نبشتانک: آزمانک:گُڈی دانک
نبشتہ کار: بلال بھار
دی بلوچستان پوسٹ
من وتی لوگ ءِ دیم ءِ تھت ءِ سر ءَ وپتگ اِتاں ، ھما دو زیبداریں ءُ روژنائیں استال کہ ما ھردُکاں پہ وت گچین کتگ اِت اَنت، ھما استالانی ندارگ ءَ چارگ ءَ اِتاں,بلے اے استال پیش ءِ وڑ ءَ نہ اِت اَنت، ھمے استالانی چارگ ءَ گوں من دل ءِ تہ ءَ جیڑ اِت کہ اے کھریں زندگی ایوک ءَ پہ انسان ءَ کھر نہ اِنت کدی کدی انسانانی ڈول ءَ کازماز ءِ ھمُک چیز ھمُک نِدارگ چو انسان ءَ آسیگ ءُ پُرسیگ بنت، منی چم آزمان ءِ استالاں سک اِت اَنت کہ اناگت ءَ ھمے استالاں چہ یک استالے پجر ءِ روژنائی ءِ سوب ءَ گار بوان بوت ءُ دومی استال انگت تْرپگ ءَ اَت بلے اے استال ایوک بوگ ءِ گماں سک ملور ءُ بیچاڑ گِندگ پیداک اَت,من ھمے دمان ءَ ماھل ءِ ترانگ ءَ کپت آں ءُ جیڑ اِت کہ ایوک ءَ من انچوش آں, اگاں ناں! ھمے استالانی پیم ءَ ماھل ھم چو منی ڈول ءَ ایوکی ءِ آس ءَ سُچگ ءَ اِنت، ھمے ھیال من ءَ سک بے تاھیر کنگ ءَ اَت منی دل ءِ تھ ءَ بس ھمے آس روک اَت کہ باریں ماھل چون اِنت کہ اِینچو روچ اِنت آئی ءَ منی ھال نہ گپتگ— من وت ءَ وت تسلہ دات، کہ ماھل! ماھل بے من ءَ ساھتے نہ بیت بلے پد ءَ من وتی سر ءَ وت جیڑ اِت اگاں ماھل بے منا ساھتے نہ بیت گُڑا چی ءَ اِینچو روچ اِنت گار اِنت چی ءَ وت ءَ چو بے سما ئِے کُتگ آ زاناں نہ زانت اگاں من ساھتے ترا مہ گنداں بے تاھیر باں گُڑا پرچا!!! پرچا چو کنگ ءَ اِنت من گوں ھمے جیڑگانی تہ ءَ گار ءُ بیگواہ اِت آں ءُ وتی زرد ءِ تھاریں دمک ءُ کِشکانی تہ پ ماھل ءِ پداں گِران ءُ روان اِتاں کہ مُلا ءَ پجر ءِ بانگ دات ءُ سُھب ءِ جار ئِے جت سُھب پمن درآمدے ءِ چارگ ءَ جنگ ءَ اَت پرچا کہ منی دل ءِ درائیں راز شپ ءَ گون اِت اَنت ءُ شپ مُلا ءَ گوں استالاں اجازت داتگ اَت من وتی چم نز کُت اَنت بلے دل انگت آگہ اَت ساھتے ءَ پد اناگت ءَ گْوانکو ءَ یک کلوھے اتک ءُ من جلدی جلدی گْوانکو ءِ پردگ چار اِت ءُ چاراں نوکیں نمبرے, من گوں دریکگیں دل ءَ کلوک پچ کُت “حُمّل من ماھو آں, من گوں تو ھبر کنگ لوٹاں (please call me) منی سر ھچ پِر بیگ ءَ نہ اَت کہ چے بوتگ، چی ءَ اینچو روچ ءَ ماھل گار بوتگ، چی ءَ من ءَ اے وھد ءَ پون کنگ ءَ گُشگ ءَ اِنت،
من گوں ھمے جیڑگانی تہ ءَ ماھل پون کُت حمُل چون ئے تو؟ماھل ءِ لھمیں توار ءَ گوں من ھلاس بوتاں، دل انچو لرزگ ءَ لَگ اِت گُش ئے دل چہ سینگ ءَ در کیت ءُ آجو بیت، جان ءِ ھاٹیگ شُت ءُ من دمانے ءَ بے سما بوتاں، من ءَ وتی گوشانی سر ءَ باور کنگ ءَ نہ اَت کہ انوں من ماھل ءَ گوں گپ ءَ آں، ماھل ءَ من ءَ ھیالانی زِر ءَ چہ در کُت ءُ پد ءَ من ءَ جست ئِے کُت، حمُل تو گوش دارگ ءَ ئے؟ من گوں وتی پْرشتگیں توار ءَ ماھل ءَ پسہ دات، ھاں! ھو بہ گش، ماھل ءَ پد ءَ من ءَ ھمے یکیں جُست کُت کہ چون ئے تو ؟بلے ماھل ءِ چون ئے ءِ پسو منی کِر ءَ نیست اَت، پرچا کہ من وت ھم نہ زانت کہ من چون آں، منی دل چو گْوستگیں توپانے ءِ وڑیں سنگر اِتگیں میتگے ات ءُ ھار ءَ سرجمیں میتگ بُرتگ اَت آ نوں اَتکگ اَت کہ من چون آں !! من نادلکشی وتی چم نزّ کُت ءُ تُک ایر بُرت اَنت منی نُک انچو ھشک اَت کہ گُش ئے من سد سال اِنت تنیگ آں من آئی ءَ ھچ پسہ دات نہ کُت بس ھمے گُشت کہ ساہ مان اِنت تو چون ئے ماھو؟ ماھل ءَ پد ءَ منی گُشتگیں دانک من ءَ گُشت اَنت کہ من ءَ ھم ساہ مان اِنت، ماھل ءِ تستگیں توار ءِ تہ ءَ بلائیں کسھے چیر اَت، سے سال ءَ پد اے اولی ھپتگ اَت کہ ما گپ ءُ کلوہ یک ءُ دومیگ ءَ گوں نہ کتگ اَت، ھپتگ بلائیں گپے اگاں یک روچے ما گپ نہ کُتگ اے روچ مئے پہ بزگی ءُ ازابی گْوستگ، من ماھل ھمے دمان ءَ جُست کُت، ماھو ھیر اِنت تو اِینچو روچ اِنت گار بوتگ ئے؟ تو سرپد ئے کہ من چینچو بے تاھیر بوتگاں, تو سرپد ئے کہ منی دل ءِ تہ ءَ وڑ وڑیں ھیال اتکگ, ھاں ماھو؟ ماھل ءَ گوں لرزوکیں توار ءَ من ءَ پسہ دات، حمُل منی واھگانی روژنائیں چراگ کُشگ بوتگ منی زندگی ءِ رنگ ءُ دروشم چہ من پچ گِرگ بوتگ اَنت, منی زند کوراسی ءِ تہ ءَ تیلانک دیگ بوتگ، ماھل ءِ گپانی تہ ءَ یک اجبیں گلگے مان اَت بلے اے گلگ من پُرس اِت نہ کُت ءُ پد ءَ من جُست کُت زاناں چے بوتگ, تو چُش چی ءَ چو گُشگ ءَ ئے منی جچ سر پِر بیگ ءَ نہ اِنت ، تو چے گُشگ لوٹگ ءَ ئے، بہ گش دیدگ ماھل ءَ من ءَ وتی پْرشتگیں توار ءَ گوں پسّہ دات منی! منی ھبر بندی بوتگ ھمے گپ ءَ گوں ماھل ھیسکارگ ءَ لگ اِت ءُ من ماھل ءِ اے دانک ءَ گوں دمانے ءِ واست ءَ بے سما بوتاں, منی چمانی دیم ءَ تھاری ءَ مانشت پمن سرجمیں جھان نزّ اَتک پچیں آزمان ءِ چیر منی چماں گُش ئے کبرے ات ءُ من ءَ نوکی ایر دیگ بوتگ اَت..، زمین ءَ گش ئے لرزگے زُرتگ اَت، ھوش چہ سار ءَ بے سار بوتگ اَت، زندگی اوشت ءِ آماچ بوتگ اَت، من نہ زانت کہ چے بہ گشاں ءُ چے بہ کناں-
من ھمے روچ ءَ مار اِت کہ لبزانی ھم یک بلائیں کردے پہ زند ءِ گْوازینگ ءَ، مرچی اولی رند اَت کہ من ءَ لبزاں جواب داتگ اَت ءُ من بے گوانک بوتگ اِتاں من نہ زانت کہ چے بہ گشاں، بلے گُشگی اَت، گو،گو،گوں کیا ءُ تو ھچ نہ گُشتگ؟ من ماھل جُست کُت منی ناکو زتک بالاچ ءَ گوں اِیشاں منی زندگی ءِ پیسلہ وت کُتگ من ءَ جُست اِش نہ کُتگ گُڑا من گُڑا من ماھو ماھو تو سرپد ئے کہ من بے تو بوت نہ کناں بے ترا منی زِند ناسرجم اِنت بے ترا منی زِند بے منزلیں کاروان ءِ وڑ ءَ اِنت کہ کدی ھم منزل ءَ سر نہ بیت منی منزل تو ئے ماھو بے تو من زندگ بوت نہ کناں منی ارواہ منی ھمے گپاں گوں ماھل ءَ درائینت کہ، تئی ھیال ءَ حمُل من بے تو بوت کناں؟ تئی ھیال ءَ تو من ءَ دوست نہ بہ ئے؟ تئی ھیال ءَ! (ماھل ھیسکارگ ءَ اَت) حممممُل بیا تچیں چِد ءَ چہ دور یک دگہ دنیایے جوڑ کنیں اود ءَ ایوک ءَ من ءُ تو ءُ مئے نیام ءِ مھر بنت دگہ ھچ نہ بیت اِد ءَ مارا ھور بوگ ءَ نئیل اَنت من ھم بے تو بوت نہ کناں من وتی ھمک واھگ ءِ بندات ءُ آسر چہ تو کتگ، چہ ترا ابید من ھچ نہ جیڑ اِتگ-
اے ساھت ءَ منی دل ءِ ھال ءَ بس اللہ زانت کہ منی دل ءِ تہ ءَ چونیں آسے روک اَت, اگاں اے دل ءِ دیم ءَ سینگ ءِ وڑیں کبسئ مہ بوتیں اے دل گوں وتی دْرکگاں الم چو بندی ئیں کپودر ءَ بال ئِے کُتگ ءُ آزات بوتگ اَت, بلے اے دل ءَ اینچو زور کُج اِنت کہ اے سینگ ءَ تل بہ کنت ءُ آزات بہ بیت –
منی لبزانی دریا ھُشک بوتگ اَت,من نہ زانت کہ ماھل ءَ چے بہ گشاں, من وتی لبزانی چِنگ ءُ مُچ کنگ ءِ یک ناتوامیں جُھدے کُت ءُ گپ پد ءَ بنگیج کُت اَنت ماھو مہ گش چوش, تو من ءَ پہ نام ءُ دپ کنگ ءَ دل نہ بہ ئے, من چُش جیڑ اِت نہ کناں ، کنگ دور ءِ گپ اِنت ماھو اگاں من ترا بہ براں ھم من ءَ پہ ترا دیگ ءَ ھچ نیست، من ترا یک شریں ساھگے دات نہ کناں پہ زندگی ءِ گوازینگ ءِ واست ءَ وَ من ترا کُجا بُرت کناں منی ارواہ،
حمُل تئی ھیال ءَ من پہ ساھگ تلوسگ ءَ آں, من گوں تو روچ ءِ سر ءَ وتی سرجمیں زِند ءِ گْوازینگ ءَ تیاراں، من ءَ ھچ ءِ ھاجت نیست، من بس چہ تو مھر لوٹاں, من تئی مھرانی تلبگاراں، حمُل، بس تئی مھرانی من نہ زانت کہ چہ ھساب ءَ ماھل ءَ سرپد بہ کناں من نادلکشی بچکند اِت ءُ وت ءَ را رد دات ءُ ماھو ءَ را گُشت ” من ترا نام ءُ دپ کُت نہ کناں منی ارواہ، تو اگاں منی دیم ءَ بوتین ئے من مرچی المّ تئی دست گپتگ اَت ءُ تئی پیشانی چُکّگ اِت اَت منی بانک ، منی ھستی، منی واھگانی روکیں چراگ مھر، ایوک ءَ تلب ءِ نام نہ اِنت ، تو ھرکسی لوگ ءَ بہ ئے منی دل پہ تو داں کہ مھشر ءَ زروک بیت من ءَ بے تو دگہ ھچ نیست بلے زند ایوک ءَ مھر نہ لوٹ اِیت اے کھریں زند ھزار واھگانی گلام اِنت، ھزار الّمی ءُ ھاجتانی وازمندگ اِنت، ءُ پد ءَ من مھر ءَ ابید تئی دگہ جچ الّمی ءَ پیلو کُت نہ کناں، زند ایوک ءَ پہ مھر گوازینگ نہ بیت ارواہ من وتی گپ ھلاس کُت اَنت بلے ماھل ھاموش اَت، من ءَ انچو سما بوت کہ ماھل جم چو منی ڈول ءَ لبزاں دروہ اِتگ، ساھتے ءَ پد ماھل ءَ گوں لرزوکیں توار ءَ گپ بندات کُت، حمُل اگاں تو من ءَ نام ءُ دپ کُت نہ کن ئے گُڑا! گُڑا من ءَ بے ھیال کُت کن ئے، ھاں؟ ماھو بے ھیال کنگ ءِ گپ چہ کُجا اتک؟ تئی یاتانی تہ ءَ من ساہ زوراں زِندگاں یار اگاں بے ھیال کنگ ءِ نوبت اتک گُڑا آ روچ منی زند ءِ گُڈی روچ بیت، آ روچ ءَ منی ساہ چہ بالاد ءَ در کیت ءُ ارواہ چہ جھان ءَ آجو بیت –
حمُّل, زندگی گوں زرّ ءُ مال ءَ گْوازینگ نہ بیت یار, تو من ءَ ھما مھر داتگ اَنت, تو من ءَ ھما ناز داتگ, کہ من ءَ اے جہان ءِ تہ ءَ ھچ ھاجت نہ بیت, تو منی زور ئے, تو منئ گرور ئے, تو چو ھون ءَ منی رگانی تہ ءَ ھوار ئے، تو چی ءَ سرپد نہ بہ ئے یار، بلے منی ارواہ, منی زندگی, من ءَ پھل بہ کن کہ من تئی زندگی برباد کُت نا! من ترا باز واب پیش داشت بلے اے واب من سرجم کُت نہ کت اَنت,, منی دیدگ, گوں من سوگِند بہ کن, گوں من سوگِند بہ کن کہ تو پیسر پ ھما وڑ بوتگ ئے ھما وڑ بہ ئے گوں من سوگِند بہ کن (ماھل دمانے ءَ ھاموش بوت) حمُل حمُل ھیلو ھیلو حمُل تو گوش دارگ ءَ ئے ناں؟ تو گوش دارگ ءَ ئے؟ ماھل گْریوگ ءَ اَت منی توار ءَ ھم ساہ داتگ اَت, چمانی ارساں گولانی سر ءَ شیپے جوڑ کتگ اَت، من گپ کُت کنگ ءَ نہ اِت آں، تا دیر ءَ ما ھردُک ھاموش بوت اِیں بس مئے ھیسکارگانی توار یک دومی ءِ گوشاں کپگ ءَ اِت اَنت، ھمے ھیسکارگانی توار ءِ تہ ءَ مئے ھردکانی زِند وتی گُڈی ساہ ءَ زورگ ءَ اَت گُڈ سر ءَ آئی ءَ گُشت داں مرگ ءُ زند ءَ مئے مھر ھست انت ،بلے زندگی گوں تو نہ گْوستگ، بلے مرگ ءَ پد کس مارا گِستا کُت نہ کنت-
ھاھاھا ھو، دروگ مدام راستی ءَ چِیر دنت بلے راستی چہ انسان ءِ پیشانی ءَ وت ءَ پدر کنت, روچ بائد اِنت برکت مہ بیت اگاں روچ برکت بیت گڑا شپ کیت ءُ شپ تھار بیت پدا تھاری ءَ چہ آئی ءَ بیم کیت، ھو تھاری آئی ءَ مھر ءِ گڈی دانکانی یات ءَ پِرینت-
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
