جان ءِ سنگت دُرستیں شھیدانی بیراں چہ دُشمن ءَ گِر اَنت ءُ گرگ ءَ اَنت۔۔

منی گُڑی پیگام گوں راج ءَ ھمیش اِنت، راہ ھمے یکیں راہ اِنت ھمے راہ ءَ برو اِت ءُ وتی زمین ءَ آجو بہ کن اِت ،شھیدانی ھونانی گوم ءَ دگاہ مکن اِت، شھیدانی جُست ءَ چہ ناپاکیں پاکستان ءَ بکن اِت ….
لیلو لیل کناں درویش ءَ
درویش پہ وتن سالونک اِنت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

من چوش جیڑ آں

گُڈی بھر

شے بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

زند ءِ کجام جیڑھانی سر ءَ مردم نبشتہ بہ کنت ،ھر جاگہ ءَ دست جن ئے جنجالی ءَ گرنچے بستگ۔

کُجا کُجا نویس ئے، کجا کجا گلگ ءَ کن ئے؟
کلم چہ دست ءَ کپتگ کہ پاداں دیر اِنت دروہ اِتگ،بلے سپر انگت برجاہ اِنت،اے زنگ ءَ جتیں گُڑا گوں کے ءَ جتیں،گلگ کُتیں گڑا گوں کے ءَ کُتیں کہ سر وتی سنگ وتی۔۔

ھو اے گپ وَ راست اِنت کہ درتہ پُچیں ، پاد شپادیں،بے زمینیں ، بے لوگیں مردم ءِ گپ ءَ کَے گوشدار اِیت؟
بے لوگ ءُ بے وتنیں مردمانی کسھاں بل ۔۔۔۔
بیا ! دیم ءَ پد ءَ ھما کسہ ءَ کن ایں.
بوشت !
پھل کن کہ کسہ ھو دراج اِنت ءُ من ءَ وت انچو نبشتہ کنگی نہ اِنت ،نوں تو اد ءَ بچار مئے سِبلی بھت ءَ ھمے گونڈو کہ زی درتکگ پہ شھر ءَ وانگ ءَ،ھزار سکی ءُ ھزار بزگی ءِ دست ءَ لٹ ءُ کُٹ بیت ۔۔۔۔شش ماہ ءَ ما تھاریں کوٹیاں سورہ یاسین وانیت،ھما گُھار کہ چلگی وھد ءَ بیران بوت۔۔چہ اپینڈکس ءِ درد ءَ بیران بوتگیں گونڈو ءِ گیمُرتگیں لنٹانی بے وسی۔۔
بے وسی مئے چہ ازل ءَ گش ئے بھت ءَ اِنت ۔۔۔
ابیتک میتگ ءِ چراگ جوڑ بوت ڈاکٹرے ۔۔۔ کوپگ ئِے مزن بوتگ۔ ۔۔دراتکیں دیم ءَ سینگے۔۔شتیں چم ماں آزمان ءِ جمبر گوں دُراھتی ءَ۔۔نوں گوش بیدار اِت واجہ کسہ ءَ۔۔۔اے شوم ءُ شانزدہ ءَ نہ مات ءِ سریگ نوک کُت ءُ نہ پِت ءِ پیری ءِ اسا بوت،بُلک پہ نماسگ ءِ دیدار ءَ مرادیگ اَت تا مُرت ءُ شُت۔۔۔ناں بڈّ ءَ بست ئِے بزگرین ءُ بے کسیں راج کہ واجہ سر بوتگ اسلام آباد ءَ۔۔۔سھب ءَ واب ءَ پاد کیت ۔ مٹ کنت پوشاکے رؤت دیم پہ کار جاہ ءَ.
روچے گاڑی یے مٹ ءُ سٹ کنت۔۔۔
شام ءَ رؤت(The moral) ریسٹورنٹ ءَ۔۔(Centuries mall) ءَ چہ زور اِیت وتی پوشاک ءُ کوشاں۔۔پاتمہ جناھ پارک ءَ رؤت واکنگ ءَ۔۔(The barbers chamber)
ءَ چہ مُد ءُ رشاں جوڑ کنت واجہ۔۔۔(Super tailors and fabrics) ءَ چہ زور اِیت وتی واسکوٹ ءَ۔۔۔بیگاھاں رؤت(The jinah stadium) ءَ پُٹبالی کنت۔۔۔اِپ سیون سیکٹر ءَ زُرتگ ئِے بنگلایے۔۔.(Oxbridge international grammar school) ءَ چُکیں زیر تالیم ءَ۔۔۔لوگ بانُک (Tesoro) ءَ رؤت ھمک ھپتگ۔۔۔(Burns out restaurant and cafe) ءَ دوت پہ دوت کنت شیشہ یا شپ روچ کہ واجہ وشیاں بھا زُرتگ۔۔۔بے ھال اِنت، پت ءَ پیرین ءَ۔۔۔ناں کہ پیریں مات ءِ ھوش ءَ انت۔۔۔شادان اَنت شپ ءُ روچ۔۔۔ناں کہ ائید ءَ لوگ ءَ کیت ءُ ناں کہ کاسد ءُ اھوالے۔۔بے ھال اِنت بزگیں راج ءَ مئے۔۔۔کہ واجہ پی ایم ڈی سی ءِ پاسدار اِنت۔۔۔
اے پاس داری داں کدی ۔۔۔ انگت بزگیں راج کہ تئی واری ءُ بزگی ءِ ھمسپر اِنت۔

ھلاس ۔۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

چمشانک ءُ ﺁزمانک

منی نزّ ءَ آزمانک

 
 نبشتہ : اے آر داد

دی بلوچستان پوسٹ

آزمانک چی یے؟ چوں نبشتہ بیت یاآئیءِ چینچو کارِست بنت پہ آزمانکءَ مرچی اے پوچیں جُست اَنت۔ مرچیگیں آزمانک وابےءِ دروشمءَ اِنت ہمے رنگءَ واب چہ درءُ سیمسرءُ پاساں آزات اِنت ہمے رنگءَ مرچیگیں آزمانک اِنت۔
اگاں توبہ نندئے اے بہ شوھازئے کہ ایشیءِ تہا کجام کلچرءِ وشبومان،چونیں ندارگانی تہاسازگ بوتگ، کارِستانی زمین چی اِنت،تہ آزمانک بے رنگ بیتءُ ترادست نہ دنت۔ مرچی بنگیجءِ ھیال آسربوتگ مرچی آزمانک کجاچہ اوں جنزیتءُ بے چڑکہی آسربیت۔
اے دگہ گپّے کہ بلوچی دنیگہ چرے میلاںسرپدنہ اِنت آئیءِ آزمانک نویس یکبرے نندیت ھمے جیڑیت کہ قصّہءَ چہ کجا بِنا بکناںءُ کجاآسر،ھمے گِروچیلءِ تہءَ آوتی ازمی ہَستیءَ ببادنتءُ بیرگءَ انچیں چیزے نبیسیت کہ بیدئے ’’ حالے ‘‘ءَ دگہ جاھے گپت نہ کنتءُ ایشیءَ سوہویں وانوک زاننت کہ حالءُ آزمانکءِ نیامءَ دروگءُ راستءِ تپاوتے ہست، بلوچی آزمانک نویسانی تہءَ چیزے انچیں سر ہَست کہ آہاں نوکیں تبءُ میلانی پدایکءُ دوآزمانک نبشتگ کہ چہ بلوچیءِ بنداتی آزمانکاں جتائیں رہبندےءَ اَنت۔
اے گپّ دلگوشش کرزیت کہ نوکیں تبءُ میلانی بزانت تکنیک نہ اِنت اگاں گپّ تکنیکءِ بہ بیت تہ زیکّیں آزمانکءِ تہءَ اوں مونولاگءُ خیال ریچءِ برمشے درابیت بلے زیکّیں آزمانک نویسءَ ھمے وس کرتگ کہ وتی آزمانکءِ تہءَ انچیں قصّہے بہ سازیت یا ھماعکسءَ بہ کشّیت کہ چاگردءِ مُجاں اندیم بیتگ یاآئیءِ وانوک سرکارءِ وزیرو گزیراں پٹّ و لعنت بہ کنت یاگیشیں اوگام (نعرہ) بہ جنت، مرچی سرجمیں زندءِ فلسفہءَ دگہ رنگے گپتگ زندگیں زبانانی تہءَ ھزار بیل وآلاڑاتکگ ،تب ومیلانی پجّیءَ درشانءِ اوں ھزارکرامات پیش دارگ بوتگءُ مروچی نہ ایوکالبزچہ وتی زگریں بزانتءَ دیمترشُتگ، بلکیں ساچشت ھزارمعناءِ تہءَ بھروبانگ بوتگءُ اگاں بچارئے تہ نمیران اوں ھما لبزانک بوتگ کہ وتی زگریں بزانتءَ دیمترشُتگ اگاں نبشتہ کارنبیسگءِ وہدءَ وتی وانوکءِ ھیالءَ بہ زیریتءُ دیما بہ جنزیت تہ آ چیزءَ نبشتہ کت نہ کنت کہ آئیءِ دلءَ پیچ و تاب ورگااِنت

ما چوکہ انچیں زبانےءَ نبشتہ کنئگاایں کہ مرچیگیں لبزانکی ردوم شُونزبستگیں آپےءِ بزانتءَ ظاہراِنت نوکیں چیزےءِ نبیسگ یکبرے گران کپیت ، ہزار ایرادءُ زاہ ورگ کپیت بلے چہ اے گپّءَ دل کسان کنئگی نہ اِنت ہرزبانءِ سرا بنگیجی روچاں اے ہوپ کپتگ، بلے بایداِنت ایوک اے ھیالءَ گوں نبشتہ کنئگ مہ بیت کہ اے درشان رنگ پلانیءَ دوست بیت یا پلاں پارٹی ءِ مردم چہ تونہ وش بنت ، بلکیں ھمائیءَ بہ نویس کہ آئیءِ ہمرائیءِ ھمگرنچی گوں تو چی اِنت؟ یا ھمادردگوں تو چینچو سیالی کنت؟ چوھم نہ اِنت کہ سرجمیں آزمانک ندکارءِ سرگوستے بہ بیت، جوانیں ساچشت سرانی قربانیءَ لوٹیت،داں تو نبیسگءُ جیڑگءِ دراجیں پندےءَ نہ گْوزئے،ساچشتءِدردءَ نہ سُچ ئے نمیرانیں چیزنبشتہ کت نہ کن ئے۔
آزمانکءِ تہءَ نوکیں کتہ کاری کنئگءُ جتائیں گالوارےءِ بن ھِشتءِ ایر کنئگ عمرءِ مزءَ لوٹیت ،اے رنگیں کمٹمنٹ بلوچیءِ تہءَ بازکم گندگاکئیت۔ مرچی ردانکءِ جندوت ٹوہیں جُستے کہ ایشیءِ دودءُ رھبندچی اَنت؟ ایشیءِ بُنزہ اَچ فارسیءَ درکیت یا مرچیگیں اردوءِ رجانک کرتگیں رنگ اِنت کہ بوھیریں واجہ اوں ایشیءِ نبیسگءَ عیئبے نہ زاننت یا ھمے رنگ بہ بیت کہ سیدءَ وتی ردانکی ساچشتانی تہءَ سازاِتگ کہ آئیءِ تہءَ پہ وتی درشانیءَ نوکیں لبزءُ ٹرم اوں ا َڑکتگ ۔ مرچی اے گپّ ءَ کسّ ردکت نہ کنت کہ بلوچیءَ نہ ایوکاچہ لچہی بستارءَ اردوءَ رنگ زُرتگ بلکیں چہ ردانکءَ اوں اثر منداِنت

اے تچکیں گپّے کہ پہ نبشتہ کنئگءَ وانگ ھژدری اِنت بلوچیءِ تہءَ چوشیں لبزانک نیست کہ آمرچیگیں نبیسوکءِ تُنّءَ بہ پروشیت یا آئیءِ رھشونیءَ بہ کنت۔ آتچکءَ اردوءَ دست جنتءُ وانیت چریشیءَ سھرااِنت کہ آچہ بازیں چیزاں رنگ زیریتءُ ھمے درآمدیں لبزانکی وانگءِ نیمون انت کہ یک نیمگے ءَ نوکیں فکرءُ تکنیک نبیسگ بؤگءَ انت تہ دومی نیمگءَ بلوچی وتی زگر یں دروشم ءَ رولگءَ انت۔
داں ردانک ءِ زبانءِ جیڑھ نہ گیشیت آئیءِ رسم ءُ راجدپترءِ سما ودی نہ بیت آزمانک ءِ تہءَ زبانءِ نوکیں کتہ کاری کنئگ یا جتائیں رنگےءِ کشّگ دائمی جستے ءُ پسّوے نہ بیت۔
اے جنجال ایوک نہ پہ ردانکءَ انت بلکیں لچہی بستارءَ ھم ماانچو بیگواھیں کہ اگاں ماوتی نامانی نویسگ ءَ بے ھیال بہ کنیں تہ زانگ نہ بیت کہ اے ساچشت ءِ ھُدا بند کئے اِنت؟ِ
ماں آزمانکءِ تہءَ نوکیں درشانی یے ودی کنئگءَ زبانءِ ڈُبّہ مستر انت ایوک تکنیک مزنیں چیزے نہ اِنت داں آئیءِ تہءَ جوانیں نکانے نہ بیت ءُ پہ جوانیں نکانءِ نمیران کنئگءَ زبانءِ یکتائی ھژردی اِنت

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔