نبشتانک: مھروان! منی گُلزمین ءِ شیدا
نبشتہ کار: سمّو زھیر
دی بلوچستان پوسٹ
اُو منی مھروان! مرچی تو بے کِساس گیر پیداک ئے گپّے زان ئے ساھتے ءَ پیسر ھَور ءَ ایر داتگ اَت ءُ من ءَ چاھے دیم ءَ اَت من تئی ھما اکس ءَ چارگ ءَ اِتاں کہ تو دُور ءُ دراجیں سپرے ءَ درکپگ ءَ چہ پیسر گُڈّی رند ءَ گوں من ءَ دُچار کپت ءُ منی ھواری ءَ اکسے گیپت آ روچی ھم ھمے ساھت اَت، من ءَ چاھے دیم ءَ اَت، من ءُ تو داں دیراں نشت ءُ گپ جت پد ءَ تو من ءَ رُکست کُت ءُ دُوریں سپر ءَ رپت ئے۔ رند ءَ نہ تئی جند اتک ءُ نہ تئی ھال ءُ اھوال من ھرروچ تئی ودار ءَ ھمے ساھت ءَ لوگ ءِ ھما کش ءَ ننداں ءُ چاہ ءِ دو پیالہ ایر ریچاں ءُ گوں تئی ھیالاں مُلمہ بہ آں۔
مھروان! نہ تو ساوڑی نوداں گوں سرگِرے کائے، نہ تئی مھلبیں بوہ ءَ سُھب ءِ سمین کار اِیت بس رولھی شینکاں تئی زھیر گون اَنت ءُ گْوارین اَنت منی چمّانی ترونگلیں ارساں۔
مھروان! اے دمان ءَ پد ءَ ھَور اِنت ءُ تئی یات من ءَ گیش پیداک اِنت، پیسر ءَ تو اِد ءَ بیتگ ئے گُڑا ھَوری تْرمپاں من ءَ کرار داتگ، بلے مرچی من ءَ ھَور ءِ تْرمپ کرار دَیگ ءَ نہ اَنت، بلکیں تئی زھیر ءُ ترانگاں گیش کنگ ءَ اَنت۔ھو آ وھد ءَ منی ھمراہ بیتگ ئے گُڑا زند ءِ وشیں ساھت وتی جاہ ءَ ھمُک نہ وشیں ساھت ءَ ھم من ءَ کرار داتگ۔ پہ من ءَ گرماگ ءِ لِوار سوچوکیں گْوات گْوش ئے سمین بوتگ، بلے نی تو منی کِرّ ءَ نہ ئے ءُ گْوش ئے چاردھی ماھِکان ءِ شپ ھم من ءَ داگ دنت ءُ نودی تْرمپ من ءَ چو شِل سریں تیر ءَ سُمب اَنت۔
مھروان! منی دزگْوھار پیداکیں کہ رویں کَور ءِ چارگ ءَ، ھو ھما کَور ءِ کہ من ءُ تو اولی رند ءَ دُچار کپت اِیں۔ آ روچ ءَ ھم ھَور ءَ گْورتگ اَت سنج گوں وتی ھپتیں رنگاں جلوھاں شنگینگ ءَ اَت۔ کَور ءِ آپ چو زیمر ءَ بے کراریں دل ءَ تاھیر دیان اَت ءُ تو اتک ئے۔ من ءَ انگت یات اِنت ترا سیاھیں گُد گْور ءَ اَت ءُ سک جلوہ دیگ ءَ اِت ئے نی اے جاگاہ منی زیارت جوڑ بیتگ۔ ھر روچ ھمے جاہ ءِ زیارت ءَ کایاں، بلے ھَورانی روچ ءَ گیش کایاں ءُ داں دیراں ھمد ءَ ننداں ءُ گْوستگیں روچاں جیڑاں۔
مھروان! گْوستگیں ماہ ءِ گُڈسر ءَ من گوں وتی دزگْوھاراں کوہ ءَ پکنک ءَ شُتاں تو وَ شر زان ئے کہ من ءَ گوں کوہ ءُ کوچگاں چینچو مِھر اِنت، ھردیں کوھاں شُتگاں گڑا کانیگانی آپاں جان شُشتگ ءُ تلارانی ساھگ ءَ نشتگ ءُ ابرم ءِ زیبائیاں گوں لیب کُتگ۔
آ روچ ءَ من، سارا، سمرین ءُ ترانگ کمے گِستا چمّگ ءِ تتکگیں آپاں مان دیان ءُ بے انانی کوہ ءِ زیبائی ءَ گوں ملار دیم ءَ جُنزان اِتیں کہ پرپٹے ءِ توار بوت۔ من پہ گُشادی ءَ چک جت ءُ چار اِت۔
پرپٹ مارا چہ کمے پُشت اَت ءُ آئی ءِ سواریں مردُم دموکہ ءُ سِلاہ بند اِت اَنت پرپٹ ءِ پُشت ءَ نشتگیں مردُم تئی چھرگ ءَ جَنَگ ءَ اَت۔ پرپٹ مئے نزّیک ءَ اتک ءُ داشتے، منی پاد چہ گل ءَ چِست بیت اَنت کہ توئے بلے منی وش پھمی ھما وھد ءَ ھلاس بوت کہ آئی ءَ مارا توار جت، بلے آ توار تئی توار نہ اَت۔ بلکیں تئی گچین کُتگیں راہ ءِ مُساپر اِت اَنت۔ من پد ءَ وتی سر جَھل کُت ءُ ابیتکیانی زِر ءَ کم کم ایر بُکان بوتاں، تئی زھیرانی جمبر یکرندے پد ءَ منی سر ءَ ساھیل ءُ ساچان بوت اَنت۔
من وتی دزگْوھاراں چہ گِستا بے تواری ءَ شُت ءُ کوہ ءِ دامُن ءَ نشت گوں گُلزمین ءَ تئی دُوری ءِ دُرستیں گِلّھانی گْرنچ بُتک اَنت کہ ھما اِنت تو من ءَ رُکست کُتگ ءُ پہ زمین ءِ موکگ ءَ درکپتگ ئے، ھالے ھم نہ گِپتگ کہ کسے تئی ودار ءَ پہ بے تواری ءَ نشتگ ءُ ھرروچ تئی راہ ءَ چار اِیت ھرروچ گْوات منی لوگ ءِ دروازگ ءَ جنت گُڑا ھمے شُبینگ ءَ دنت کہ توئے پیداک ئے، بلے نہ تو کائے نہ تئی آھگ ءِ اھوالے کیت۔
مھروان! من گوں زمین ءَ وتی دل ءِ پاھاراں گْوشگ ءَ اِتاں کہ منی دزگْوھار ترانگ ءَ منا گْوانک جت کہ تو اِد ءَ تھنا نشتگ ءُ کئی ھیالانی زر ءَ اُوژناگ ءَ ئے؟ بیا رویں دومی گْورم ءِ سر ءَ کہ دُرست مئے ودار ءَ اَنت من وتی گِلُھانی گْرنچ پد ءَ بست ءُ پاداتکاں پہ ھما گْورم ءِ نیمگ ءَ ، بلے ھیال، جیڑگ، پکر دُرست تئی نیمگ ءَ اِت اَنت، مھروان! منی گُلزمین ءِ شیدا نی زُوت واتر بِہ کن کہ چمّاں تئی راہ ءِ چارگ دمبرتگ، چمّاں تئی راہ ءِ چارگ۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
