نبشتانک: من ءُ چاگِرد
نبشتہ کار: ناکو دِلدار
دی بلوچستان پوسٹ
وھدے کہ من وتی چاگِرد ءَ زانگ ءُ مارگ ءِ اُمر ءَ سر بیت آں ، من ءَ سما بوت کہ منی پت ءُ پِیرُکاں وتی چاگرد ، ھلک ءُ میتگاں ناھار ءُ وروکیں کُچکّ داشتگ کہ ھر ساھدار ءَ ورگ ءُ لپاشگ ءِ جُھد ءَ کنگ ءَ اَنت ۔ ھمے رستر ءُ جناورانی مْیان ءَ من ءَ یک زیبداریں کوھی آھوگے ھست ءَ کہ چہ وتی ساہ ءَ گیش دوستِر اَت ، بلے من ءَ چہ ھمے ناھار ءُ کُچکّاں سک بد اتک کہ پہ منی زیبائیں آھوگ ءِ لپاشگ ءُ ورگ ءَ مُدامی وتی ٹیلگ اِش سک کُتگ اَنت۔
منی گیشتر جھد ھمیش اَت کہ کُجا نہ کُجا موہ دست بِہ کپ اِیت چہ وتی پِت ءِ نگاھاں اندیم ھمے ناھار ءُ کُچکّاں بِہ کُش آں وتی زیبائیں آھوگ ءَ بہ رکّین آں یکروچے من لوگ ءَ نِشتگ ءُ جیڑگ ءَ اِت اَنت کہ منی پِت ءِ پادانی بْرمش ءُ توار منی گُوشاں کپت، گوں توار ءِ گُوشاں کپگ ءَ ھور پِت لوگ ءَ پُتِرت ءُ چمے من ءَ کپت اَنت ءُ گْوشتے، ھاں منی چُک تو چے جیڑگ ءَ ئے؟ من چہ زھر ءَ پسّو نہ دات، گُڑا پد ءَ گوں تْرندیں گالوارے ءَ من ءَ جُست ءِ کُت کہ ترا چون اِنت تو پسّو نہ دے؟ من پہ ناکامیں دلے پّسو دات ءُ گْوشت: ابّا جان اے ناھار ءُ کُچک شُما پرچا داشتگ اَنت پت ءَ گوں نرمیں گالوارے ءَ درّائینت کہ منی چُک اے ناھاراں بِل ، بلے کُچکّانی دارگ مئے پِت ءُ پیرُکانی نِزّوری بیتگ کہ آھاں پہ وتی مال ءُ دلوتانی پھریزگ ءِ ھاتر ءَ اے کُچک داشتگ اَنت شر تو من ءَ بِہ گْوش اے جُست ءَ پرچا کنگ ءَ ئے؟ تو چے سما کتگ زناں نا نا ابّا جان نا ، من دِگہ ھِچّ سما نہ کتگ۔ بس مرچی من چہ وانگجاہ ءَ واتر اتکاں ھمے کُچکّ ءَ پہ منی آھوگ ءِ ورگ ءَ وتی پنجگ دور داتگ اِت اَنت۔ وھدے من کہ ھکّل داتگ ءُ ڈُوکے شانتگ ، گُڑا پہ منی ورگ ءَ دورے کتگ۔ من تچان تچان ءَ لوگ ءَ پُتِرتگ آں ، اگاں نا اِیشی ءَ مرچی منءَِ شرّی ءَ دِرّ ءُ دوچ کُتگ اَت ھو ھو منی چُک! اے ناھار ءُ کُچکّاں ھِچّ سُد ءُ سما نیست کہ اے لوگ ءِ ھُدابند اِنت ، بلکیں اے گوں وتی گُروناکی ءَ مست ءُ ھنوش اَنت کہ اے مئے کِرّ ءَ تُرس اَنت ءُ مئے زُوراکی ءِ دیم ءَ داشت نہ کن اَنت، پمیشکا شیکل اَنت من پت ءِ تُرس پھم اِت ءُ گْوشت: ابّا جان من ءَ چہ وتی ساہ ءَ گیش وتی زیبائیں آھوگ دوستر بیت اگاں من ءَ موہ بہ رس اِیت اے ناھار ءُ کُچکّاں راھے رواں گوں گوں منی اے گپّ ءَ پت بچکندگ ءَ لگ اِت ءُ گْوشت ئے منی چَُک، اگاں تئی باسکاں اِیشانی جَنَگ ءُ دارگ ءِ ھاٹیگ ھست گُڑا آستونکّاں لانچ ءُ دیر مہ کن ، چی ءَ کہ مئے باسکاناں آ ھاٹیگ مان نہ بوتگ۔ گوں تئی اے ھبر ءِ اِش کنگ ءَ من ءَ باز وشی بُوَگ ءَ اِنت کہ منی ھلک ءِ کلیں آھوگ ءُ ساھدار چہ اے رستریں ناھار ءُ کُچکّانی پنجگاں رک اَنت۔
وھد گْوزاں بوت ءُ منی نپرت گون ناھار ءُ کُچکّاں گیش بوان بوت ھمے وڑ ءَ من ءَ گوں ھمک رستر ءِ سر ءَ زھر اتک ، منی واھگ مُدامی یکین اَت کہ کدی بہ بیت کہ مئے ھلک ءِ کُلیں مردُمانی مارشت ھمے بہ بیت کہ وتی ھلک ءُ میتگاں چہ اے کُچکّ ءُ ناھاریں رستراں بہ پھریزیں وھد دیم ءَ جنزان اَت کہ نوکیں آشوب ءُ زرمبشتے چِست بوت ءُ ھمے مارشت ھر گس ءُ میتگاں ودی بوان بوت ھر نیمگ ءَ کُچکّ ءُ ناھارانی جَنَگ بندات بوت، بلے مروچی رستراں وتی لٹّ ءُ کُٹ کنگ ءَ پد زُلم ءُ زُوراکی گیش کُتگ اَنت ءُ ھر ساھدار زُلم ءُ زُوراکی ءِ آماچ اِنت دانکہ مارا چہ مئے لیکہ ءُ مارِشت ءَ پدکِنز بہ کن اَنت بلے اے آس نوں کدی ایرماد نہ بیت چی ءَ کہ مئے لیکہ چہ اے رسترانی زُوراکیاں گیش مُھکم ءُ تمرد بوتگ ، پمیشکا زُوراک ستر زُوراکی بہ کنت بلے اے لیکہ ھمینچو گیش مُھکم ءُ توانمند بیت ءُ وتی راہ ءَ پلگار کنان ءَ دیم پہ مِنزل ءَ جُنزان کنت پرے ھاتِر ءَ من پہ جزم گْوش آں بَہ کَول ء واجہ گوس بھار تئی زُلمانی چکّاس اِنت ترا نوں زندگی ماس اِنت-
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
