TBP Balochi

گڈی جنگ

شائر: سلیم ناز

دی بلوچستان پوسٹ

اے بلوچ ءِ گڈی جنگیں شرّ بزاں
گلزمین هوناں گوں رنگیں شرّ بزاں

شال ءَ سر گر داں برو تو گودار ءَ
هر کجا پوچ ءُ پرنگیں شرّ بزاں

سرمچار کوه ءَ سلامت باں منی
چرکی ارواه تئی تنگیں شرّ بزاں

چاگی ءِ میدان جوڑ بوت کربلا
چو @ هسین مزلوم ءِ رنگیں شر بزاں

جھ جتگ ورنا ءُ پیراں سرجمیں
مات گهار ءُ تیر ءُ تپنگیں شرّ بزاں

آجوی منزل دوگام ءَ اندار اِنت
ڈوک ءُ ڈل سرجاه مئے سنگیں شرّ بزاں

ناّز پہ باندات ءِ اُمیتاں زندگاں
دژمنانی سینگ وانگیں شرّ بزاں

آزمانک: دُز ءِ دل مُدامی جَنت

آزمانکار: گُلستان بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

ھَست اَت بادشاھے، آئی ءِ کر ءَ مُدامی دیوان ءُ مجلس ات، یک روچے ھمئے بادشاہ ءِ سور ءِ مُندریک ذُری بوت گُڑا بادشاہ ءَ ایلان کُت ءُ گشت “من زان آں شُما چَہ یکے ءَ منی سور ءِ مُندریک دُز اتگ، مھربانی بکن اِت منی مندریک ءَ بدے اِت”۔

کس ءَ ھچ پَسو نہ دات، گُڑا کمو جیڑگ ءَ پَد بادشاہ ءَ یک ھرے آؤرت ءُ تھاریں بانے ءِ تہءَ بند کُت، ھرے لِٹِک ءَ را وشبویں سینٹ بزاں زاپران مُشت، گڑا بادشاہ ءَ یکبرے پدءَ ایلان کُرت ءُ گوشت “شُما دُرس یک یک ءَ برو اِت ھمئے ھر ءِ لٹک ءَ مُشت بکن اِت ءُ بِچُک اِت اگاں ھر سُر اِت گُڑا دُز ھما اِنت”۔

درستاں یک پہ یک ءَ ھر ءِ لٹک چُک اِت وھدیکہ دُز ءِ باریگ اتک گُڑا آئی ءَ باز دل جت اگاں من ھَر ءِ لٹک ءَ دست بجن آں آ پکائی ءَ سُر ایت من شِرءُ مُردار باں ادءَ چونائی ءَ مُردم نیست من ھَر ءِ لٹک ءَ نہ چُک آں وھدے درستیں مُردم ھلاس بوت اَنت ھَر نہ سُر اِت گڑا دُز دلجم بوت کہ منی دُزی گرگ نہ بوتگ، بادشاہ ءَ درستیں مُردم یک یک ءَ لین ءِ سرءَ اوشتارینت اَنت، دُرستانی دستانی بُو چنگ ءَ لگ ات کَسے ءَ ھَر ءِ لٹک دست جَتگ اَت آئی ءِ دستاں سینٹ ءِ بُو کرت، وھدے ھمئے دُز ءِ باری اتک داں آئی ءِ دست ھچ بو کنگ ءَ نہ ات اَنت بادشاہ ءَ ڈارک گُشت “منی سور ءِ مُندریک تو دُز اِتگ”۔

دُز ءَ پَشلی پسو دات “ھو بلئے بادشاہ سلامت تو من ءَ یک گپے بگوش کہ من وَ ھَر ءِ لٹک دست ھم نہ جتگ گڑا تو چوں زانتگ کہ تئی سور ءِ مُندریک ءِ دُز من آں”؟ بادشاہ ءَ پَسّو دات ءُ گوشت “اگاں تو ھَر ءِ لٹک دست بہ جتیں گڑا من ترا زانت کُرت نہ کُتگ اَت، پرچاکہ ھَر ءِ لٹک ءَ را من سینٹ مُشتگ بلے تئی دست سینٹ ءِ بوہ ءَ نہ انت پمیشکا من زانتگ کہ دُز تو ئے”۔

اے کسہ ءِ مول ءُ مراد ایش اِنت اگاں ما ھورت ھورت بچار ایں مئے چاگرد ءِ تہ ءَھم چُشیں دُز ءُ مُردم باز انت کہ ما گِند ایں آوانی سر مُدامی جھل اَنت ءُ مئے گوما نَندگ ءَ ھم تیار نہ اَنت آ زان اَنت کہ ما وھِدے بہ نند ایں گُڑا مئے دُزی گِرَگ بیت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نبشتانک: دِلانی دْریکگ

نبشتہ کار: زیردان بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ
 
“دانکہ پہ سمّیاں پیداک نہ بیت دُودایے
پہ تئی دُوداھاں کدی بیرگریں بالاچ نہ بیت “

پہ راجی نپ ءُ سیتانی پھازگ ءَ لھتے انچیں ھمّلیں سر ودی بَہ اَنت کہ زِند ءِ تمامیں واھگ ءُ واھشتانی کُشگ ءَ سوبمند بَہ اَنت ءُ راجی جُنز ءَ وتی اَرواہ ءُ نَپس سرپد بَہ اَنت اے ھما نازاکیں بیل ءُ ھمبل اَنت وتی راج ءِ وشھالیں باندات ءِ ھاتِر ءَ وت ءَ کولیگ کنگ ءَ چَک ءُ پد بُوَگ ءَ نہ اَنت اے ھبر ءِ زانت ءُ زانگ ءَ راجی جنگول سوھو اَنت کہ گُلامی ءِ پْروش دَیگ ءُ آجوئیں زَندمان ءِ دست گِرگ ءَ گْراں بھَائیں دیمونی ءِ دَیگ ھژدری اِنت۔

چہ ھمے راجی جنگولانی تَہ ءَ یکے ھاسِل جان پنّام ء دُودا جان اِنت، چوش کہ دُودا بلوچ راج دپتر ءِ پجّار اِنت، راجدپتر ءِ اندر ءَ سالونکیں سرانی پجّار دُودا ءِ گونگیں مَیار جَل اَنت کہ آھانی نُگرھیں زند پہ راجی آکبت ءِ رکّینگ ءَ ندْر ءُ کولیگ بوتگ اَنت۔

دُودا ھما پجّار ءُ چیدگیں سر اَنت کہ ھر وھد ءُ زمانگ ءَ وتی راجدپتر ءَ چہ پولِنگ بُوَگ ءَ رکّینتگ اِت ءُ دُودا جنگولیں کِردانی نام ءُ پجّار اِنت، اَگاں سَداں سال کسّے گْوست ءَ بُروت ءُ بِچار اِیت، گُڑا دُودا ءَ زانت دُودا ءَ پجّا کار اِیت۔

دُودا تمردیں توکل ءُ دیمونی ءِ لیکہ ءُ پَلسپہ اِنت، مروچی راجی تمردیں پُسّگ وتی زندمان ءِ پجّار (گُلزمین) ءُ وتی مات ءُ گْوھارانی لجّ ءُ ننگ ءِ رکّینگ ءَ جاڑی اَنت کہ وتی راجدپتر ءِ پولِنگ کنگ ءَ پیسر وتی سالونکیں سراں ندْر کنگ ءَ اَنت، پمیشکا مرچی اے ھبر پہ راستی منتگ کہ دُودا پہ میار مُرتگ اَنت، ءُ دُودا پہ کَول ءِ پاسداری ءَ ندْر بوتگ اَنت، گُڑا بیا اِت! ھستیں وھد ءِ دُوداھاں بِہ وان اِت کہ شُمارا ھمے گِندگ ءَ کَیت دُوداھاں ھچبر پہ دُژمن ءِ تاکت ءُ زُورانی دیم ءَ وتی سر جَھل نہ کُتگ اَنت، بلکیں گوں بھادری ءَ جنگ ءِ میدان سَنگر کُتگ ءُ پہ مڑاہ سرانی دیمونی داتگ ءُ راجدپتر ءِ تاکاں وت ءَ ابدمان کُتگ۔

اے نوں مئے ڈُبّہ ءُ راجی زِمہ واری اِنت کہ ما راجدپتر ءِ تَہ ءَ دُودا ءِ نام ءَ پولِنگ بُوَگ ءَ مَئیل اِیں، وتی ماتیں سرڈگار ءِ ھاتر ءَ یکرندے پد ءَ دُودا ءِ کَولانی پاسداری ءَ پیلو کنان ءَ ھاسِل پنّام ء دِودا ءَ لگوریں دُژمن ءَ را اے کلوہ دات کہ دُودا سرانی ندْر کنگ ءَ چَک ءُ پد نہ بَہ اَنت، بلے دُژمن ءِ تاکت ءِ دیم ءَ وتی ھیسی ئیں سراں جَھل نہ کن اَنت کہ دُودا بلوچ ماتانی دل ءِ تاھیر بکشّیں دْریکگ اَنت۔

ھمے دُودا ءَ اَنت کہ کَولانی پد ءَ کُربان بَہ اَنت ءُ وتی پدریچ ءَ بیرگیریں بالاچ بکشا اَنت دانکہ دُژمن ءِ پادانی بْرمشے بِہ مان اِیت بلوچ مات وتی ڈِیھ ءِ پاسبانی ءَ دُودا ءُ بیرگیریں بالاچ ودی کن اَنت۔ مروچی بلوچ راج ءَ تمامیں گیدی ءَ اِے ھبر پدْر کُتگ کہ بلوچ راج یک زندگ ءُ راجدپتر واھُندیں راجے بلوچ راج ءَ سداں سال وتی زندگ دارگ ءِ ھاتر ءَ ھر وڑیں دیمونی دَیان پیداک اِنت، مروچی ھم پہ وتی گُلزمین ءِ پَھریزگ ءَ دیمونی ءِ پَلسپہ ءَ را زندگ داشتگ-

اِے ھبر ءِ گْوشگ ءَ من سدّکاں کہ کُجام راجاں وتی باندات ءِ ھاترا گْراں بَھائیں سرانی دیمونی داتگ، آ مروچی آجوئیں ءُ وشھالیں زِندے ءِ واھُند اَنت، گُڑا آ روچ دُور نہ اِنت کہ بلوچ راج ءُ راجی پُسّگ دْژمن ءَ پْروش دَینت ءُ وتی راج ءُ سرڈگار ءِ آجوئی ءِ گوھریں مِستاگ ءَ گِر اَنت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نبشتانک: بے ترا زندمان ابیتکیں جنگلے

نبشتہ کار: کادر ھسرت

دی بلوچستان پوسٹ

منی نز ءَ من یک ستکگیں ءُ ابیتکیں جنگلے ءِ تہ ءَ آں کہ اے جنگل ءِ تہ ءَ یکے من آں ءُ بس تئی داتگیں گم ءُ رنج اَنت نئیکہ چہ دور ءَ یک شپانکے زاھر بیت من آئی ءِ دیوان ءَ بہ نند آں ھمے شپانک وتی بزگلاں بہ دوش ایت من ءَ شیری چاھے بہ وارین ایت من پد ءَ آئی ءِ کِر ءَ تئی مھر ءُ وپایانی کسہ ءَ بہ کن آں کپوتے ھم کوکو نہ کنت کہ ساھتے من آئی ءِ توار ءَ گوں دلگوش بہ باں
اھدی کماشیں مردے ھم اے ابیتکیں جنگل ءَ کاہ ءَ نئیت کہ من ءَ شئے مرید ءُ ھانی ءِ شیرین ءُ پرھاد، سسی ءُ پنو ءِ کسہ ءَ بہ گْوش ایت، پیریں بَلُکے ھم گندگ نہ بیت لیلوے بہ گْوش ایت منی دل ءَ بہ ساڑین ایت-

واجہ مبارک کازی ءِ وڑیں زانتکاریں شائرے ھم چہ اے جنگل ءِ ابیتکیں کشکاں نہ گْوز ایت کہ شریں شئیرے بہ وان ایت من چہ آئی ءِ شئیر ءَ ملمہ بہ باں سبزیں درچکے ھم نیست کہ من چیر ءِ بہ نند آں ندے ءُ کاگدے بزیر آں تئی نام ءُ تئی زیبائی ءِ سر ءَ یک شوکیں لچھے نبشتہ بہ کن آں کہ تو ھمے لچہ ءَ بہ وان ئے ترا گوں من مھر بہ بیت ءُ پد ءَ تو منی ھمے نبیس اتگیں لچہ ءَ وتی دزگْوھاراں پیش بہ دار ئے ءُ بہ گْوش ئے ھست یک اِشکی گنوکے مئے میتگ ءَ منی اِشک ءَ گنوک اِنت منی اِشک ءَ آئی ءَ را لچھے ءِ بندگ ءَ سکین داتگ تئی دزگْوھار تئی اے گپ ءَ بہ اِشکن اَنت تئی سر ءَ کلاگ بہ بند اَنت ءُ بہ گْوش اَنت تھنا تو وَ مئے میتگ ءِ تہ ءَ شررنگیں جنکے نہ ئے بہ گند ئے آ اِشکی گنوکیں شے مرید ءَ پہ وتی شررنگیں ھانی ءَ اے لچہ نبیس اِتگ وھدیکہ تو آیانی گپاں بہ اُشکن ئے آیانی سر ءَ زھر بہ گِر ئے منی نبیس اِتگیں لچہ ءَ چہ وتی پندول ءَ بہ کش ئے بہ دِر ئے دیوان ءَ چہ پاد بیا ئے آیاں بس ھمے پسو ءَ بہ دے ئے اگاں آ اِشکی گنوکیں شئے مرید لچہ بند ایت گڑا بس پہ من ءِ ھانی ءَ بند ایت ایندگی روچ ءَ تو من ءَ وتی لوگ ءِ دمک ءَ بہ گند ئے منی دست ءَ بہ گرئے وتی سر ءِ سر ءَ ایر بہ کن ئے ءُ بہ گْوش ئے منی سر ءِ کسم ءَ بہ ور کہ تو تھنا منی واست ءَ لچہ ، آزمانک ءُ نبشتانک نبیس ئے یکیں من ءَ وتی دل ءِ تہ ءَ جاہ دئے دگہ کسے ءِ واست ءَ وتی ند ءَ کارمرز نہ کن ئے من بچکندگے بہ جن آں تئی دست ءَ وتی سر ءَ چہ دور بہ کن آں وتی لنٹاں گَٹ بہ پاچ آں ءُ ترا ھمے پسو ءَ بہ دے آں اے گنوکیں شئے مرید بس تئی ھیالاں گوں بندیگ اِنت بس وتی ند ءَ تئی مھرانی ءُ تئی زیبائی ءِ سر ءَ کارمرز کنت بس ترا وتی دل ءِ تہ ءَ نادینتگ ئِے کور بات اَنت اے آشک ءِ چم اگاں دگہ یکے ءَ بچار اَنت ءُ دست ئِے ھشک بات اَنت –

اگاں دگہ مھرمے ءِ واست ءَ وتی ند ءَ کارمرز کنت تو منی ابیتکیں زندمان ءِ کندیلے چوناھا منی زندمان ابیتکیں جنگلے اگاں تو بہ لوٹ ئے تئی مھر منی اے ابیتکیں جنگل ءَ روژناہ کن اَنت ءُ من ءَ چہ اے ابیتکیں زندمان ءَ چہ آزات کن اَنت-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نبشتانک: شاری وتن دیوانگ اَت

نبشتہ کار; زهیر بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

مروچی آ سک گَل اَت شیرکنیں بچکندے آئی ءِ لُنٹانی سر ءَ رِیتکگ اَت مروچی انچو گُمان بوگ ءَ اَت کہ آئی ءِ زندے دُراهیں واهگ سرجم بوتگ اِت انت آئی ءِ پاد چہ گل ءَ زمین ءَ نہ ات اَنت گُلزمین ءِ مهِر ءَ آ چہ سرجمیں دگنیا ءَ بے سما کُتگ اَت اے ساهت ءَ آ هچ چیز ءِ هیال ءَ نہ اَت آ بس وتی ماتیں گلزمین ءِ مهر ءَ کُمار اَت آئی ءِ همے بچکنداں زورگریں بدواه ءِ دلبند ءَ آس مانداشت ءُ آئی ءِ بچکند ابدمان ءُ سوبمند بوت اَنت-

گُلزمین وتی پرزنداں وت رودین ایت بلوچ گلزمین ءَ مُدام پہ وتا ندریگیں بچ رودینتگ کُجام وهد ءَ کہ ماتیں گلزمین سَکی ءُ سوریانی دیمپان بوتگ گُڑا گُلزمین ءِ پرزند پہ وتی مات ءِ پهازگ ءَ چو کوه ءَ اوشتاتگ انت ءُ وتی ماتیں گلزمین اِش چہ بَداں رکینتگ-

مروچی شاری بلوچ ءِ لُنٹانی سر ءِ بچکند هم مارا همے سکین ءَ دیگ ءَ انت کہ پہ وتی ماتیں گلزمین ءِ رکینگ ءِ هاتر ءَ پہ بچکندے مارا وتارا کُربان کنگی اِنت شاری بلوچ ءِ اے بچکند بلوچ راج ءِ آجوئی ءِ شُبینگ اَنت-

شاری بلوچ ءِ بچکند گلزمین ءِ زیبائی اَنت شاری بلوچ ءِ لُنٹانی سر ءِ بچکند زورگریں لشکر ءِ بے سوبی انت مروچی زورگریں لشکر زانت کہ بلوچ ورناه پہ بچکندے وتی ماتیں گلزمین ءِ آجوئی ءِ هاتر ءَ وتی ساه ءُ سراں ندر کن انت-

من سَدکاں بلوچ گلزمین ءِ سر ءَ زوراکیانی جمبر داں ابَد نہ مان اَنت بلوچ گلزمین ءِ سر ءَ الم یک رُژنائیں بامے ٹک کنت ءُ پہ بلوچ راج ءَ وشیانی سوگات اں کار ایت چیا کہ بلوچ گلزمین ءَ پہ وتا دتوکیں شاری رودینتگ کہ پہ وتی گلزمین ءَ دیوانگ انت شاری بلوچ ءِ جوزگ ءُ توکل بلوچ راج ءِ گِس گِس ءَ چو چراگ ءَ رژنا بیت شاری چو گروگ ءَ زوراکانی سر ءَ شهم کنت ءُ آس گوار ایت-

شاری بلوچ ءَ گوں وتی داتگیں دیمونی ءَ بلوچ گلزمین ءِ تهاریں شپاں یک کندیلے روک کتگ نوں همک بلوچ ورناه ءَ شاری بلوچ ءِ کندیل ءِ رُژن دیم ءَ برگی انت نوں مارا شاری بلوچ ءِ کاروان منزل ءَ سر کنگی انت نوں مارا شاری بلوچ ءِ رس اتگیں کِشک ءَ جُنزگی انت چیا کہ آجوئی هون لوٹ ایت آجوئی دیمونی دیگ لوٹ ایت آجوئی شاری بلوچ ءِ بچکنداں لوٹ ایت آجوئی شاری بلوچ ءِ وڑیں شیرزالیں زالبولاں لوٹ ایت کہ اے گرانیں ساهت ءَ وتی مزاریں براتانی همکوپگ بہ بنت ءُ زورگریں دُشمن ءِ سر ءَ چو شاری بلوچ ءِ وڑ ءَ آس بہ شان اَنت-

شاری بلوچ ءِ بچکند ابدمان بات
سُهر چکیں دروت پِدائی شاری بلوچ ءَ بلوچستان آجو بات-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

شارُل گُلامیں ڈیھ ءِ آجوئی ءِ بیرک اِنت

نبشتہ کار: گنی ھیات

دی بلوچستان پوسٹ

شاری ، شاران، شارُل، بلوچ ءِ شان، بلوچ ءِ گُوھار ، بلوچستان ءِ رنگ ءُ دروشم، زمین ءِ چھرگ لُمہ کریمہ ءِ ھنکین ءِ ھُدابند ، بانڈی ءِ کِسّھانی گوناپ مروچی شاران ءَ شار کَشاں کُت ءُ اھدی کسّہ دوبر گوں پاکیں ھوناں گوناپ دات ءُ راجدپترے رجینت ءُ گوں مھکمی ءَ راج ءِ دیم ءَ پدر ئِے کت کہ ما بلوچ زالبول وتی مردیں آدمانی ھمگام ءُ ھمسپریں ھمگنگل اِنت ۔

آ چیز ءَ کہ مئے بلوچ مردین کُت کن اَنت ما جنین ئِے ھم کُت کن اِیں مئے جنین نوں پہ شان وتی سر ءَ چست بہ کن اَنت کہ اے اھدی کِسھے نہ اِنت نوکیں راجدپتر ءَ شاری بلوچ ءِ نام نبیسگ بیت کہ شاری ءَ پہ وتی زمین ءَ سر داتگ ءُ پہ دژمناں آس ئِے گورتگ ءُ پہ وتی راج ءَ مسکیں زمین ءَ ھجگیں گواڑگ ئِے کِشتگ ۔

شاری ءَ مروچی بلوچ زالبولانی چم پچ کُت اَنت ءُ پیش داشت وھدے کہ کُرد زالبول وتی آجوئی ءِ ھاتر ءَ عراق ، شام ءُ ایران ءِ بگیری ءَ تُپنگ چست اش کتگ ءُ جنگ کُت کن اَنت فلسطین ءِ آجوئی ءِ ھاتر ءَ لیلا خالد اسرائیل ءِ بگیری ءَ تُپنگ چست کتگ چیرجنگی جنگ ئِے کتگ گُڑا ما بلوچ جنین پرچا جنگ کُت نہ کن ایں؟-

ما بلوچ زالبول ھم اگاں بہ لوٹ اِیں گُڑا وتی ءُ ڈیھ ءِ پھازگ ءِ ھاتر ءَ جنگ کُت کن ایں 1555 ءَ دھلی ءِ جنگ ءَ بانڑی ھم بلوچے بوتگ کہ جنگ ءِ پڑ ءَ آ وتی برات چاکر ءِ ھمکوپگ بوتگ جنگی سپاھیانی راھشونی ئِے کتگ ءُ دُژمن ءِ بگیری ءَ جنگ کتگ ءُ سوری پروش داتگ اَنت ، اگاں ما جھانی جنگانی راجدپتر ءُ گوستانکاں بہ وان اِیں گڑا چُشیں بازیں سرنتابیں جنین آدمی کسّہ دست کپ اِیت بازیں زالبولاں وتی ڈیھ ءِ رکّینگ ءُ وتی پھازگ ءِ ھاتر ءَ تپُنگ چست کتگ ءُ دُژمن ءِ بگیری ءَ جنگ اِش کتگ –

چوناھا اگاں ما راجدپتر ءَ بوان اِیں گڑا بلوچ راج ءِ زالبول ءُ جھانی زالبولاں چہ بنچک ءُ گوست ءُ زمانگ ءَ شریں جوانین ءُ بے مٹّیں بستارے بوتگ بلوچ راج ءَ وت یک پُر مڑاھین ءُ جتائیں راجدپترے ھست اِنت، بلوچ دگنیا ءِ سرجمیں کوم ءُ راجاں چہ جتائیں راجے زانگ بیت ، بلوچ راج ءِ دود ءُ ربیدگ دگنیا ءِ ھر راج ءِ ربیدگاں چہ جتا اَنت، بلوچ راج ءِ مستریں مال ءُ مڈی ءُ میراس زمین اِنت، زھم جنی ، میارجلی ، بیرگیری ءُ مھمانداری ءَ چہ اَبید پہ وتی زمین ءِ ھاتر ءَ سرانی کربان کنگ ءَ ھم چک ءُ پَد نہ بوتگ اَنت ءُ زالبول بلوچ راجدپتر ءِ بھرے زانگ بیت ۔

مروچی زالبول ءِ ارزشت ءُ بستار اَنچو شاری ءَ مزن ءُ پراہ ءُ شاھگان کُت کہ درآمدیں زالبول شاری ءِ دلیری ءِ مسال ءَ دے اَنت چَہ شاری ءَ پَد مروچی جنین زھگاں مھلوک گیشتر بستار دیگ ءَ اِنت ، شاری ھما کیچ ءِ چنال اِنت کہ آئی ءِ سارتیں ساھگ ءَ بلوچ راج نند اِیت ءُ وتی دم ءَ بالا کرت کنت ءُ گِین سارتے کَش اِیت ۔

شارُل ءَ وتی آکبت سمبھینتگ ءُ وتی راج رُژنائیں بامگواہ ءِ بست ءُ کھچراں سبزینتگ ، شاران ءَ وتی راج ءِ ھستمانی ءِ ھاتر ءَ ندْریگ بُوَگ ءِ دگ ءَ سپر کُتگ دلیریں شارل ءَ بلوچ زالبول مروچی ھمے کِشک ءَ رھادگ بوگ ءِ سکین داتگ اَنت ، اگاں بلوچ زالبول چرے دگ ءَ پدگرد بوت اَنت گُڑا بامسار ءِ اُوست پہ مُجّتی تھاروکی ءِ امبازاں بیت ءُ روچ کدی ٹِکّ نہ دنت ۔

شاری ھما ھزامیں دْرچک اِنت کہ تاک ریچ ءَ پَد وت ءَ سبزینتگ ئِے ءُ ھشکاوگیں ڈگار ءِ دراھیں مُرگ ءُ مدگ سیر لاپ اَنت شاری ءَ پہ ڈیھ ءُ راجی آکبت ءَ نوکیں زِندمانے بُنگیج کُت ، چے ءَ کہ تو کُجام راج ءِ راجدپتر ءَ وھدے وان ئے گُڑا اُود ءَ ترا الّم کربانیانی مزنیں لڑے گِندگ ءَ کَیت کہ آ راجاں پہ وتی زمین ءِ رکّینگ ءَ داتگ ءُ چہ در ءَ آیوکیں دُژمِن گلّینتگ ءُ اے بیھار داتگ کہ ما زِندگ اِیں ۔

شارُل ءِ ھونانی ملپداں آجوئی ءِ ھزّام ماتیں وتن ءِ گُلامی ءِ ھینّاری پہ ابد سیراپ بیت شاری ءَ وتی مات ءُ ھمگنگلیں گُوھارانی چمّانی ارس دیستگ اِت اَنت ، ھمے مات ءُ گوھار وھدے کہ دست ءَ مائیک ءَ کن اَنت ءُ چیزے گوشگ ءِ جُھد کن اَنت درستاں چہ پیش آیانی آہ در کیت ، پد ءَ پریات پد ءَ ارس ۔

شاری ءَ اے چیز اَلّم جیڑ اِتگ اَت کہ چیزے بَھا بوتگیں زالبونی ھَک ءَ گپ جنوکیں جنین من ءَ اَلّم ڈوبار اَنت پرچا کہ آھانی شھرگ گوں دژمن ءَ بندوک اَنت پمیشکا من مرچی پہ سِتک گْوش آں کسے کہ راجی جُنز ءِ راستی ءِ دیم ءَ میلانک بُوَگ ءِ کُوشست کنت یا پہ راستی ءِ ڈوبارگ ءَ پُوتّاری کنت ءُ ند ءَ کار بند اِیت ، آ چہ اے ھبر ءَ کدی شموشکار ءُ پِراموش مہ بَہ اَنت کہ مئے نام ءَ راجدپتر ءِ تاکدیماں چے نبیسگ بیت ءُ راج مارا کُجام نام ءَ توار کنت ۔

“آ شارُل اِنت کہ پہ آجوئی ءَ ساہ ءَ دیان کنت”
“اِے جلّکی آزمان ءِ گردشاں رُژنے بیت ءُ بَلان کنت”

چاریں آ تراپاں شھم دنت راج ءِ گم ماں گرنچاں بستگ اَنت ءُ گُک داتگ اَنت داں گُڈی گام ءِ ایر کنگ ءُ گُڈی ساہ ءِ کَشگ ءَ شاری پسر ءَ یک نامے اَت نوں ڈیھ ءِ ھر جنین زَھگ شاری ءُ بْرمش اِنت شاری پیسر ءَ یک گُشانے اَت نوں شاری بلوچستان ءِ بیرک جوڑ بوت ءُ گوات ءَ گون اِنت ۔

شاری گُلامیں ڈیھ ءِ آجوئی ءِ بیرک اِنت شاری آجوئی سِنگ ءِ چیدگ اِنت شاری آجوئی ءِ سپر اِنت کہ جنزاں اِنت شاری ءِ پاک ءُ پلگاریں ھون سرجمیں جھان ءَ پہ آجوئی ءِ مستاگ ءَ چو رمبوکیں نوگاپ ءَ رمبان اَنت داں وتن آجو نہ بیت ھمے وڑ پاکیں ھون تچان بنت ءُ نیلبومیں زِرے جوڑ کن اَنت ءُ ھمے جھلیں زِر ءِ سر ءَ بلوچ ءِ آکبت ءِ ماڑی گندگ ءَ کیت ءُ بلوچ ءِ بیرک ءَ بادگیر ءِ مزنیں گمبدانی سر ءَ سرگوات پہ پھرے سرین اِیت ءُ شاری ءِ گوشان ءِ یات ءَ گیج اِیت ۔

شارل نمیران اِنت ءُ سرڈگار ءَ دگہ ھزار شارل پہ شارل ءِ پگر ءِ دیمکینزی ءُ جان ندری ءِ مَھریگ ءَ جماز اِنت داں وتن آجو نہ بیت اے کاروان جنزان اِنت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نبشتانک: زھیروکانی لولی

نبشتہ کار: سلال سمین

دی بلوچستان پوسٹ

شپ گوں تھاری ءَ وتی ، تھاری ءَ چہ سمبھینتگیں یک کوٹی ءُ منی تھنائی ءِ زیبائی اَت چہ آزمان ءَ بالوانی الھان منی گوش ءَ کپگ ءَ ات بلے من سما نہ کُت پرچا کہ من ءَ تھاری ءُ تھنائی ءَ وتی اندر ءَ جزم کُتگ اَت ۔

بلے چہ ویرانیں کوٹی ءَ کمو دور یکے ءِ سوری بشانگ ھم بندوک اَت ءُ چہ آئی ءِ بشانگ ءَ یک روژنے ءِ بْرمش منی ھمے تھاریں کوٹی ءَ ھما رنگ ءَ روژن ءَ کنگ ءَ ات کہ من چہ وتی اندر ءِ تھاری ءَ در اتک بکن آں ءُ ھمائی ءِ نیمگ ءَ جنز ءِ سپر ءَ بندات بکن آں من ھمے جیڑگ ءَ ات آں کہ من آئی ءِ نیمگ ءَ چون برو آں ، من وَ آئی ءَ را پجّا آرگ ءَ نہ آں ءُ اگاں من برو آں بلکیں آ منی آیگ ءَ وش مہ بیت گُڑا بوت کنت کہ من آئی ءِ وشیں ساھت ءَ آئی ءَ را گمیگ بکن آں ھمے جیڑگ ءِ تہ ءَ یکےگُش ئے من ءَ توار پِر جنگ ءَ اِنت کہ من پِلانی آں تو بیا کہ من تی وداریگ ءَ آں من چہ وتی بے سمائی ءَ سما کُت ءُ پاد اتک آں کہ رو آں ھمے بشانگ ءِ مردُم ءَ چار آں آ باریں کے انت؟-

من اتکگ ءُ ھمے بشانگ ءِ کش ءَ اوشتات آں ءُ جُست گپت کہ ھیر انت تو من ءَ توار پِر جتگ ؟ گُڑا چہ بشانگ ءَ یک ماتی ءَ وتی سر کش اِت من ءَ جست ئِے گیپت کہ من ءَ پجّا آرگ نہ ئے؟ من چار اِت کہ یک ماتی یے کہ سیاھیں پوشاک ئِے گور اِنت ءُ یک سیاھیں شالے مان پُوش اِتگ ئےِ۔

دیم ءِ چو برپ ءِ ڈول ءَ اسپیت انت ، شپاریں لنکُک ، کمانیں بُروان ، شیپگیں پونْز ءُ چو نور ءِ ڈول ءَ رُژن ءَ اِنت من گُش ئے اے پجّا آرت یک توارے جت کہ “املی” اِے زاناں تو ئے؟ گُڑا پسّو ئِے دات کہ ھو من آں ! من کش ءُ گْور ءَ چار اِت، تھنا چہ ھمے یکیں رُژنائی ءَ ابید من دگہ ھچ چیزے نہ دیست من زانت کہ منی تھاریں کوٹی ءِ رُژن ءَ کنوک منی ماتی ءِ جِند ءِ رُژن بوتگ ۔

من ءَ گُشگ ءَ ات کہ تو زاناں سرپد نہ ئے من ءَ چنچو وھد اِنت کہ ترا توار پِر جنگ ءَ آں بلے تو منی توار ءِ پسّو نہ داتگ۔ ھو، مرچی من وتی پریات تاں آزمان ءِ بالی مُرگاں سر کُتگ ءُ آھاں الھان ءِ سر ءَ زُرتگ کہ ترا سما بہ بیت۔ اے گپ راستے ات کہ آزمان بالی مُرگاں وتی سر ءَ زُرتگ اَت ءُ کش ءُ گْور ءَ من دگہ ھچ مردُم نہ دیست کہ من ءَ ھمے گپ ءَ بگُش ایت۔ باریں من ءَ چِنچو سال بوتگ کہ من ھمے توار ءِ اِش کنگ ءِ واست ءَ انچو بے تاھِیر بوتگ آں۔من ھمے گپانی تہ ءَ وتی مات ءَ گُشت کہ امّاں من لوٹ آں کہ چہ ءَ تئی توار ءَ دو دانک زھیروک اِش بکن آں ۔

گُڑا من ءَ گُشت ئِے بیا بشانگ ءِ تہ ءَ من کہ شُت آں ءُ وتی مات بگلاں کُرت پورا من نوک زندگ بوّت آں ءُ چہ ءَ مانِش ءَ چے بود کُت۔ من ءَ گُشگ ءَ ات کہ منی توار چو وش نہ انت کہ من پر تو زھیروک بگُش آں بیا من ءُ تو دِگہ کِسّہ ءِ کار اِیں بلے من نزان آں اے شپ ءَ من ءَ چے بوتگ ات من ھمے جاھلی کُت نہ املی انشپی الم ءَ من تئی توار ءَ زھیروکے گوش دار آں ۔ ھمے جاھلی ءِ تہ ءَ من وتی سر آئی دست ءِ سر ءَ ایر کُرت ءُ آئی وتی دست منی سر ءَ کُرت ءُ منی سر ءِ مالِشت کنگ ئِے بندات کُت ۔

گُشت ئِے کہ تو انچو جاھلی کن ئے گُڑا من زھیروکے گُش آں پر تو ۔ زھیروک ئِے کہ بندات کُت گُش ئے آئی ءِ توار ءِ لبزاں منی بدن ءِ رگان ءَ سُپت ءُ من ءَ آئی ءَ وتی دردواریں زِند ءِ جھان ءَ سر کُت ۔ منی دیدگاں یک بزگیں ماتےگوں وتی گوھریں اَرساں ءُ دست ئِے ماں زمزیلّاں بندوک انت ءُ پہ منی آرواہ ءَ گُش ئے تُنیگ اِنت ۔ ھمے اَرساں چہ دو ترمپ منی پیشانی ءِ سر ءَ کپت انت ءُ منی آگاھی گوں زھیروک ءَ واب کپت ۔

آزمان ءَ پہ اے توار ءَ کھریں زمستانی شپے ءِ واست ءَ آس روک کُت ءُ زمین ءَ سروز ءِ الھان دیگ بندات کُرت ءُ باریں چُنت سال ءِ درد ءُ دور تاں کہ ایشاں زھیروک ءِ داب زُرت انت ۔ من چہ ءَ دُگنیا ءِ آ دِگہ ساز ءُ ساماناں بے سما بوت آں ءُ سے چیزّ ءِ سما من ءَ ھست ات زھیروک ، آس ، سروز ۔ من وھدے کہ چہ اے واب ءَ آگاہ بوت آں گُڑا من چار اِت کہ مات ءِ زھیروک ءِ توار بند اِنت ءُ مسیت ءَ پہ ءَ نُماز ءِ واست ءَ الھان اِنت ۔

من وتی مات توار پِر جت کہ اماں تئی زھیروک ھلاس بوتگ ءُ من ءَ ھچ رنگ ءَ سما نہ بوت نوں پر تو آپ بیار آں پہ دست ءُ دیم ءِ شودگ ءِ واست ءَ تو نماز وان ئے۔ من چار آں تاں منی مات منی جُست ءِ پسّو ءَ نہ دنت من شُت آں مات ءِ کش ءَ ، پد ءَ ھمے گپ گُشت بلے منی مات ھچ رنگ ءِ پسّو نہ دنت ۔

گُڑا من بگلہ کُرت ءُ گریوگ ءَ لگت آں ءُ گُشت کہ اماں من توار پِر جن آں تو پسّو دیگ ءَ نہ ئے۔
ھمے ساھت ءَ من وتی مات ءِ یک ھاموشی ءُ ارسانی گوارگ منی گوش ءَ کپت ءُ من ءَ ھاموشی ءَ گوشانی تہ ءَ ھلوت کُت ءُ گُشت ئِے کہ زُبان ءَ میار پِر نیست انت کہ آ را مرچی لبزاں دروہ اتگ من ءَ انچو سما بوت کہ منی نزّ ءَ من ھم گُنگ بوت آں ، آزمان ، زمین ، کوہ ، کوچگ ، ھلک ، میتگ ءُ جھان ءِ کُل مردُم گُنگ بوت انت۔

اے سیاھیں پوشاک ءِ رنگ مٹّ بوت ءُ اسپیتیں پوشاکے بوت ءُ اے سوری بشانگ پچ کنگ بوتّ ءُ زمین ءِ دِل بند سمبھینگ بوت من بس ھمے الوتّ وتی مات ءِ گوش ءِ تہ ءَ کُت املی بِگند ئے کہ من پہ زھیروکے ءَ انچو جاهلی ءِ مہ کُتیں-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نبشتانک: پِدائی ئیں گودی “شارُل ” پہ زمین ءَ ندر بوت

نبشتہ کار: ھمّل شاہ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

پھل کن گْوھار، چہ تئی شھیدی ءَ پد من پرتو ھچ نبشتہ نہ کُتگ بلے شیھدی ءَ ساری تو مُدام من ءَ اھوال کتگ کہ پہ من نبشتانکے روان بدے۔ گُھار مروچی من ترا ھال دیگ لوٹ آں کہ چہ تئی شیھدی ء پد منی دست پہ ند ءَ نہ شُتگ کہ من چیزّے نبشتہ بکناں کہ تو وتی منزل ءَ سوبین بوت ئے۔ گْوھار تئی وتی رزامندی ءُ تئی وتی واب بوتگ کہ من وتی نُگرھیں جان پہ وتی زمین ءَ ندر بکناں ءُ دژمن ءِ سر ءَ کھر بِبان ءُ بہ کپاں ، شارُل راستی ءَ تو وَ دژمن ءِ سر ءَ کھر بوت ءُ کپت ئے۔ تو مروچی کُل بلوچ راج ءَ را باور کنائینت کہ من ھم پہ زمین ءَ زندگی کُرتگ ءُ وتارا پہ زمین ءَ کربان کُتگ۔ شارُل راستی ءَ مروچی تئی تُرس ءَ دژمن سک تکانسر کُتگ ءُ اے رند ءَ تیر چہ نشانگ ءَ درتکگ۔ گْوھار، گِند ئے دژمن زانت کہ ھون وارتگیں بلوچستان ءَ ھزاراں شاری ءُ کریمہ رُدینتگ کہ وتی ایش ءُ نوشی زند ءَ پہ زمین ءَ کندان کندان ءَ کربان کن اَنت ءُ وتی سر ءَ برز ءُ بلند کن اَنت ءُ راجدپتر ءَ وتارا ابدمان کن اَنت-

شارُل من ءَ انگت یات اَنت تئی گُڈّی دانک کہ تو گُشتگ اَت کہ وھدے دژمن مئے لگتمال کنگ ءُ مئے ماس ءُ گْوھارانی کُشگ ءُ گار ءُ بیگواہ کنگ ءَ ھِچ چکّ ءُ پد نہ بیت گُڑا مئے ماس ءُ گْوھار پرچا وتی شھیدانی ھونانی موکگ ءُ وتی زمین ءِ رکّینگ ءَ چکّ ءُ پد بہ بنت ، شارُل تو مرچی اَنچیں مھرے بلوچ راج ءُ بلوچ زمین ءَ را بکشا اتگ کہ چہ ترا پد من اُمیت کناں ءُ منی ایمان اِنت کہ ھِچ شارُل ءُ ھِچ کریمہ پہ زمین ءِ ھاتر ءَ وتی سراں نہ چار ایت بلکیں مئے ھر کدم دژمن ءِ واست ءَ کھر ءُ کربلا جوڑ بیت ، زمین ءَ آشوب (اِنکلاب) رُدینتگ ، زمین ءَ پہ وتا انچیں آشکیں بچ رُدینتگ کہ پہ زمین ءِ ھاتر ءَ وتی سر ءَ بکشاینت چو کہ ریھان جان ءُ بادل جان ءَ ھزاراں ورنایاں وتارا کربان کُرتگ، ھچ کسّ ءِ گُمان ءَ ھم نہ بوتگ کہ شاُرل تو گوں شیرزالیں زھرگ ءَ وتارا پہ زمین ءَ ندر کن ئے ، دنیا ءِ توک ءَ ھرچ راجے کہ گُلام بوتگ آیاں پہ وتی زمین ءُ پہ وتی راج ءَ بے کساس کربانی داتگ ءُ وتارا منّارینتگ کہ دُنیا ءِ توک ءَ چہ زمین ءِ مھراں مستریں مھر نیست ءُ مروچی بلوچستان ءِ توک ءَ پہ وتی پجّار ، پہ وتی زبان ءُ پہ وتی زمین ءِ واست ءَ ھزاراں سر شُتگ ءُ ھزاراں روت دانکہ آجوئی ءَ ھمے وڑ ءَ وتی سراں کربان کنت۔

گِند ئے اے جنگ بلوچ ءِ پجّار ءِ جنگ اِنت بلوچ ءِ ھستی ءِ جنگ اِنت ، بلوچ ءِ زمین ءِ جنگ اِنت گُڑا بلوچ وتی زمین ءِ جنگ ءَ ھچ وڑ ءَ پُشت ءُ پد نہ بیت اِنت ، مئے رھبراں ، مئے رھشوناں مئے راہ مارا تچک کُتگ داتگ ءُ ھمے راہ کہ مئے رھبراں پہ مئے زمین ءُ پہ مئے ھکّ ءِ ھاتر ءَ گِچین کُرتگ اے راہ ءَ ما داں گُڈّی تیر ءَ جُنزان کن ایں ءُ دانکہ یک بلوچ ءِ سرزمین ءِ سر ءَ مان ایت اے جنگ ھمے وڑ ءَ روان کنت ءُ دژمن ءَ کُشان کنت-

“شاری” ھما شیرزالیں جنین بوتگ کہ آئی ءَ وتی چُک وتی لوگ واجہ ، وتی زند ، وتی وانگ ، وتی سرجمیں وشّی ءُ وتی زندمان ئِے سرجمیں ھست ءُ نیست یلا داتگ اَنت ءُ یک راجی پِگر ءِ بنیاد ءَ یک سسّایے ءِ بنیات ءَ ھما ھکّ ءُ راستی ءِ راہ پہ وت گِچین کُرتگ ھما درست کہ مئے رھبراں مارا داتگ اَنت ھما درس زُرتگ اَنت ءُ وتی پجّار ءِ جنگ ءَ وتارا ندر کُرتگ ، پہ ڈیھ ءَ پدائی کُرتگ من پھر بنداں کہ تئی وڑیں مزن زھرگیں گْوھارے ءِ اھد ءَ من زندگ آں ءُ چمّ ءِ وت تئی جھد ءَ گِندگ ءَ آں ، ھما واب کہ تو دیستگ اَت، ھما کربانی کہ ترا دیگی بوتگ اَت تو داتگ ءُ تو وتی مستریں واب پورا کُتگ ءُ مروچی تو وتی منزل ءَ سوبین بوتگ ئے۔

گْوھار، اَنچُش کہ شھید سلمان ھمّل گُش ایت کہ منی واست ءَ لازم نہ اِنت کہ من مروچی پِدائی کنگ ءَ آں من الّم زمین ءِ آجوئی ءَ چم وت بہ گِنداں ءُ منی واست ءَ یک وش بھتیں بام ءِ ٹِکّ بند اَنت ءُ منی وش اَتک ءَ در بئیت بلکیں اے منی واست ءَ زلوری اِنت کہ من کُجام ھدّ تک وتی پرز ادا کُرتگ ءُ وتی ھما زمہ داری پیلو داتگ اَنت ءُ من پہ زمین ءَ چے کُتگ ، الّم پہ زمین ءَ ھون ریچگی اِنت کہ آشوب ھون لوٹ ایت ءُ ھون شھیداں بے ھساب ریتکگ ءُ اَنگت پہ اے زمین ءَ بلوچ ھون ریچ ایت دانکہ آجوئی ءَ ھمے وڑ وتا کربان کنت-

شارُل منی کِر ءَ لبز نیست ءُ مروچی من ھمنچو لاچار بوتگ آں کہ تئی جھد ءِ ستا ءَ چندے گال ھم پربست نہ کن آں بلے شارُل تو ابدمان ئے ءُ تو ھرچ بلوچ ءِ دِل ءِ توک ءَ ابدمان ئے تئی داتگیں کربانی تئی ھون الّم ءَ رنگ کار اَنت ، گْوھار اگاں من ترا بہ جیڑاں گُڑا پہ تئی جیڑگ ءَ منی سرجمیں زند اوں کم کپ ایت ، بس گُڈسر ءَ ھمے گُش آں کہ تئی پُشت ءَ ھزاراں شارُل کا اَنت ءُ وتی زمین ءَ چہ دژمن ءِ دست ءَ پچ گِر اَنت ءُ وتارا کربان کن اَنت ءُ وتی زمین ءَ آجوہ کن اَنت ، گودی تئی ھون رنگ کار ایت الّم-

” ھوار ایں ھوار ایں دانکہ آجوئی ھوار ایں”

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

پری اِستان

نبشتہ کار :زرینہ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

اللہ ءَ دگنیا پہ یک ڈول ءُ نازے ءَ جوڑ کُتگ دگنیا ءِ توک ءَ بنی آدم، دلوت، کوہ، ماہ، دریا، باگ ءُ دگہ بازیں ڈولداریں چیز ھوار کتگ اَنت ءُ یک وشیں جھانے جوڑ کُتگ گِند ئے اے دگنیا ءِ توک ءَ ھزاراں مُلک ءُ میتگ ھست اَنت ءُ ھر میتگ گوں وتی ڈولداریں کسہ ءُ توسیپاں زانگ بیت ھمے پیم ءَ پری اِستان نامیں میتگے ھست کہ اے میتگ مھر، دوستی، مھمانداری ءُ میار جلی ءِ نام ءَ گوں زانگ بیت اے یک انچیں میتگے کہ میتگ ءِ دْرستیں مردم وت ماں وت دوست ءُ تپاک اَنت یکے دومی ءِ ماں سکی ءُ سُوری ءَ ھمراہ انت بلے مرچاں پری استان گْوش ئے یک چمّے ءَ گپتگ پری اِستان ءِ وشی گوں گماں بدل بوتگ انت۔

من شُمارا پری اِستان ءِ کسہ ءَ گْوش آں گوں، پری اِستان ءِ توک ءَ زورکیانی بابت ءَ سرپدی دیاں، پری اِستان انچیں سرزمینے ءِ نام اِنت کہ اود ءَ انوں رستر ءُ دِرندگانی راج اِنت، ایشاں پری اِستان پہ زور ءُ زبردستی گپتگ اے انچیں رستراں ایشاں گوں کسی سر مہ کپات بلے بد بھتی ءَ پری اِستان ءِ مردمانی سر گوں ایشاں کپتگ۔

پری اِستان ءَ ھمُک مات تُرس ءِ آماچ انت کہ اگاں من وتی چُکاں پہ وانگ ءُ دگہ کارے ءَ ڈن ءَ روان بدے آں باریں واتر کیت یا گار ءُ بیگواہ بیت۔ زاناں پد ءَ آئی ءِ جون ماں گیابان ءَ دست کپ ایت یا کہ اِنّا؟ گِند ئے اے انچیں راستراں ایشانی توک ءَ مھر ءُ دوستی ءِ نامیں چیز نیست، اے گوانزگی تپلاں بہ گر داں اسکول ءُ کالج ءِ ورنایاں آوار جن اَنت ءُ آزار کن اَنت اے کس ءَ نہ بکش اَنت مات پہ بزگی وت گوں گژن ءَ زند گْوازینگ ءَ اَنت پہ چُکانی شریں زند ءِ دیگ ءِ ھاتر ءَ بلے اے رستر مات ءُ پتانی بزگی ءَ نہ چار اَنت۔

پت ءُ مات ائید ءَ پہ وت ھچ چیز نہ زور اَنت کہ مئے چُکانی دل ءِ واھگ سرجم بہ بنت ءُ زھگانی ھر تلب پیلو بہ بنت۔ مات ءُ گْوھار مزوری گد دوچ اَنت، کِشت ءُ کشاریں ڈگاراں کار کن اَنت، واجھانی لوگاں رزانان شود اَنت کہ چار کلدار بہ رس ایت ءُ ھمے چاریں کلداراں پہ وتی چُک ءُ براتاں شھر ءَ روان دے ایں دانکہ اود ءَ دُوریں ھلک ءُ دیار ءَ مئے چُک ءُ برات تنگ مہ بیت۔

اود ءَ شھر ءَ ھمے لاڑوکیں ورنا ھم سے وھد ءِ ورگ ءِ بدل ءَ دو وھد ءَ ورگ وارت کہ دانکہ من ءَ کم ھرچ بہ بیت ءُ لوگ ءِ مردم پہ منی ھاتر ءَ دگہ جنجال ءِ دیمپان مہ بنت چُک اود ءَ دُوریں شھر ءَ گوں ھزاریں جیڑہ ءُ جنجال ءَ جنگ کنت ءُ بس وتی ھب ءُ واھگ ءَ گوں وانگ ءَ کنت کہ منی باندات رُژنا بہ بیت ءُ پہ وتی بزگیں مات ءُ پت ءُ گْوھاراں کوپگے جوڑ بہ بان ءُ آیاں شریں آسراتیانی زندے بہ بکش آں۔

گْوھاراں وتی لاڑوکیں بْرات پہ چارگ ءَ دل نہ بنت، یک روچے چہ وتی بْراتاں جتا بوت نہ کن اَنت بلے وھدے کہ ھمے ورنائیں بچ پہ وانگ ءَ در کپ اَنت ءُ رو اَنت پد ءَ چہ اود ءَ اے زالمیں رستر ھمیشاں زور لٹ دیان ءَ بر اَنت ءُ یونیورسٹی ءُ کالجانی بدل ءَ آیاں آزارجاہ ءُ زندان لٹ شاپی کن اَنت۔ بزگیں مات ءُ گْوھار برے یک جاھے وتی بْرات ءُ چُکانی شوھاز کنگ ءَ در کپ اَنت، روچ، ماہ ءُ سال گوزان بنت بلے آ انگت واتر نہ بنت ءُ مات ءُ پت اے ھبر ءَ ھم سھیگ نہ اَنت آ باریں مئے تنگوئیں بچّ مرتگ اَنت یا زندگ اَنت۔ ھمے چُک کہ نوک گام جنگ ءَ کپتگ کسانیں ٹپے کہ پُر بوتگ ئِے گش ئے مات ءِ جبین بن گپتگ، دل ٹکر ٹکر بوتگ، اگاں ھمے تپل ءَ گرمیں نارشتانی توک ءَ دست دور داتگ گُش ئے آ ساھت پہ مات ءَ مھشر بوتگ بلے مروچی کہ رستگ ءُ ورنا اَنت ءُ گار اَنت مات اے ھبر ءَ ھم جیڑ ات نہ کنت کہ چک کُج ءَ اَنت، کجام رنگ ءَ اَنت۔ بس مات برے مان پرس کلبانی دیم ءَ ءُ برے مان گاریں مردمانی بنجل ءَ وتی بچ ءِ شوھازگ ءِ ھاتر ءَ در پہ در اِنت۔ اے ودار ھلاس نہ بوکیں ودار اَنت ءُلھتیں انچیں ودار بس تھنا ودار بنت ءُ پشت کپ اَنت ءُ مردم ءَ چہ تہ ءَ روچ پہ روچ وران کن اَنت ءُ بس-

باریں چنت مات ءَ گوں گوں چُک ءِ ودار اے امروز یل داتگ، باریں چنت بْرات وتی بْراتانی شوھاز ءَ وت گار بوتگ، باریں دگہ چنت ورنا ھمے توارانی چست کنگ ءِ پشت ءَ وت بے توار ءَ گار کنگ بوتگ بلے اے درد تھنا یک لوگے ءِ درد نہ اِنت، اے درد تھنا یک میتگے ءِ درد نہ اِنت اے درد سرجمیں راج ءِ درد اِنت۔ اگاں تو ھاموش بہ ئے تئی باریگ ھم کیت یا گپ کن ئے ھم تئی باریگ کیت گڑا گھتر ھمیش اِنت گپ کن ءُ گار بہ بو کہ پہ تو جوانتر اِنت پد ءَ باندا کسے چوش مہ گوش ایت کہ ایشی ءَ پہ کس ءَ گپ نہ کتگ ءُ مرچی وت گار اِنت گُڑا ما پرچا ایشی ءِ ھاتر ءَ توار چِست بہ کن ایں۔

بیا مرچی کول کن ایں کہ اے زلم ءِ ھلاپ ءَ پاد کا این ءُ توار چست کن ایں پرچا کہ یک مردمے ءِ بیگواھی تیوگیں لوگ ءِ وشیانی بیگواھی اِنت، سرجمیں بلوچ راج ءِ وشیانی بیگواھی انت۔

اگاں ما لوٹ ایں کہ پد ءَ پری اِستان ءِ مردم وش ءُ وش دل بہ بنت گڑا مارا وت ماں وت تپاک بوگی اِنت زلم ءِ ھلاپ ءَ یک توار بوگی اِنت ءُ مارا یکے دومی ءِ کوپگ جوڑ بوگی اِنت۔

شالا بلوچ راج یکمُشت ءُ وت ماں وت ھمکار بہ بات۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔