زھری ءِ ڈوکانی سر ءِ نبشتگیں گھگیری
نبشتہ کار: آئشہ بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
بلوچستان ءِ دلبند ءَ ھمود ءَ کہ روچ، سرجمیں وھد ءَ زمین ءَ گرم کنت، ءُ شپ انچو بے توار اِنت کہ وتی ساہ ءِ کشگ ھم توار کنت، اود ءَ یک میتگے ھست زھری اے ھما سر زمین اِنت بلکیں نکشھانی تہ ءَ کسان بہ بیت، بلے اود ءِ مردمانی ھوسلہ ءُ جزبگ انچش مزن اِنت کہ کوہ ایشانی کر ءَ کسان گندگ ءَ کاینت۔
زھری ءِ ھاک ءَ یک ھاسیں بوے گون اِنت انچیں بوے کہ ھید، کُربانی ءُ آزاتی واباں گوں جوڑ بیتگ، اے ھما ھاک اِنت کہ آئی ءَ چینچو پدریچ پیداک کتگ، ھما کہ آ وتی ھک ءِ ھاتر ءَ پاد اتکگ اَنت ءُ زوراکی ءِ ساھگ ءَ اوں سربلند بیتگ اَنت۔
زھری ءِ چپ ءُ چاگرد ءَ ھرچ کوھے کہ مِک اِنت، آ ایوک ءَ ڈوک نہ اَنت آ گواہ اَنت، آیاں دیستگ کہ چتور مردماں وتی زمین ءِ ھاتر ءَ زندان ءَ سکی ءُ سوری سگّ اِتگ، چتور ماتاں وتی چُک رھادگ کتگ اَنت ءُ دوایانی تہ ءَ گشتگ: ” منی چُک زندگ بہ بیت گڑا گوں گیرت ءَ، ءُ اگاں مِر اِیت گوں سربلندی ءَ“۔
اے کوہ وھد ءِ گواہ اَنت ایشانی بے تواری یک کسھے، یک انچیں کسھے آ تپنگانی اناں، بلکیں گوں زمیر ءِ زور ءَ نبشتہ کنگ بوتگ۔
زھری ءِ مردم بے توار اَنت بلے زندگ اَنت، زھری ءِ مردمانی انداز جتا اِنت۔ آ کوکار نہ کن اَنت، اوگام نہ جن اَنت بلے آیانی چماں آس روک اِنت، آیانی پادانی چیر ءَ دریکگ اِنت۔ ایشانی واستا گھگیری یک ادارُکی کارے نہ اِنت اے زندمان ءِ یک رھبندے۔
اے مردم سرپد اَنت کہ زوراکی ءِ ھلاپ ءَ درستاں چہ مستریں جنگ ھما اِنت کہ مردم وتی ترس ءِ ھلاپ ءَ جنگ کنت۔ زھری ءِ ورنایاں اے جنگ کَٹ اِتگ۔ آ وتی ھک ءِ ھاتر ءَ گپ جن اَنت، نبشتہ کن اَنت، سکارین اَنت، پرچا کہ آ زان اَنت تپنگ یک روچے بے توار بیت، بلے شئور ءِ توار ھجبر نہ مر اِیت۔
مرچی زھری ءِ رھبند ءُ ورنایانی لنٹاں یک نوکیں گپے” آگھی“ آیاں پھم اِتگ کہ گھگیری ءِ نوکیں رنگ کتاب اِنت، ند اِنت، الم ءُ زانت اِنت۔ اود ءَ یک دورے تپنگانی توار بوتگ، مرچاں اود ءَ لبزانی زور دیم ءَ پیداک اِنت۔
زھری ءِ ورنا نی ھما پدریچ اَنت آ زان اَنت کہ وتی زمین ءِ مھر ءِ بزانت بس جنگ نہ اِنت بلکیں ایشی ءَ اِلم، انساپ ءُ چہ شئور ءَ سر ریچ بیگی اِنت۔ ھمے ایشانی نوکیں سرکشی اِنت، یک انچیں سر کشی یے کہ آئی ءِ رنگ ھون نہ اِنت بلکیں روژنائی اِنت۔
زھری ءَ سک باز سَگّ اِتگ تُن، شُد، بے ھچی، مان نیارگ، بلے آیاں ھجبر بے سوبی نہ منّ اِتگ، اد ءِ جنین انگت ھم اُشترانی سر ءَ آپ برگ ءَ اَنت، بلے ایشانی چماں مرچاں جستے ھست آ جست ایش اِنت کہ پرچا زمانگ مٹّ نہ بیت؟ ءُ ھمے جست اسل ءَ گھگیری ءِ بندات اِنت۔
زھری ءِ پیریں مردم انگت ھم چہ ھاک ءِ بوہ ءَ موسمانی پیش گوئی ءَ کن اَنت، ءُ برے برے چہ ایشانی دپ ءَ یک گالردے در کیت ” ما دم نہ بریں، بس اوپار کنگ ءَ ایں۔“ اے اوپار چوناھا زور اِنت آ بے تواریں زور یک روچے آگھی ءَ بدل بیت۔
زھری ءِ ھرچ ڈوک گوش اِیت کہ ” انسان آزات پیداک بیتگ، ءُ آزاتی ایشی ءِ ابرم اِنت۔“ اے ھما ایمان اِنت ناں کہ یک کتابے ءَ نبشتگ ناں کہ یکے ءِ رھبنداں بلکیں اے زمین ءِ دریکگ ءَ گوں ھوار اِنت۔
زھری ءِ ھاک وتی چُکاں گُش اِیت: ” من ءَ وتی مات ءِ وڑ ءَ بہ لوٹ اِت، بلے اگاں یکے من ءَ بھا کنگ ءَ بیت تو منی ھاتر ءَ چو کوہ ءَ مِک بی۔” ھمے آ پلسپہ اِنت کہ آئی ءَ زھری ءِ مردم گھگیری پرماتگ اَنت، آ گوں وتی ھاک ءَ اِشک کن اَنت، بلے زوراکی ءِ دیم ءَ وتی سر ءَ جھل نہ کن اَنت۔
زھری مرچی اوں ھما اِنت۔ بے توار اِنت، بلے آگاہ اِنت، کوہ انگت ھم نگھپانی دیگ ءَ اَنت، اد ءِ موسم ھم آزاتی ءِ سوت ءَ جنگ ءَ اِنت، ءُ اد ءِ ورنا انگت ھم واب گندگ ءَ اَنت، انچیں واب کہ بلوچستان ءِ ھک بس زوراورانی مہ بیت، بلکیں ھرچ ھما انسان ءِ کہ آ گوں اے زمین ءَ بندوک اِنت۔
زھری ءِ گھگیری یک انچیں ویلے نہ اِنت اے چہ پدریچاں اتکگ یک روایتے۔ اے زمین مرچی ھم وتی چُکاں گُش اِیت :” تو دم بر بلے وتی سر ءَ جھل مہ کن، پرچا کہ منی ھاک ھجبر بے سوبی نہ منّ اِیت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-
