TBP Balochi

بلوچستان ءِ بنجاھی شھر شال ءَ زیارت ءَ بیتگیں دروگیں میڑءِ بگیری ءَ بیگواھیں مردمانی کھول گوستگیں 30 روچاں چہ گورنر کارگس ءِ دیمءَ زھرشانی کنگ ءَ اَنت۔

ھمے درگت ءَ وائس فار بلوچ مسنگ پرسنز ءِ جنرل سیکریٹری ءُ بیگواھیں ڈاکٹر دین مھمد بلوچ ءِ جِنِک سمی بلوچ ءَ وتی ٹوئٹر ءَ شنگ کُتگیں درشانی ءِ تہءَ گُشتگ کہ گوستگیں 30 روچاں چہ مئے مات، کسانسالیں گونڈواں ھوار گورنر ھاؤس ءِ دیمءَ زھرشانی نندانک ءَ نشتگ اَنت، اے نیام ءَ سئے مزنیں روانک ھم کشگ بیتگ اَنت، بلے رسانکدر سرکار اگں اپوزیشن درستانی ھاترءَ مستریں جیڑہ شھباز گل ءُ آئی نادراھی اِنت۔

آئی ءَ دیمترءَ گُشتگ کہ نی اے زھریں بلوچ ءِ دروگیں کسہ ھلاس کنگ بہ بیت پرچہ کہ ما زار نہ اِنت بیزار اِنت۔

آئی ءَ گُڈ سرءَ گُشتگ کہ ما گوں وت ءَ بیوکیں کمتری ءِ اَے روش ءَ چہ دمبرتگ اِنت۔

نبشتانک: راجدروہ

نبشتہ کار : مجاھد زاھد

دی بلوچستان پوسٹ

ھرچ گلامیں راجے ءِ تہ ءَ ھمک گْشندہ ءَ وتی راجی پرز پھمگی اِنت تھنا پہ سوت جنَگ ءُ لس مکلوک ءِ نازینگ ءَ کس راجی گْشِندہ گُشگ نہ بیت چوناھا یک راجے ءِ تہ ءَ گشندھانی سکیں مزنیں ارزشتے،بلے پہ گلامیں راج ءَ انگت ارزشتدار ترِ اِنت انچُش گُش اَنت کہ وکٹر جارا نامیں گشندھے بیتگ کہ آئی ءَ امریکی پوجی ڈیکٹیٹر ءِ ھلاپ ءَ آشوبی سوت پر بستگ ءُ جتگ دانکہ آئی ءِ دوئیں دست برگ ءُ آئی ءِ دیم ءَ دور دیگ بوتگ اَنت ءُ گوشگ بوتگ کہ نوں باریں اے پیمیں آشوبی شیر پِر بہ بند ءُ بہ جن! بلے پد ءَ ھم اے نہ تُرس ءُ سر نہ چنڈیں مرد ءَ ھمے ساھت ءَ کہ دوئیں دستاں چہ ھون پِٹگ ءُ زمین ءِ سر ءَ تالان بوگ ءَ بیتگ اَنت،اے مرد ءَ انگت ھما داب ءَ بے تُرسی ءَ گوں آشوبی پربند گوشتگ ءُ سوت جتگ تھنا وکٹر ناں چُشیں ھزاراں کچے ءَ گشندھانی نام مارا دست کپ اَنت اگاں ما دگنیا ءِ تھریک ءَ چمشانکے بہ دی ایں کہ آیاں وتی سر کُربان کُتگ پہ وتی وتن ءُ راج ءَ بلے ھچبر نہ شُتگ ءُ دشمن ءِ کُٹّ ءَ نہ پُترتگ ءُ دشمن نہ نازینتگ بلے ھزار بژن کہ اے بد بھتی ءَ تھنا مارا بلوچاں گِپت کہ مئے کر ءَ گْشندہ وتی راجی پرز ءَ نہ زان اَنت آ اے چیز ءَ چہ بے سما اَنت کہ یک گلامیں راجے ءِ تہ ءَ یک گشندھے ءِ گشندھی پرز چی اَنت؟ چوناھا ساز ءُ زیمل آشوب ءِ بلاھیں بھرے اَنت، اے ھمے گْشندہ ءُ ساز ءُ زیمل اَنت کہ نوک ورناھیں بچکانی جزبات ءَ پاد کن اَنت من یک رندے دیریگاں یک ملایے جست کُت کہ، “آیاں سوت جنَگ ءُ ساز ءُ زیمل اے تئی نز ءَ ھراب اَنت”؟ آئی ءَ بچکند ءُ پسہ دات کہ “بلکل اسلام ءِ تہ ءَ ساز ءُ زیمل ءِ موکل نیست بلے سوت جنَگ ھراب نہ اِنت بلے من تئی پسہ ءَ اگاں بہ دیاں ،گُڑا ترا ھمے گُش آں کہ پہ شما ھراب نہ اِنت” من پد ءَ جست کُت، ” اے چوں ملا ،اسلام اے چیزانی موکل نہ دنت ءُ پہ ما ھراب نہ اِنت،شما ملا ھوں چار سو بیس اِت، روچے یک گپے جن اِت”! ملا ءَ پد ءَ پسہ دات کہ، “ھرابی وَ سد درسد ھراب اِنت بلے اے زیمل ءُ ساز اَنت کہ انسانے ءِ جزبات ءَ ودین اَنت، اے جاور ھال ءَ کہ بلوچ دوچار کپتگ، اے پیمیں بزگی ءُ لاچاری ءُ پدمنتگی ءِ دیمپان اَنت،چریشاں راج ءَ تھنا ورنا رکینت کن اَنت، ءُ ورنایانی تہ ءَ شھورمَنْدی ءَ ھوار جزبات لوٹ ایت، گوں سارتیں دماگ، گرمیں دل ءَ ھوار آیان ءَ شوکیں جزباتے ءَ گوما دیم ءَ جُنزگی اِنت جزبات ءِ پاد کنگ ءِ واستا، ورنیانی شوبینگ ءِ واستا منی نز ءَ شرتِراں چہ شرتِریں راہ ھمیش انت” من ءَ اولی رند اَت زندگی ءَ کہ ملایے ءِ گپ دوست بوت اَنت۔ من ھم اد ءَ گوں ملا ءَ تِپاک کنان ءُ گُش آں کہ بلکل، ورنیانی جزبات ءِ پاد کنگ ءِ واستا گھتراں چہ گھتریں راہ ھمے ساز ءُ زیمل،گشندھی انت۔

بلے نوں جست ایش اِنت کہ آیاں مئے کر ءَ ھست چُشیں گْشندہ کہ آشوبی شیر بہ گوش اَنت، ھست کسے کہ زمین ءُ راج ءَ بابید دگہ ھچ گشندھی مہ کنت ؟ انا ھچ نیست ابید ء استاد منھاج مکتار، استاد میر اھمد بلوچ ءُ نوک باھندیں گْشندہ میرل بلوچ ءَ۔ منی نز ءَ اے سئیں مرداں چہ بابید دگہ چُشیں گْشِندہ نیست کہ ما آیانی ستا ءُ توسیپ ءَ بہ کن ایں۔ چشکہ گْشِندہ و مئے کر ءَ مُچ اِنت، لٹ ءَ زمین ءَ بہ جن، گشندھے سر ءَ کپ ایت، من نہ گُش آں الم درست بہ رو اَنت ءُ راجی گانا بہ جن اَنت، زمین ءَ بہ نازین اَنت یانکہ شھیداں بہ ساڑ ءَ اَنت بلے اشی ءِ متلب اے ھم نہ اِنت کہ آ برو اَنت ءُ دشمن ءِ وتگڑیں آجوئی ءِ روچ ءَ ھمایانی کُٹ ءَ بہ پُتر اَنت ءُ دشمن ءَ بہ نازین اَنت اشاں گُڑا ما بلوچ راج، راجدروہ لیک ایں پیشگیں سال ءِ 14 اگست ءَ واجہ آرِپ بلوچ ءُ شاہ جان داؤدی ءَ شھید ھیات ءِ جون لگت دات ءُ شُت اَنت دشمن نازینت۔ھمے داب ءَ اے رند ءَ ھم کسی پروا نہ کُت، راج ءِ درد ھچبر ناں وتی کُتگ ءُ نیکہ انوں وتی کُت اِش گُڑا من گُش آں اے مئے راجی گْوَشِندہ نہ اَنت بلکیں دشمن ءِ داشتگیں چریک اَنت من ءَ بژن اِنت کہ اے پیمیں نا بزانت ءُ بے شھوریں گشندہ مئے زمین ءِ سر ءَ پیداک بیتگ۔ دومی بژن اے چیز ءِ کہ وھدے لس مکلوک آرپ ءُ شاہ جان ءَ ایر جنت، گُڑا آرِپ گُش ایت کہ منھاج مکتار منی کچ ءِ مردم نہ اِنت۔

ھو من ھم اے گپ ءَ منّ آں کہ واکی منھاج تئی کچ ءِ مردم نہ اِنت،منھاج وتی بدل وت اِنت۔ منھاج چو تئی وڑ ءَ نہ نِشتگ ءُ پہ چار کلدار ءَ سِرین ئِے نہ سرینتگ۔منھاج ءَ وتی زمیر ءِ سودہ نہ جتگ، منھاج ءَ شھیدانی ھونانی بدل زر ءُ لب نہ کُتگ اَنت۔ تو کے ئے کہ وت ءَ چہ منھاج ءَ شرتر لیک ئے؟ تئی بستار چی اِنت؟ منھاج ءَ شُد چادِر ءَ بستگ ءُ تُن وتی سواس ءِ لمب ءَ، ناں آئی ءَ روچ چار اِتگ نیکہ شپ،ناں سرد ءِ پرواھی کُتگ ءُ ناکہ گرم ءِ۔
اسل گپ ایش اِنت کہ منھاج ءَ وتی گشندھی ءِ پرز پھم اِتگ، بلے توئے کہ چہ وتی بستار ءَ بے ھال ئے۔ تئی اے آدت دیریگین ئِے، گوک ءَ کہ پُچ ءِ ورگ آدت کُت و ھچبر نہ روت، نوں آرپ تئی شر بوگ دروگے بلے وت ءَ منھاج ءِ مٹ مہ لیک۔

ھزاراں کچے ءَ بژن اِنت کہ چُشیں بے لجیں گشندھے کہ اینچوک شھیدی ھونانی لگت مالی ءَ پد، نیکہ دگانی سر ءَ نیشتگ اَنت گوھارانی پرواہ ءَ کنت نیکہ گار ءُ بیگواھیں بْراتانی، چُشیں بے زمیرے بلوچ سر زمین ءِ سر ءَ ودی بیتگے بژن اِنت راجدروھیں آرِپ۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نبشتانک: کاگز ءِ پہ وتی ماھو ءَ

نبشتہ کار: زمین زھگ

دی بلوچستان پوسٹ

منی ماھو! اگاں من ھردیں جیڑاں تو چہ جیڑگاں جتا نہ اِت ناکہ پہ ساھتے تو چہ من گستا بہ ئے انسان ءِ ساھگ بہ گندے تھاری ءَ انسان ءَ دروھیت پمیشکا تئی درور گوں ساھگ ءَ نہ انت، مرگ ءَ چہ ھم انسان بے ھیال بیت ءُ زند چوناھا بے وپائیں چیزے، ناکہ من ترا سپر ءُ مساپر ءِ سیاد کُت کناں پرچاکہ تو چہ درساں جتا یا گستہ ءُ منی درسیں چیزاں چہ نزیکے، منی بلوچستان ءَ بگندے اے گڈی ساھت ات اِنت بلے گڈی سپر مہ بات منی سرگوست ءَ من باز رند ءَ بلوچستان یلہ کُتگ ءُشتگ اَنت انکس ارمانی نہ بوتگ اَنت دل ءَ ھم نہ گوشتگ کہ مہ رو، بہ جل کمے بلے اے رندی دل گوشگ ءَ انت ءُ من جلّگ لوٹ آں – بگندے تو بیچاڑ بہ بہ ئے ءُ بگوش ئے کہ تو وتی ماھو گوں وت برتیں، ھمراہ کُت ایں بلے پریشان مہ بی، تھنا تو نہ ئے کہ من اد ءَ امانت کُتگ ءُ در کپتگاں ترا ھوار منی وجود منی ارواہ ءِ ھمک ٹُکر من تئی ھواری ءَ گوں اے زمین ءِ امانت کُتگ ءُ رؤگ ءَ آں ھچ مہ جیڑ ءُ بژنیگ ھم مہ بو چیا کہ اے زمین وتی امانتانی دارگ زانت-

نزاناں یار بہ گندے کسی ءِ چماں من لگورے آں یا چہ وت تتکگیں سپاھی ءَ آں بلے اے انکس مانا نہ داریت پہ من ءُ ناکہ اے پہ من مسلہ کہ من کجا آں؟ بلے چی کنگ ءَ آں ھمے مانا دار ایت – من ھمے سرپد باں کہ زندگ باں، پند جت کناں کار کُت کناں ءُ مرگ ھچ رنگ ءَ مئے منزل نہ انت – ماھو! من ءَ سُکرات ءِ کدیں دل ءِ گون نہ اِنت کہ زھر نوشاں وت ءَ بہ کُشاں – یک گپے مدام منی باتن ءَ نکش اِنت چو تئی ھمک گُشتگیں گپ ءَ ءُ منی دائمی توکل جوڑ بیت “بلّے شپی تھاری ھمینکس تھار بہ بیت رژن ءِ لازم ودی بیت” – ھمک شپ ءَ رند بامسار ءِ ھست من ءَ ھما روچ ءِ ودار انت کہ اے تُرس چہ دل ءَ در کئیت- ھمک بوٹ پادیں سپاھیانی بنجل ءَ ھردیں کہ بس دارگ بیت ءُ دل لرزگے زیر ایت کہ من گار کنگ باں، منی واھگ، منی مارشت گٹگیر کنگ بنت ءُ من یکبرے پد ءَ گوں سانکلاں بندوک باں – اول ءَ بہ گندے زندانی بوگ انکس گران نہ بوتگ بلے مروچاں ترساں چہ زندان ءِ نام ءَ ھم، من ءَ تھنائی ءَ چہ بیم کئیت ءُ ھاموشی من ءَ بے تاھیر کنت شپ چوناھا ابیتک کن اَنت –

زندان ھچ وش نہ انت ھمک رنگ ءَ بدرنگ کنت درساں چہ گیش تکلیف ھمے دنت کہ تو وتی درسیں دوستریں ھمبلاں ءُ مردماں چہ گستا بہ ئے – ناں تو آھانی ھال ءَ سرپدے ءُ ناکہ آ تئی ءَ بلے ھمے دیوال کہ دیم ءَ مِک اَنت ھمیشانی سر ءَ نزاناں گوں ناکُناں یا دگہ چیزے ءَ گوں کونڈیتگیں ءُ نبشتہ کُتگیں نام، ھمدا گوازینتگیں روچ، باز جوڑ کتگیں اکس ءُ ھمے اکسانی توک ءَ یک دستے کہ نیم ھنی کنگ بیتگ – ھمے چیدگ تئی ھمراھی ءَ کن انت ءُ ترا تسّلہ دے اَنت کہ تو اولی نہ ئے ءُ ناکہ گُڈی یے ئے اد ءَ ھزارانی کچ ءُ کساس ءَ ماتانی لاڑک، کسے ءِ لالا ءُ دشتار ءِ امیت ازیت دیگ بیتگ انت ءُ داں زوراک ھست اِنت بنت –

ماھو! من کہ زندانی بیتگاں من گیشتریں شپ گوں آگھی ءَ گوازینتگ انت ھمے ساھت سک گران انت – لیلوک تئی سر ءَ دور کن انت دروازگ ءَ چہ کمے بُرز کہ روشن دان ءِ ھست ھمودا چہ روشنائی کلاھُکے سِیل ءِ تہ ءَ کئیت – ھنچیں ھاموشیں ساھتے کہ چِرت ھم توار نہ کن انت ءُ ھمے ھاموشی مرگ ءِ چھرگ ءَ جنت داں ھمے ھاموشی ءَ یک بُٹ پادیں ءُ دیم گوں سیاھیں گُدے ءَ گپتگیں یک زنڈیں مردے گوں وتی بلاھیں لاپ ءَ درآمدیں زبان ءَ گوں پُرسیت کہ ابھی بھی زندہ ہو؟ پانی پینا ہے؟ ھمے مرد کہ گوں اے زبان ءَ ءُ اے گالوار گوں گپ کنت مئے گور ءَ کس وتی لوگ ءِ دپ ءِ کُچگ ءَ گوں نہ کنت بلے چی کن ئے زوراک زوراک انت آئی ءَ کرا شری ءِ امیت دارگ گنوکی یے –

ماھو! تئی نام ءَ نبشتگیں اے کاگزے توک ءَ من ترا گوشگ لوٹاں بگندے تو ھم مار اِتگ من کہ تئی کش ءَ نِشتگاں ھچبر چم تئی چماں سک دات نہ کُتگ اَنت زان ئے پرچا؟ من ءَ بیم اتکگ ءُ وتی سرگوست ھم دیم ءَ بیتگ من ھمے جیڑ اِتگ کہ من ءَ واب گندگی نہ انت ءُ ترا واب پیشدارگے ھک ھم من ءَ نیست چیا کہ من گلامے ءَ منی ساہ منی ھاکم ءِ دست ءَ انت – نزاناں اے گلام ءَ کجام اھمکی ءَ گوں واب دیستگ ترا پیش داشتگ ءُ ھمک دیستگیں وابانی توک وت ءَ ھوار کُتگ گوں تو، بلے اگاں وھد ءَ موہ دات اگاں زند ءَ وپا کُت گڑا ھمک واب ءَ مانا کناں من ترا ءُ وتی ھانُل ءَ ھور بانور کناں ءُ امبرے بوہ منی ھنکین ءِ ھمک نیمگ ءَ تالان باں – برے برے من جیڑاں اگاں من تو ءُ مئے زمین گلام مہ بوتیناں ما وتی وت واجہ بیتینیں گڑا من بلوچستان ءِ ھمک ندارگ ءَ گوں ھور لئیب کُتگ ات – وشکوشیں پروم ءَ گِر داں شال ءِ دمکاں من ءُ تو ھواری ءَ پند جتگ ات ءُ منگوچر ءَ رُستگیں گواڈک ءِ پُلے من ترا سوگات کُتگ ءُ ناکہ کتاب، گوں ھمے جیڑگاں من سر چست کت داں بس جاگھے جَل اِتگ ات آ جاہ بلوچستان ءِ جاھاں چہ یک دوستریں جاھے منی دشت من جیڑ اِتگ کہ رولھہ ءِ ساھت بہ گندے بس بولان ءِ کوھاں زیبدار انت بلے من گلت آں بلوچستان ءِ ھمک چھرگ ءَ وتی لزت ءِ ھست ترا جیڑگ پرمائیت، ھرچ گوناپ ترا گوں وت ءَ بارت ھمے واست ءَ بلوچستان من ءَ ھچ دل نہ بیت ءُ تو ھم – منی واھگ انت اگاں من ءُ تو پد ءَ دُچار کپ ایں گڑا آزاتیں بلوچستان ءَ دُچار بہ کپ ایں ءُ بلوچ بہ بہ ایں –

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

ھرنائی کھوسٹ ءِ وئیل ءِ بگیری ءَ پشتون پاٹیانی نیمگ ءَ مروچی ھم زھرشانی کنگ بوتگ، کہ درنگاز کنوکاں شال ھرنائی ءِ بنجاھی شھدگ ءِ سر ءَ بیران بوتگیں مردم ءِ جون ایر کُتگ ءُ زھرشانی کنگ ءَ اَنت –

کھوسٹ وئیل ءِ بگیری ءَ نندانک ءَ مروچی دمگی سروک، زھگ ءُ زالبولاں مزنیں کچے ءَ بھر زرتگ ءُ زھگ ءُ زالبولاں زھرشانی ھم کُتگ – ھرنائی وئیل ءِ بگیری ءَ زھرشانی کنوکانی دست ءَ سیاھیں بیرک بوتگ انت ءُ آ ھمے لوٹ کنگ ءَ انت کہ پوج ءُ ایف سی چہ ھرنائی ءَ سرجمی ءَ در بہ ایت ءُ بہ روت –

زھرشانی کنوکاں مروچی پنچمی روچ ءَ ھم پوج ءِ تیرگواری ءَ بیران بوتگیں پشتون باسک خالق داد ءِ جون دگ ءِ سر ءَ ایرکتگ ءُ انساپ دیگ ءِ لوٹ ءَ کنگ ءَ انت – درنگاز کنوکانی گوشگ انت کہ ما خالق داد ءِ جون ءَ تاں ھما وھد ءَ کل ءُ کسارت نہ کن ایں تانکہ تیرگواری کنوکیں پھازگی لشکر ءِ کارمند ءِ بگیری ءَ ارزی نبشتہ کنگ نہ بیت –

زانگ بہ بیت سینزدہ ءُ چاردہ اگست ءِ میانی شپ ءَ پھازگی لشکر ءِ بنجل ءَ تیرگواری کنگ بوتگ چریشی ءَ دمگی سَے مردم زدگ بوتگ انت ءُ پد ءَ ھمیشی ءِ بگیری ءَ چاردہ اگست ءِ سُھب ءَ دمگی مردم یکجاہ بوتگ انت ءُ آھاں ایف سی بنجل ءِ دیم ءَ وتی زھرشانی نبشتہ کنائینگی بوتگ گڑا مچی ءِ سر ءَ ھم پوج ءَ تیرگواری کُتگ چریشی ءَ یک مردمے بیران ءُ شش زدگ بوتگ انت –

کھوسٹ ءَ دمگی مردمانی سر ءَ تیرگواری ءِ تامر ھم چاگردی ترامجاھاں شنگ ءُ تالان کنگ بوتگ –

ھرنائی کھوسٹ ءِ وئیل ءِ بگیری ءَ درنگاز کنوکاں وتی لوٹ سرکار ءِ دیم ءَ پیش کُتگ انت، لوٹ ھمیش انت کہ ھمے تیرگواری کنوکیں پھازگی لشکر ءِ کارمند ءِ بگیری ءَ ارزی نبشتہ کنگ بہ بیت، کھوسٹ وئیل بگیری ءَ جوڈیشل کمیٹی ءِ اڈ دیگ، ھرنائی ءِ درسیں واکداری دمگی واکداراں دیگ بہ بیت ءُ دمگ ءِ تہ ءَ برجاھیں پھازگی لشکر ءِ پانگس ھلاس کنگ بہ بنت –

درنگاز کنوکانی گوشگ ات کہ اگاں مئے لوٹ منّگ نہ بوتاں گڑا ما جون ءَ زور ایں دیم پہ شال رو ایں ھمودا سروزیر کارگس ءِ دیم ءَ نندانک جن ایں تانکہ مئے لوٹ منّگ بہ بنت –

ھرنائی کھوسٹ وئیل ءِ بگیری ءَ بلوچستان ءِ دگہ دمگاں شال، چمن، قلعہ عبداللہ، لورلائی مسلم باغ، قلعہ سیف اللہ ءَ ھم زھرشانی کنگ بوتگ انت وھدیکہ ھرنائی ءَ ھرتال ءِ جار جنگ بوتگ –