نبشتانک: من ماں کتاب ءِ اولی تاک ءَ اڑ اِتگ اِت آں
نبشتہ کار: ساجد بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
جاھے یک زانتکارے گْوش ایت “یک سرھالے ءِ گْوشدارگ ءِ واست ءَ یک شرّیں گْوشوکے ھم بہ بیت گڑا گْوشداروک باز بنت” ھمے دْروشم ءَ وانگ ءِ واست ءَ شرّیں کتاب ھم نبشتہ کنگ بہ بنت گڑا وانوک باز بنت۔ گواچن ایش اِنت کہ اگاں یک راجے ءِ زبان ءُ آئی ءِ زبان ءِ راست نبسّگ سرّابَرّ کنائینگ بہ بیت، گڑا آئی ءِ وانوک ھم سرّابَرّائیں مردم جوڑ بنت ءُ آ سَرّابَرّئیں چیز نبشتہ کن اَنت چمیشکا آ گیشتر راج ءَ را تاوان دے اَنت۔ وھدے کہ شرّیں وانوک ھمے اڑ اِتگیں زبان ءِ وانگ ءَ بندات کن اَنت گڑا آ پوہ بنت کہ اے زبان ءِ وانگ گْران اِنت توری آ زبان ءِ جِند ءِ لس مھلک بہ بیت۔ گڑا آ کم کم ءَ اے زبان ءِ وانگ ءَ یلہ کن اَنت ءُ پہ وانگ ءَ دیگ ءَ زبانے گیچین کن اَنت۔ گڑا اد ءَ آ زبان ءِ واست ءَ یک بلاھیں تاوانے بیت۔ اگاں مرچی یک راجے ءَ دیمروی کُتگ،گڑا آ راج ءِ زبانزانتاں وتئی زبان ءِ ھاترا شپ روچ یک کُتگ ءُ آیاں وتئی زبان انچوش ارزان کُتگ کہ ھر کس آئی ءَ وانت کُت کَنت۔ انگیریزی زبان مئے واست ءَ یک مزنیں درورے۔ وھدے کہ من انگیریزی گدار وان آں گڑا پرچا دل نہ گْوش ایت کہ وانگ ءَ یل دے۔ بلے بدکسمتی ءَ مئے زبان ءِ گِدار، آزمانک، شیر، ءُ دگہ بازیں نبشتانک ھست اَنت دل نہ گْوش ایت کہ من بہ وانان ئے۔ منی مجگ ءِ تہ ءَ یک جُستے ودی بوھگ ءَ اِنت کہ منی دل چیّا نہ گْوش ایت کہ من وتی زبان ءَ بہ وان آں؟ لھتیں جیڑھاں ھست اَنت کہ ما پرچا وتئی زبان ءَ گوں ھُبّ ءُ واھگ ءَ نہ وان ایں؟
اے گپّ ءَ کس مہ کن کُت نہ کنت کہ کتاب مئے رھشون اَنت۔ کتاب مارا تچکیں راہ ءَ پیشدار اَنت بلے کتاب کتاب بہ بنت۔ ھپتگے ءَ پیسر من کساس ھپت بلوچی کتاب گیچیں کُت کہ وانان ئے بلے بدکسمتی ءَ آیانی تہ ءَ من یک کتابے ھم نہ وانت۔ منی دل ءَ بھ نہ گْوشت کہ نی من آیاں وان آں پرچا کہ آ کتاباں من ءَ وت وانگ ءَ نئیشت آ کتاب چہ ردیاں پُر اِت اَنت، آ سید ھاشمی ءِ راست نبسّگ ءِ اساب ءَ نبشتہ نہ کُتگ اِت اَنت۔ آ سک گْران اِت اَنت۔ ھدا زانت کہ آ کتاباں من ءَ وت نئیشت کہ من آیاں بہ وان آں۔ آ کتابانی نام اے ڈول ءَ اَنت:1۔ “میان اُستمانی آزمانک” کہ واجہ زاکر کادر ءَ لھتیں رجانک کتگیں مواد یکجاہ کُت ءُ واجہ ءَ یک کتابی دْروشمے ءَ آوُرت، 2۔ “سبز آپ” کہ واجہ شوکت ڈگارانی ءَ نبشتہ کُتگ، 3۔ “ابابیل” کہ واجہ اُمر ھسمان ءَ رجانک کُتگ، 4۔ “زندگانی نامک” کہ واجہ منیر اھمد بادینی ءِ یک گِدارے نبشتہ ئے کُتگ، ءُ دیگ ءَ دو ءُ سے کتاباں انی من ءَ ایشانی نام یات نہ اَنت۔
ھدا زانت کہ ھرچ کتابے من چیست کُت اولی تاک ءَ نہ گْواست آں پرچا کہ آ کتاب چہ ردیاں پُر اِت اَنت ءُ پد ءَ ھما ردیانی سبب ءَ منی دل ءَ نہ گْوشت کہ من آیاں بہ وان آں۔ واجہ سید ءَ وتی راست نبسّگ ءِ تہ ءَ بلوچی آب ءُ دیگ ءَ سرجمیں درونت داتگ اَنت۔ واجہ ءَ بلوچی زبان پہ بلوچ راج ءَ جریدگ کُتگ بلے بژن ءِ گپ ایش اِنت کہ مئے زبانزانت انگت وتی اساب ءَ نبشتہ کَنگ ءَ اَنت۔ اگاں شُما لوٹ اِت کہ بلوچی زبان ءِ وانوک باز بہ بنت گڑا شُمارا واجہ سید ءِ راست نبسّگ پیلو کنگی اِنت۔ وھدے کہ من آ کتابانی اولی تاک وانتگ اِت اَنت گڑا باز ردی منی دیم ءَ اتک ءُ آیانی تہ ءَ لھتیں ردی جَھل ءَ داتگ اَنت۔
ردی باز اِت اَنت بلے لھتیں ردی ایش اَنت کہ کنیں، اُن، نزاناں، لوٹاں، اوں، وہدے، عاروس، شتگوں، بوھگا، معنا، بائد، واناکا، ہمیش، ہچی، ءُ دیگ ءَ بازیں ردی ھست اِت اَنت نی شُما من ءَ بہ گْوش اِت من رَد بیتگ آں کہ اے کتابانی وانگ یل داتگ۔ اے ردیں گالاں اے رنگ ءَ نبشتہ کن اَنت انچوشکہ نہ زان آں، لوٹ آں، آں، وھدے، آروس، شُتگ آں، بوھگ ءَ، بزانت، باید، وانوکاں، ھمیش، ءُ ھچّی لھتیں گال ندکاراں وتئی گالوار ءِ اساب ءَ کارمرد کُتگ اِت اَنت انچوشکہ اُن، اوں، ءُ شتگو۔ منی واجہیں بْراتاں گالوار الگ چیزے اگاں اے گالاں ما وتی گپّانی تہ ءَ بیار ایں، اے جیڑھے نہ اِنت بلے بلوچی نبشتانکانی تہ ءَ ایشانی کارمرز کنگ یک مزنیں جیڑھے۔
مارا جیڑگّی اِنت ءُ مارا وتئی ردی کَشگی اَنت اگاں ما لوٹ ایں کہ بلوچ راج ءُ مئے زبان دیمروی بہ کنت۔ مارا ھر وھد ءَ جیڑھانی سبب چارگی اَنت ردی ھیبے نہ اِنت اے ردی اَنت کہ انسان دیمروی کن اَنت بلے اے وڑ ھم مہ بیت کہ اے ڈولیں ردیاں ما ھیل بہ کن ایں ءُ پد ءَ دیم ءَ روھگ ءَ تیار مہ بیں۔ گڑی ءَ من اے گْوشگ لوٹ آں کہ کتاب رژن ءِ نام اِنت ما بایدگیں کتاب گوں ساپیں ءُ زگریں گالاں نبشتہ بہ کن ایں تانکہ بلوچی زبان ءِ وانوک باز بیت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
