نبشتانک : آئیءَ سک گریت
نبشتہ کار : شے بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
ھانی ءَ وتی دوستار ءِ کر ءَ سک گریت کہ باریں منی دزگھار چون بیت ، آئی ءِ دوستار ءَ جُست کُت ” زاناں گپ چے یے ؟” آئی ءَ پسّو دات” من ترا گُش آں بَلے ھُدا ءَ بچار منی لوگ ءِ گپ ڈنءَ مہ روت” آئی ءِ دوستار شے ءَ بچکند اِت ءُ گُشت” اِنا جگر تئی گپ ڈنءَ ھچ وڑ ءَ نہ روت”ھانی ءَ گپ بندات کُت ” گپ ایش اِنت کہ ترا من گُشتگ اَت منی ناکو ءِ چُک ءِ بزاں برمش ءِ سور بوگ ءَ اِنت،آئی ءِ سانگبند ناکو ءِ گِس ءَ آتکگ اَنت، رمس (تاریخ) پکس کُتگ”شے ءَ جُست کُت “زاناں برمش ءَ را بچک دوست نہ بیت” ؟ ھانُل ءَ پسو دات” جی ھو آئی ءَ را ھچ وڑ ءَ دوست نہ بیت ءُ آ گِس ءِ یک کُنڈے ءَ نشتگ ءُ بس گریوگ ءَ اِنت” شے ءَ گُشت “گُڑا برمش وتی مات ءُ پتاں بُگُش اِیت من ءَ اے بچک دوست نہ بیت، چَہ رَندی زند ءِ ازابی ءَ گھتر اِنت مرچی آ جوانیں گامگیجے بہ زور ایت”-
ھانُل ءَ پسّو دات” آئی ءَ باز رند ءَ گشتگ بلے برمش ءِ مات ءِ گُشتگ ھمیش اِنت منی برازتک ترا ھروڑ ءَ زورگی انت” شے ھر یک پسوے ءِ سر ءَ دگہ جُستے کنان اَت، ھما وھد ءَ سانگبند آوانی گِس ءَ پہ ھبرسندی ءَ اتکگ اِت اَنت گڑا پرچا برمش ءَ انا نہ کتگ اَت؟
ھانُل ءَ پسہ دات” اڑے آوں بزگیں برمش جُست نہ کت ترا اے بچک دوست بیت یا اِنا؟ مردم انچو سانگ ءِ لوٹگ ءَ اتکگ اَنت آئی ءِ مات ءُ پِتاں ھَو کُتگ، انگت تو گُش ئے پرچا برمش ءَ اِنا نہ کُتگ، اڑے آئی ءِ جُست کنگ وتی جاگہ ءَ برمش ءَ را ایشاں ھال ھم نہ داتگ کہ پلاں مردم تئی لوٹگ ءَ اتکگ” ۔
شے ءَ ھچ نہ گُشت، اے پسو ءَ گش ئے شے سرجم ءَ ھلاس کت، ھانُل ءَ پد ءَ گپ بندات کُت ءُ گُشت ” شے تو گپے زان ئے برمش در کسانی ءَ چے منی برات ءَ را سک دوست بیت ، برمش ءَ را ھم منی برات سک دوست بیت ءُ پد ءَ من ءَ ھم سک دوست بیت” ۔
شے ءَ سگریٹ ءِ ٹالے روک کت ءُ گُشت ” گُڑا شما پرچا وتی برات ءِ ھبربندی پہ برمش ءَ نہ برتگ” ؟
ھانُل ءَ پسہ دات” ما سے رند ءَ ھبرسندی ءِ گپ بُرتگ بلے آواں منی برات نہ زرت” پد ءَ ھانُل ءَ گپ بندات کُت ءُ گُشت “شے من زندگی توک ءَ کدی پہ وت ھچ دوا نہ لوٹ اِتگ، من چَہ کسانی ءَ پِت ءُ مات ءِ سارتیں سیاھگ ءَ دور بوتگ آں ، کسانی ءَ چنچو درد وارتگ ،یک ناکوے ءَ ھم مارا دست ءَ نہ گپتگ کہ مئے درد ءُ گم کم بہ بنت ، منی واست ءَ ھمے یکیں برات بوتگ من ءَ چو وتی چمانی وڑ ءَ سمبال اِتگ ئِے ، اے براتے نہ بوتگ بلکیں پمن ءَ یک پِتے بوتگ ، یک ماتے بوتگ ، یک شوکیں ھمنوایے بوتگ ، من ءَ زندگی ءِ توک ءَ ھرچ گمے ءَ گپتگ ھمئے برات منی گوما چو مات کوہ ءَ مِک بوتگ ، من ءَ تنیگہ ایشی ءَ اے مارگ ءَ نہ اِشتگ کہ من بہ ماراں من ءَ مات نیست، پِت نیست آ گپ کناں اَت شے وتی چمانی ارساں پھک کنان اَت شے ءِ لُنٹ چوں بے دلیں جنکے ءَ لرزگ ءَ اَت انت ، آئی گُشت منی برات ءَ را برمش سک دوست بیت ، ھما اِنت کہ برمش ءِ سور ءِ روچ پکس بوتگ ، منی برات ملور اِنت ، دوشی من برات ءَ را جُست کُت ، ھاں ترا چے اِنت یک ءُ دو روچ بیت تو سک ملور ئے ؟”یکبرے برات ءَ گشت” ھچ نہ اِنت بلے ، پد ءَ گوں ھُشکیں لُنٹ ءُ ارسیگیں چماں پسہ دایان ءَ گُشت” ھانُل تو گپے زان ئے ھما اِنت برمش ءِ سور ءِ ھال اِنت پورا آزمان جھل اتکگ، پورا زمین تنک اِنت ، من گُش آں برمش ءَ من ءَ مہ دیاں بَلے برمش ءَ را انچے مردمے بہ دیاں کہ برمش وتی زندگی ءَ وش ءُ وش ھال بہ بیت من برمش ءَ را اے وڑی ءَ دیست کت نہ کناں”.
اے وھد ءَ ھانی گپ ءَ اَت شے بے توار اَت، سرجمیں گپاں گوش دارگ ءَ اَت انچو کہ ھانی ءَ گپ ھلاس کُت شے بندات کُت” ھو ھانی تو زان ئے مھر ءِ گم چہ درسیں گماں گران تِر اِنت ، ھانل برے برے من تئی ءُ وتی بارو ءَ جیڑ آں باریں ما یکجاہ بوت کن ایں یا نا؟ ، باریں منی مردم منّ اَنت یا ناں، ھانی بچار تئی مردم چونیں مردم اَنت مُلا اَنت، ھاجی اَنت، اسلام ءِ منوگریں مردم اَت ، پد ءَ وت ماں وت اَنت درامد نہ انت ، بْرمش ءِ پِت شمئے ناکو انت ، بلے آ پرچا اسلام ءِ رواج ءَ پیلو نہ کن اَنت؟ اے وڑ ءَ گُڑا نکاہ جائز نہ بیت وھدے جنک رازی مہ بیت، تئی ھیال ءَ اد ءَ زورانسری یے بوگ ءَ نہ انت؟ دومی گپ کدی کدی من جیڑاں من تئی زندگی ھمراہ باں ، بَلے تئی اے ھال ءِ سر کنگ ءَ منی ھیال ءَ آ روچ دور نہ اِنت کہ منی زندگی شگالی بہ بیت ، پرچا کہ شُما یکیں پرکہ ءِ مردم اِت یک زات اِت یکیں کھول ءِ مردم اِت، مشکل اِنت ما ھم یکجاہ بوت کت بہ کن ایں پرچاکہ من درمدے آں، منی دگہ پرکہ ءِ ِ ، دگہ زاتے ، بس من بلوچے آں، اے گپ ءَ ابید دگہ ھچ نیست”-
ھانُل ءَ وھدے شے ءِ گپ اِشکرت اَنت گریوگ ءَ لگ اِت ،سک گریت ءُ گُشت ” شئے ھما مردم ءِ گوما پرچہ مھر بیت کہ آ ترا رست نہ کنت ؟شئے ءَ گوانکو ءِ توار کمو بُرز کُت ءُ گپ بندات کُت” تو زان ئے مھر رس ایت بَلے مھر ءَ را مئے چاگرد ءِ اندر ءَ ھچ وڑیں ارزشت نیست ، مھر ءَ را ھما مردم ءِ دلءَ ارزشت ھَست کہ آ مردم ءِ جند مھر کنت بس منی نپس،مئے چاگرد ءِ اندر ءَ مھر ءِ ارزشت بس یک اندامے مارگ بیت، یک وپت ءُ وابے مارگ بیت ،یک ھَوسے مارگ بیت ، ھما ھواس کہ یک دمانے ھور گواریت ءُ مرد یک نیمگے ءَ جنین یک نیمگے ءَ کپیت،مئے کِر ءَ پمیشکا مھر ءَ را ارزشت نیست ،چوناھا مھر ءِ ارزشت مزنیں ارزشتے بلے مئے چاگرد ءَ مھر ءَ را بد نام کُتگ” شے یکدیمی گپ ءَ اَت ءُ ھانل ءِ ارس چَہ انارکانی سر ءَ شیپگران ءُ آ گپانی گوشدارگ ءَ اَت، شے ءَ گشت”ھانُل تو باید اِنت یکبرے پد ءَ یک ءُ دو رند ءَ بہ شُتین ئے بلکیں تئی ناکو ءَ تئی برات زامات کتگ اَت” ھانُل ءَ پسہ دات” من پمیشکا شُت نہ کتگ آئی ءَ من ءَ ھمے پسہ داتگ اَت، ما بلوچ ایں ءُ وتی زبان ءَ وارت نہ کن ایں، دگہ وھد ءَ پہ اے ھبر ءَ میا، گڑا من چون شُت کت کتگ اَت”؟
شئے ءَ پد ءَ گپ بندات کُت، بلے اے رندی آ سک جزباتی اَت، گُشت ئِے “زبان زبان زبان ، کُجام زبان ءُ بلوچیت؟اگاں اے وڑیں زباندار ءُ گیرت مندیں بلوچ گڑا پرچا پہ وتی گار ءُ بیگواھیں مردمانی واستا توار چِست نہ کن اَنت ؟مئے جنین آدماں درآمدیں سپاھی یک پہ یک ءَ چِست کنگ ءُ تھاریں کوٹیانی باھوٹ کنگ ءَ اَنت ، بہ گوش اِش شمئے زبان ءُ بلوچی گیرت کُجا اِنت ،؟ ھما گپ ءُ کول کجا شُت اَنت کہ ما چاکر ءِ اولاد ایں ، گُھرام ءِ دل ءِ بند ایں؟ مرچی بس گیرت ءُ زبان اتکگ وتی برات ءُ مھر ءِ سر ءَ تہ مردی ءَ رس اتگ بس”-
ھانُل ھچ گشگ ءَ نہ اَت ، شئے چوں ریڈیو ءَ بندات اَت باریں دگہ چے چے گُشگ اَت، یکبرے پد ءَ شے ءَ گپ بندات کت “یار ما سک بزّگیں مارا تنیگہ وتی زندگی ءِ پیسلہ کنگ ءِ ھچ وڑیں ھک نیست پورا ھمئے مات ءُ پِت وتی زندگی ءَ ھمئے جنک ءُ بچک ءِ گوم ءَ گوازین اَنت، پرچا یار مردم ھینچو زُلم کن اَنت؟ ، پرچا نیل اَنت دو مردم وتی زندگی ءَ شادکامی بہ گوازین ایت؟مئے چاگرد ءِ توک ءَ جنک ءَ را کُچکے ءِ ارزشت نیست، مئے چاگرد پرچا اے وڑ کنت؟مئے چاگرد کدی سرپد بیت؟ مئے چاگرد ءَ بچار مرد وتی ازت ءَ وت داشت نہ کنت وھدے سور کنت وتی ازت ءَ جنین ءَ را دنت ۔ پورا جنین ءِ جند ءَ را ازت نیست ! من ءَ کدی کدی انچو گُمان بیت مئے مرد اے واستا سور کن اَنت کہ مئے ازت ءَ یکے بہ سمبال اِیت، اجیبیں چاگردے ءِ توک ءَ ما زندگ ایں،ھما جنک بیست ءُ دو یا بیست ءُ چار سال ءَ لوگ ءِ توک ءَ بندیگ اِنت ، آ ھمے واھگداری اِیت کدی باریں پہ من ءَ شوکیں ھمسپر کَیت کہ دل ءِ سرجمیں واھگاں پورا بہ بنت ءُ دیم پچ بہ بیت ، آ مُدام ھمے واھگ ءَ دار ایت کہ من ءَ زندگی کنگ ءِ باریں کدی ھک رس ایت، بلے پد ءَ ھمے بزّگیں جنک ءَرا انچیں بچکے سر ءَ دے انت کہ جنک ساری ءَ چَہ گیش بزّگ بیت،ھانُل تو وت بچار کہ ترا یک مردمے دوست مہ بیت تو آئی ءِ کِر ءَ دو کلاک ءَ نشت نہ کن ئے شَریں وڑے ءَ گپ کُت نہ کن ئے، گڑا آ چوں سرجمیں امر ءَ یک بے مھریں مردے ءِ کِر ءَ نشت کت کنت؟ من گُش آں پمیشکا جنک وتکشی کن اَنت ءُ گِس پُْرش اَنت –
ھانُل سرجمیں گپانی گوش دارگ ءَ اَت پرچا کہ ھانُل ءِ زندگی ھم گوں شے ءَ برباد اَت انچو برباد اَت، آ گوں شے ءَ مھر کنگ ءَ اَت، شے گوں آئی ءَ ایشانی مھرانی دیم ءَ مزھب چو چین ءِ دیوال ءَ مِک اَت،شے ءَ گُڈسر ءَ گُشت” ھانُل ھمیش اِنت مئے بدبوداریں چاگرد کہ اد ءَ زندگ بوگ ھرچ نیمگءَ گران اِنت”-
ھمے وھد ءَ شے ءَ وتی بلوچی چادر بڈ ءَ کُت ، پد ءَ دیم پہ ھاسٹل ءَ رھادگ بوت-
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
