نبشتانک: رودپتر ءِ سیمی بھر
(دومی بھر)
نبشتہ کار: شاؔری لال
دی بلوچستان پوسٹ
شیما ءِ جنک کُلسوم ءِ ٹیوشن دیگ ءِ وھد ءَ منی ھیال گیشتر گوں کلسوم نہ اَت گیشتریں ھیال گوں برات ءِ رودپتر ءَ اَت کہ باریں آئی ءَ دیم ءَ چے نبشتہ کتگ، کہ من ءَ وھد نہ بوگ ءِ سوب ءَ گیشتر ونت نہ کتگ اَت من کلسوم ءَ ٹیوشن دیگ ءَ پد گوں اشتاپی ءَ لوگ ءَ شُت آں کہ من ارادگ کتگ اَت گوں لوگ ءِ رسگ ءَ رودپتر ءَ وان آں من مدامی ئیں رنگ ءَ بیگاہ ءِ ساھت ۵ بج ءَ واتر لوگ ءَ روگ ءَ ات آں۔ اے وھد ءَ جمبری ءَ آزمان ءَ شالے مان پوش اتگ اَت چرسیانی ءُ چلیمیانی دل ءِ تب ءِ موسمے ءَ اَت، لوگ ءِ رسگ ءَ من دیست کہ لوگ ءَ منی مات ءِ دزگھار آتکگ ات اَنت کہ مئے نزیکیں ھمساھگ اَنت دیوان برجاہ اَت جنینانی مدامی ئیں سُک سُک گوں یک ءُ دومی ءَ بنا اَت من ءَ وَ چونائی ءَ دیوان باز دوست نہ بیت، اِے روچی وَ من ءَ نوکیں سوگاتے رس اتگ اَت کہ من ءَ وانگی اَت سک اشتاپی ات آں من چہ لوگ ءِ دپ ءَ گْوزگ لوٹ اِت کہ دومی لوگ ءَ بہ رو آں ھمود ءَ کہ رودپتر ایر اَت من گْوزگ ءَ اِت آں وت ءَ را ھنچو بے سما کت کہ بزاں من ھچ سرپد نہ آں کہ لوگ ءَ مھمان آتکگ بلے نہ زاناں مات ءَ من ءَ چونی ءَ گْوزگ ءَ دیست ”او شارو! بورچی ءَ چلیم اِیر اِنت برو بِر کن ءُ زوت بیار ئِے“ مات ءَ گْوشت۔
2
مات ءِ گپّانی اِشکنگ ءَ گوش ئے من ءَ تپے ءَ گپت مات کہ ایوک بوتگ من آئی ءَ ساپ ءَ ساپ جواب داتگ کہ گوں من ءَ چلیم نہ بیت چے ءَ کہ منی ءُ چلیم ءِ سیادی بِیھ ءُ بُندر ءَ نہ بوتگ من ءَ ھر وھد ءَ چلیم ءِ دوتاں لگ اِت من ءَ سک جکینتگ اِش بلے مروچی من مات ءَ جواب دات نہ کت نہ زاناں چے ءَ من شُت آں بورچی ءَ لھتے زگال زرت آس ءَ دات آں۔ پِر کن ءُ ھُپ کنگ ءَ پد چلیم تیار بوت چلیم ءَ بُرت دیوان ءِ نیام ءَ ایر کت کہ دیوان ءِ براہ جوڑ بوت من مات ءِ دزگھارانی وش آتک کنگ ءَ پد چہ لوگ ءَ در نہ یتکگ اِت آں، کہ تنا وھدی لوگ چہ چلیم ءِ دوت ءَ آڈھور اَت من دومی لوگ ءَ آتک آں رودپتر زرُت وانگ ءَ بوت آں۔
”من گوں دوئیں سنگتاں موٹر سائیکل ءَ سوار بوتیں. شتیں کاردام ءِ ویرانی نیمگ ءَ وھدے ما روان اتیں پہ ویرانی نیمگ ءَ منی سنگت سیہ گوک تُرسے ءِ آماچ بوت ”سیہ گوک“ من آئی ءَ چہ دوستی ءَ گُشتگ ءُ وھدے من آئی ءَ چو گشتگ گڑا سک چِڑ اِتگ ءُ من ءَ آئی ءِ چیڑینگ وش آتکگ دیر اِنت من سیہ گوگ نہ دیستگ ءُ من ءَ پہ آئی ءَ زھیر ھم کنت بلے آ اِنت کہ منی سلاماں پہ ناز الیک کنت۔
ما روان اتین کہ آئی ءَ گشت اڑے یار ویر ءِ بُرّگ شر نہ اِنت ما شما گِرگ بئیں گڑا زندانی بئیں باز مشکل ودی بیت ءُ پد ءَ میتگ ءَ کاردام مہ بیت میتگ ءِ مردمانی کار ماٹو بنت کس کسی ھال ءَ ھم گپت نہ کنت سیہ گوک نُرنڈان ات ما آئی ءِ گپاں ھچ مان نیارت ءُ روان اتیں، من ھمد ءَ سیہ گوک ءِ بھادری زانت کہ آئی ءَ ھچ دل مان نیست پیسر ءَ سیہ گوک ءَ کہ گوں من دیوان کتگ آئی ءَ وتی بھادری ءِ سر ءَ سک باز ٹھل کتگ بلے مرچی آئی ءِ بھادری ءِ گپ کہ من ءَ یات آتک آں من دلجم بوت آں آ درھیں گپ آئی ءِ ٹاپار بوتگ اَنت۔
وھدے ما تیر برگانی نزیک ءَ اتکیں چپ ءُ چاگرد ءَ چار ات ھچ کس نیست اَت وھد بیگاہ اَت دُور ءَ میتگ ءِ پُشت ءَ دنزے گِندگ بوت شَرّی ءِ چارگ ءَ پد من دیست کُت لھتے مردم ھست اَت ٹِلّی لیب ءَ اِت اَنت بلے ما دلجم اِت آں کہ اینچو دُوری ءَ آ مارا درس کت نہ کن اَنت ما شُتین ویر ءِ نزیک ءَ داں سیہ گوک ءِ تُرس پد ءَ گیشتر بوت ءُ آئی ءَ مارا ویر بُرّگ ءَ نئیشت کہ چو شر نہ اِنت ما شما گرگ بئیں من سیکل ءِ دیم چرّینت واپس پد ءَ لوگ ءِ نیمگ ءَ شُتیں۔ اگاں آروچی سیہ گوک مارا بُرّگ ءَ بہ اشیں ما بُرّ اِت نہ کت چے ءَ کہ مارا پہ ویر ءِ برّگ ءَ ھچ چیزے یا داسے گون نہ اَت۔
اے روچ گوست ءُ سیہ گوک ءَ مار دروہ اِت بلے منی آ دگہ سنگت گون من ءَ تیار اَت ما شپ کت ءُ سرشپ ءَ روگ ءِ تیاری کت سیہ گوک ءَ مار پیسر ءَ ھمے گْوشت کہ اے ویر ءِ تہ ءَ یک زنڈیں سیمے مان کہ ایشی ءِ گُڈّگ ءُ بُرّگ باز مشکل انت، بلے من نہ زانت آئی ءَ ویر ءِ بارو ءَ چونی ءَ سرپدی ھست اَت۔
گڑا ما پہ ویر ءِ بُرّگ ءَ یک ٹال گُڈّیں تپرے زرت پد ءَ جیڑ اِت اگاں پہ تپر گُڈگ مہ بیت یک ھرّگے ءُ یک کارچے ھم زرت ءُ مارا ھمے ترس اَت بلکیں ویر ءَ بجلی مان بہ بیت ما یک دستی یے زرت ءُ یک رینچے زرت کہ ویر ءَ چہ تیربرگانی سر ءَ ایر کنیں جھل ءَ زمین ءِ سر ءَ ویر ءَ گڑا گڈّین ئِے۔
اینچو سامان زورگ ءَ پد اے سامان زرتان ءُ شتین پہ ویر ءِ نیمگ ءَ کساس ما سَے سد گام ءِ دُوری ءَ اَت آں من سیکل ھمود ءَ ڈگارے ءِ بند ءِ پُشت ءَ ایر کت کہ پد ءَ کسے سیکل ءِ پدان گپت مہ کنت سیکل ایر کنگ ءَ پد من ءُ سنگت ءَ سامان زرت آں شتیں پہ ویر ءِ نیمگ ءَ ما ھر نیمگ ءَ چاران ءُ گوشداران اتین کہ کسے مئیت۔ ما آھستہ آھستہ روان اتیں تیر برگ نزیک ءَ ات آں کہ من ءَ وتی مات ءِ یات آتک کراچی ءَ نادرجاہ ءَ اَت کہ آئی ءِ ھال گرگی انت من ھمود ءَ اوشتات آں ءُ آئی ءَ پونے جت دروت ءُ درھباتی ءَ پد مات ءَ من ءَ ھال دات کہ آ کمّو وشتر اِنت دو روچ پد واتر کیت من گیشتر گپ جنگ لوٹ اِت بلے مات ءِ آواز گار بوت۔ من ھلو ھلو کت بلے ھچ آواز نہ یتک دانکہ پون کٹ بوت من موبائل شرّی ءَ چار اِت دیستوں کاردام شتگ اِت اَنت من ھیران بوگ ءَ پد جیڑگ ءَ اِت آں کاردام ءِ ویر ءِ بُرّگ ءَ ساری کاردام چونی ءَ شُت اَنت من جیڑگ ءَ ات آں کہ من کرّکرّے ءِ آواز اشکت من وتی کِرّ ءُ گور ءَ چار اِت داں ھچ نیست اَت بُرز ءَ تیربرگ ءِ سر ءَ چار اِت منی دلیریں سنگت تیربرگ ءِ سر ءَ اَت ءُ ویر ءَ بُرّگ ءَ اَت۔
من ءَ ترسے ءَ مانرپت ءُ ترس ءِ تہ ءَ گل ات آں کہ ویر ئِے بر اِت ءُ من سنگت ءَ گوشت بس کن کارادم شُت انت آئی ءَ باور نہ بوت چہ تیربرگ ءَ ایر کپت منی گوانکوے چار ات داں کاردام شتگ ات انت گڑا آئی وت ءَ دلجم کنگ ءِ ھاتر ءَ آئی ءَ وتی گوانکو چار اِت واکی بھئی نٹورک شتگ انت آئی ءَ گوشت من تو مپتہ انچو ازباب آؤرتگ اے تپر،رینچ ءُ دستی ءِ ھچ زلورت نہ اِنت اے ویر تھنا پہ ھرّگ بُرّگ بیت ءُ پد ءَ اے ویر ءَ بجلی اوں مان نیست۔
ما گل اتیں بلے مئے دوئینانی جان ءَ بیمے ءَ پتات ما دوئیناں دْرک زُرت اَنت پہ سیکل ءِ نیمگ ءَ من کمو گوانکو ءِ لیٹ روک کت سیہ تھاریں شپ ءَ وتی دیم ءِ راہ ءَ بہ چاراں بلے منی سنگت ءَ من ءَ مکن کت کہ کسے مارا گند اِیت من لیٹ بند کت تچان بوتیں ءُ ما دوئیناں وتی پادگ چوٹ کنان کت کسے مئے پداں گپت مہ کنت من گوں وتی زوراں تچگ ءَ ات آں گشے منی پشت ءَ ملکموت کپتگ سنگت ساری ءَ ءُ من پُشت ءَ ما تچان اتیں ھرچی کہ مئے جان ءِ ھاٹی ءَ تچگ ءِ توانے من اَت ما تچگ ءَ اتیں۔
کساس دو سد گام ءِ دوری ءَ پد سنگت ءَ اناگہ ءَ کمو گوں تیز آوازی ءَ گشت ئِے ”آنگو مرو مرو لِچّے ڈے لِچّے“ من وت ءَ چہ تیزی ءَ داشت نہ کت من اوشتگ لوٹ اِت بلے من چوش تچگ ءَ نہ اِت آں کہ یکدم اوشتات بہ کن آں، گوں آئی ءِ لِچّے لِچّے گشگ ءَ لگُشت آں۔ منی گِرّان بوت آں من کمو پش کپت کہ بہ کَپ آں، بلے من نہ کپت آں من شُت آں لچّ ءِ نیام ءَ نوں من زانت من ڈگارے ءِ تلاوگ ءِ تہ ءَ آتکگ آں من لچّ ءِ تہ ءَ پسّ اِتگ ات آں ءُ سنگت ڈگار ءِ بند ءِ سر ءَ اوشتاتگ ءُ ھیسک ءُ ھمپان ات ”اڈے من ترا گشت لچّے لچّے تو انگت نہ اوشتات ئے“ آئی ءَ کندان ءَ من ءَ گْوشت من ھم گوشت اڈے زاناں من نود دو گاڑی یے آں کہ یکدم بریک کن آں“ما دوئیں کندان بوتیں من چہ لِچّ ءَ در اتک آں ما ءَ سک گل ءَ اتیں کہ ما وتی کار پہ وشّی گوازینت سیکل ءَ سوار بوتین ءُ بے لیٹی راہ کپتیں، ما اول سر ءَ وتی میتگ ءَ نہ شتیں وتی میتگ ءِ کش ءِ میتگ ءَ شتیں کہ اگاں کسے مئے پداں بہ گیپت گڑا پَد ھما میتگ ءَ بہ رو اَنت چہ ھمے میتگ ءِ تہ ءَ پترتیں پد ءَ رند ءَ وتی میتگ ءَ شتیں من سنگت ءَ را آئی ءَ لوگ ءَ رسینت ءُ پد ءَ شُت آں وتی لوگ ءَ شپ ءَ وپسگ ءَ پیسر گوں بازیں وس وساں گوست، کہ باریں باندا چون بیت کسے مئے پداں مہ گیپت ءُ ما پاشک مہ بئیں اگاں پاشک بہ بئیں گڑا من دلجم ات آں مارا پد ءَ باریں کجام بھتام ءَ سانکلانی تہ ءَ چگل دینت ما پاشک بوگ ءَ پد آگاں آھاں بہ گوش آں ما پہ میتگ ءِ دیمروئی چوش کتگ اے ھبر ءَ مئے ھچ کس ھچ وڑ ءَ باور نہ کن اَنت من اگاں تھنا گِرگ بہ باں من مِر آں من وتی سنگت ءِ نام نہ دیاں بلے من وت ءَ وت ساڑینت کہ پریشان بوگ ءِ ھچ گپ نہ اِنت من وَ ھرابیں کارے نہ کتگ ءُ شرّیں کار ءِ کمک ءَ ھُدا کنت اِنت پد ءَ جیڑ اِت مردم گوش اَنت ھرکس ھرچ وڑیں دانایے ءُ زانتکاریں پندل سازے بہ بیت وتی کار ءِ کنگ ءَ پد یک نشان ءُ پَدے یل دینت بوت کنت من چہ ھما نشان ءُ پد ءِ سوب ءَ گرگ بہ باں بلے من جیڑ اِت من ھچ چشیں نشانے یل نہ داتگ کہ گِرگ بہ باں۔ ھمے وس وسانی تہ ءَ دانکہ من واب کپت آں“۔
من روپتر ءِ سیمی بھر ءِ یازدھمی تاک ءِ وانگ ءَ پد دیم ءِ تاک لیٹینگ لوٹ اِت کہ گیشتر بہ وان آں بلے من ءَ مات ءِ توار ءَ وتی نیمگ ءَ ھیالگْور کت”شارو برو ایراناں بہ شود کہ نی روزرد اِنت من رو آں پساں کاہ ءُ کدیم کن آں“ مات ءَ گوشت ءُ شُت من ھیران بوت آں ھنی بیگاہ اَت چتور جلدی روزرد بوت کہ من ءَ گمان نہ بوت۔ من رودپتر ءَ یل دیگ نہ لوٹ اِت بلے چہ مات ءَ ناچار اِت آں شُت آں پہ ایرانانی نیمگ ءَ۔
روان اِنت-
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
