نبشتانک: جیڑگانی سپر
نبشتہ کار: منّان صمد
دی بلوچستان پوسٹ
موبائلءِ گھنٹیءَ توار کُت، من وھدے موبائل چارت، چاراں وھد سُہبءِ 6:40 اَت، من گوں اشتاپیءَ پاد اتکاں پرچا کہ 7:00 بجءَ شالءِ بس درائیگی اَت، من زوت جان شُشت ءُ تیار بوت آں ءُ دیم پہ ٹرانسپورٹءَ رھادگ بوت آں۔ مردم مُدام کہ اشتاپی بیت چیزے نہ چیزے پُشتءَ الّم پَشت کپیت، منی گوما ھم انچوش بوتگ اَت، کِشکءَ من ترانگءَ کپت آں کہ من وتی واسکٹ لوگءَ بیھال کتگ، بلے پدا منا وتی ہم تبکیں ہمبل یےءِ گپ یات اتک کہ شال نوں سرد نہ اِنت ءُ ما شپءَ پنکھا چالو کنیں ءُ وپسیں گڑا منءَ واسکٹءِ بیھالیءِ اپسوز نہ بوت ءُ من وتی ھند ءُ میتگ ءِ کُلیں ندارگ ءُ مڈی ہاکءِ وشیں بو وتی دل ءُ دیدگاں سماران کُت اَنت دانکہ من ٹرانسپورٹءَ سر بوت آں ءُ بسءَ سوار بوت آں۔
من وھدیکہ بسءِ تہءَ چمشانک دات چاراں منی یک پجاروک ءُ میتگی مردمے ھم من نہ دیست، درست درآمد اَت اَنت، نہ سنگت یے است اَت، نہ کہ سیاد ءُ عزیزے، ھیر سپر یے اَت ءُ سپرءَ درآمد ھم ہمسپر زانگ بنت، بس دیم پہ وتی منزلءَ مدان مدانءَ جُنزان اَت ءُ من وتی جیڑہ ءُ ھیالانی دگنیاءَ ایر کپان اِت اَنت، انچو گُشئے کہ منی باتنءَ روزردءِ وھد اَت ءُ روزردءِ روچ بُکان اَت۔
منی ذہنءَ ھیالے اتکگ ات کہ گندے مردماں ھم چو واٹس ایپءِ کلوہانی وڑءَ سیکنڈانی تہءَ سپر کُتیں یک جاگہےءَ چہ دومی جاگہءَ شُت بکتیں، پدا من وسرا وتی اے بےنپیں جیڑگے سرا بچکندیت، بسءَ 2 گھنٹہ بوتگ اَت پہ وتی منزلءِ ھاترءَ کوہ ءُ جتلانی تہءَ بےتُرس ءُ بےبیمءَ جُنزان اَت ءُ من اے راہ ءُ رندانی تہءَ ڈّنءِ ندارگءَ چارگ ءُ مارگءَ اتاں گُشئے درست مئے ھواریءَ تچگءَ اِتاں ءُ منءَ ایشانی چارگ تاھیر دئیگءَ اَت۔
بلے کمبھتیں دل بیم یےءِ آماچ اَت چیا کہ من ھیران اَتاں کہ انگتءَ بسءِ تہءَ سپرءِ اجتماعی دعا پرچا وانگ نبوتگ، بوت کنت بسءِ کارمسترءَ اے پہمتگ کہ درست مسلمان اَنت ءُ ہر کس وتی وڑا دعا وانیت، بلے من سپرے دعا بیھال کتگ اَت، منءَ ترس ءُ بیم یےءَ پتاتگ اَت کہ اے دگ ہر روچ وہیلانی آماچ اِنت، اے دگءِ سرا ھورءِ ترمپاں چہ گیشتر ھونءِ ترمپ ریتکگ، اے دگءَ انسانی ھونانی ورگ انگتءَ سیر نہ کتگ، من پدا دعا نہ ونتگ اَت ءُ وتءَ واجہ ھُدائے باھوٹ کتگ اَت، اے ساھتءَ بسءِ تہءَ سنو نگامءِ سوت یے لگ اِتگ اَت کہ سپر ءُ منی جیڑگانی تہا تام یے مان کتگ اَت، دل گُشگ اَت کہ چماں بند کن ءُ وتی ہما مارشتاں بِہ جیڑ کہ اے تچوکیں وھد موکل نہ دنت پہ جیڑگ ءَ، من وتی چم نَزّ کُت اَنت ءُ وپتاں۔
چے وھدے ما بلاہانی کُلءِ دپءَ رستگاں من سہی نہ بوتگ آں، سپرءِ تہءَ چوشیں جاگہ باز کیت کہ بوئے بوئے آدمی… بس ایف سی سنگر بزاں مورچہ ئےءَ اوشتاتگ اَت، من اجکہ نبوتاں، پرچا کہ اے نوکیں ھبرے نہ اَت پہ من، سہتےءَ رند بس پدا دیم پہ وتی منزلءَ رہادگ بوت، من دریءِ نیمگءَ نشتگ اِتاں ءُ یک رندے پدا وتی ھیالانی زِرءَ ایر کپت آں، وتی مکہیں ماتیں وتنءِ زیبائی ءُ ڈولداریں ندارگاں سیئل کنگءَ اِتاں، کسےءَ اگاں بہشت نہ دیستگ گڑا بلوچستانءِ شوکیں ءُ براہداریں کوہ ءُ مچکدگاں ءُ وتی زمینءِ ہاکءِ ندارگءَ بچاریت، سرجمیں راہءَ من اے کوہانی ندارگاں چارگءَ اِتاں گُشئے اے کوہ اولی شپیں بانورءَ اِتاں ایشانی سرءَ نودانی شنزگ چو گُشئے سرگواپءِ وڑا اِتاں، اے شپءِ ندارگءَ اے کوہ دگہ رنگ یےءَ سمبینتگ اِت اَنت، اے ہما کوہ اِت اَنت کہ ایشانی پُشتءَ گلزمینءِ ہزاراں سالونکاں وتی واب جاہ جوڈ کتگ اَت ءُ وتی زند پہ اے کوہاں ندر کتگ اَنت، ہمے ساھتءَ دلءَ گشت بسءِ تہءَ مزنیں چیال ءُ کوکار یے بہ جن، بِلیں بسءِ ڈرائیور دلترک بیت ءُ بسءَ اوشتارین ایت ءُ من پدا جلہ ایر کایاں ءُ اے کوہاں چُکّاں، بلے من کوکار جت نہ کُت پرچا کہ منءَ ترس اَت کہ بسءِ نندوکیں درآمدیں مردم منءَ اگاں جست بہ کناں کہ تو اے کوہاں پرچا چکگائے؟ من پدا چے بگش آں؟
من یکشلہ جیڑگءَ اتاں ءُ چمانی ارس تہءَ ہُشک بوہان اتاں، سپر سک دراج ات ءُ بس جنزان اَت، بازیں مردم واب اتاں ءُ بازیں آگہہ، چکانی چِری چِری اَت ءُ لہتیں گریوگ اَت، لہتیں پہ ورگءَ وتی سپرءَ گوازینگءَ اَت ءُ لہتیں چو منی وڑا ھیالانی زِرا چول ورگءَ اَت، منی کشءِ مرد واب اَت، بلے دومی کشے سیٹءَ دو پیر زالیں ماتی وت ما وت ھبرءَ اِتاں، من موبائل چارت، چاراں نیٹورک نیست، من پدا وت سرا وت کندگءَ لگ اتاں پرچہ کہ من پیسرا جیڑیتگ اَت کہ گندے ما واٹس ایپءِ میسجانی وڑا شالءَ شت بکتیں واللّہ نِذارءَ بوتگ اَت، مردم باریں کُجا کُجا شُتگ اَت، بالی گُراب ءُ گاڑی ءُ دگہ ہچ چیزانی انسانءَ آجت نبوتگ اَت نہ کہ ویزا ءُ ٹکٹءِ نہ کہ دگہ چیزانی، کس چہ کسءَ دور ہم نہ بوتگ اَت، ہر جاہءَ دلءَ بلوٹیتیں شُت بکوتیں، بلے بژن اِنت کہ چُش بوت نہ کنت۔
ھمے جیڑگاں گوں من بسءِ دریءَ چے ڈنءَ چارت، چاراں یک گونڈویے ھرابیں دوہزار گاڑی یےءِ دیمءَ اوشتاتگ، ہمے دمانءَ ہما لاچاریں گونڈوءِ اکس منی دیمءَ زاہر بوت ءُ من ترانگ یےءَ کپت آں، آئیءِ گریوگ ءُ اسکارگانی توار منی گوشاں پیداک اَت، آئیءِ کماش ایرانءِ لشکرءِ دستءَ شھید کنگ بوتگ اَت ءُ آئیءَ تیوگیں زند بیدءِ پِتءَ گوازینگی اَت، ہمے جیڑگءَ گوں من سک پدرد بوتاں، جیڑگانی لواریں گواتءَ دل ازینت کہ بلوچ ہر کجا بزگ ءُ لاچار اِنت، بس پدا اناگہہ اوشتات، اے بنجل یے نہ اَت، سوراب اَت، لہتیں مردم ہمدا ایر کپت اَنت، من پدا جیڑت کہ مئے زند اوں ہمے ڈول ءَ اِنت، لہتیں سرجمیں منزلءَ مئے ھمراہ اَنت ءُ لہتیں نیم راہا ایر کپ اَنت۔
اناگتءَ پیریں زالبول یے بسءِ تہءَ چہ یکےءِ سرءَ برانز گپتگ اَت ءُ گشگءَ اَت کہ تو پرچا منءَ گشگءَ ئے ھاموش بہ بو، تو منی مستر نہ ئے ءُ منی ہرچی دل گُشیت من ہما وڑ کن آں، تو منا داشت نکن ئے، منا باریں چیا اے ساھتءَ 8 مارچ بزاں جنینانی میاں استمانی روچ یاد اتک، 8 مارچءِ میانءَ دو مزنیں گروپ جوڈ بیت، یکے خلیل الرحمٰن قمرءِ پگرءِ منوگر انت ءُ دومی ماروی سرمدءِ پگرءِ منوگر انت، اے دوئیں گروپ یک ءُ دومیءِ بابتءَ اوگام جن اَنت، زاہ ءُ بد کن اَنت، لبزی ارش کن اَنت، اے ندارگ ہمک 8 مارچءَ گندگ کئیت، بلے 8 مارچءَ پد درست پدا بیھال بنت۔
من ہردیں کہ سپرءَ باں من گوں وت باں ءُ وتی سپرءَ گوں جیڑگاں گوازیناں، ھو بوت کنت کہ منا سپر جیڑگ پرمائیت، ہرچیز کہ گنداں آئیءِ بابتءَ پگر کناں، من سرجمیں راہءَ بسءِ دری ءَ چہ ڈنءِ ندارگءَ چارگءَ اِت آں، ھمے ساھتءَ من دیست کہ 3 گونڈو اَنت کہ دلوت چارینگ اَنت، آئیانی نازرکیں دستُوکاں کتابانی جاگہءَ دلوتانی رمگ اَت، ندءِ بدلہءَ لٹ یے اَت، اے ایوکءَ سئے گونڈو نئیت اَنت، بلکیں اے بلوچستانءِ 18 لکھ ایں ہما چکانی اکس اَت کہ آ علم ءُ زانت ءَ چی زبھر بوتگ اَنت، سیریں بلوچستانءِ گریب ءُ نیزگاریں چُک اِت اَنت کہ مرچی زندءِ پِڑءَ پَشتءَ کپتگ اَنت۔
من یکشلہ گوں جیڑگءَ مشگول اَت آں، منی کشءِ سنگت انگت واب اَت، دومی کشءِ سیٹءِ نشتگیں دوئیں پیرزال ھاموش اَت اَنت، بلکیں بوت کنت منی وڑا جیڑگءَ اِت اَنت، لک پاس رستگ اَت، بس فوجی بنجلءَ اوشتات، اے رندی منی دل ڈڈ اَت ءُ من دلجم اتاں پرچا کہ من لہتیں روچءَ پیسر وتی CNIC جوڑ کتگ اَت، زاہر اِنت شالءِ وڑیں شہرےءَ شناختی کارڈ آکسیجنءِ ڈولءَ ارزشت داریت، من وھدے کہ فوجیءِ سلاہ دیست، باریں چیا من وت سرا وت وتی کیسگ چارت، کیسگءَ منی سبزیں فوائنٹر قلمے اَت، من بچکند اِت، پٹ و پولءَ پد بس دیم پہ گلیں شالءَ رہادگ بوت، سپر وتی گڈی سیمسران اَت ءُ اے وھدی بسءِ تہءَ شاہ جہان داؤدیءِ سوت یے لگیتگ اَت، من چم بند کت اَنت ءُ شہار گِپت آں، منی نِزءَ من نوکی وتی چم بند کتگ اِت اَنت اناگہءَ منی کشے سنگتءَ منی کوپگ دست جت ءُ گشت، “بھائی جان، اُٹھو اُٹھو، ٹرانسپورٹ آگیا”۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
