اسد جان زمین ءِ مُریدے ات
نبشتہ کار: کوھسار قندیل
دی بلوچستان پوسٹ
جنگ چوناھا تئی زند ءِ زیبائی ءَ پلُان کنت۔ترا چی انچیں نگدین ساھتاں پولیت تئی جَبین ءِ بند بند بون گیت۔
بلے ھمے جنگ کئے پہ راجی لوٹ ءَ گون وتی زمین ءُ مھلوک ءَ بندوک بیت سک زیبا بیت۔جنگ ءِ دُرست نہ وشی گون ات زیبائی ھوار بنت ءُ یات پشت کپ اَنت۔من ءَ گونے جنگ ءَ اے واستا ھم باز مھر اِنت کہ ایشی ءَ من ءَ انچی کردار ءَ گوں آشنا کتگ تا جھان ھست اِنت منی اندر ءَ ابدمان اَنت-
انچیں زیبائیں کِردے ءِ واھند اسد جان ھم ھست ات۔باریں من کُجا چہ پند بُران وت ءَ انچیں جاھے سر کُت ۔انچیں مھروانیں سنگتے ءَ آشنا بوہگ کہ تئی پکر ءَ گوں ھم پکر اَنت،ایشاں گوں گوازینتگیں ساھت منی زندگ بوگ ءَ ھاٹیگ مان کنت۔
بیگاھے ءِ وھد ات،من چا دوریں ھندی ءَ پند بُران وت ءَ سنگتانی گور ءَ سر کُت۔یک پچاروکین سنگتے کہ من پیسر ءَ دیستگ ات۔اتک منی دیم ءَ مارا دست گپتے سلام ءُ دوا پد ما دیم پہ اوتاک ءَ جونزان کُت۔سر بوگ ءَ من دیست یک سبزا رنگیں ورنایے نشتگ گون موبائل ءَ گولائیش اِنت،سرے جھل ات۔مئے آھگ ءَ ھوار چم ءِ چست کُت انت مارا پاد اتک ءُ وش اتکے کُت۔گپ دیوان شُرو بوت بلے من تھنا ھمیشی ءِ بچکنداں چارگ ءَ ات اَنت ،گوشے منی پچاروکی ۔سنگت ءَ منی نام ءُ پجار کُت اَنت کہ اے زِرباری نیمگے اوتاک ءِ سنگتے اتکگ مئے چارگ ءَ ،سبز رنگیں ورناھا بچکند ات ءُ گوشت :مارا باز وشی بیت شما سنگت کائیت مئے چارگ ءَ مئے شمئے مھر نزیکی گیش بنت۔ گڑا ھمدا ما یک دومی ھم نیاد بوت اَنت سرجمیں شپ گوں سنگت ءِ وش گپی ءَ گوست۔
کسانیں مدتے ءِ تہ ءَ ما انچو نزدیک بوت انت،گوش ئے کرنَ چی ما یک دومی ءِ سنگت بوتگ انت،زندگی ھمے وڑ گوزان برے پند،سپر ،وتی کار گوں دست گٹی ات۔
گپ ،دیوان مئے روچ پہ روچ گیش بواں ات انت مدام ما نشت اِنت گڑا من شَیر ءِ گوشت کہ :سبزو مارا شَیر ءِ گوشدارین: کند ات ئِے ءُ گوشت ئے شما منی شَیر ءَ چون کن ئے شائر دگہ باز انت ۔ گڑا ما گوشت نہ اڑے مارا تئی شَیر وش بنت اِنت،تئی وتی انداز ءِ سبزو۔ کندان کندان ءَ گوشتے شما من زاناں کلاگ گیرے ،ما باز کند ات گڑا پد ءَ ما نشتیں شَیر گوشداشت انت۔
مئے دیوان مدام ،جنگ،نوکیں دور ءِ ورناہ، زبان ءُ ھمے چیزانی سر ءَ ات۔من چہ آئی ءَ باز دربرگ ءَ ات انت۔وتی وشبھتی گوشتاں کہ اسد جان گونگ ءِ سنگتے ءَ ھم نیاد بوت انت۔ھمے کسھانی تہ ءَ من آئی ءِ گوستگیں روچانی آزابی ءَ ھم پھمگ ءَ ات انت ۔آ ھم چہ گلامی ءَ گرستگیں ورنائے ات۔زند ءِ تھلیں روچ ھم آئی ءِ اندر ءَ پیوست ات انت۔اسد جان وھد ءُ ھالاتانی دیم ءَ اوشاتّگین ءُ مھکمیں چیدگے ات۔ مدام کہ من سپر ءَ در کپتاں جھد کُت پد ءَ زوت وت ءَ سر بہ کن آں کہ گوں اسد جان ءَ دیم پہ دیم بہ باں پد ءَ ما گپ ءُ دیوان بہ کن ایں۔
ھاموش تبیں اسد جان مدام کہ دست ھالیگ ات گڑا کتاباں گون دست گٹ ات۔من یک روچے جُست گپت:سنگت تو سیاست نو دور گار کُتگ بلے کتاب ءَ بیا من ءَ شَیرے بہ دے منی واھش انت ،تئی شَیر ءِ دپگال بہ کناں۔ من ءَ روک روک ءَ چارگ ءَ لگ ات کند ات ءُ گوشتے: من ءَ پھل کن سیاست نا انچو کتاب ءِ واناں چیزے در براں ،تو مرچی چوں دل کُتگ ءُ منی شَیر ءَ وان ئے ۔من گوشت :تو وَ زان ئے منی آواز ھچ وش نہ اِنت بلے دل گوش ایت سبزو ءِ شَیرے بہ وان۔ من باز کوشست کُت بلے تئی شَیر نہ بوت ۔کار ءَ گوں انچو دست گٹے ات کہ داں من ءَ ھم موہ نہ رس ات۔ مدتے گوستگ ات کہ من دیم پہ وتی ھند ءُ اوتاک ءَ شُتگ ات انت ۔دیریں وھدے گوستگ ات ترا گوں ڈیک نہ وارتگ ات۔ بلے ھر وھد جنجالی ءَ گون دوچار کپ ءَ گڑا ترا چی الم سر ءُ سوج گپتگ ات۔ سبزہ جان مرچی ترا گوست ءِ وھد چو تاموری ءَ منی دیم ءَ انت۔تئی جندندری بوگ مرچی ءِ جھد ءَ ساہ مان کنت.گوادر ھم پھر بند ایت تئی سر ءَ ۔سبزو منی لبز مرچی ھچ وڑ ءَ تئی کرد ءِ زیبائی ءَ سینگار کُت نہ کن انت۔من بس لھتے یات درشان کناں۔مرچی گیشکور پہ ترا موتک نہ کنت، بلکیں ترا گوں بچکنداں امباز کنت۔ سبزو جان من ءَ بس ھمی تئی گوست ءِ دو بند گیشتر مھکم کنت۔
“منی جون گوں ھاک ءَ انچو ھوار بہ بیت کہ کبر مہ بیت”
“منی زند دشمن ءَ ازابے،منی مرگ زمین ءَ گلابی کنت”
مرچی تئی ابدمانی ءَ زمین گلابی کت ءُ اے گلابی وشبو تاں جھان ھست انت بلوچستان ءِ کُنڈ کُنڈ ءَ تالان اِنت۔تئی جندندری بوگ دشمن ءِ واستا ھمک ساھت ءَ ازابے۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
