نبشتانک: نمدی یے پہ وتی گُھار ءَ
نبشتہ کار: علی مراد
دی بلوچستان پوسٹ
دروت منی بانکیں گودی بہ گندے تو بی ایس او ءِ سنگتاں نشتگ ءُ دیوان کتگ مئے ترانگ ءَ نہ اِت بلے من ءَ اے گپ باور نہ کنت تو مئے ترانگ ءَ مہ بئے بہ گندے تو بانک کریما ءِ دیوان ءَ نشتگ ءُ درسانی درونتاں وانگ ءَ ئے بہ گندے کمبر چاکر ءِ مُچیانی ترانانی تہ ءَ تو وت ءَ دلگوش کتگ، بہ گندئے تو سمی ءِ ٹھکاں گوں ٹھک دیگ ءُ دیوان ءِ گڈی آسری جار ءَ جنگ ءَ ئے –
منی بانکیں گودُل جان من ءَ اے گپ یاد اِنت کہ تئی گُڈی کلوہ چہ وٹسپ ءَ آتک کہ من چہ کراچی ءَ درکپتگاں پیداکاں من لوگ ءَ سربان ءُ نیٹ نہ بیت پرچاکہ مئے میتگ ءَ نیٹ نیست بلے من زوت ءَ چہ زوت وتی ھَلک ءَ درکپاں پہ شمئے ھند ءَ کایاں ءُ رمزان ھم اتکگ رمزان ءَ من کایاں شمئے نیمگ ءَ من تئی گُڈی کلوہ ونت ءُ گَل بیتاں کہ منی وشتریں روچ ھمیش اَت کہ منی مھروان پیداک اِنت باز وھد اَت کہ من چہ ترا گستاہ بیتگ اِت اَنت ھمے وش اَت یک رندے پد ءَ تئی مھر من ءَ نسیب بیت اَنت بلے من اے نہ زانت کہ تو وتی مھر پہ من گرنچ کُتگ ءُ وتی گُڈی کلوہ ءَ گوں دیم داتگ اَنت۔
منی دلبریں گودُل جان من تئی داتگیں مھراں چہ ھچبَر شموشکار نباں پرچا کہ پہ من تئی مھر چہ لال ءُ گوھر ءَ کمتر نہ اِت اَنت بلکیں منی زند تورناکیں روچ ھمیش اَت کہ تئی مھر پہ من تئی گُڈی کلوہ ءَ گوں آسر بیت اَنت۔
مرچی تئی گُڈی کلوہ ءَ اے ائید ءَ پنچ سال ءُ یک ماھے ءُ بیست ءُ شَش روچ سرجم بیتگ پد ءَ تئی مھروانیں کلوہ پہ من نیاتکگ ۔ من مرچی لاچار بیتاں کہ پہ ترا نمدی یے نبشتہ بکناں ءُ دیم بدیاں بلکیں منی نمدی ابرمی گوات ءَ گوں بئیت ءُ پہ ترا سر بہ بیت تو منی گُڈی ارمان ءَ سرجم بہ کن ئے کہ پہ من وتی مھرانی یک بچکندے روان بہ دے ئے بلکیں منی گیمرتگیں زرد ءَ تاھیر بہ دنت۔
من ترا گپے گُشاں منی مھروان چہ ترا پَد مئے لوگ ءِ دپ ءِ شریش ءِ گیمرتگیں تاک مُدام زھیرونک جَن اَنت ھر وھد ءَ گوات کش اِیت تاک نرم نرم ءَ کہ مسکیں زمین ءِ سر ءَ کپ اَنت تئی نام ءَ گرگ ءَ اَنت دْرست تئی مھرانی وداریگ اَنت۔
منی شرنگیں گودُل جان میتگ ءِ مُرگاں ھم وتی توار کم کُتگ اَنت ءُ بس زھیرنالیں موتک کن اَنت ءُ تئی مھرانی کسھاں کار اَنت ءُ ترا یاد کن اَنت۔
منی دل ءَ انگت سرجم باور نہ کنت کہ تو واتر نہ کن ئے مرچی ائید ءِ شَپ اِنت من گوں ھما گوستگیں یاداں گوں نِشتگاں کہ تئی سپر دْراج اَت تو پنچ سال ءَ پہ منی کر ءَ سر بوت نہ کُت ۔
من زاناں کہ اے ابرم ءِ وتی کانود اَنت کہ کجام بنی آدم کجام وھد ءَ وتی زند ءَ آسر کنت ءُ وتی ابدی زندگی ءِ مستریں سپر ءَ بندات کنت کس زانت نہ کنت واجہ ھُدا وت شرتر زانت۔
بلے منی ودار انگت پہ ترا ھَست اَنت کہ کدی ھما وشیں روچ کَیت من ءُ تو دُچار کپیں کہ اے گوستگیں کسھاں گوں بچکندگاں کاریں کہ چی بوتگ مسکیں زمین ءِ دلبند ءَ ھما کسہ ھما گپ کہ پنچ سال سرجم کُتگ ءُ انگت چادر ءِ لَمب ءَ بستگ اَنت ءُ تئی دیوان ءِ ودار ءَ کنگ ءَ آں کہ کدی تئی وشیں بچکندگانی توار منی گُشاں کپ اِیت ءُ منی گیمرتگیں زِرد ءَ تاھیر بکش اِیت ۔
بلے مرچی بس ترا ھمے گُشاں کہ من بس مرچی اے نمدی ءَ ھمے ھاتر ءَ نبشتہ کناں ءُ پہ ترا دیم دیاں کہ ترا چہ پَد کُل جھان تھار دیم اِنت سیاہ شپاں گِپتگ تو واتر کن بلکیں تئی واتر کنگ ءَ مئے کُل ءَ رژن بَل اِیت ءُ پہ من ءُ پہ راج ءَ مُدامی تھاری ھَلاس بہ بیت –
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
