TBP Balochi

ابدمانیں چراگ وتن دیوانگیں شیھو

نبشتہ کار :عائشہ یوسف

دی بلوچستان پوسٹ

زندگی یک سپرے ما دراہ اے کشک ءَ سپر کنگ ءَ اِیں، بلے لھتیں مردم اے کشک ءَ چیدگ مِک کنان اِنت، دانکہ آھوکیں مردم وتی ھستی ءَ چہ بے زانگ مہ بنت اگاں اے گپ ءَ ریس ءُ پریس بہ کن ئِے یا ارزانتِر بُگش آں ، آ کارست وتی مچانکی (اجتماعی ) لوٹانی ھاتر ءَ وتی زاتی سِیت ءُ نَپاں مان نَیار اَنت، وتی ھر واھگ ءَ گُٹگیر کننت ،پہ ھمے مادنیں راہ ءِ ھاتر ءَ وتی ساھانی کربانی ءَ دے اَنت-

ھمے کشک ءِ مساپرانی تہ ءَ یک نامے منی زند ءِ شوکتریں کارست اسد یوسپ پنام شیھک ئیگ اِنت کہ 31 مارچ 2019 روچ ءَ چہ مارا جسدی رنگ ءَ جتا بیت بلے آئی ءِ پِگر ءُ سسا مدام بلوچ پدریچ ءِ رھشونی ءَ کنت اِنت۔

شئے ھما وھد ءَ چہ لوگ در کپتگ اَت مئے ھَند ءُ میتگاں مردم گلامی ءِ سِلیں نادراھے ءِ بابت ءَ اِنچو آشنا نہ اِت اَنت۔گلامی تھنا زمین ءِ کبز ءَ کنگ ئے نام نہ اِنت بلکیں ھما وشی ءُ لالچ ھما تُرس ءِ نام اِنت کہ گلام ءِ دل ءِ توک ءَ اِیر نند ایت گلامی تئی کرنی پجار ءَ وارت ءُ ھلاس کنت آ ترا چہ ھزار سالی دود ءُ ربیدگاں چہ سندیت
پمیشکا شیھو ءَ راجی گلامی مار اِتگ اَت آئی ءَ وتی زند ءِ درائیں وشی کربان کُت اَنت۔ ھما راہ گچین کُت کہ پہ بلوچ ءِ وشیں باندات ءِ نیمگ ءَ روت ۔ ھما راہ ءَ کہ بے وابی ، گژنگی ، بے لوگی درائیں چیز سَگگ کپ اَنت ترا ھر ھما چیز یل کنگ کپ ایت کہ ترا گوں آئی ءَ مھر اِنت۔

شئے تھنا پہ من براتے نہ بیتگ بلکیں پہ من یک کاملیں رھدربر ءُ رھشونے بیتگ من ءَ ھما روچ یاد کاینت شئے وھدے کہ لوگ ءَ چہ در کپتگ اَت مھلوک اتک منی مات ءَ ھمے شگان جت اِش کہ ”بی بی ترا بَچ نام ءَ نہ بوت ، تی بَچ ءَ ترا بزگ کُت ،تئی بچ بَچی روچے نہ بوت “ بلے منی شیرزالیں مات ءَ مدام ھمے مردمانی گپ گوشداشت اَنت ءُ آیان ءَ سرپدی دات کہ منی بچ مئے شمئے ازت ءُ ننگ ءِ رکینگ ءَ شُتگ آئی ءَ ھما راہ گچین کتگ کہ ھر گیرت مندیں بلوچ آ راہ ءَ گچین کنت اِنت-

شئے یک اُمیتے پہ مئے باندات ءِ واستا، شئے ءَ مارا مدام ھمے دلبڈی ءُ سکین داتگ کہ کیت یک روچے اے گلامی ءِ سانکل پُرش اَنت، بلوچ راج دنیا ءِ وشھالیں راجانی تہ ءَ شمار بیت۔ ھروچ گَم ءُ رنجانی سیاہ گوات نہ بیت یک روچے وشیانی جمبر شَنز اَنت ما وتی زمین ءِ وتواجہ بہ ایں یک ایمنیں زندے گوازین ایں-

ھما روچ ءَ کہ شئے کوہ ءَ چہ لوگ ءَ اتکگ گڑا ما ھپتیں گوھاراں لوگ ءِ کُنڈ کُنڈ گیرہ کتگ شئے ئے پاسبان بوتگ اَنت ءُ مات ءَ آئی ءِ سیکل ءَ توشگ لَڈ اِتگ ”شئے ءَ گُشتگ کہ اماں من ءَ بٹ ءُ گوشت بہ وارین، ایش دال ءُ لوبیا من کوہ ءَ بی نہ وارتگ گَرکیں من ءَ ھچ دوست نہ بیت “ گڑا ھما ورگ کہ شرتر بیتگ مات ءَ شیھو ءَ داتگ۔ شئے وتی لوگ ءِ نِھال سک دوست اِت اَنت انچش کہ دربند ءَ پُترت دیم پہ باگ ءَ شُت ، او مات ءَ را گُشت ئِے ، اماں تو لوگ سک شر داشتگ من گڑا پریشان نہ باں کہ لوگ ءَ مردین نیست ءُ تو بزگ ئے۔

شئے ءِ ھمراہ مارا چو ھمائی ءِ پیم ءَ دوست اِت اَنت ھما ساھتاں کہ شئے گوں وتی سنگتاں لوگ ءَ اتکگ گڑا آ دمان مئے واستا ائید بوتگ۔ ما برے برے گوھاراں گشتگ شے نوں مرو ما ابیتک بہ ایں ، آئی ءَ پَسّو داتگ ”پُلواں نوں کسے اے راہ ءَ رپت گڑا آ دوبر نئیت ۔۔۔ دوبر آیگ گڑا مئے مَرگ بیت اِنت۔

آ وھد ءَ شئے کہ زندگ اَت۔ گڑا لشکر ءَ مئے میتگ ءِ درائیں لوگانی سر ءَ اُرش کُت،بازینے ءَ شئے بَد ءُ ھَبر گُشت ، بازینے ءَ وتی سیادی ھلاس کُت ، بس لھتیں پشت کپتگ اَت مئے درد ءِ مارگ ءَ۔ شئے ءَ مدام گُشت کہ ”منی زند ءِ گُڈی واھشت اَمیش اِنت کہ من وتی مادریں زمین ءِ دلبند ءِ سر ءَ شھید بہ باں ءُ منی دیم ءَ ھچ مبات کہ منی گُڈی دیدار ءَ شُما شَر کُت پِکن اِت۔

شئے تو گندئے انگت کمو مھتل بوتین اِت تو باز کار کتگ اَت۔ وتی آھوکیں پدریچ ءِ بَھر کمتر کُتگ اَت۔ من ءَ تئی وشیں گپانی ھاتر ءَ پہ زھیر کنت۔ نوں پہ تی چارگ ءَ منی چم تلوس اَنت۔۔بلے راستی ھمیش اِنت کَسے کہ رپت رپت آ نئیت دوبر۔

اے راستے کہ تئی نازرکیں بالاد من ءَ پہ ڈوک ءُ ڈلاں دل نہ بیتگ۔ بلے پہ زمین ءِ ھاتر ءَ شئے مئے ھر واھگ ھر وشی ھر مھر کربان اِنت کہ اے سکین مارا تو داتگ۔

تئی پگر ، تئی لیکہ ، بلوچ راج ءَ زندگ داشتگ ترا چہ رند ھم اے جنگ نہ اوشتاتگ بلکیں تئی ھمبلانی کوپگ ءَ اِنت دیم پہ منزل ءَ روان اَنت۔مرچی تئی رپتن ءَ چار سال سرجم اِنت کہ چہ مارا گِسر بوتگ ئے بلے من ءَ ھروچ ھمے سما بیت کہ تو زی رپتگ ئے ، تئی روگ ءِ درد ھروچ ھر دمان گیش بوان اَنت۔ چہ تئی روگ ءَ پَد ھر وشی لَڈ اِتگ ،ھر ندارہ بے رنگ انت ، زندگی پورا یک دمکے ءِ توک ءَ اوشاتگ ءُ ھمود ءَ مھتل اِنت-

شئے من تئی سر ءَ پھر بنداں کہ من تی وڑیں یک نرمزارے ءِ گوھار آں ، اے کوہ ، اے درچک ، اے کئور ، اے سنگ ءُ ڈل درست شاھداں تو پہ بلوچ پجار ءُ بلوچ زمین ءِ رکینگ ءَ وتی ھر وشی ھر دمان ءِ کربانی داتگ۔ تئی رتکگیں ھون یک وشیں بانداتے ءِ مانزمان انت-

بس شئے مستریں گِلہ گوں تو ھمیش انت کہ تو سک مھلا رپت ئے ءُ ما ترا پد ءَ دوبر نہ دیست اے ابیتکی ، ملوری ایوکی نوں ھر دمان زندگی ءِ چماں چول جن انت -تئی ارواہ مدام زمین ءِ میار بات ایمن بات-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

بلوچستان ءَ نہ رکیتگیں زرکاری

ٹی بی پی شونگال

بیست ءُ پنچ ،بیست ءُ شش مارچ ءِ نیامی شپ ءَ بلوچ لبریشن آرمی ءِ مجید بریگیڈ ءَ تربت ءِ شھر ءَ پی این ایس صدیق نیول ائربیس ءِ سر ءَ اُرش کُتگ اَت کہ آ داں سرجمیں شپ ءَ برجاہ بیتگ، پاکستانی پوج ءُ نیوی ءِ ھساسیں ھندانی سر ءَ مارچ ءِ ماہ ءَ اے دومی مزنیں اُرش اَت۔ تربت اُرش بی ایل اے ءِ آپریشن زرپھازگ ءِ پنچمی اُرش بوتگ، چریشی ءَ پیسر پرل کانٹینینٹل ھوٹل، ایسٹ بے ایکسپریس وے ءُ فقیر کالونی ءَ چینی انجینئرزانی سر ءَ اُرش ءُ گوادر پورٹ اتھارٹی کمپلیکس ءِ سر ءَ پدائیں اُرش کنگ بیتگ اَنت۔

چینی سرکار ءَ پاکستان ءِ تہ ءَ سی پیک شوربندیاں گوں بندوکیں انجینیئرزانی پھازگی ءِ بابت ءَ شَک ءُ ترُس ءِ گمان ھست اَنت ءُ سینیٹر مشاھد حسین سید ءِ رد ءَ ھروھد ءَ کہ پاکستانی مزن وزیر ءُ سروک ءِ نیاد گوں چینی رھشوناں بیت اِنت گُڑا چینی شھریانی پھازگی ءِ جیڑہ چینی رھشونانی نیمگ ءَ درستاں پیسر چِست کنگ بیت اِنت۔

چین پاکستان زرکاری گوزراہ ءِ شوربندیانی سر ءَ کارکنوکیں چینی انجینیئرزاں پوج ءِ یک ڈویژنے پھازگی ءَ پہ گیشینگ بیتگ، کہ ایشی ءِ سروکی ءَ پاکستانی پوج ءِ یک میجر جنرلے کنگ ءَ اِنت بلے ترندیں پھازگی ءَ پد ھم بلوچ سلاہ بندیں گلانی سوبمندیں اُرشاں چہ چین ءِ بلوچستان ءِ تہ ءَ زرکاری ءُ شوربندی ترندیاں گوں سانمند بئیگ ءَ اَنت۔

بلوچستان ءَ چین پاکستان زرکاری گوزراہ ءِ شوربندیانی سر ءَ چینی انجینیئرز ترندیں پھازگی ھسار ءِ تہ ءَ کار کنگ ءَ اَنت ءُ دیمتر ءَ ھم آیانی سر ءَ اُرشانی گمان ھست اَنت ءُ بلوچ سلاہ بندیں گلانی ھم سَنتیں گل براس ءَ ھم درملکی زرکاری ءِ بگیری ءَ بیھار داتگ۔ اگاں درملکی زرکاراں بلوچستان ءِ تہ ءَ زرکاری کنگی اِنت گُڑا بلوچ راجی گلاں گوں گپ ءُ تران کنگ ءَ ابید باوری نہ اِنت۔

تابش زمین ءِ مھر ات

نبشتہ کار: کوھسار قندیل

دی بلوچستان پوسٹ

گوش اَنت کئے ھر کس وتی مٹ وت اِنت،یک بری کئے کَس ءِ رپت آئی ءِ مٹ دُوبر پیداک نبَیت۔اے گپ ءِ تچکی ءَ اِچ شک نیست۔ لھتیں انچی کِرد ھست کَے ءَ وتی مٹ وت بوتگ اَنت۔بلوچ ءِ جنگ ءَ مرچی پہ وت ءَ بچ درچیتگ کَے آھانی جاھا کَس پُر کُتگ نکنت۔باز رند ءَ چیز کَے مئے دیم ءَ بیت ما آھانی کَچ ءُ کِساس ءَ ماریت کُت نہ کن ایں ۔زیکیں روچ ءَ ما اگاں کربانی،سگگ ءُ برداشت،مھر ءُ دوستی پہ زمین ءَ نمیران بوتگیں مردمانی کسّہ دیگرانی دپ ءَ اشکتگ اَنت یا کہ کتابانی سیاھیانی توک ءَ ونتگ اَنت بلے مرچی زمین ءِ جنگ ءَ پہ بلوچ ءَ انچیں نمیرانی چیدگ ءُ رھشون جوڑ کتگ کہ تا بلوچ ھست اِنت ءَ یات کنگ بنت۔بلے مئے بدبھتی ھمیش اِنت مارا کسّہ ھست بلے کسّھاں سینگار کنوک نیست ،مارا گپی دانشوار ءُ زانت کار ھست ،بلے کلمی ءُ املی نیست۔مئے کلم کہ ھما روچ ءَ وتی راستی ءَ لیکگ بندات بِکنت،ما وتی باز چیز ءُ امل ءَ سرپد بہ ایں۔

من ءَ یاد اِنت سُھب ءِ وھد اَت۔من چہ واب ءَ بُوست کتگ ات فون کَشا ایر َات،فون پچ کت دگنیا ءُ ملک ءِ ھال ءُ اھوال ءَ چارگ ءَ لگ اتاں ،ھالے اتکگ ات ،کہ تابش نامیں ورناھے ءَ دوشی گوں دشمن ءَ دیم پہ دیمی میڑ ءَ جنگ داشتگ ءُ نمیران بوتگ۔کسا سما نیست ات کہ چوں یک پُٹ بال ءِ لیبی ئیں ورناھے گوں دشمن ءَ جنگ کتگ کہ آئی ءَ گوں اِچ ءَ کار نبوتگ۔من ھم اچ دگہ نَجیڑ اِت کہ چی کسّہ بیت ،بس اپسوس باز بوت کہ یک بلوچی پد ءَ دشمن ءِ زُلمی آماچ بوت ،یک لوگے پد ءَ اِشکر بوت۔

بلے گلزمین  ءَ زانت کہ تابش ءَ وتی زند دیر ات گوں جھد ءَ بندوک کتگ ات۔شھری جنگول ءِ ھر رنگ ءَ آشنا ات۔تابش ءَ وتی شپ روچ گوں جھد ءَ یک کتگ ات انت۔گوں راز داری ءُ مھکمی ءَ آئی ءَ مدام دشمن ڈِک داتگ ات ۔آئی ءَ گڈی وھدا ھم دشمن آرا مُردار کتگ ءُ گڈی تِیر جندے نام ءَ کتگ تا جھان ءِ ھستی ءَ تک وت ءَ بلوچ ءِ راجدپتر ءَ نمیران کتگ ات۔ تابش ءِ روگ یک بلاھیں تاوانے پہ  جھد ءَ،بلے تابش ءَ زانتگ ات کہ آئی ءِ تُپنگ بےوارس نہ بیت اِنت۔ چاکر جان کہ مدام گوں تابش ءَ ھم کوپگ ءُ ھوار ات،آئی ءِ پکری سنگت ات۔دیر نگوست کہ چاکر جان ھم پہ گلزمین ءِ پھازگ ءَ کوہ ءَ درکپتگ ات ءُ تابشے جوڑ بوتگ ات۔

زندگی ءِ پیچ ءُ تاب ،گلزمین ءِ گلامی ءَ من ءَ ھم چَر دیاں ءُ یک انچیں دیاری سر کت کہ اود ءَ من تابش گون ءِ سنگتی ءَ ھوار کپتاں۔ مگرب ءِ وھد ات کہ من بازیں روچی ءِ پند بُرگ ءَ پد سنگتانی کِرا سر بوت آں۔روچ ھم وتی وابجاہ ءَ شتگ ات،روچی زردی ءَ جھانی ھر زندگ وتی رنگ ءَ گوں ھوار زرد کتگ ات انت۔

سنگت ھر یکے گوں وت ءَ مُشکول ات،کسے تپنگی ءَ گوں ،کسے دار ءُ پیشی ءَ گوں دست گٹ ات۔مئے آھگ ءَ ھوار کُل تکا مئے دیما مارا وش آتک ایش کوت۔کُڈ ءِ دیم ءَ تَگرد تالان ات ما ھمدا نِشتیں ،سنگت یک یک ءَ کُل آیاں ءُ مارا وش اھت اِش کوت۔گپ دیوان بندات بوت،سپر ءِ ھال ھیوال بُوگ ءَ اَت ۔کہ یک بُرز بالادیں ورنایے کندان ءُ پیداک ات ،شپ ءِ تھاری ھم کوھانی دلبندا ایر کپتگ ات، بس چہ دور ءَ ھمے ورنا ءِ کَندگ ءُ پادانی آواز  پیداک ات۔ نزدیک ءَ سر بوت ،سنگتی ءَ گوشت ایشی تؔابو نوں سماء کتگ کہ مجمان اتکگ اَنت۔بچکندگے جَت ءُ گوشتے؛ نا یار من گوں نان ءِ پچگ ءَ دست گٹ بوتگاں،سنگتانی آیگ ءِ سما نبوت ءَ ؛مارا وش آتکی کُت ءُ کشا نِشت ۔

داں دیرا سنگتاں گوں گپ ءُ دیوان ءَ پد گڑا سنگتے ءَ گوشت؛ تابش سنگت ءَ بر وابجاہ ءَ کئے آرام کن اَنت ،سپر ءَ بوتگ اَنت دم ایش بُرتگ بِلّے آرام کنت اَنت پد ءَ سُھب ءَ دیوان ءُ مجلس بیت ،سنگت چُوناھا مئے کِرا اَنت۔ما سنگت رخصت کت اَنت ءُ تابش ءِ ھمراھی ءَ وابجاہ ءَ شُت ایں۔

وابجاہ ءِ نِشتگیں جاہ ءَ من پد ءَ تابش جُست گِت سنگتانی ،جنگے،اُوتاکے راہ ءُ راھبندانی آئی ءِ ھر جُست ءِ پَسو گوں کندگاں دات،آئی ءِ مھروانی انداز گپ ءُگپتار کُل مناں وتی نیمگ ءَ کشّگ ءَ اتاں۔من نام ءِ جُست گِت ؛سنگت ءِ نام تئی من ءَ سک دوست بوت ،بگندے تو ھما تابش ءِ نام زُرتگ ھمائے ءَ کی من جیڑاگان ءَ ۔کندگے جَت ءُ گُشتے رَد نائے بلئے کسّہ سک مزن اِنت ،مُوہ رَس ایت ترا الّم گُشاں۔ گپ ءُ دیوان ءَ پد ما ھمدا وتی وابجاھانی سر ءَ وپت ءُ آرام کت۔

روچ ھمے وڑ گُوزان ءُ تابش ءِ مھر مناں روچ پہ روچ وتی نیمگ ءَ کشان ات اَنت ۔من آئی ءِ اندر ءَ سنگتی مھروانی کُل شئے ءَ پھمگ ءَ اتاں۔مئے سنگتی ھم نوں گیش بوتگ ات،کندگ مزاک وشگپی ءَ گوں روچ گُوازن ات انت۔

لھتیں وھد گوست کہ تابش جان ءَ من ءَ توار کت من جلدی جلدی پاد اتکاں ءُ کِرا ءِ شوتاں:گوں ابیتکیں اندازے ءَ من ءَ گُشتے ۔ پُل من سپرے ءَ سرگپتگاں بگندے بازیں وھدے گوں شما ڈِیک مہ وراں،بلے وتی ھیال ءَ بکن ءِ ٹیٹ بہ ئے،وتی کاراں گوں جوانی ءَ دیم ءَ بہ بر اِت،کستریں سنگتانی ھیال داری ءَ ھم باز بِکن اِت۔

تو ءِ روچ ءَ باز گپ کت بلے من بَاریں چیا سک مُلور اتاں،ہر گپ ءِ پسو گوں ھان،ھان ءَ دات ۔من ترا گُشگ لوٹ ات من ءَ یل مدے ،یا من ءَ گوں وت ءَ بر گوں ،بلے من ھچ نگُشت۔ ھمے وَڑ تو بچکند بچکندان ءَ مارا رُکست کُت ءُ سپر ءَ درکپتے۔ من داں دیرا شمارا چَار ات اَنت ھمے کہ منی چماں اندیم بُوت ئے من پدی اوتاک ءَ اتکاں ۔

بازیں وھدے ءَ تک شُمئے رَوگ ءَ سرجمیں ھَند ابِیتک کُتگ ات۔بلئے جھد اِنت دیم ءَ بَرگی اِنت،پند ءُ سپراں گوں ھوار من ھم دُوریں ھَندے ءَ سرکپتاں۔بلاھیں مدّتے گُوستگ ات کہ من شمارا نَدّیستگ ات نئے کہ ھالی بُوتگ ات۔ سر جاناں یک روچے پد ءَ پیسر ے ھند ءُ دَمگاں سر کپت۔ بلئے تو انگت واتر نہ کُتگ ات۔من سنگت جُست گِپّتاں ؛ تؔابو کدیں کیت مارا سَک زھیر کتگ نُوں۔سنگتاں گُشت تو ادا نبوتگے سنگت اتکگ اَنت بلے تؔابو نِیتک ءَ گوں بلئے نوں زوت کئے۔من سک گل بوتاں کئے نوں تو الّم کائے ۔ودار ودار ءَ یک روچے تو اناگت ءَ آتکے۔من چہ گل ءَ بال بُوتاں۔دست بوستاں وش آتک کُت شمارا۔ نوں گُشے اُتاک پد ءَ نوک بُوت ،پد ءَ مئے ھما گپ دیوان سپر شپ روچ ما گوں مھر ءُ وشیاں گوازینت تاں۔ھمی وھدا کہ من تو دو پہ دو تھنا سَپرے ءَ درکپتاں۔سَپر ات بزگی ات پد ءَ ھمے مِیان ءَ من ءَ (ملیریا) ءَ گُوار جتگ ات۔سرجمیں راہ من کپاں ءُ چَست بوں تاں۔ تو چہ ماتی ءَ گیش من ءَ پھریزگ ءَ ات ۔اے مھراں من ءَ انچو تئی کُتگ ات،من مدام پد ءَ ھمے گوشت یار تّابو تو ماتی بُوتگے پہ من۔تو کند ات کہ من مزاک کناں انچو ، بلئے من دل ءَ چی تئی مھر چہ ماتی مھراں گیش زُرتگتاں۔

پد ءَ ترا مدام پہ مَسکرا گُشت تؔابو مارا بس پیسرا یل مکن زھگاں چُورہ مکن یا دشمن ءِ کِرا سلامی نہ بہ ئے کہ مارا پہ تچگ کُش ئے تو کندیت ءُ گُشت ؛نا اڑے مَگوش چوں منی گڈی تیر جندے نامہ بیت بلّے اے روچ نیا اَنت۔پد ءَ ما دویناں باز کندیت کہ نہ انشااللہ من زاناں تو مارا یل نہ دے ئے بس مسکرا کناں ترا ۔ بلے مرچی کہ تئی گڈی سپرے ھال اتک گوش ئے زمین آزمان ھوار بُوت اَنت نزانت کہ کُجا بہ رواں ۔باز جیڑ ات جھد ءِ راہ اِنت ،سنگت رواں کایاں بلے جنگ بس دیم ءَ بَرگی اِنت۔ بلے مرچی من سرَ چِست اِنت ءُ تئی سر ءَ پھر اِنت ۔ تو وتی کول سرجم کت گڈی تیر جند ءِ نام ءَ کت ءُ ابدمان بوت ئے۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

بساک بلوچ راج ءِ انٹیلکچیول باڈی

نبشتہ کار: فاطمہ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

دنیا ءِ تہ ءَ جتا جتائیں راجمانانی تہ ءَ بھر ءُ بانگ اِنت ، ھر راجمانے چہ دومی راجمان ءَ جتائیں بُن گواچن (Reality) ءِ دار ایت۔ ھمے وڑ بلوچ یک ایردستیں راجمانے ءِ تہ ءَ زند گوازینگ ءَ اَنت، اود ءَ بلوچ ءِ راجی ھستانکی ، بلوچ ءِ دود ءُ ربیدگ ، بلوچ ءِ ماتی زبان گار ءُ گمساری ءِ نیمگ ءَ گوں یک ترندی شوربندی یے گون ءَ بَرگ بوگ ءَ اَنت ، اد ءَ نوں بلوچ راجی پجّار ءُ بلوچ ءِ زبانانی رکینگ ءُ ایندگہ راجی مڈّیانی پھازگ ءِ مستریں زمہ واری باسماھیں بلوچانی کوپگ ءَ کئیت، نوں اد ءَ بلوچ نودربراناں باسماہ بوگی انت وتی راجمان ءِ تہ ءَ وتی راجی زمہ واری پیلو کنگی اَنت۔ اَنچش گُشگ بیت کہ ڈی کالونائزیشن ءِ جند وتی تہ ءَ وت یک انٹیلکچیلول املے اد ءَ نوں جُست ایش پاد کئیت بلوچ ءِ انٹیلکچیول کے اِنت ، منی ھیال ءَ اَگاں مرچی ما بساک ءَ را یک انٹیلکچیول باڈی یے بہ گُشاں ردّ نہ باں ، چیاکہ یک انٹیلکچیولے ءِ کار ھمیش بیت کہ راج ءِ تہ ءَ باسماھیں بیار ایت آ اے چیز ءَ بہ ماریت کہ کُجا چونیں مٹّی ءُ بدلی آرگ بہ بیت ھمے کار ءَ مرچی بساک ءَ کنگ ءَ اِنت۔ چوناھاں ھرچ یک گلے بیت آئی ءِ وتی یک راہ ءُ رھبندے بیت وتی یک شوربندی یے بیت۔آ ھما رھبندے ھساب ءَ وتی کاراں جُنزینگ ئِے جھد ءَ کنت آ کار کُجام دروشم ءَ بہ باں آ ورناھانی سیاسی پروگرام بہ بنت یا کہ لبزانکی (لٹریچر) ءِ بہ بنت ۔ کُجام گلے کہ وتی ھمے کاراں گوں دلجمی ءَ پیلو بہ کنت گڑا آ بندپتر ءِ تہ ءَ سوبمندیں گلے یے بستار ءَ زانگ بیت۔ ھمے وڑ ءَ بساک مرچی وتی زُرتگیں زمہ واریاں شریں رنگے ءَ پیلو کنگ ئِے جھد ءَ اِنت۔ آ سیاسی ءُ ادبی مراگشانی دروشم ءَ بہ بنت یا کہ لبزانک ءِ دروشم ءَ انوگیں بساک ءِ نیمگ ءَ چہ اڑ داتگیں” سباء لٹریری فیسٹیول“ بہ بنت یا لبزانکی پڑ ءَ نوشت گام ءُ زانشتی دیوان بہ بنت بساک ھرچ پِڑ ءَ بلوچ نودربرانی رھشونی ءَ کنگ ءَ اِنت ۔

ھر یک سیاسی گلے ءِ تہ ءَ آئی لٹریچر ارواہ ءِ ارزشت ءَ داریت مرچی اَگاں ما بساک ءِ لٹریری کارانی سر چمے دور بدے اِیں گڑا ما گُشت کن اِیں بساک ءَ وتی ھمے ھورکیں جاگہ ءَ پُر کُتگ ، ھمے آئی ءِ مستریں سوبینی اِنت، بلے اد ءَ تاں مھدود بوھگی نہ اِنت بساک ءِ لٹریچرے کارانی تہ ءَ گیشی ءِ آرگ ئِے گنجائش ھست۔ مرچی بساک ءِ لٹریچر اِنت کہ آ بلوچ نودربراناں زانشتی ھوالہ ءَ پُھتہ کنگ ءَ اِنت ، اد ءَ نوں ھما بلوچ نودربرانی زمہ واری بیت کہ بساک ءِ داتگیں لٹریچر ءَ بہ وان اَنت آیاناں وتی دیوانانی بھر جوڑ بہ کن اَنت ءُ ھمے ڈسکشن ءُ ڈیبیٹاں وتی لس مھلوک ءَ تاں سر بہ کن اَن ۔ ھما نودربر کہ گوں بساک ءَ بندوک اِنت یاکہ ھمائی ءِ نزینکی ھست اِنت آئی مستریں زمہ واری جوڑ بیت کہ آ گل ءِ کار ءُ لٹریچر ءَ دیمروئی ءَ گامے دیم ءَ جُنزینگ ئِے ھاترا وتی بھرے کاراں الم بہ کنت۔

اگاں مرچی ما بہ چار ایں بِساک ءَ بلوچ نودربرانی وانگی سیاسی بودشت ءِ ودینگ ئِے ھاترا نوشت ءِ وڑیں شوکیں سیاسی لٹریچر دیم آورتگ کہ آئی ءِ تہ ءَ بلوچ ءِ گوستانک ءُ ھلکی ءُ میان اُستمانی سیاسی جیڑہ جنجال ءُ آیانی توجیل سازی ءِ راہ ءُ راھبند ھوار اَنت۔ بازیں اڑ ءُ جنجالانی دیمپانی چے پد ھم وتی لٹریچر ءِ کارانی تہ ءَ مھتلی نیارتگ۔ ھمے دروشم ءَ زھگاناں مادری زبان ءِ وانگ ءُ نبشتہ کنگ ئِے ھیل دیگ ئِے ھاترا گام ءِ وڑیں تاکے دیم ءَ آورتگ ئِے ھمے گام ءِ برورد اِنت مرچی مئے باندات ءِ چراگ ءَ وتی ماتی زباناں وانگ نبشتہ کنگ ءَ اِنت اے مئے وش بھتی اِنت کہ مارا بساک ءِ وڑیں نودربر گلے ھست کہ آ پہ ماتی زبانانی ھیلکاری ءِ ھاترا کار کنگ ءَ اِنت ۔مرچی مئے زمہ واری بیت کہ ما ھم گوں زمہ واری ءَ گل ءِ کار ءُ آئی ءِ داتگیں لٹریچر ءُ مراگِشاں ءَ دیم ءَ بَرگ ئِے جھد ءَ بہ کن اِیں -من امیت کن آں کہ بساک ھمے راجی زمہ واریاں دیمتر ءَ ھمے رنگ ءَ پیلو کنان ءَ دیم ءَ جُنزان کنت۔

نوں اد ءَ ما گُشت کن اِیں کہ بساک بلوچ ءِ ڈی کالونائزیشن پروسسز ءِ تہ یک انٹیلکچیول باڑی یے کرد ءَ ادا کنگ ءَ اِنت ، مرچی بساک ءَ بلوچ زبان ، بلوچ ءِ دود ءُ ربیدگانی پھازگ ئِے ھما گامگیج چِست کُتگ آ وتی تہ ءَ وت یک ڈی کالونائزیشن املے زانگ بیت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

زند تئی جتائی گران اِنت

نبشتہ کار: ثناء

دی بلوچستان پوسٹ

شھابو گپے زان ئے تئی رپتن ءَ پد ھر چیز بدل بوتگ انت تو انچو اشتاپ کت منی تئی بازیں واھگے پہ مدامی اشکند بوت انت ھو من اے تھل ءُ کچل پہ مدامی وتی باتن ءَ جاہ دیاں کہ نوں من ءَ ،تو پد ھوار نباں تئی ٹھکانی توار ھچبر نوں منی باتن ءَ ایر نہ کپ ایت تو تاجل،فریدو،جمیل، نبیل پہ مدامی ابیتک کت انت مات ،گوھار کل پہ ترا وداریگ انت دنیا ءِ کجام کنڈ ءَ گوں ترا کسے کہ آشنا بوتگ کل تکانسراں کس ءَ تئی جتائی ءَ بس ارس گوار ایت کسے ءَ منی وڑ ءَ تئی اکس وتی پہ دائمی ھمراہ کتگ ،ترا جیڑ ایت گپے زان ئے شھابول ناکو من بہ ایں وڑ ءَ ملوری ءَ نہ دیستگ ۔ناکو ءِ گم تو گیش کت انت ھو پہ گم وَ کس نہ مر ایت اگاں پہ گم بہ مرتیں ما لوگ ءَ نہ ماتی اسمت نشتگ ات نہ زرینہ نہ تسلیم ، نسرین ، مسعودہ تو ھما انت کہ رپتگے من کسی چماں چار ات نہ کناں پاد من ءَ تئی لوگ ءَ نہ باراں روچے منی سر الم ءَ تی لوگ ءَ کپ ایت-

بلے ھیپ اود ءَ کس چہ من ءَ دور ءَ توار نہ کنت اِنت ءُ نہ گوش ایت اڑے او ثناء بیا دیوان کن ایں (انسان چٹ سٹ انت)۔ تو کہ اد ءَ بوتگ ئے زان ئے من ءَ گیشتر کجام چیز دوست بوتگ من مدامی اتکگ ءُ ترا چہ واب ءَ پاد کتگ پد ءَ یار شھابو بس انت شپ انت تو نہ ھم نہ کتگ پاد اتکگے نوں من ترا چہ واب ءَ ھچبر پاد کت نہ کن آں نوں پہ من مدامی شپ انت ءَ تو وش واب ئے –

اڑے شعیبو باریں تی مود چوناں انگت ھما شمپو کہ من ترا گوشتگ ات جنگ ءَ ئے یہ نہ ظاہرو بے ترا نوں ملا عزت ءِ شھر وارت من ءَ ترا چے پد سیما سگریٹ ہو بے لزتاں تئی کوپگ ءَ چادر دنزاں گپتگ شیھو ءِ مات نسرین دریگ ءِ دپ ءَ نشتگ شیھو ءِ وادر ءَ انت کہ کدی چہ شھدربرجاہ ءَ کیت ءُ سھیل ءُ احمد ءِ کسھاں کار ایت ۔

20روچ سرجم انت مرچی انچوش سما بیت تئی میسجے اتکگ من ابکہ بوتاں چاراں داں ہورک ءُ ہالیگ اِنت پریم ءِ منی دیم ءَ انت اد ءَ ھچ نیست تئی گیر ءَ یاتانی موسم مٹ بوتگ ھمک جلواہ بے لزت ءُ بے تام انت گندے تو بیاے من تو بانڈوم ءِ سر ءَ نینداں تو کسہ بکن من ترا گوشداراں تو پد ءَ منی سر ءَ بہ کندئے یار ثناء مسلہ ءُ جیڑہ دگہ باز انت تو نشتگ چونیں جیڑھے ئِے سر ءَ وتی مجگ وارتگ انت ھو یار جیڑہ درست جیڑہ ات اَنت بس ھمے جیڑہ ھمے درد باریں من ءَ چونیں منزلے ءَ سر کن انت۔ (تئی گم انت زاناں من ءَ چہ ھر گم ءَ دیم ءَ تر انت ) بیمناکیں شپ ءِ چیرتانی توار انت کس گندگ نہ بیت کوٹی ءَ تئی اکس جتگ بلے مات رابعہ گوش ایت منی دل نہ سگیت زی من تئی اکس ھو ھما چادر ءِ تلا دات گوں ارسیگیں چم پیتی ءِ امانت کت بگندئے پہ ترا گیش زھیر بہ بیت من مات رد دات بلے مات ءَ کَے سرپد کنت ۔زندگی گلھی رون ءِ مانداشتگیں رابعہ ھشک ءُ ھیران انت تو رخصتء،پد ءَ نیاتکے دوا انت شھابو ساھتے منی ھیالاں چہ دور مبات ئے داں ھستاں تئی گم ءُ اندوھانی وڑالی باتاں ابسار ءِ دیوانگ تو ابسار تھنا کت زراب،مش یار پہ مدامی ابیتک بوت انت-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

جنگ آماچیں زمین ءِ پرھاد

نبشتہ کار: مھروان کمبر

دی بلوچستان پوسٹ

جنگ آماچیں زمین ءَ لَھتیں انچیں کردار بنت کہ آ دائم ءَ ابدمان بہ اَنت، ھردیں ماتیں وتن ءِ سر ءَ زُلم ءُ زُوراکیانی سیاہ ءُ تھاریں جمبر مان شان انت، گڑا اے تھاریانی ھلاس کنگ ءَ راج ءِ ھمے ابدمانیں سر وتی سراں کپن پوش اَنت ءُ میدان ءَ در کپ اَنت ءُ وتی رِتکگیں ھوناں چے گلزمین ءَ آجوئی ءِ چراگاں بلین اَنت، اے ھما کندیلیں سر بہ اَنت کہ وتی ھیش ءُ نوش، وتی ورنائی ءِ بھاریں نوبتاں چہ سر گوز اَنت پہ بچکند زمین کُربان بہ اَنت۔

بلوچستان ءَ کُربانی دیوکانی دراجیں لڑے ھست اِنت، نواب مھراب ھان ءَ بگر داں اَھد مٹینتگیں دُودانی ھُدابندیں شیرزال شاری، کریمہ ءُ سُمیہ ءَ در ءَ اے دُرستیں سر پہ مات ھاک ءِ آجوئی ءِ ڈیساں ندر بیتگ اَنت۔

مات ھاک ءِ ڈیساں ندر بیتگیں بی ایل اے مجید برگیڈ ءِ جند ندریگ شھید مُراد ھاسل اُرپ پرھاد جان ھم ھما ھستیانی لڑ ءَ ھوار اِنت کہ آئی ءَ وتی زندگی راجی گُلامی ءِ بِگیری ءَ گوازینت ءُ پہ وت ءَ ابدمانیں مرگے گچین کُت۔

شھید مراد ھاسل گونگیں ورنا کرناں چہ ودی بنت کہ آ وتی جھد ءُ جُھد ءِ سوب ءَ راجی زُرمبشت ءُ وتی چاگرد ءَ مٹ کن اَنت یک نوکیں رنگ ءُ دروشمے دے انت، اے ھما ورنا اَنت کہ آیاں گُلامی ءَ چہ سک نپرت اِنت ءُ آجوئی ءَ گوں مھر اِنت۔ ھمے مھر اِنت کہ آ کُنٹگ چکاریں کِشکانی مُساپر بہ اَنت ءُ پہ بچکند وتی بے مٹ ءُ بے مُلیں سراں مات ھاک ءِ ڈیساں بکش اَنت ءُ نمیرانی ءِ تاج ءَ سر ءَ کن اَنت۔

پیڈل کاسترو جاھے گُشیت “آشوبی سِلاھبندیں جُھد پہ شرّیں راھے ءِ واستا گچین کنگ نہ بیت، بلکیں اے ھما راہ اِنت کہ زُوراک ( زالم ) وت ایردست ءِ سر ءَ مُش ایت ئِے۔” آجوئی ءِ راہ ءَ جند ندریگ مُراد ھاسل ءُ ایندگہ ھزاراں بلوچ بچّاں وتی راج ءِ وشّی ھمے نہ سگّیں پندانی تہ ءَ دیستگ اَنت، آیاں زانتگ اَت کہ زُلم ءُ زوراکی ءِ دیم ءَ بس یک چیزے داشت کنت آ تھنا سلاہ بندیں جُھد اِنت۔

دگہ یک زانتکارے گُشیت “یک راست ءُ دلیریں جنگولے اے واستا نہ مِڑ اِیت کہ آ نپرت کنت گوں هما مردُماں کہ آئی دیم پہ دیم ءَ اوشتوک اَنت، بلکیں اے هاتر ءَ مِڑ اِیت کہ آئی ءَ مھر اِنت گوں هما مردُماں کہ آئی ءِ پُشت ءَ اَنت” اے ھما زمین ءُ زمین ءِ سر ءَ آبادیں ھما مردمانی مھر اِنت کہ مُراد ھاسل گونگیں ورنا وتی کوھیں بالاد ءَ شورہ بند اَنت ءُ دُشمن ءِ نیست ءُ نابود کنگ ءَ میدان ءَ در کپ انت۔

جند ندریگ مُراد ھاسل جان گُلزمین ءِ ھما آشک اِنت کہ آئی ءَ ماتیں دیارے مھر ءَ وتی لوگ، جاہ، کھول ءُ دوست ءُ ھمبل درست تھنا یل کُت اَنت ءُ ھاکے بے بھائیں اِشک ءَ وتی ھُون رِیتک اَنت ءُ ھاک ءَ نوکیں رنگے دات. اے ھاک پیسر ءَ چہ وشبو چکاریں ھاکے اَت بلے ھردیں ھاک شیدائیں سر مُراد جان ءِ رِتکگیں ھُون زمین ءِ دلبند ءَ شِنگ ءُ تالان بیت اَنت گُڑا ھاک ءَ اَجبیں وشبوھے شِنگ ءُ تالان کُرت۔

مزن پگریں مُراد ھاسل جان ھما کرد ءِ واھند اِنت کہ مروچی آئی ءِ کرد سرجمیں گیدی ءَ چو رُوچ ءِ رُژن ءَ شنگ ءُ تالان اِنت، چو استال ءَ درپشگ ءَ اِنت، چو وشبو ءَ گوات ءَ ھوار اِنت ءُ بلوچ ڈیھ ءِ ملپداں شنگ ءُ تالان اِنت۔ بلّے کہ آ مروچی مئے میان ءَ ساڑی نہ اِنت بلے آئی ءِ کار ءُ کرد، آئی ءِ داتگیں کُربانی، آئی ءِ پُرمھریں بچکند تھاریں شپاں چو شپ چراگے ءِ داب ءَ مُدامی مئے رھشونی ءَ کن اَنت۔ آ بلوچستان ءُ دُنیا ءِ بلوچ ءُ ایندگہ ایردستیں انسانانی دل ءِ دریکگاں ءُ ھون ءِ ھمک ترمپاں ھوار اِنت ءُ جُنزان اِنت۔

ھما سر کہ آجوئی ءِ راہ ءَ وتی نُگراھیں جان ءَ ندر کن اَنت ھما کربانیانی برورد ءَ آ راہ ھچبر ھُورک نہ بنت۔

شھید مُراد ھاسل جان ءَ وتی آیوکیں پدریچ بزاں بلوچ راج ءِ پُسگاں آجوئی ءِ کِشک ڈس اِت، اے بلوچ راج ءِ پُسگانی زمہ واری اِنت کہ آ مُراد ھاسل جان ءِ پد رنداں برو اَنت ءُ گھگیری ءِ کندیلاں بہ بال اَنت ءُ گوں وتی دلیری ءَ لگوریں دُژمن ءِ بِگیری ءَ جنگ بہ کن انت ءُ ھما گھگیری ءِ مادنیں راہ ءَ ھُورک بوگ ءَ میل اَنت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

نبشتانک:شھاب ءُ آئی ءِ راجدوستی

نبشتہ کار: چراگ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

شھاب جان تئی سر کپگ ءَ گوں گش ئے من يک جیڑگے ءِ تہ ءَ کپتگاں، پرچا کہ من ترا نہ دیستگ اَت، دچار نہ کپتگ ات ایں بس منی ءُ تئی ھال ھما روچ ءَ بندات بوت کہ منی برات بیگواہ بوتگ اَت ،تو سرپد بوت ئے گُڑا تو من ءَ ھال کُت کہ سنگت ما کوشِش کنگ ءَ ایں شُما ھم بہ کن اِت، ھیر بیت۔

من ھیران بوتاں اے سنگت ءَ من ءَ ھال کُت اینچو جُھد کنگ ءَ اِنت۔ گڑا ھمد ءَ چہ مئے ھال ءُ اھوال بندات بوت، من ترا سک ِگندگ لوٹ اِت بلے ترا نہ دیست ھمے چیز ءَ من سک جیڑاں کہ تو گوں ھرکسَ ءَ اینچو مِھروان اِت ئے گوں ھمراہ ءُ سَنگتاں کہ مدام ھر ساھت بچکندگ ءَ اِت ئے ھَرکس ءَ کہ دیست تاں آئی ءَ گوں ھوار کَندگ ءُ مزاک ءَ اِت ئے مدام سَنگتانی دیوان ءِ بھر اِت ئے۔

اے چیز ساپ زاھر انت کہ شھابو تئی جھد مُدام پہ بزِگیں بلوچ ءُ بلوچستان ءُ وتی زمین ءَ بندوکّ بوتگ، تو وتی زند ءَ ھمے کار کُتگ اَت، بازیں واھشت ھم داشتگ کہ مَن ھمینچو بہ جیڑاں کم اِنت۔۔ شھابو جان ءِ ھیال ءُ لیکہ وتی بلوچ راج ءُ وتی زمین ءَ بَندوکّ بوتگ بَس شھابو جان مَن ءَ گوں تو گِلہ ھست یار کِسہ اَنگت سَرجم نہ اَت یار شھابو جان تو وَ یکّ سَرپدیں سَنگتے اِت ئے، چوش اِشتاپ چے ءَ کُت؟ شھابوھَردیں پہ وتی گُلزمین ءُ بزگّیں راج ءِ ھاتر ءَ جیڑگ ءَ اَت، جیڑگانی اَماچ اَت ، مُدام کجا ناں ُکجا جھدے کارے سَرجم کنگ بہ بیت پرچا کہ مِھر یکّ اَنچیں چیزے کہ تو وت ءَ چہ سَر گواز ئے ءُ بَس پہ وتی زمین ءُ وتی گُلامیں ءِ راج ءِ بارہ ءَ جیڑ ئے ۔

شھاب من نہ دیستگ اَت گوں من ءَ چش ھمراھیں سَنگت ءَ کہ مدام ھَر ساھت ءُ دمان بچکندگ ءَ اَت ھَرکَس ئِے کہ دیست تاں آئی ءَ گوں ھَوار کَندگ ءَ اَت مزاک ءَ اَت، مدام سَنگتانی دیوان ءِ بھر اَت شھابو ءِ جُھد پہ مدُام بزگیں بلوچ ءُ بلوچستان ءُ وتی زمین ءَ بندوک بوتگ ، شھابو جان زند ءِ ھما کارِست بوتگ۔ مَن ھمینچو بہ جیڑاں کم اِنت، گشاں کہ زمین وتی دوستاں پہ وت جلدی بارت ، بہ گندئے تئی مھر پہ زمین ءَ سک باز بوتگ اَنت، شھاب جان تئی مدام ھیال ءُ جیڑگ ھمے زمین بوتگ ، تئی روگ ءَ پد تئی میتگ، تئی لوگانی پیشگاہ، تئی نند ءُ نیاد ءِ جاگہ، ڈل ءُ ڈوک سَرجم ءَ پرشتگ ءُ ویران اَنت۔

تئی روگ ءَ پد گش ئے شال گیمُرت، بہ گند ئے تو شال دیریں یلہ کُتگ اَت، بلے وڑے نازن وڑے ءَ تو شال آیگ لوٹ اِت، پرچا کہ تئی بازیں یاد ، سنگت ترا سک دوست اِت اَنت، مرچی تاں ترا شال یاد کنگ ءَ اِنت اے وڑیں اناگتیں مرگ سک تور ایت پد ءَ تئی وڑیں گواڑگ ءِ روگ زمین ءَ پُرسیگ کنت-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

تُربت ءِ پدائیانی نام ءَ

ازگر سکی

دی بلوچستان پوسٹ

ارواہ چکین ھنکین ءَ بِہ سنگار اڈے بریگیڈ
شِنگ کن تو دگہ وشبوئے آتار اڈے بریگیڈ

ایوب تئی پُل گونگیں ماھکانی ءِ رُژن اِنت
نودان تئی زیبائی ءِ کِردار اڈے بریگیڈ

آجوئی ءِ پگراں چہ مُراد گونگیں ھمبل
رُژن ئے دگہ شنگینتہ اے بازار اڈے بریگیڈ

سسّاھاں تئی زانگ ءُ زانشت ءِ چراگاں
جند ندریں ھلیپ ءَ کُتہ ڈُولدار اڈے بریگیڈ

ازگر اے تئی اُوست ءُ اُمیتانی دیار اِنت
بانداتی ءِ رُژن اِنت گُلیں بامسار اڈے بریگیڈ

کئی رھبند ءَ زُور ایں؟

نبشتہ کار: شازیہ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

چیزے سال پیسر بلوچ راج ءِ واِنندہ گڑءُمنج اِت اَنت کہ ما پہ بلوچی راست نبیسّی ءَ کئی رھبند ءَ بہ منّ ایں ءُ کارمرز بہ کن ایں پرچا کہ بلوچی زبان ءِ ھر کتابے ودی ھساب ءَ چہ ردیاں چکار ءُ سرریچ اَت۔ بلوچی زبان ءِ شائراں بلوچی بے رھبندی نبشتگ ءُ بلوچ وانندہ گیش گٹ کُتگ اَنت کہ بلوچی چون نبیسگ بیت؟ بلے مرچیگیں انٹرنیٹی وٹس ایپ، پیسوب ءُ یوٹیوب ءِ آسراتیانی سوب بلوچ راج ءَ اے زانت ءُ سرپدی بوتگ بلوچی ماں کُجام رھبند ءَ نبیسگ بیت۔ بلے انگت ھم بازیں بلوچ وانِندھے ھست کہ آیاں وتی موبائل پہ وتی راجی زبان ءِ وانگ ءُ زانگ ءَ کارمرز نہ کُتگ اَنت ءُ انگت شریں وڑے ءَ وتی راجی زبان ءِ وانگ ءُ راست نبیسی ءِ جُھد نہ کنگ ءَ اَنت بلکیں تچک ءَ جُست کن اَنت پہ بلوچی نبیسگ ءَ ما کئی رھبند ءَ کارمَرز بہ کن ایں؟ کئی وڑ ءَ نبشتہ بہ کن ایں؟ پرچا کہ مارا بازیں مردمے گْوش ایت بلوچی ءَ نبشتہ رھبند نیست۔

گِند ئے بلوچ راج ءِ تہ ءَ وتگڑیں اُستاد، دْروگیں زبانزانت ءُ نابودیں نودربر سک باز اَنت پمیشکا ما راج ءَ سرسوج کنگ لوٹ ایں کہ اشتاپ مہ کن اِت، کسی رھبند ءَ مہ منّ اِت ءُ بے پٹ ءُ پول ءَ کسی رھبند ءَ مہ زُور اِت۔ چہ دُرستاں پیسر دْروگ، رَد ءُ راست ءَ بہ زان اِت کہ راستی بلوچی رھبند نیست؟ ھمے زانگ ءِ جُھد بہ کن اِت کہ کئی رھبند ءَ دَرونت(Lessons) ھست اَنت؟ کجام رھبند ءَ وتی درونتانی تہ ءَ کارگال(Verb)، کُمکّارگال(Auxillary Words)، رنگ گال(Adjectives) ءُ تپورگال(Prespositions) ءِ وڑیں بُنرھبندی(گرائمر) چیز گیش ءُ گیوار کُتگ اَنت؟ بزانکہ راج ءَ چہ دُرستاں پیش رَد ءُ راست ءِ زانگ ءَ بلوچی دَرونت وانگ المی اَنت۔ مرچی ھرکَس ءَ بلوچی کُمکارگال، تپورگال ءُ رنگ گال ءِ وڑیں وانگ، دلگوش کنگ ءُ زانگ المی اَنت پرچاکہ دُنیا ءِ ھر زُبانے گوں درونتاں دربرگ بیت، ھر زبان ءَ کُمکارگال، تپورگال، رنگ گال ءُ زمانک ءِ وڑیں بُنرھبدی ءِ چیز وَ بنت پمیشکا بلوچی ءَ ھم ھمے بنرھبندی چیز ھست اَنت پرچا کہ بلوچی ھم دُنیا ءِ آ دِگہ زبانانی وڑ ءَ بنی آدمی زبانے ءُ بلوچ راج ءِ زبان دوستاں اے جیڑھانی سر ءَ کار کُتگ ءُ اے وڑیں جیڑہ ءَ شریں وڑے ءَ ھلاس کُتگ اَنت پمیشکا باید اِنت ما اِے وڑیں مردماں دلگوش مہ کن ایں کہ آ گْوش اَنت بلوچی ءَ نبشتہ رھبند نیست۔ بلوچی ءَ رھبند ھست اَنت کہ مرچاں دی بلوچستان پوسٹ ءُ ریڈیو زرمبش ءِ وڑیں ھال ءُ اھوالی تندجاھاں وتی بلوچی سروس جریدگ ءُ برجاہ کُتگ اَنت۔

گِند ئے ھُدا مارا اگل داتگ اگاں ما چہ دُرستاں پیش بلوچی زُبان ءِ دَرونتاں وانان ءَ بلوچی بُنرھبندی چیزاں بزان ایں گُڑا ما رَد ءُ راست ءِ پجّار ءَ شریں وڑے ءَ کُت کن ایں، چہ درونتانی وانگ ءَ پد ما وت تچک ءَ زان ایں کہ کَے رَد ءُ کَے راست وانینگ ءَ اِنت؟ کَے بلوچی زُبان ءِ دوزواہ ءُ کَے بلوچی زبان ءِ بدواہ اِنت پرچا کہ سرپدی چہ وانگ ءَ رس ایت۔ وھدیکہ ما بلوچی درونت ءُ نبشتہ بُنرھبند ءَ زان ایں گُڑا ھمے وتگڑیں اُستاد، دْروگیں زبانزانت ءُ نابودیں بدواھانی راستی ءُ بستار ءَ وت زان ایں کہ اے بدواہ چونیں وتگڑ اَنت۔ چوناھا راج ءِ تہ ءَ بدواھانی پجّارگ ءُ زانگ المی اِنت۔

گِند ئے مرچیگیں پیسبوک ءُ وٹس ایپ ءِ آسراتی ءَ مارا ھر ھال ءَ دو سے روچ ءِ وھد کَشگ ءُ بلوچی دَرونت وانگی اَنت کہ ما بلوچی زبان ءِ بدوھاں بزان ایں۔ مارا وت ءَ راجی زبان ءِ دوزواہ ءُ زبان دوست جوڑ کنگی اِنت۔ ما چہ بلوچی وانگ ءُ راست نبیسگ ءِ بلد بوگ ءَ پد بلوچی وانینگ ءِ جُھد ھم بکن ایں پرچا کہ بلوچی گوں وانینگ ءِ دیمروی کنت۔

شالا دائم وش، وشھال ءُ سلامت بات اِت ءُ شالا راجی زبان ءِ جُھد کار، سرمچار ءُ ھزمتکار جوڑ بہ بات اِت۔ بلوچ راج شالا یکجاہ، یکمُشت ءُ تپاک بہ بات۔ شالا انچوش بات۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

راجدوستی

نبشتہ کار: شاھد اھمد

دی بلوچستان پوسٹ

یک راجے ابید وتی جند ءِ راج ءَ گوں وتی درد ءُ سگّاں وت ماں وت مار اِت کُت کن اَنت راجدوستی ءِ مارشت گیشتر ھما وھد ءَ بنا بیت وھدیکہ دری راجے آئی ءِ سر ءَ کبزہ کنت ءُ ھلکاپی ءَ ایردست ئِے کنت۔

گلام بوتگیں راج مدام مار اِیت وتی بزگی ءَ ءُ وتی ایردستی ءَ مدام ھمے گمان کنت کہ ما گلامیں راج اِیں۔

تپاکی زندگیں راج ءِ نشان اِنت ما مدام ھمے جار ءَ جَن اِیں کہ راج گلام اِنت وتی تپاکی ءَ مُھکم کن اِیں ءُ دری راج ءِ سانکلاں بہ پْروش اِیں۔مارشت آگاھی یے، سکینے پہ راج ءَ مِھرے، مارشت راج ءِ تپاکی ءِ مانزمان اِنت۔

دگہ راج مدام تئی تہ ءِ راجدوستی ءَ پروش اِیت، تئی تہ ءِ ھما راجی مارشتاں ولگوج کنگ ءِ جُھد ءَ کنت وھدیکہ تئی سسا ءُ سما ءَ پہ تئی راجدوستی ءِ سِنچاں گار بہ کنت ءُ داں کہ گیشتر وتی ایردستی ءَ مُھکم بدار اِیت۔

مِھر زندگانی یے ھر راج پہ وتی راج ءِ درونت اِنت، ایردست کنوک مدام گلامیں راج ءِ ایردستی ءَ جیڑہ شوھاز کنت انچیں جیڑہ کہ راج ءَ بدگمان بہ کنت، زِد ءُ کینگ ءَ وتی تہ ءَ ودی بہ کنت ھمے چیز گلامیں راج ءِ تپاکی ءَ پروش دنت۔

وتی کانود، وتی رھبند وتی ھساب ءَ جوڑ کن اَنت ھما وڑ کہ آئی ءِ تب ءَ بہ بیت دژمن مدام ایردستیں راج ءِ زبان، دود ءُ دودمان ءَ شری ءَ سرپد بیت شپ ءِ شپ پہ ایردستیں راج ءَ راہ ءُ رھبند جوڑ کنت۔

ایشی ءَ چِہ پد مجگی آزاتی ءَ ھچ وڑ ءَ گلامیں چاگرد ءَ نئیل اِیت اگاں اے بابت ءَ چیزے ھست گڑا آ مزھب اِنت کہ گلتیں رنگ ءُ دروشمے ءَ شِنگ ئِے کُرتگ داں کہ ترا آسودگی ءِ درکار بہ بیت گڑا چہ ھمے چیز ءَ سرجم اِنت۔
من ترا گُشگ لوٹاں آجوئی آسودگی ءِ نام نہ اِنت اے وَ تننگا گلامیں چاگرد ءَ نہ ساچ اِتگ وھدیکہ اے وڑ بوت گڑا تو راستی ءِ جار ءِ پرّینگ ءَ چَک ءُ پد ھم نہ بَہ ئے۔

ھدا بہ دیست کہ ترا اوپار نہ بوگ ءَ اِنت گڑا آ ترا تئی ھاموشی ءَ شوھاز اِیت ءُ یکشل ءَ کینگ ءُ کست ءَ برجم دار اِیت ءُ ترا کُش اِیت ءُ روڑ ءُ دگانی سر ءَ چَگل دنت ءُ داں کہ کَسے ھمے تُرس ءَ دوبر ھچ مہ گُش اِیت، گُنگ بہ بیت، کور بہ بیت، کَر بہ بیت۔ آجوئی راجی زمہ واری ءَ گُش اَنت، ھر ھما کار کہ ھر رنگ ءَ کنگ لوٹ اِیت ءُ ایشی ءِ نہ کنگ میار باری اِنت بزاں تو ھر ھما کار ءِ ھُدابُند ئے کہ آجو ئے۔

اے بار راجدوستی ءِ بار اِنت کہ کنگ لوٹ اِیت، جاھے منزور بسمل گْوش اِیت: ”جان بڈی کن ئے تو مِر ئے گُژن ءَ کار ترا ھر وڑ ءَ کنگ لوٹ اِیت“-

ھر ھما کار راجی کاراں گوں ھمگرنچ اَنت راج پَیلو اِش بکنت چوش وَ سرجمیں راجے اے وڑ کدی نہ کنت کہ مارشتاں وتی اندری راجی سما ءُ واھگاں بہ سوچ اِیت وتی مُھکمی ءَ داشت مہ کنت۔

روان اِنت۔۔۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔