نبشتانک :تئی یاتانی گرنچے
نبشتہ کار :زیمل بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
لھتیں دَرد ھستاں کِہ انسان آھانی سر ءَ نبشتہ کُت نہ کنت۔ ءُ لھتیں کِسّہ اَنچیں ھَم بنت کِہ گوشگ ءُ کنگ نہ بنت گوں کَسّ ءَ۔ اِے کِسّہ بَس تھنا چندے ھیال بنت ءُ ماں سینگ کلّ بنت پہ مُدامی آ اِے واستا اِناہ کِہ کارِست مُرتگ مئے کِسّہ ءِ بلکیں پہ اِے ھاتِر ءَ کِہ مئے جند ءِ تہ ءَ اینچو ھاٹیگ نہ بیت دوبر کِسّہ کنگ ءِ مِھروان تئی گپ ءُ ھبر۔ تئی توازہ ءُ مسکراہ ءُ درستاں گیش تئی بِچکندگ مناں سَک گیر کا اَنت۔ ھَما ھبر اَنوں من ءَ گیر پیداک اِنت کِہ تو من ءَ مُدامی گُشت کِہ زیمو تو مُدامی چی ءَ گوں من جنگ کن ئے! ترا زاناں گوں من وشّیں ھبر وتی دِل نہ بنت ! تو چیّا مُدامی زَمانگ ءِ بٹالاں کپتگ ئے ءُ منی ءُ وتی میان دوری یے ودّینتگ من ءَ چّیا زُرت نہ کن ئے! پرچا زمانگ ءُ زَمینی ھُداھانی تُرس ءَ تو وتی مِھر ءَ کُربان کنگ ءَ ئے ءُ من بَس مدامی ھبر ترینت ءُ دِگہ نیمگے بُرت ءُ ٹھک دات کِہ برو ڈے ترا نوں کِہ زور ایت ؟ ءُ آئی ءَ مدام یَک زھر تبیں دابے ءَ گوں گُشت اینچو نکرہ ! اینچو گرور پہ چّیا۔۔بَلے گوں ھمے ھبر ءَ مُدامی ھمے زھریں تب ءَ را دِگہ ملوری ءِ مان اَت کِہ من ءَ سما بوت ھر وھد ءَ آ بے تواری ءَ چینچو جیڑ اِیت ءُ چُرت جنت کِہ واکی نوں مئے مِھر زمانگ ءِ ارجان بوت۔ نوں بَس ھمے یکیں شے پشکپتگ کِہ مِھر ءِ جنازہ وانینگ ءُ پہ مدامی کلّ کنگ بِہ بیت!-
باز وھد ءَ پہ ما پیسلہ زورگ سَک گران بیت۔ وھدے مئے اڈ ءُ جیڑہ ھما دوئیں شیانی بابت ءَ بِہ بنت کِہ ما آ دوئینانی تہ ءَ یَکے گچین کُت نہ کن ایں۔ پہ ما گران بیت اَچ دوئیناں سِدَگ۔۔ ھَمے وڑ پہ من ھَم گران اَت کِہ من تئی ءُ زَمین نیام یکیں گچین بِہ کناں بلے گچینی ءِ وھد اَتکگ اَت ءُ من وتی زَمین ترا چی ساری گیچین کُتگ اَت۔ تو بِہ گِندئے زانتگ اَت کِہ من ءَ زَمین دوستِر اِنت بَلے تو اِے نہ جیڑ اِتگ اَت کہ من ترا وت رزا دے آں کِہ پہ وت ءَ نوکیں آمڈ لُنٹے شوھاز۔ترا من دپ وَت رزا دات ءُ گوشت برو تو آجوئے۔ گوں ھمائی ءَ دیم ءَ جُنز کِہ ترا دوست دار ایت ءُ اِے ساھتاں من ھَم زانتگ اَت کِہ تو کجام جاورانی دیمپان ئے۔ پرچا شئے تو ھَم زان ئے ھما مردُم ءِ گوماں ترا مِھر اِنت ءُ تو پہ آئی ءِ واب سمبھینتگ سکّ تورِناک بیت آئی ءَ چے سِدَگ۔ ءُ آئرا دست وَت دِگرے ءِ امانت کنگ ءُ گِستا بوھگ۔
وھد گوزان بوت رنگ مٹان بوت اَنت۔ زِند دیم ءَ جُنزان اَنت کِہ منی ءُ تئی دوبر گپ ءُ ھبر بوت۔۔ ءُ تو ھمودا اوشتوک اِت ئِے کِہ اُمرے ءَ ساری من تو سِستگ اِت ایں ۔۔ تو اَنگت ھمے ھبر ءَ وداریگ اِت ئِے کِہ من بِہ منّاں کِہ مناں گوں تو مِھر اِنت ءُ تو بے من بے کرار ئے۔۔ بَلے ھبر پد ءَ ھمودا آسر بوت من ءَ اَچ تو زمین دوستِر اِنت۔ من ءَ زاناں نئے تو ھمے درّائینت ! ! زمین یار مارا درستاناں دوست اِنت اِے ھبر ءَ ترا مروچی گوشگ لوٹاں کِہ زَمین دوستی ءِ سر ءَ تئی من ءَ ھِچّ وڑیں شکّے نیست پرچا تو وتی وپا گوں زَمین ءَ پدّر کُت کِہ مروچی زمین ءِ ھمبازان ئے۔۔ ھَما زَمین کِہ تو آئی ءِ اِشک ءَ چندے وھد ساری ملار اِت ئِے ءُ کوھسری اِت ئِے ءُ زان ئے وھدے من سھیگ بوتاں کِہ تو رپتگ ئے ھما جاہ کِہ تو وتی وپا ءُ مھر ءِ پدّری دئے کِہ زَمین ءِ مھر چی یے ءُ پہ زمین ءَ کربان بوھگ ءَ را چینچو تاھیر ءُ ساکمی مان۔ من گَل بوتاں کِہ نوں تو ھَم راستیں مِھر ءِ درس ونتگ کِہ آ زمین مِھر اِنت ءُ تو نوں زان ئے کِہ زمین ءِ مھر ءَ چی گیش راستیں مِھر نیست ءُ نہ مان اِیت۔ شئے مُرید پُل نوں وھد سَک دیم ءَ شوتگ ءُ منی دست ھالی اَنت ءُ ناکِہ تو اَنوں اِدا ئے کِہ اِے نبشتہ ءَ ونت بِہ کن ئے ءُ پد ءَ منی سر ءَ بِہ کند ئے ءُ بُہ گوش ئے من وَ زانتگ اَت کِہ منی دِل تھنا نہ جنت پرتو ترا ھم گوں من مِھر بوتگ زیمو ۔
کِسّہ باز ھست پہ کنگ ءَ درد باز ھست پہ سگگ ءَ بلے چوشیں لبزے دست نہ کپگ ءَ اِنت کِہ تئی بالاد ءَ سھرا بِہ کنت۔ من ءَ پھل کن۔۔ بَلے تو دِگہ ھبرے زان ئے ۔۔ تئی مهر انچو باز بیتگ انت کہ مَرچی گیش بوھگ ءَ نیاں۔۔ من ءَ انگت چہ گیراں دَر نئیت کِہ تو گُشتگ اَت یار ترا چیزے روان دے آں بُہ وان ئے ءُ تو پد ءَ یک نبشتانکے روان دات من کہ ونت داں من ءَ سما بوت منی ءُ تئی کِسّہ انت بَس کارِست من اوں تو نیاں ءُ ھمے کارستانی میان ءَ بَس مهر ءُ زمین ءِ سرنامہ اَت۔۔ من کِہ آسر کُت داں دیدگاں شَل دات۔۔ ترا گوشگ لوٹاں تو زان ئے منی چمّ چیّا ارسی بوتاں؟ پرچا کِہ من نا وسی ءِ ھما سیمسر ءَ سر اِت آں کِہ کدی ترا گوشت ھَم نہ کُت کِہ ھو شیھو اِے کِسّہ منی ءُ تئی کِسّہ اِنت ءُ اے مھری داستان مئیگ اِنت ءُ یار من ءَ گوں ترا مھر اِنت بے کساس۔۔ بَلے بے وپا تو ھَما کِتاب ھَم من ءَ سوگات نہ کُت۔ ھو ھما کتاب گِندئے تو گوشت آئی ءِ وانگ ءَ چی رند من ءَ سما بوتگ چیزے الّم کنگی اِنت۔۔ پہ وت ءَ۔ پہ راج۔ ءُ پہ مئے آیوکیں باندات ءَ۔۔ من انگت ودار ءَ آں کِہ من ءَ ”ضیا“ ءَ تو سوگات بِہ کن ئے۔۔
گپ ءَ گونڈ گِراں۔ ترا یات بیت من ترا مُدام کُنّت کُت ءُ گوشت من ءَ زمین باز دوست بیت ءُ تو کند اِت ءُ گُوشت من ءَ چی ابید ترا ھَر چیز دوست بیت۔۔ بَلے چلی ترا گوشگ لوٹاں مروچی کِہ من ءَ تر چی اَبید دِگہ ھِچّ چیز آ وڑ دوست نہ بیت۔۔ بَس یَک بے وپائی ءِ تو کُت یار۔۔ من ھر وھد ءَ جیڑ اِتگ اَت من ندر پہ زمین ءَ باں بَلے من اے نہ زانت (منی مھر) من ءَ چی پیسر شهید بیت ءُ زمین ءِ ھمبازاں روت۔۔۔ من ھچ گَمیگ نیاں پرچا کہ منی سالونک، زمین ءِ سالونک اِنت۔
تو وتی مِھراں وتی دِل ءِ توک ءَ بدار ءُ من وتی مِھراں وتی دِل ءِ پرچا کِہ من ءَ زَمین ءِ سالونک بوھگی اِنت-
رُخصت اَف آوارُن ساہ-
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
