TBP Balochi

بلوچستان ءِ تیاب دپی شھر گوادر ءَ ناشناسیں مردماں پاکستانی لشکریانی اولاک بمب اُرش ءَ نشانگ کُتگ۔

لشکریانی اولاک گوادر ءِ ھند میرین ڈائیو ءِ سرءَ نشانگ کنگ بیتگ، اھوالانی ردءَ اُرش ءِ تہءَ لشکریاں جانی و مالی تاوانانی دیمپانی کنگ کپتگ، بلے داں انگت اے درگت ءَ دلجمیں سدکی نہ رستگ۔

یات بہ بیت کہ بلوچستان ءَ مروچی اے دومی بمب تراک اِنت کہ اِشی تہ ءَ لشکری نشانگ کنگ بیتگ اَنت، چریشی ءَ پیسر قلات ءِ ھند منگوچر ءَ پاکستانی لشکریانی گاڑی ناشناسیں مردماں تراکناکیں شورواں گوں تراکینتگ اَت کہ اِشی زمہ واری بلوچ لبریشن آرمی ءَ زُرتگ۔

وھدیکہ زیک بلوچستان ءِ بنجاھی شھر شال ءَ پرپٹ ءَ بستگیں بمب ءِ گوما پولیس کارمند نشانگ کنگ بیتگ اِت اَنت کہ اِشی زمہ واری بلوچستان لبریشن فرنٹ من اِتگ اَنت۔

گوادر ءَ بیتگیں اُرش ءِ زمہ واری داں انگت ھچ گل ءَ نہ من اِتگ۔

بلوچ لبریشن آرمی ءِ جارکش جیئند بلوچ ءَ رسانکدر ءَ شنگ کُتگیں وتی درشانے تہءَ گُشتگ کہ بی ایل اے سرمچاراں قلات ءِ ھند منگچر شیخڑی ءِ سرءَ قوضہ گیریں پاکستانی پوجءِ یک گاڑی ءِ آئی ای ڈی اُرش ءِ تہءَ ھما وھدءَ نشانگ کُتگ، وھدیکہ آ شاہ مردان چیک پوسٹ ءَ چہ قافلہ ءِ دروشم ءَ در اتکگ اَنت۔

دھماکے کی زد میں آنے سے دشمن فوج کا ایک اہلکار موقع پر ہلاک اور چار اہلکار زخمی ہوگئے جبکہ انکی گاڑی تباہ ہوگئی۔

جارکش ءِ رد ءَ تراک ءِ آماچ بئیگ ءَ چہ دژمنیں پوج ءِ یک کارندہ یے ھما دمان ءَ مرتگ وھدیکہ دگہ چار کارندہ ٹپی بیتگ اَنت ءُ آھانی گاڑی ھم تاوانبار بیتگ۔

جیئند بلوچ ءَ گُشتگ کہ بلوچ لبریشن آرمی اے اُرش ءِ ذمہ واری ءَ من اِیت، ءُ مئے اُرش آزاتیں ڈیھہ ءِ گرگ ءَ داں دژمن ءِ سرءَ ترندی ءَ گوں برجاہ مان اَنت۔

نبشتانک: داستان ءِ ازم ءُ فاروقی

نبشتہ کار: اے آر داد

دی بلوچستان پوسٹ

ھپتگے پیش دلءَ اتک کہ بلوچی ءَ کسہ، داستان،گیدی کسہ اشانی سر ءَ دلجمیں کارے بکناں اگاں گپ چہ نبشتانکے ءَ دیم ءَ شت گڑا ایشی ءَ کتابے کناں اے سرھال ءِ سر ءَ چندیں کتاب گوں من ھست ات چندیں شعبہ ء بلوچی ءِ کتاب جاہ ءَ پٹ ات ءُ درگیتک انت۔ بلوچی ءَ کسہ ءُ اے دگہ کسھی تھرانی ھمنچو کتاب کہ دنیگا چاپ ءُ شنگ بوتگ انت من وتی جندی کتاب جاہ ءَ چہ کش ات ءُ دست ءِ گور ءَ کت انت کہ یک برے اے دراہ پد ءَ وانگی انت۔اولسر ءَ من ھمے کار کت کہ دنیگا اے دگہ زباناں اے سرھال ءِ سر ءَ چے چےنویسگ بوتگ اے ھم وانگی انت داں وتی گپ ءَ گوں مسال ءُ درور تچک ءُ راست،ساپ ءُ سلّہ کت بکناں ھمے کتابانی شوھاز ءُ درگیجگ ءِ وھد ءَ من ءَ شمس الرحمن فاروقی ءِ داستان ءِ سر ءَ کتاب ھم شوھازگی ات کہ ایشی ءَ دیر انت ونتگ ات نوں پد ءَ سر ءَ چہ وانگی ات کہ اے مرد ءَ داستان ءِ بارہ ءَ لیکھی (نظری) چونیں گپ جتگ۔

داستان ءُ کسہ ،اساطیر ءِ سر ءَ گیان جند جین،ڈاکٹر سہیل خان،آرزو چودھری ءِ کتاب من پیش ءَ ونتگ ات انت بلکیں چہ شعبہ بلوچی ءِ کتاب جاہ ءَ ابن حنیف ءِ (دنیا کا قدیم ترین ادب) (مصرکا قدیم ادب) ،ھم زرت انت کہ اے سرھال ءِ رد ءَ من ءَ کمک کن انت۔اے کتاب راستی ءَ کمک کن انت کہ اولی کسہ، داستان ،کجام بیتگ انت یا آیانی کسہ چی انت، اشانی بارہ ءَ سرپدی وَ رس ات بلے اشانی تہ ءَ ریس ءُ پریس (نگد ءُ تجزیہ )نیست۔ اگاں کسہ ءُ داستان ءِ نیام ءَ تپاوت ءُ دگری ءِ سر ءَ اگاں چیزے گپ نبشتگ آھمیش انت کہ یکے کسان بیت ءُ یکے مزن بیت۔اشانی تہ ءَ داستان ءِ بیانیہ، گدار ءُ فکشن ءِ بیانیہ ءِ تپاوت ءِ سر ءَ ، نبشتگیں بیانیہ ءُ زبانی بیانیہ ءِ بارہ لیکھی گپ ءُ تران نیست ۔انچو بلوچی ءَ کسے ءَ کہ کسھی کتابے رد ءُ بند داتگ چوشیں پیشگالے ھم نبشتگ نہ کتگ کہ اے چی انت اے کجام تھر ءِ کسہ انت ،ءُ اے کسہ چون وانگ بنت اے گپ اش الم نبشتگ کہ انسان ءَ کسہ دوست بیت۔ بلوچاں ھم زمستانی شپاں نشتگ ءُ کسہ آرتگ ،کسہ سک وش انت۔ اگاں کمیں دیم ءَ روت گڑا ھمے گوش ایت اے کسھانی تہ ءَ بلوچ ءِ زیکیں ربیدگ ءُ زندمان جوانیں وڑے ءَ گندگ بیت۔ چو کس ماں دل ءَ شَکے نیار ایت کہ اے کسہ کجام مزنیں داستان ءَ چہ سستگیں کسھے ،ءُ اے کسہ ءِ بنزہ کجام راج ءُ ربیدگ انت۔ ما ایوک ءَ داستان ءِ واکیہ،یا آئی ءِ تہ ءَ واکیہ چون دیم ءَ کاینت،چنچو واکیہ بنت گپ بہ کتیں ھم دردے پہ دو ءَ ات۔ اے گپ بہ اشتیں کہ داستان ءِ بامرد ءِ کار ءُ کرد چونیں بنت یا آ کجام رنگیں کٹم ءَ گوں سیالی کنت۔داستان ءِ باجن چون وتی لوگ ءُ مردماں پہ وتی دوستی ءُ واھگ ءَ یل دنت ءُ تچ ایت فاروقی ءَ اے رد ءَ وشیں گپے جتگ۔”داستان کی شعریات کو جانے بغیر داستان کا مطالعہ کرنا ہمیں طرح طرح کی غلط فہمیوں میں مبتلا کردے گا۔ ” داستان امیر حمزہ تاکدیم 44 فاروقی ءِ داستان ءِ امیر حمزہ نظری مباحث ھمے رنگیں زانشی کتابے کہ کسے داستان ءِ سر ءَ نویسگ بہ لوٹ ایت ءُ ایشی ءَ مہ وانیت بزاں تاھاپ ءَ کپتگ۔بلوچی وَ مئے زبان انت مارا ہر رنگ ءَ سر ءُ چمان انت بلے ھشکیں دوستی ءُ واھگ چے درد ءَ وارت کہ آئی ءِ بارو ءَ بیدے دوستی ءَ دگہ ھچ رنگیں لیکہ ءُ پگرے گوں ما مہ بیت-

اے مرد گوش ایت ” داستان امیر حمزہ کی جلدیں (درگیجگ ءَ آئی ءَ ایشی ءِ چل ءُ چار بنبند نہ ایوک شوھاز کتگ ءُ درگیتگ انت بلکیں یک یک ءَ ونتگ ءُ نی ایشی ءِ سر ءَ نبشتگ کتگ ) جمع کرتے، ان کو پڑھتے، اور داستان کے بارے میں غور کرتے اب مجھے کوئی سترہ،اٹھارہ برس ہو رہے ہیں – ” تاکدیم 11 پد ءَ اے کار کنگ ءِ وھد ءَ آئی ءَ سما بیت کہ ایشی ءِ من ءَ بزانت بلد (فرہنگ) ھم گیشوار کنگ ءُ نبیسگی انت۔ مئے گور ءَ جاور ایش انت کہ ما نشتگ ءُ کسھانی زبان راست کتگ ءُ ھمے سرپد بوتگیں کہ ما زانشی کارے کنگ ءَ ایں بلوچی زبان ءِ گنج وَ ھمیش انت کہ مئے زبانی لبزانک ءِ تہ ءَ انت ما کہ اشی ءَ بہ کشیں وتی دور ءِ زبان ءِ پوشاک ءَ گوں ایشی ءَ سِتر کنگ ءِ بدل ءَ برھنگ بہ کنیں گڑا مارا سما بہ بیت کہ ما ایوک لبز نوک نہ کرتگ انت زیکیں سرجمیں ربیدگ، پگر ءُ جیڑگ،مرت ءُ مارشت ھم کُشتگ انت۔

من کہ وتی کار ءِ بارہ ءَ جیڑ ات کہ اولسر ءَ من ءَ کسہ گیّشنگی انت پد ءَ داستان ءِ رھبند بزاں پوئٹکس ءِ سر ءَ گپ جنگی انت گڈسر ءَ کسہ ءِ لبز بلد ءِ سر ءَ ھم کار کنگی انت داں کوھنیں بلوچی زبان ءِ گاریں لبز ءُ آیانی مانا دیم ءَ بیاینت ،ھمے واھگ ءَ اے درائیں کتاب نز آورت ءُ دست گور ءَ کت انت۔ بلے ھمے کہ من فاروقی ءِ کتاب داستان امیر حمزہ ءِ دو در کہ داستان ءِ بیانیہ ءُ گدار ءِ بیانیہ بزاں نبشتگیں ءُ زبانی بیانیہ ءِ تپاوت چی انت۔ ونت انت ھدا زانت کہ من ءَ وتی سر ءَ گریوگ اتک من وت ءَ گوشت گوں تو اے رنگیں زانت ءِ چارکے ھم نیست بیچارگ تو اگاں وتی زبان ءُ لبزانک ءَ ریپینگ لوٹ ئے گڑا اے کار ءَ بکن۔ من اے مرد ءِ داستان ءِ سر ءَ کار ءَ کہ چاراں من ءَ ھیال کیت کہ ما وَ وتی زبان ءِ سر ءَ پھر بندیں باریں چونیں واب گندیں بلے ما کجام شیمیں کار کتگ ۔ اردو ءَ وَ اشاں ھمنچو پہ وتی زبان ءَ کتگ مردم ھیران بیت کہ بٹاک کے جنت ما کہ آ ؟
مئے مردم دنیگا ھمے نبشتگ کن انت کہ داستان پمیشکا ھلاس بوت کہ مزن ات مردمانی گور ءَ وھد نیست ات گدار دیم ءَ اتک ءُ آئی ءَ داستان ءِ جاگہ گپت۔ یار داستان زبانی تھرے بّلے کہ رند ءَ نویسگ بوتگ ۔ “یہ استدلال بھی بے معنی ہے کہ نئے زمانے میں پڑھنے والوں کے پاس فرصت نہ تھی ۔ وہ لمبی لمبی داستانیں پڑھنے کے لیے کہاں سے وقت نکالتے؟ دو ڈھائی سو صفحے کا ناول خیر کسی نہ کسی طرح پڑھ بھی لیا جاسکتا ہے۔ اس بیان میں کئی مغا لطے ہیں ۔اول تو یہ کہ داستان پڑھنے پڑھانے کی چیز نہیں ، سننے سنانے کی چیز ہے۔اور ظاہر ہے کہ داستان کا سنانے والا سامعین کی فرصت اور رجحان کو مد نظر رکھ کر ہی داستان سنائے گا ۔اگر سننے والوں کو فرصت کم ہے ، تو وہ اپنی داستان حسب منشا چھوٹی کر لے گا، یا آئندہ پر اٹھا رکھے گا۔ فرصت کی کمی اور داستان کی طوالت میں کوئی رشتہ نہیں ۔دوسری بات یہ ہے کہ اگر داستان کا مطبوعہ روپ زیر بحث ہے، جہاں ہر جلد اوسط ْ نو سو صفحات کی ہے۔ تو یہاں مزید مغالطے ہیں ۔ ایک تو یہ کہ ہر داستان کا اس قدر طویل ہونا ضروری نہیں ۔ بہت سی داستانیں چھوٹی چھوٹی ہیں ۔” تاکدیم 25 ۔

۔ادطءَ دو گپ گیش ات کہ داستان وتی مزنی ءَ چہ داستان گوشگ نہ بیت بلکیں چندیں رھبنداں چہ زانگ بیت۔ دومی ھمے کہ اگاں داستان ءَ ما کتابی رنگے ءَ شنگ بہ کنیں اگاں کسان ھم بہ بیت دوسد تاکدیم ءَ چہ کم نہ بیت۔ نی گدار ءَ ھما زمانگ ءِ ھساب ءَ کہ مردماں گوشت داستان مزن انت پمیشکا مردماں گدار ونت گڑا آبزان انت ہارڈی ءُ لارنس،ای ایم فارسٹر ءِ گدار دوسد ءُ پنجاہ تاکدیم ءَ بگر داں پنچ سد تاکدیم ءِ سر ءَ ات انت۔ یکے وَ ایش انت کہ نہ ما داستان ءِ بارہ ءَ سرپدیں نہ گدار ءِ بارہ ءَ زانیں بس چندیں کوھنیں گپ انت سر ءُ رند بیان ءَ کاینت۔ “دوسری مشکل یہ ہے کہ ناول کی جدید نظری تنقید سے ہم اردو والوں کی ملاقات بس واجبی ہی سی ہے۔ ناول کے اصولوں سے ہماری ملاقات ان کتابوں کی بنا پر ہے جو آج سے ساٹھ اور ستر برس پہلے لکھی گئی تھیں۔” بلکہ ہنری جیمس(اشیءِ نبشتانکے ءِ رجانک ارسطو سے ایلیٹ تک ءِ تہءَ مان انت۔اے آر داد)کے مضامین، جن پر ناول کی زیادہ تر تنقید ہمارے یہاں تکیہ کرتی رہی ہے،اب سو برس سے بھی اوپر کی عمر کو پہنچ چکے ہیں۔ای ایم فارسٹرکی چھوٹی سی کتاب جس کے بغیر ہمارے نقاد لقمہ نہیں توڑتے،1927 کی ہے۔ اس کتاب میں کردار اور پلاٹ کے بارے میں جو کہہ دیا گیا ہے،دشت تنقید میں ہمارا زاد سفر اب بھی وہی ہے۔” تاکدیم 71۔

اے کتاب داستان ءِ سر ءَ آئی ءِ اولی بنبند انت ایشی ءِ تہ ءَ زانشی ءُ راسبند گری رنگ ءَ ھمنچو گپ جنگ بوتگ کہ منی پیمیں نزانتکاریں مردمے ءِ ھیران بوگ برھک انت۔ اے کتاب اولی رند ءَ 2001 ءَ من آر سی ڈی کونسل ءِ کتاب جاہ ءَ چہ زرتگ ات ءُ ونتگ ات۔پد ءَ ایشی ءِ چندیں دگہ بنبند ھم دیم ءَ اتک انت۔ کسے آر سی ڈی ءِ کتاب جاہ ءِ دپتر (رجسٹر) ءِ تہ ءَ ایشی ءَ بچار ایت من ایشی ءَ پہ وانگ ءَ دو رند ءَ برتگ ات۔ سیمی رند ھمیش انت کہ ھپتگے بیت من ایشی ءَ دست ءَ کتگ ھر روچ دو کلاک ءَ ایشی ءَ وانان ءُ وتی لوٹ ءُ پکار ءِ گپاں گستا دپترے ءِ تہ ءَ نبشتگ کناں بلے اے کتاب من ءَ کار ءَ نیلگ ءَ انت۔من ءَ چہ ھمک تاکدیم ءَ ھمےسما بیت کہ ساری ءَ من ایشی ءِ درائیں بنبنداں بواناں۔
بگندے فاروقی ءِ من اے کتاب مہ ونتیں بلکیں اینچک ءَ من بلوچی کسہ ءِ سر ءَ وتی کتاب کمیں دیم ءَ برتیں۔ شر بوت کہ ایشی ءَ من ءَ داشت۔مردم وت ءَ ،ءُ زبان ءَ رد دیگ ءِ بدل ءَ انچیں کارے بکنت بّلے توری سینزدہ ءُ چاردہ سال بہ جنت بلے بلوچی ءِ درد ءَ بہ وارت۔نی باید انت مردم چوشیں گپ مہ جنت کہ داستان مزن بیت ،کسہ کسان بیت۔بلکیں مارا سرپد بکنت کہ آکجام لوٹ انت داستان ءَ داستان کن انت، کسہ ءَ کسہ کن انت۔ چو نہ انت ما ھر کسھی تھر ءَ کہ مزن بیت داستان بہ گوشیں ؟داستان اگاں فکشن انت گڑا فکشن ءِرم ءَ داستان پر چا ھوار کنگ نہ بیت۔ من وَ گوشاں بلوچانی ھما کہ کسہ گو بیتگ انت یک برے ھمیشانی سر ءَ کار بہ بیت۔کے بیتگ انت ؟ اشانی کسہ گوشگ ءِ رھبند چون بیتگ اشاں اوشتاتگ ءُ کسہ آرتگ اگاں ھو گڑا اشاں کسہ ءَ گوں ھوار دست سرینگ ءُ گالوار ءِ مٹّینگ، اےدگہ ھنرکاری ھم کتگ انت۔ کسہ ءُ داستان ءِ پوہ بیگ ءَ کسہ گوشانی بارہ زانگ ھم ھژدری بیت۔بلے ماوتی اے ھنرکار ءُ ازم کار پراموش کرتگ انت۔کمال وَ ھمیشانی بیتگ کہ اے رنگیں ھیال سازیں اشاں کسہ ساز اتگ کس نہ زانت باریں کجام دنزانی تہ ءَ بیگواہ بیت ءُ شت انت ۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نبشتانک : مھر

نبشتہ کار : شئے بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

من نزان آں مھر ءِ لبز ءَ چوں درشان بکن آں تو ھم سرپد بہ بہ ئے کہ من ءَ گوں تو مھر اِنت” ھمے گال آئی ءَ وتی ڈائری ءِ بُرز بُرز ءَ نبشتہ کُتگ اَت ، پد ءَ آئی ءَ ھالیگیں تاک ماں سْیاھیں رنگ ءَ پر کُتگ ءُ سرجمیں تاک سْیاه سْیاه اَت ءُ نبشتگ اَت” تو زان ئے من ءَ گوں تو چہ پیم ءَ مھر اِنت، من ءَ تئی گون ءَ انچو مھر اِنت کہ اے مھر ءَ من گوں زبان ءَ یا گوں لبزاں درشان ءُ نبشتہ کُت نہ کن آں ، پرچا کہ مھر چوشیں ارزانیں لبزے نہ اِنت کہ من گوں آئی ءَ وتی لبزاں نبشتہ کُت بہ کن آں ، مھر یک انچیں چیزے کہ آ بھ ھلاس نہ بیت پمیشکا من مھر ءَ گوں لبزاں نبشتہ کُت نہ کن آں، اگاں تو یک چیزے ءَ گوں لبزاں نبشتہ کُت بکن ئے گُڑا آ مھر نہ اِنت آ بس لھتیں گپ اَنت، مھر ھما چار پاسیں بے وابی اِنت کہ مات ترا ماں چِلگیں شپاں شیکو دنت، مھر ھما نازرکیں شے اِنت کہ ترا مُدام گوں مردم ءَ مھر کنگ سوج دنت،مھر بلوچستان ءِ ھما کوہ اِنت کہ یک سرمچارے وتی زندگی ءَ ھَمداں کَل کنت،مھر ھما سلاہ اِنت کہ سرمچارے ءَ بڈ ءَ بَستگ،مھر ھما شائری اِنت کہ ھزار رند ءَ بہ وان ئے ترا بے واری مارگ ءَ نیل ایت،مھر ھما پیر مرد ءِ دل اِنت کہ بھ پیر نہ بیت، مھر ھما پُل اِنت کہ مُدام وش بو تالان کنت کدی ماھکانیں شپ اَنت کدی جمبری موسماں، کدی ھون بادیں سردی ءَ ءُ کدی گرمیں لوار ءَ ترا مان پوش ایت، مھر ھما ھوشام اِنت مُدام ترا ھینار کنت ،ترا کدی ھم سیراپ نہ کنت،مھر شراب ءِ ھما ترمپ اِنت کہ گڈی ءَ کمے بہ بچ ایت ءُ شپ سرجم ءَ ایر بہ بیت،مھر ھما گْوات اِنت کہ مگرب ءِ وھد ءَ لَھم لَھم ءَ کَش ایت ءُ دل ءَ تاھیر دنت ،مھر ھما زبان اِنت کہ ھر کس اے زبان ءَ سرپد بیت ، بلے کس اے زبان ءِ بار ءَ زُرت نہ کنت ،مھر مُدام چو پاکیں کُرآن ءَ ساپ ءُ پلگار اِنت ،مھر ھما گونڈوئیں چُک ءِ ارمان اِنت کہ پہ پِت ءَ ھزار پند بر ایت بلے دم نہ بارت ،مھر ھما امّیت کہ سمی ءُ مھلب ءِ داستان ءِ ترانگ ءَ گیج ایت”-

دومی تاکدیم ءَ آئی ءَ نبشتگ اَت “او مھروان “مھر مُدام ترا اے درس ءَ دنت کہ تو پہ مھر زندگ ئے،مھر ھما ماھکانیں شپ اِنت که یک آشکے وتی مھرُل ءِ شوھاز ءَ گوں ماہ ءَ گپ کنت ، انچوش کہ من انوں ماه ءِ دیم ءَ نشتگ آں تئی سرجمیں گپ ءَ گوں ماه ءَ کنگ ءَ آں، وتی درستیں دل ءِ درداں ماه ءَ پیش دارگ ءَ آں ماه ھم چو منی وڑ ءَ گیمران اِنت ، ھو ماه ءِ گون ءَ کسہ کنگ ءَ آن ءُ گُشگ ءَ آں کہ تو من ءَ چوں دوست بئے، اگاں تو انوں منی کِرّ ءَ بہ نشتین ئے من وتی دست تئی سیہ ملگورانی سر ءَ ایر کُتین ءُ ترا بگُشتیں تو منی زندگی یے ، پد ءَ منی دپ بند بوتیں منی دپ تئی انارکانی سر ءَ ایر بوتیں، تو وتی چم بہ داشتین اَنت کہ من کدی باریں تئی انارکانی چُکگ یلہ بہ بداتین ءُ پد ءَ ترا بہ گُشتیں، زندگی ءِ ھر دورشم ءُ رنگ ءَ چہ تو یک جتائیں رنگے ئے، ھمے وھد ءَ من ترا پد ءَ امباز کُتین ءُ بگْوَشتیں” ارواہ ساہ ءِ بدل بے ترا اے جھان دوزه انت”. تئی دست من وتی دست ءَ کُتیں بگْوَشتیں” زندگی ءِ ھمراہ، گُلاب ءِ پُل، شراب ءِ ترمپ ، شراب ءِ ھما ترمپ کہ سرجمیں زندگی ترا بے ھال کنت ترا پورا یک دگہ دنیا یے بارت ایر کنت ءُ مھر باگ ءِ ھما دھکان اِنت کہ وتی باگ ءِ کسان کسانیں پُلاں سمار ایت ءُ گُش ایت کہ بے شُما من چورو آں،منی زند ءِ شوکیں لوٹ ، بے ترا من نا سرجم آں” ترا اے ھم بگْوَشتیں ” تو چہ ماه ءُ استال گیش زیبا ءُ شوک تر ئے” پد ءَ تو منی دست بہ گپتین ءُ من بہ گْوَشتیں “منی ارواہ داں دوبر ءَ ساہ روت ءُ کیت تو منی دنیا ئے بلے چے بکن آں اے سرجمیں گپ ءَ من گوں ماه ءَ کنگ ءَ آن ءُ تو اد ءَ نہ ئے اے سرجمیں نوں واب اَنت من زاناں نوں اے وڑ بوت نہ کنت ،بلے من نزان آں پرچا منی دل ، دماگ ءُ نُد آ چیز نبشتہ کُت کنگ ءَ نہ اَنت کہ من ءَ ھما چیز پہ ترا نبشتہ کنگی ءُ گُشگی اِنت، ھو اے سرجمیں گپانی تھ ءَ تئی دورشم اگاں درا نہ بیت، بلے دنیا ءِ توک ءَ اے وڑیں ھچ چیز نیست کہ آ تئی ھم بْرابر بہ بیت، ھمے واستا منی کِرّ ءَ اے وڑیں لبز ھم نیست کہ آ گوں ترا یک کنگ بہ بنت ، تو زان ئے مردم وتی دگُنیا ءِ وشیاں پہ بھشت ءِ لالچ ءَ برباد کن اَنت، بلے منی بھشت تو ئے کہ تو من ءَ زندگانی ءَ بھشت ءَ کُتگ ، اے گپ ءَ من منّ آں کہ تو منی ھمراہ نہ ئے ، بلے تئی یات ، تئی زھیر ، تئی درپشُوکیں دورشم ، تئی لھتیں سوگند منی ھمراہ اَنت ، اگاں مروچی من وت ءَ را زندگ داشتگ گڑا تئی مھر اَنت ارواہ”-

دیمتر ءَ آئی ءَ نبشتگ اَت ” منی مھرُل بے ترا ھر دورشم گُش ئے گیمرتگ،بے ترا دنیا ءِ ھر رنگ بے رنگ اِنت ءُ بے ترا زندگی کنگ سک گران اِنت “آئی ءَ وتی سْیاھیں رنگ داتگیں تاک ءِ گڈی ءَ نبشتہ کُتگ اَت” منی مھر ءِ مانا تئی کر ءَ اے سْیاھیں رنگ داتگیں تاک ءِ مانا یک اِنت ، اگاں کسے وانگ ءُ پھمگ زانت گُڑا لازم آئی ءِ نزّ ءَ من یک مھروانیں ھمراہ ءُ مساپرے بوتگ آں، ھو اگاں کسے وانگ ءُ پھمگ مہ زانت گُڑا آ اے سرپد بیت کہ اے لھتیں جنّ ءُ جاتوگ ءِ چانکُرّ اَنت منی ساہ-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔