گل ءِ گوشگ اِنت کہ ھمود ءَ کم کساساں مردم یل بیگ ءُ دومی نیمگ ءَ دوسری مردم گرگ ءُ گار کنگ بیگ ءَ اَنت – وی بی ایم پی ءِ رِد ءَ تنی وھدی پنجاہ ءَ ھزار ءَ گیش مردم پاکستان ءِ چیریں زنداناں بندیگ انت –
بے وپائیں ھستی، چوناھا من تئی گوما سک گِلگدار آں پرچاکہ تو منی گْوستگیں نمدی ءِ پسو راہ نہ دات بلے پد ءَ منی دل ءَ انچو برداشت نہ بوت تئی وڑیں مھروان، وپادار، راج دوست ، انسان دوست ءُ وتن دوستے ءِ گوما گِلگدار بہ آں-
پد ءَ من دل ءَ جیڑیت بہ گِند ئے منی نمدی ترا سر نہ بوتگ یا دژمنے ءِ دست ءَ کَپتگ ءُ آئی ءَ گوں ھاکاں ھوار کرتگ دگہ اوں ھیالے چہ باتن ءَ چِست بوت منی وتن ءِ گوات کدی چو بے وپائی نہ کنت کہ راہ ءِ نیم ءَ نمدیاں دژمنے ءَ بہ دَنت اگاں دژمنے ءِ دست ءَ کپتگ ءُ آئی ءَ گوں ھاکاں ھوار کرتگ گڑا اے ڈیھ ءِ وشبوئیں ھاک آ نمدی ءَ دست ء وت گوات ءَ دَنت ءُ گْوش اِیت، اے نمدی ءَ وتن دوستیں دین جان ءَ سر بہ کن-
ڈاکٹر ساھب، من زان آں منی نمدی ترا اَلم سر بوتگ ، بلے تئی مھروانیں نَد ءِ نبشتہ کرتگ نمدی من ءَ سر نہ بوتگ یا تو نبشتہ نہ کرتگ یا تئی نمدی اَنگت راہ ءَ اِنت بابا جان، مئے گپ ءُ گِلگ سک باز اَنت ، مئے نَد ھم جواب دے اَنت اگاں ما دوازدہ سال ءِ کسھاں نبشتہ بہ کن ایں-
دین جان من ترا جُستے بہ کن آں؟ تو سرپد ئے تئی بیگواھی ءَ مرچی 12 سال سَرجم اِنت مرچی 12 سال ءِ سرجم بوگ ءَ، سمّی ءُ مھلب پد ءَ لاچار کرت اَنت پہ زھرشانی ءَ سمی ءُ مھلب ءَ گوں ھوار گُل بلوچستان گَمیگ اِنت کہ بابا دین جان کدی کیت؟ پرچاکہ تو یک انچیں ھستی یے بوتگ ئے ءُ تو ھرکسی دَرد ءُ رَنج مار اِتگ اَنت، ترا ھرکسی گم بوتگ. تو تھنا یک ڈاکٹر نہ بوتگ ئے تو سرجمیں راج ءِ واستا بوتگ ئے تو وتی گِران بھایں وھد پہ نِزوریں راج ءِ واستا ببا داتگ اگاں کسے ءَ را درد ءُ گم بوتگ، گڑا تو واب نہ کپتگ ئے کہ منی راج پرچا انچو بزگ اِنت؟-
ھستی،اے تئی مھروانی ءُ رھمدلی ءِ سبب اِنت کہ مرچی گونڈواں بِگر داں ورناہ ءُ کَماشاں دُرست تئی راھچار اَنت کہ تو کدی کا ئے؟. پرچاکہ تو یک رُژنائیں چِراگے بوتگ ئے تئی رُژن تھنا مَشکے ءَ اِنّاں بلکیں سرجمیں بلوچستان ءَ تَلان بوتگ ءُ تھاری دُور اوْشتاتگ تئی رژنائی ءِ سر ھیران بوتگ کہ یک بامرد ءِ جھد چوں سرجمیں بلوچستان ءَ ودّان اِنت؟ بابا، تئی اَناگھیں رَوگ ءَ پد، تھاری ءَ اے بزگیں راج ماں وتی ھمبازاں زُرتگ.اے تھاری روچ پہ روچ ودّان اِنت داں باریں کدینا؟-
دین جان ترا یاد بیت تو گوں شیرین مزاری ءَ گْوشتگ اَت، تو 15 مارچ ءَ چو سالونک ءَ بہ ئے ءُ کا ئے؟ مرچی تئی اے کول ءَ دو ماہ ءُ پانزدہ روچ سرجم بوتگ تو انگت نہ آتکگ ئے ترا باور کنت 15 مارچ ءَ سرجمیں ڈیھ ءِ ورناہ ءُ کماش، زھگ ءُ زالبول دُرست بس تئی راھچار اِت اَنت کہ دین جان پِیداک اِنت بلے آ روچ گوست تو نہ آھتک ئے-
ڈاکٹر نون ھدا ءَ بچار بیا تئی 12 سال ءِ بیگواھی ءَ سمّل ءُ مھلب سک گَمیگ ءُ پریشان کُرتگ اَنت دین جان تو وت یک ڈاکٹرے ئے تو شرتر زان ئے، اگاں یک مردمے ءَ را یک کسانے جیڑھے بہ بیت آ چنچو بے وس بیت؟ آئی ءَ را نہ واب کیت نہ آئی ورگ ءَ دل کیت نہ آ شری ءِ سر ءَ وتی وانگ ءَ دیم ءَ بُرت کُرت کنت پرچاکہ آ مجگی ‘دباؤ’ ءِ آماچ بیت گڑا 12 سال ءِ ودار مردم ءَ را کُجا رسینت؟ سمّی ءُ مھلب 12 سال اِنت کہ شری ءِ سر ءَ وانت کرت نہ کن اَنت ھرجاگہ زھرشانی یے بیت سمّی ءُ مھلب ھمود ءَ ھوار بنت ءُ گوش اَنت،”بابا تو کدی کا ئے ءُ مارا چو پتے ءَ مھر دے ئے”-
ڈاکٹر جان ترا نون الم آھگی اِنت.وتی سنگت: ذاکر جان، زاھد جان ءُ راشد جان ءَ الم بیار گوں اگاں تئی کَش ءُ گْوراں دگہ دوست ءُ سنگت ھست آیاں اوں وتی ھمراھی ءَ بیار گوں آیانی مات اوں سالانی سال وتی تاسُپیں بچانی ودار ءَ نشتگ اَنت باریں کدی کائنت؟ کل بلوچستان شمئے راھچار اِنت زوت آجو بات اِت، زوت وتی نوکیں زند ءِ مراداں بات اِت.
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
مِھروان ! دُنیا سک شاھیگان اِنت ءُ اے شاھیگانی ءِ ھمُک کُنڈ ءَ ترا تئی ھمسپر رَس ایت، بلکیں ترا اَنچیں ھمبل دست کپ ایت کہ آ چہ من ءَ گِیش تئی زُبان ءَ سرپد باں ءُ تئی پہ کاروان ءَ گوں تو مُھکمیں ھمراز بنت ترا رَوگی اِنت ءُ دُرست دست گِرگی اَنت، ترا مُھکم بوگی اِنت،ھمے راج کہ ھر روچ ” سھادت، مَنٹو ءُ اکبال ءَ وان ایت ھمے راج ءَ پہ جند ءِ زُبان ءِ وانگ ءَ بےچاڑ بِہ کن، اَنچیں رنگے بیار کہ تئی زُبان ءِ وانگ ءَ دُراھیں دُنیا گنوک بِہ بیت، دُراھیں دُنیا بِہ زانت کہ تئی زُبان چہ ھمُک زُبان ءَ دیم ءَ تر اِنت۔
مِھروان ! من نہ زان آں تو منی زُبان ءَ داں کُجا بَرئے سر کن ئے؟ بَلے! من دل ءَ جزماں کہ تو منی زُبان ءَ گار بوھگ ءِ آماچی ءَ نیل ئے، تو منی زُبان ءَ پتار بوھگ نیل ئے مُھکمیں واھگاناں پہ مُھکمی ءَ بَر ئے ءُ منزل ءَ سر کن ئے پد ءَ وھد اَنچو زُور آور اِنت کہ چی بھروسہ،کے کُجا بیگواہ بیت ءُ کئی کاروان کُجا اوشت ایت بَلے! مھروان ترا روگی اِنت ،ھر وڑ ءَ روگی اِنت۔
روان اِنت دیم ءَ –
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
گوں تو دچار کپگ ءَ رند من ءَ نوکیں زندے رس اِتگ اَت ، من ءَ انگت یات اِنت وھدے من ءُ تو اولی رند ءَ دچار کپت اِیں ۔ من ءَ تئی آیگ ءَ چہ پیسر ھال ءَ گپتگ اَت کہ نوتک پیداک اِنت من سنگتاں چہ کمیں گِستا نشتگ اِتاں نوتی من کسّ ءَ چہ تئی جُست ھم نہ کُت کہ ھمے نوتک نامیں سنگت کہ پیداک اِنت کے اِنت ؟ چوناھا من ءَ کہ وھدے نوکیں سنگتے ءِ آیگ ءِ ھال ءَ گپتگ گڑا من سک گل بوتگ آں کہ مرچی من نوکیں سنگتے ءَ گوں دچار کپ آں بلے نوتی تئی آیگ ءِ وھد ءَ من چہ وت ءَ دُور ایوک ءُ تھنا نشتگ اِتاں ءُ گوں وتی تھنائی ءَ دیوان کنگ ءَ اِتاں من گوں جیڑگاں مان گیش اِتگ اِتاں کہ تو ھمے دمان ءَ سر بُوت ئے انچُش کہ من ترا آیگ ءَ دیست من ھم شُمئے دیوان ءِ بھر بُوت آں نُوتی من زان آں ترا ھما ساھت یات اِنت کہ دْرائیں سنگت من ءَ گُشگ ءَ اِت اَنت کہ تو کسان ئے تئی وانگ ءِ اُمبر اِنت تو انُوں اِے کوہ ءُ کھچراں چے کن ۓ ؟ من ھم زانت کہ سنگت راست گُشگ ءَ انت بلے زمین ءِ مھر ءَ انچُش منی باتن ءَ جاگہ کُتگ اَت کہ دل ءَ نہ گُشت کہ یک دمانے ھم چہ اِے کوہ ءُ گاراں دُور بہ باں لگتمالیں راج ، پُرسیگیں گِس ، چورھیں زھگ ، ودار ءِ آسر ءَ نِشتگیں زالبول ءُ ورنایانی ڈریل کُتگیں کُنٹاں من ءَ انچُش پدردیگ کُتگ اَت کہ وانگ ءُ لیب گوازی ءِ اُمبر ءَ من ڈیھ ءَ پھازگ ءَ اِتاں ، من اِے گپ ءَ ھم سرپد اِتاں کہ من سک کسان آں بلے گُلامیں راج ءِ جاوراں من ءَ وھد ءَ چہ پیش جیڑگ ءُ مارگ پرمات ، منی دست ءَ نَد ءِ بدل ءَ توپک اَت ، منی اُمبر ءِ زھگاں بستہ بڈّ ءَ اَت ءُ من ءَ تِیر ءُ کتار ، من کرکٹ ءُ پادبال لیب کنگ ءِ بدل ءَ جنگجاہ ءَ زِند ءُ مرگ ءِ لیب کنگ ءَ اِتاں ، وتی مسکیں ھاک ءِ شیدا اِتاں نوتی ! من ترا ھال دیگ لوٹ آں کہ ھما روچی من دیوان ءَ موکل گِپت ءُ گُشت کہ من واتر کایاں ، من شُتاں ءُ تھنائی ءَ گریت پرچا کہ من جیڑ اِت کہ کس من ءَ سرپد بوھگ ءَ نہ اِنت ، من مارگ ءَ اِتاں کہ من تھنا آں ، کس منی ءُ گلزمین ءِ مھر ءَ پھمگ ءَ نہ اِنت دْرائیں سنگتاں گُشت کہ تو کسان ئے انوں ترا وانگجاہ ءَ بوھگی اِنت تو واتر وتی ھنکین ءَ برو بلے نوتی منی واھگ اَت کہ من ڈیھ پھازے بہ باں ، من کسان اِتاں بلے منی پِگر کسان نہ اَت من وتی اِے واھگ ھم درشان کُت بلے ھِچ سنگت ءَ من ءَ گوش نہ داشت ، تھنا تو بے تْرک ءُ توار ءَ من ءَ چارگ ءَ اِت ئے ، دیوان ھتم بُوت تو من ءَ توار کُت من زان آں ترا ھم یات اِنت گِند ئے !-
تو دست منی سر ءَ ایر کُت ءُ گُشت میرو چون ئے زان ئے من ءَ وھدے ھمے ساھت گِیر کیت من مار آں کہ اچ تو پد من تھنا آں ، نُوتی اِے کمیں وھد ءِ تھ ءَ تو من ءَ ھمینچو مھر دات کہ من مار اِت کہ تو منی ارواہ ءَ گوں دیر اِنت پیوند ئے تو گوں بچکندے ءَ گپ بندات کُت ، ھمے گپ کہ اِے دگہ سنگتاں من ءَ گُشت انت تو ھم من ءَ ھمے سر ءُ سوج دات انت بلے نُوتی تو گوں من انچیں مھروانیں گالوارے ءَ گپ کُت کہ تئ پُرمھریں لبزاں من ءَ تاھیر بکشات ، گوں ترا دیوان کنگ من ءَ سک وش بُوت ، دل ءَ گُشت کہ تو سرجمیں روچ انچُش گوں من ءَ گپ بہ کن ئے بلے تئی کِرّ ءَ وھد کم اَت ءُ تو دومی روچ ءَ در کپت ئے تئی روگ ءَ پد من ھر وھد پہ ترا وداریگ بوتگ آں ، من لوٹ اِتگ کہ تو زوت واتر بیا ئے وھد گوں وتی ترندیں گاماں جُنزان اَت ، من سرجنان ءَ جاھے سر بُوت آں منی ودار ءَ دو سال سرجم بُوت کہ یکروچے منی وادریگیں چمّاں ترا دیست ، تئی گِندگ ءَ گوں من ءَ تاھیر رس اِت ، من وتی درائیں گم ءُ سکّیاں چہ پراموش بوت آں ۔
زان ئے نُوتی من جیڑ اِتگ کہ بلکیں اِے دوئیں سالانی تھ ءَ تو من ءَ شمُشتگ ءُ نوں پجّہ نیار ئے پھل کن کہ من رد بوتگ آں ، تو انچُش کہ من ءَ دیست تَاں من ءَ توار کُت اوووو میرو ! بیا منی کِرّ ءَ ، تو داں دیر ءَ بس من ءَ چار اِت ءُ پد ءَ تو کند اِت ءُ گُشت تو انگت ھمد ءَ گون ئے من گُشتگ باریں کجام دری ملک ءَ پہ وانگ ءَ شُتگ ئے یا باریں دم بُرتگ ءُ تتکگ ئےھھھھھھھھھھھ نُوتی تئی کندگ من ءَ انگت گِیر کاینت تو دست منی سر ءَ ایر کُت ءُ درّائینت مزاک کن آں اڑے بلے تو چوں لاگر ئے من کند اِت ءُ گُشت من وَ چہ بِندات ءَ ھمے وڑ آں نُوتی وھد ھم سک بے وپا اَت ، من ءَ ءُ ترا یکجاہ بوھگ ءَ نَشت ئِے گِند ئے ! پد ءَ تو درکپت ئے ، زان ئے تئی روگ ءَ پد من ھما جاہ ءَاوشتوک اِتاں ، من سک ارمانی بُوت آں ، تئی گِندگ ءِ وشّی ءَ من تئی نمبر ءِ زورگ ءَ ھم بیھال بُوت آں بلے چے کن ئے کِسمت ءَ ھمیش اَت ۔
نُوتی ! من زان آں اِے ماتیں زمین ءِ مھر اِت انت کہ من ءَ ءُ ترا یکرندے پد ءَ ھوار کُت ئِے من تئی ودار ءَ نِشتگ آں تَاں مار اِتگ کہ من تھنا آں بلے ماتیں زمین وتی بچّاں تھنا نہ کنت ، ھمے زمین ءِ مھر اِت انت کہ من ءَ گوں تو گُڈّی ساھت ءَ ھوار کُت ئِے نُوتی !من ترا گُشگ لوٹ آں کہ تو پہ من پِت ، برات ، سنگت دْرست بوتگ ئے ، تئی آیگ ءَ گوں من سرجم بوتگ آں پرچا کہ من ترا وتی دْرست لیک اِتگ ۔
نوتی ! مرچی اگاں تئی میرو پہ تو دو دانک نبشتہ کنگ ءَ اِنت تَاں اِے تئی داتگیں مھر انت ، اِے تئی پنتانی برورد اِنت کہ من انگت ھست آں ءُ پہ تو جیڑ آں بلے نُوتی من تئی کمّی ءَ مار آں ، من ءَ انگت چہ تو باز دربرگی اَت بلے تو یک انچیں راھے گچین کُت کہ مردم ارسی تْرمپے ھم ریتک نہ کنت تئی ءُ زمین ءِ مھر انت کہ من انگت زندگ آں من زان آں کہ تو داں زند ءِ گُڈّی ساھتاں پہ من جیڑ اِتگ بلے من اِے گپ ءَ ھم سرپد آں کہ تئی مھر گلزمین اِنت ، تو زانتگ کہ من ءَ چہ پد منی زمین میرو ءَ وتی کُنٹ ءَ کنت ءُ رودین اِیت ۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
وی بی ایم پی ءِ رھشون ماما قدیر بلوچ ءَ اتکگیں مردمانی میان ءَ تران کنان ءَ گوشتگ کہ پاکستان ءَ وتی جمھوریت ءُ انسانی ھقوق ءُ ھک دئی ءِ دبوکہ مانپوشتگ ءُ اے ریاست ءِ ناشرکاری چیر دیگ تانکہ تچکیں گپ گار بہ بنت ءُ ھاسکر میان استمانی گپ گوشداروکیں گمراہ بہ بنت –
ماما قدیر بلوچ ءِ گوشگ ات کہ اے سرڈگار ھما روھانی وارس انت اے زمین ھم گندیت کہ بلوچ ھوناں گوں سھرانت پرچا ھر ھما وھد ءَ کہ انسانی ھکانی لوٹوکے جون دست کپتگ ھمے زمین ءَ دامن پچ کتگ ءُ آ وتی امبازاں زرتگ ءُ وتی مھرئیں دلبند ءَ واپینتگ اے زمین ءَ ھم ھک است کہ آ شادمانی روچ ءَ بہ گندیت –
اے دانکاں من نبیسگ ءَ آں کہ بلوچ ءِ ھکدار ءَ دار بہ بنت اے ھم گپّ ھست!! پِت ءِ بستار ءَ ھما کس بزانت کہ آ را وت ءَ پِت ھست، پنجاب ءِ واکدار یا سروک ھیرامنڈی ءِ ودی بوتگیں بے پت اَنت پِت ءِ بستار ءَ پمیشکا نہ زان انت، ھرّوچ چُک پہ وتی بیگواھیں پِتانی آجوئی ءَ گریوگ ءُ زار ءَ اَنت ماں دگّانی سر ءَ زھرشانی کنگ ءَ اَنت، چُنت مات ءُ گُھار گوں ھمے واھگ ءَ اکس اش ماں دلانی سر ءَ داروک بوتگ اَنت، گوں ارمانیں دلے بیران بوتگ اَنت، اُپ کہ چونیں گرانیں ساھتاں مئے راج ءِ مات ءُ گُھارانی چُک اش دیمپاں کرتگ اَنت مئے راج ءِ بانکیں دتک سَمی دین ءُ مھلب دین ءِ پادانی پند شال تا کراچی ءُ نامرادیں اسلام آباد ءِ روگ ءُ زھرشانی راج ھچبر پراموش نہ بیت، ڈاکٹر دین مھمدءُ زاکرمجید ءِ بیگواھی ءِ کھریں زند ءِ دوازدہ سال ءِ سرجم بوگ ءَ تیوگیں بلوچ راج گمیگ اِنت، گوں “سَمی دین ءُ مھلب دین یکجاتی ءَ ھور اُوشتاتگ-
راجی رھشون ” زاھدکرد ءُ شبیرجان رمزان جان ءَ ھوار دراھیں بندیگانی آجوئی ءَ انسان دوستیں گَل توار چست بہ کن انت تا بلوچ راج ءِ بیگواھیں پسگ زوت واتر بہ بنت بیگواھیں پُسگانی لوگانی رُژن واتر بہ بات اَنت ۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
سمی دین ءَ گوشتگ کہ ھچ چوشیں جاہ ءِ پش نہ گپتگ کہ اود ءَ من ءَ وتی پت ءِ یل کنگ ءِ اُمیت بیتگ اَنت، آئی ءَ گوشت کہ من کسان اُمری ءَ وتی راہ ھمے سفر ءَ گوں بندوک کرتگ ءُ اے دوازدہ سال اَنت ءُ دوازدہ روچ نہ اَنت-
آئی ءَ گوشت کہ من وتی زند ءَ ھنچش تکانسراں کہ منی ءُ منی کھول ءِ زند ناوشیں رنگے ءَ گوزگ ءَ اَنت ءُ ھنچش سما بیت کہ وتی زند ءَ ھمے ادارھانی دیم ءَ ببا بہ دے ءُ اے کلوہ ءَ بہ دے آ کجام انسانیت ءِ ٹاہ ءَ دیگ ءَ اَنت –
آئی ءَ گوشت کہ من بیست ءُ یکمی کرن ءَ دگ ءُ دگہ چیزانی لوٹ ءَ نہ کنگ ءَ آں ءُ من وتی پت ءَ لوٹگ ءَ آں،آئی ءَ گوشت کہ اگاں مئے مردم جنگ ءُ گار کنگ بیتگ اَنت ءُ آیانی ھڈ مارا پیشدارگ بہ بنت –
آئی ءَ گوشت کہ اے دوازدہ سالاں ھما انسان ھکانی واستا یک شھماتے بیت کہ آ تنی وھدی مارا انساپ دیگ ءَ بے سوب بیتگ اَنت –
زھرشانی ءَ بھر زیروکیں مردماں تران کرتگ ءُ گوشتگ کہ اے ھما وھد اِنت کہ اے گوانک پیسر ءَ بلوچستان ءَ بس بیتگ ءُ نِی اے بیگواھی ءِ گوانک جنوک سندھ، پکتونواہ ءُ پنجاپ ءَ ھم سر بیتگ –
سیما ءَ گوشت کہ من ھروھد ءَ لوگ ءَ رواں گڑا منی مات من ءَ اے گپ ءَ جُست کنت سیما تو شتگے شبیر ءِ بارہ ءَ ھال ھست؟ یا ناں؟ من آئی ءِ دیم ءَ بے توار باں –
