TBP Balochi

بندیں کوٹی ءِ جِنک
(شانزدھُمی بھر)

اکیل مراد

دی بلوچستان پوسٹ

آئی ءَ یک سگریٹ ءِ روک کُت ءُ وتی دپ ءَ کُت یک ءِ روک کُت ءُ من ءَ دات ءُ یکدم نزیکیں توارے ءَ آئی ءَ وتی دپ آھورت ءُ منی دپ ءِ نزیک ءَ وتی لُنٹ منی لُنٹانی میان ءَ ایر کُت اَنت ءُ من ءَ گپ ءَ لَگ اِیت گوں آئی ءِ شپ نیوانیں توار ءَ منی جان لِزت ءِ تہ ءَ دراھگ ءَ اَت من ءَ ھَنچیں وشی ءِ پیداک اَت کہ منی دست پیسر ءَ آئی ءِ لِچینگ ءَ باھند کنگ ءَ اِت اَنت من ءَ ھِچ وڑ ءَ اوپار بوّگ ءَ نہ اِیت بلے من ءَ چَہ آئی ءِ اوپار ءَ باھند کُتگ اَت اُپ اُپ گمیں بالاد تاں ارسیگیں ھاراں مِچَلینتگ اَت

پرچاکہ آ وت نہ زانت کہ آئی ءِ جاہ ءَ من آئی ءَ گْوشگ ءَ آں پرچاکہ آ وت نہ زانت کہ منی تہ ءَ چونیں جوانیں کارِست ءِ ھست اے من آئی ءَ گْوش آں کہ آئی ءِ جاہ کجام اِنت

نِی شَپ بیتگ روچ ایر بُکیتگ آ من ءَ گْوش اِیت کہ من اے نیمروچی ءِ وھد ءَ ھروھد ءَ یات کن آں ایشی ءِ یاتگیری من ءَ بیت ھَنچُش ھما کجام ھم وھد بہ اِیت کہ من آئی ءِنام ءُ رنگ ءَ بیھال بہ کن آں بلے اے نیمروچ ءَ ھِچ بر بیھال نہ کن آں

من آئی ءَ جُست کن آں کہ چُش بیت کہ اے لوگ من ءَ یات بیت آ من ءَ گْوش اِیت کہ ایشی ءَ شریں رنگے ءَ بہ چار من لوگ ءَ چاراں من آئی ءَ گْوش آں اے دوھمی لوگانی وڑ ءَ یک رنگیں آ گْوش اِیت ھَو ھَو راستی اِنت اے لوگ ھروھد ءَ ھمے رنگ ءِ تہ ءَ اِنت کہ ایشی ءَ من مَٹ کنگ نہ لوٹ آں،

من اَنی ھم آئی ءِ چھرگ ءَ دیست کن آں من ءَ آئی ءِ نام ھم یات اِنت اسپیت رنگیں دیوالاں ھم دیست کن آں “کینوس” کہ یک گُدے نام اِنت کینوس ءِ گُداں جوڑ بیتگیں پَردگ کہ تندور ءِ نیمگ ءَ پَچ بنت یک دگہ مھرابی دروازگے کہ دوھمی کوٹی ءِ نیمگ ءَ پَچ بیت ءُ ڈن ءَ کِشتگیں درچک اَنت کہ گرم ءَ پیلوشتگ اَنت مزنیں جنگلے کہ مردم لیب جاہ ءَ وتی وھد ءَ گوازین اَنت ھَنچُش کہ سادِک ءِ مزنیں لوگ ءِ پئیم ءَ میکونگ ءِ کور ءِ لمب ءَ اِیں

اے یک ابیتکیانی سُتکگیں جاھے آ من ءَ جُست کَنت کہ کے باور ءَ جیڑگ ءَ ئِے من آئی ءَ گْوش آں کہ بہ گْوش آں کَے باور ءَ جیڑگ ءَ آں، من گْوش آں من مات ءِ باور ءَ جیڑگ آں من ءَ آ کُش اِیت اگاں آ راستیاں سرپد بہ بیت

من چارگ ءَ آں کہ آ چیزے جھد ءَ کنگ ءَ ایں پد ءَ آ گْوش اِیت کہ تی مات ءِ نام ءِ گِرگ ءِ گْوشگ اِنت کہ تی مات گْوش اِیت اے کمشرپی ءِ پد ءَ گْوش اِیت کہ اگاں آروس ءِ کجام جیڑو بہ بیت گڑا اے جاوراں آ اوپار کُت کنت

من آئی ءِ نیمگ ءَ چاراں پد ءَ آ منی نیمگ ءَ چاریت آ من ءَ پھریں رنگے ءَ گْوش اِیت کہ من چینی آں ما یکے دوھمیگ ءَ چاریں بچکندگ ءَ لگ ایں من آئی ءَ گْوش آں برے برے ھَنچُش بیتیں

کِسہ روان اِنت سپر ماں پرانسی جِنک ءَ ـ ـ ـ

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

گل سمان رند

نبشتہ کار: آجو کینگی بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

یک مردے ھست اَت کہ آئی ءَ چک نبوت وھد گوازان بوت بلے چک نبوت گڑا آھر ءَ ھمے بزگیں مرد ءَ وتی زال ءَ گشت کہ منی تئی سیر ءَ 15 سال سرجم اِنت کہ من ءَ ترا پرچا چک نہ بیت، گڑا زال ءَ مرد ءَ گشت چکے دیوک ھدا اِنت الم روچے مارا چکّے دنت ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
مرد ءَ وتی زال زرت ءُ برے اے ڈاکٹر ءُ برے آ ڈاکٹر بلے ھچ آھر ءَ مرد مجبور بوت کہ ھدا ءِ کُران ءَ زور مان، گڑا ملا ءُ آلمانی کر ءَ رو ایں دوا ءُ ھاجاتے کن ایں بلکیں ھُدا من ءَ چکے بِد اَنت، مرد ءَ پہ وتی گریبی ءَ برے یک جاھے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔مرد ءُ زال ءَ وتی روچ ءِ نان ءِ کم کت ءُ شپ ءَ وارت شپ ءِ نان ءِ کم کت روچ ءَ پرچکے مرد ءِ بزگی ءُ نیزگاری زال ءَ دیستگ اَت ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

چیزے وھد گوست ھُدا ءَ مرد ءَ جنیں چکیں جنکے دات ، گڑا مرد ءُ زال گل ءَ بال بوت اَنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ مرد زال ءَ آپ ءِ دست جنگ ءَ نیلیت کہ چُک ءِ مات نزور بیت ۔۔۔۔۔۔۔۔۔مات کہ نزور بیت گڑا الم چُک نزور بیت مرد ءُ زال ھوری ءَ نشت اَنت وتی چک ءِ نام گُل سمان ایر کت مرد ءُ زال ءِ زندگی ءِ مستریں ٹیکی ھمے جنک اَت ،مرد ءَ ھمے عھد کت کہ من وتی چک ءَ وانیناں کہ چک وتی نیک ءُ بد ءَ بزانت ءُ وتی بازار ءِ روکیں کندیل بہ بیت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

وھد گوزان بوت گل سمان ءِ اُمر اتک ءُ دہ سال ءَ گیش بوت ءُ وتی بازار ءِ دراھیں جنکاں چے رنگ ءُ دانگ ءَ شرتر اَت ،اے راستے گریبی چکے اَت بلے دراھیں جنکاں چہ شرتر اَت ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

بازار ءِ مستر ءِ چک ءَ را گُل سمان دوست بوت کہ من گرن ئِے بزاں من سور ئِے کناں ،چک ءَ وتی پت ءَ گشت کہ من ءَ گُل سمان دوست بیت تو منی ھبر ءَ الم بر گل سمان پت ءِ کرّ ءَ گڑا بازار ءِ کماش اتک ءُ گل سمان ءِ پت ءِ لوگ ءَ کہ منی بچ پہ تئی چک ءَ سانگ ءَ دلمانگ اِنت.
مرد ءَ وتی زال جست کت کہ بیاکہ بازار ءِ کماش اتکگ وتی چک ءِ گواجار آؤرتگ پہ گل سمان کہ منی چک ءَ بزور اِت گڑا تو چے گش ئے؟

زال ءِ دپ ءَ ھمے ھبر درکیت کہ گل سمان تنے وھدی تپلے ءُ پانزدہ سال ئِے نہ بیت، بِلّے کہ وان اِیت ءُ چم ءُ دل ئِے پچ بنت ۔
گڑا مرد ءَ بازار ءِ کماش گُشت کہ منی چک ھنی سوری نہ اِنت کسان اِنت ءُ وانگ اِنت من انوں وتی چک ءَ دات نکناں ، وھدے کہ میتگ ءِ کماش ءَ اے ھمے ھبر ءِ اشکت گڑا ءَ بازار ءِ کماش ءِ دل ءَ بلاھیں لرزگے کپت کہ من ءَ پرچا دھکانیں مرد ءَ جواب کتگ ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔؟

گل سمان وتی وانگ ءَ ءُ مات پت گل ءَ بال اَنت کہ چک وانگ ایت ءُ مزن بیت ءُ ڈاکٹرے چیزے جوڑ بیت، مات ءُ پت وڑ وڑیں واب وتی لاڑکیں جنک ءَ پہ گندگ ءَ اِت اَنت.
شش ماہ نگوز اِیت کہ بازار ءِ کماش دراھیں بازار ءَ آ ھمے ھبر ءَ شِنگین اِیت کہ بیا اِت دھکان ءِ چک سیاہ کار بیتگ، گڑا دراھیں بازار ءَ ھمے ھبر تالان بیت .
بازار ءِ مکاریں کماش ھمے ھبر ءَ کنت کہ دھکان ءِ چک ءَ مئے نامداریں میتگ بدنام کتگ، گڑا ما وتی مستریں کوم ءِ سرکماش ءِ کرّ ءَ اے ارزی ءَ سرکن ایں باریں چے پیسلھے کنت؟
ھمے ھبر ءَ براں کوم ءِ سرکماش ءِ کرّ ءَ سر کنگ بیت، گڑا بازار ءِ دراھیں مردماں لوٹائین ایت کہ دھکان ءِ چک سیاھکار بیتگ.

کوم ءِ سرکماش گوں وتی مھلوک ءَ دیوان ءَ نند اِیت ءُ جنک ءِ پت بزگ ھم ساڑی بیت کہ بلکین ءَ سرکماش ھمے بھتام ءَ منی جنک ءِ سر ءَ ھلاس کنت، گوں ھمے امید ءَ کماشیں دھکان دیوان ءَ نند اِیت کہ منی گل سمان جان ءِ سر ءَ بھتام ھلاس کنگ بیت۔
گل سمان سرپد نہ بیت کہ اے بلاھیں دیوان پہ منی سر ءَ نشتگ آ بزگ گوں وتی لیب ءُ گوازی ءُ اسکول ءَ آرا ھچ چشیں ھیال ءِ نیست گڑا بازار ءِ سرکماش گوں وتی جاھلیں مردماں ھمے پیسلہ کنت کہ میتگ ءِ کماش ءِ گپ راست اَنت ءُ گل سمان سنگ ءُ سار کنگ بہ بیت کہ میتگ ءِ نام ئِے بدنام کتگ ءُ سیاھکار بیتگ ، بَلے یکے ءِ دپ ءَ کلام بجنت ءُ ھشک بہ بات کہ گوھاکے در بہ کنت کہ اے ھبر ءَ بکن کہ اے چک کسان اِنت اے چوں سیاھکار بیتگ ءُ گوں کے ءَ بیتگ دانکہ ھما بچک ھم لوٹاھینگ بہ بیت ءُ مردم بزان اَنت کہ ھما بچک کے اِنت؟

بازار ءَ چار جاھلیں مردم ءَ ھمے زمہ واری دیگ بیت کہ برو اِت جنک ءَ بیار اِت، گڑا اے چاریں دھکان ءِ لوگ ءَ رو اَنت داں جنک لوگ ءَ نہ بیت ءُ چہ جنک ءِ مات ءَ جست کن اَنت کہ جنک کجا اِنت؟

جنک ءِ مات گش ایت کہ اسکول ءَ وانگ ءَ شتگ مات ءِ دل ءَ بزگ ءِ چشیں ھیال نہ بیت کہ منی چک ءَ چے کن اَنت ءُ پرچا لوٹگ ءَ اَنت.سرکماش ءَ گشتگ گپ ءُ ھال ئِے کنت گڑا مات گش ایت من کاھاں گڑا ھمے چاریں مردمانی تہ ءَ یکے گش ایت تو میا چک ءَ سرکماش یک ءُ دو ھبر ءُ ھال جست کنت ۔۔۔۔۔۔۔۔۔

گل سمان اسکول ءَ بیت ءُ مردم چہ اسکول ءَ جنک ءَ زور اَنت، گاڑی ءَ سوار ئِے کن اَنت ءُ سرکماش ءِ وادار جاہ بزاں جرگہ ءَ سر ئِے کن اَنت بلے جنک ءَ چشیں ھیال نہ بیت کہ منی زند ءِ گڈی ساھت اِنت ۔۔۔۔ ۔۔۔۔۔۔۔۔۔

جنک ءَ براں دراھیں دیوان ءِ دیم ءَ ھچ جست ءُ پرس ءِ نکن اَنت پرچاکہ بھتام بازار ءِ کماش ءَ جتگ کہ آئی چک ءِ نزرتگ گڑا جنک ءَ کار اَنت دیوان ءِ دیمی نیمگ ءَ دراھیں مردم ودار بنت ڈاکٹر، ملا، آلم دراہ ودار بنت کہ اے تپل سیاھکار بیتگ مرچی اے جنک ءَ سیاھکاری ءِ سزا دیگ بیت کہ ساپ ءُ پلگاریں مردماں کہ وت دراھیں بازار ءِ مردم گیرت ءِ آپ ءَ شُشتگ اَنت ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
پت ءِ چمانی ارس چہ انارکاں شیپگران بنت بس ھچ نہ گش اِیت ءُ وتی چک ءَ روک روک ءَ چارگ ءَ بیت اَت۔
گڑا بازار ءِ جاھلیں سرکماش ھمے گشیت بس سنگسار بکن اِت ئِے گوں اولی سنگ ءِ لگگ ءَ گل سمان ءِ واہ زار بندات بنت کہ من کجام گناہ کتگ۔۔۔۔۔۔۔ منی میار چی اِنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔ من ءَ مکش اِت من تپلے آں ۔۔۔۔۔۔۔۔۔من ھچ نزاناں کہ سیاہ کاری چی یے ؟ ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ من بزگ آں من گوں کے ءَ سیاہ کاری کتگ، شُما چی ءَ منی سر ءَ زلم کنگ ءَ اِت؟

یک زالمے ءِ دل ءَ ھم رھم نہ بیت کہ وتی سنگ ءِ جنگ ءَ کم بکنت، بس من ھمے گشاں جاھلانی بازار ءَ کجام انساپ ءَ لوٹ ئے؟ ۔۔۔۔۔۔۔۔گل سمان دراھیں بدن چہ ھون ءَ میچل بیت کوکار ءُ جاک ئِے ارش ءَ رو اَنت ءُ پد ءَ بے تواری یے مانشان اِیت.

زبان حال سے چیخ چیخ کر کہ رہی ہے۔
کہ میرے چار اگل تجھے کیا خبر۔
میرے جسم جان میں ازیتوں کہ۔
ہزار موسم ہیں جاگریں ۔
میں حنا پائے خزاں رہی۔
جو کریم لمحے تھے مرگئے۔
میرے سارے رنگ اُتر گئے۔
اب موسموں کے نوید سے۔
کوئی پھول دل کھلے گا نہیں۔
مجھے انصاف ملے گا نہیں۔
میری حسرتیں ہیں لہو لہو۔
میرے خواب روتے ہیں۔

دژمن بلوچ کنت ءُ دزگیر کنت

نبشتہ کار: اسد واھگ

دی بلوچستان پوسٹ

من مزنیں مدتے ءَ پد درملک چہ لوگ ءَ اتکاں کہ منی مات گوں کستریں برات ءَ ھوار گار ءُ بیگواہ اَت
من وتی گھار ءَ جست کت: مات ءُ برات کجا اَنت؟
تو سرپد نئے لالا؟
منی جست سر ءَ گھار ءَ دگہ جستے کت:
اِناں گھار من ھچ سرپد نہ آں ، من پسو دات:
لالا مروچی زورگریں لشکر مئے لوگ ءَ اتکگ، مات ءُ برات ئِے آوار جتگ اَنت، تنیگت آوانی ھچ ھال نیست کجا اَنت، گھار ءَ منی اولی جست ءِ پسو دات:
منی مات ءُ برات ءِ میار چے بوتگ لشکر ءَ آوار جتگ اَنت؟
من چہ گھار ءَ جست کت:
لالا تو سرپد نہ ئے منی مات ءُ برات ءَ ھوار ھزاراں مات، گھار ءُ برات لشکریانی دست ءَ بیگواہ بوتگ اَنت ءُ بیگواہ بوگ ءَ اَنت ؟گھار پسو دات:
گھار ءَ من ءَ دگہ جست ءَ نہ اِشت ءُ دیم ءَ گشگ ءَ لگ اِت:
مروچی تئی مات ءُ برات بیگواہ انت تو سرپد ئے، آ مات ءُ برات کہ پیسر ءَ گار ءُ بیگواہ انت، سالانی سال ھچ ھال اش نیست، آوانی کھولانی ھال ءَ پرس کہ چون اَنت-
گھار گڑا میتگ ءِ مردم نہ شتگ اَنت ھال گرگ ءَ کہ چون اَنت، کجا اَنت؟ من جست کت:
اناں لالا (پوج) لشکر ءِ کر ءَ کس شت نہ کنت پہ ھال گرگ ءَ ، گھار ءَ پہ بیوسی پسو دات:
پت ءِ ھالاں بہ دے کجا انت؟ من جست کت:
پت ءِ جست ءَ مہ کن لالا آ کپتگ نپادانی باھوٹ انت، آ زئیپ انت، بزگ ءَ سما نیست چے بوگ ءَ اِنت اے دگنیا ءِ تہ ءَ، گھار ءَ پسو دات:
اے رند ءَ گھار ءِ پسو ءَ چے انچو سما بوت کہ آئی چم ارس اَنت بلے گھار ءَ پہ زور اے اَرس داشتگ اِت اَنت-
گڑا گھار من رواں میر ءِ لوگ ءَ گپ کناں آ مئے مات ءُ برات ءَ ویل کنائین ایت- من گھار ءَ را گشت:
لالا میر مئے مردم نہ اِنت کہ مات ءُ برات ءَ ویل کنائین ایت، گھار ءَ گشت:
مئے بازار ءِ میر پرچی ءَ میر اِنت کہ مئے جیڑھاں گیش اینت مہ کنت؟ من زھر ءَ زھر جست کت:
لالا اے میر پوج ءِ وتی مردم انت، اے پہ زر ءِ لالچ ءَ وتی مات ءُ گھاراں بھا کن اَنت، گھار ءَ پسو دات:
گڑا مئے پت پیرُکاں پرچی ءَ ھمک جیڑہ ءِ گیش ءُ گیوار ءَ میرانی کر ءَ شتگ اَنت؟ من اجب ھیران بوتاں ءُ جست کت:
مئے پت ءُ پیرکاں و میر ءُ سردارانی سر ء َ( کلمہ) شھادت / سدک آؤرتگ بلے ھکیکت ایش انت کہ اے لشکریانی ھاسیں مردم انت ءُ پہ چرپیں چانوگ ءَ ایشاں وتی ایمان بھا کتگ، میتگ ءِ مات، گھار ءُ براتانی بیگواھی ءَ ایشانی دست مان انت- گھار ءَ پسو دات:
پت زِیّاں نہ زانتگ کہ اے مئے دشمنانی مردم انت؟ من جست کت:
بلے من گھار ءِ پسو ءَ چہ پیسر انگت گپ ءَ لگیتاں ءُ گشت کہ اپسوز کہ اے میر نشتگ انت بلوچ ءِ دژمنی ءَ کن اَنت…. بلوچ گوں بلوچ ءَ چُش نہ کنت-
لالا مروچی بلوچ کج اِنت اگاں بلوچ ھَست گڑا آ کوہ ءَ اَنت گوں دژمن ءَ جنگ کنگ ءَ اَنت، بلوچ ھما اَنت- گھار ءَ پسو دات:
انچو سما بوت کہ اگاں پہ بلوچ ءَ راھے پش کپتگ گڑا آ جنگ انت-
تو منی چم پچ کت انت گھار ، من گشت:

نوں تو در ملکءَ مرو پہ کار ءَ، درملک ترا زر دنت بلے آجوئیں زند دات نہ کنت، برو کوہ ءَ گوں براتانی ھمراہ بو، پہ وتی آجوئی ءِ ھاتر ءَ گوں دژمن ءَ دیم پہ دیم بو، گھار ءَ گشت:
اگاں من کوہ ءَ برواں جنگ بہ کناں گڑا پوج منی مات ءُ برات ءِ کُنٹاں دور دنت ، من ءَ انگت ترسے دل ءَ نشتگ ات ءُ گشت:
مئے مات، گھار ءُ برات آوار جنگ بوگ اَنت، انگت تو روئے لاپ ءِ شوھاز ءَ؟ اے لگوری یے لالا، تو پہ اے ترس ءَ جنگ نہ کن ئے کہ مات ءُ برات ءِ کنٹ دور دیگ بنت، اگاں تو جنگ بہ کن ئے یا مہ کن ئے آ دژمن تئی مات ءُ برات ءِ پرواہ ءَ نہ دار ایت، دژمن بلوچ کنت ءُ جنت، ما زان اَِیں کجا پوج جتگ کہ مئے مات ءُ برات ئِے برتگ اَنت ؟ تو وتی دستاں مدار ، گھار ءَ من ءَ سوج دات ءُ گشت:

نوں من نہ ننداں لوگ ءَ، رواں، من گھار ءَ گشت:
کجا روئے تو لالا؟ گھار ءَ جست کت:
رواں کوہ ءَ دژمن ءَ گوں جنگ کنا‌ں وتی مات ءُ گھارانی بیر ءَ گراں، زندگ باں یا مراں بلے دگرانی گلامی ءَ نہ منّاں، من گشت:
گھار ءَ وتی دست منی بڈ ءَ جت ءُ گشت: برو منی برات اللہ تئی پشت ءُ پناہ بات، منی گندگ ءَ ھما وھد ءَ بیا کہ مئے ڈیھ ءُ راج آجو بنت-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

زانت ءِ سفر

نبشتہ کار: شبیر شاد

دی بلوچستان پوسٹ

کلاں چے پیش کلیں وانوکاں سلام..

زانت انچو گُشاں کہ انساں ودی بیت ائیءِ بنکی علم ءُ زانت چہ آئی یے مات ءٍ کٹ ءُ خاندانءَ چے بیت دوہمی علم ءُ زانت آ چاگرد ءَ چے شوں زور اِیت بزاں چاگردے مردماں چے درونت در بارت زانت ءِ بستار ءَکمو پوه بیت ،همے وڈا انسان وتی زندگی ءٍ بابتءَ پکر کنتءُ په وت رژنائیں بانداتے پٹءُ پول کنت،انچو گشان زندگی ءٍ شوهازگ سکءَ باز گراں اِنت بلے هما مردم پولت کتدکنت که آ زندگیءِ همک گم ءُ اندواهاں گوں دچار کپتگ هر وڈیں مشکلاتاں چے سر گْستگ بلے همتءِ بوتگ آئیءَ پروش نه وارتگ گڈاں مرچی آیانی نام الم راجدپترءَ یاد کنگ بنت انچو که بانل دشتیاری، میر گل خانءِ چک بی بی گوهر ملک ءُ دگہ باز …..

من گوں فخرے گومءَ اے گپءَ جناں بی بی یک مازوریں انسانے بوتگ لکوئی ءِ نادرائیءَ گُرجتگ بلے انگه زندگیءَ چے مایوس نه بوتگ اَت هر قدم په قدم په وت سوبمندیءِ چیدگ دیستگ اتے گڈاں همت همے چیزے نام بیت، ءُ دگه باز دنیائے تہا اے وڈیں انسان است اَنت …بلے مرچیگیں دورے تها مئے چاگردے تب بدل بوتگ،نزاناں اے مئے بد بختی اٍنت یا وش بختی اِنت..بلے من سرپد باں اے مئے ناسوبیءِ بُن هشت اِنت، کہ چیزے مردم ءَ انچو هم زر است کہ وتی چکاں وانینت کت کنت بلے اے ناسرپد، کار ءُ بارے رندا کپتگ اَنت نزاناں دنیاے تہا زانتءِ نامے اَست…..ءُ دہمی مئے زالبولانی سرا زالم بوهگءَ اِنت چه لوگے لاشعوریں مردماں که آیاں علمءُ زانت دربرگءَ دیمترا روگ نیلنت کہ شما زالبول اِنت لوگءَ چے ڈن پہ شما ایب اِنت سیمی اِش اِنت کہ ما جدید دورے تہا انگت اے چیزے سرا پہر نہ بستگ ءُ ناکہ جیڑتگ گڈاں یقیناً اے هما مردم باں چہ کامیابی ءَ هم گسر بنت باقولے زانتکاریگہ اگاں کامیابی ءَ سر بوهگ لوٹے گڈاں ترا زندے اے دگه مشکلات کمار کنگی نه اَنت زانتءِ میداں سفرءَ در کپگی اِنت لوگ ءَ چے دور بوهگ لوٹیت ..

اے انچیں سفرے تن.گژن بزگی هواری کل برداشت کنگی اَنت گڈاں تو دنیائے تها نام کٹے ءُ مرگءَ چے پد هم زندگ بے…. “اے زندگی ءَ زندگیءِ نه گشاں زندگی هما اِنت مرگءَ چے پد بندات بوت گڈاں آ زندگیءَ زندگی گشاں” انچو کہ دنیاے تہا بے کساس مردمانی نام گرگ بیت…

بلے اے سگ اوپار مئے کم وانندهیں نودربراں است که وتءَ زندگیءٍ همک مشکلاتاں چے زوراور بے سمجه اَنت بلے اے وڈیں مردم سک باز کم گندگ کیت که زندگیءَ گوں مقابله کنگءَ اَنت ….ما مدام همے گلگ کناں که ما هواراں ما بزگاں اچ کت نکاں منی هیالءَ اے گپ دروگءِ انسانے جان سلامت اِنت آ وت یک دولتے بس جهد بکن راه وت پچ باں تو چے خواهش دارے بس یقین بکن جهدءَ برجم بدار کامیابی الم ترا سر بیت، ءُ دهمی ما مدام گلگ کناں دنیا آزمانءَ سر اِنت ما انگت زمینءَ اَنت منی هیالءَ دنیاءَ پَر پر نه اِنت بال نه کتگ آیاں سرجمیں زند وتی قربان کتگ په علم ءُ زانت ءِ شوهازگءَ هر وڈیں گم ءُ اندواهاں گوں دچار کپتگ اَنت بلے آیاں برداشت کتگ تو یقیناً ماهءَ سر باں انچو گشاں که محنت کسی پتءِ میراس نہ اِنت تو همنچو محنت کنے ترا الله پاک همنچو کامیاب کنت، بلے مئے توکءَ محنت کم گلگ زیاده اے منی هیالءَ نابزانتیءِ گپ اَنت ……

زانتءِ شوهازگءَ درکپے گڈاں Committed ترا الم بوهگی اِنت انچو گشان Committed ءُ نظریاتی ایں مردم بیہ پدکنز نباں هما مردم اے چیزاں لگور بیت آ تہا چےکوکلہ ءُ هالیگ اِنت بائدیں ما بواں اَنت بیدے علمءُ زانتءَ انسان اچے نہ اِنت او یات بداریں اے گپءَ زندگی ءِ تہا هما مردم کامیاب بنت کہ آیاں باز تکلیفی، بزگی ، مشکلاتاں گوں دچار کپتگاں گڈاں آ الم زندگیءِ تہا کامیابیں انسان بوتگاں پرچا کہ آ زندگیں انسان بوتگ اَنت آ یاں وتئی زندگیءِ مقصد پہمتگءُزانتگ وهدے کہ زندگیءِ مقصدءَ سرپد بے گڈاں الم تو آئیءِ شوهازءَ رهادگ بے انچو گشان زندگی یک اسٹیجءِ نام اِنت هر انسان اودءَ رو وتی کردارءَ پیش کنت ماءُشما هم یک زندگیں انسانے ءَ مارا ءُ شمارا هم کردار است بلے اے مئے ءُ شمے سرا Defend کنت کہ ما وتی کردارءَ راج ءِ دیما چوں پیش کناںءُ کجا سوگات ءَ پہ راجے آؤکیں باندات ءَ دات کت کنیں بائدیں ما همک وهد ءُ ساهت وت ماں وت نندیں وانگ ءُ زانگءِ Disscationءِ توکءَ بیں بے مقصدیں تروتاب وهدے هراب کنگ اِنت……… اے وڈیں رواج ءَ ما زندگ بداریں تو الم مئے کسترینانی سرا هم اثر دور دنت آ پہ وت راهے گچیں کت کناں ءُ آؤکیں نسل مئے ءُ شمے رندگیریءَ کنت پرچاکہ انی لوگے چراگ لوگے شہم ناکیں استال ما ءُ شما ایں یک بلائیں کردارے واهمدیں وتی کرد ءِ سرا پہر بندیں وتی راجےتہا یک تاریخی نکشے ایر بکن اِنت گڈاں من سرپد باں ما اے عملءِ تہا گستگ ایں ءُ تاریخ هم مارا یاد کنت بس Committed بوهگی اِنت Intrest هر یکے ءَ وت Creat کنگی ایں،کہ کجام راهءَ روگی اِنت…بس هما راهے مسافر بیں…
همے وڈا سید هاشمی گشیت..

“گار باں بیگواه باں توپانباں بلے سید”
اے شگانہ جت مکن کسے کہ پشتءَ کنزتگ””

همے وڈا مارا ءُ شمارا هم دور چارگ لوٹیت پدکنزگی نہ اِنت،ءُ تہار ماهیءِ توکءَ رژنائی پولگی اِنت بس رژنائی ءِ درگیجگءِ واستءَ زانتءِ بور سنج کنگی ایں میدانے سفرءَ تاچینگی ایں گڈاں مارا یک رژنائییں بانداتے دست کپیت،پہ نندگءُ چارگءَ اے چیزے دست کپگ نہ ممکن اِنتءُ امید کناں گوں وتی دوستءُ همبلاں کہ زانتءَ گوں سیادی کن اَنت کہ همے زانت مارا اے تاروکیءَ چے در کنت ءُ رژنے ماڑیءَ بارت ءُ سر کنت…

وش باتیں

کوپگ نمیران اِنت

نبشتہ کار: سنگر بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

زمین ءِ دلبند ءٙ کُوپگ واب اٙت ، آ مرچی ھنچو واب اٙت کہ ھچ سما ئِے نیست اَت کہ چی ءَ چُش واب کپتگ ،آئی ءٙ گوں واب ءٙ مُدام جنگ کُتگ ءُ آگائی ئِے سک دوست بُوتگ،چم چہ آگائی ءٙ سُھر سھر اِت اَنت، اگاں کسے گوں آئی ءَ دُچار کپتگ گڑا آئی ءٙ زانتگ کہ کُوپگ چنچو درد ءَ گوں دوچار اِنت، بلے آئی ءَ وتی درد سربر ءٙ زاھر نہ کُتگ اَنت ءُ آئی ءَ اے درد وتی اندر ءٙ چیر داتگ اَنت، آئی ءَ ھر وھد ءٙ کہ دیوان ءٙ نشتگ گڑا مردمانی مُچی بُوتگ کہ کوپگ ءِ دیوان سٙک وش اِنت ءُ آ وت کندتگ ءُ دومی ءَ را کندینتگ.
کُوپگ یک ھنچیں کردارے کہ آئی ءٙ دوست ءُ دژمن ءِ ھردوکانی دل ءِ تہ ءٙ راج کُتگ، آئی ءَ ھنچیں مھر بُوتگ کہ گُلزمین ءٙ ھوار آزمان ءٙ سک دوست بُوتگ، درچک ءُ دار کوہ ءُ کُوچگ مرچی سک بیچاڑ اٙنت، ھرس گوارگ ءٙ اٙنت کہ کوپگ اچ ما رپتگ ءُ شُتگ، کوپگ نمیران اِنت، دژمن ءٙ آئی ءَ را جتگ بلے آ نمیران اِنت ،کوپگ ھرچ انسان ءِ کوپگ بُوتگ، ھرچ انسان ءٙ را کوپگ ئِے داتگ.
آئی ءِ کندگانی توار دنیگا کوھانی تہ ءٙ اُشکنگ بنت،آئی ءِ کسہ دنیگا میدان ءٙ گوشدارگ بنت، آئی ءِ وشیں توار ءُ سوج دنیگا مئے دلانی تہ ءٙ ءُ مئے گُوما گپ کن اَنت ءُ مارا دلبڈی دے اَنت ۔

مرچی آئی ءِ یاتاں من ءَ سک زُرتگ بلے من آئی ءِ اکس ءٙ چاراں ھمے سرپد باں آ گوں من گپ ءٙ اِنت ءُ آ من ءَ جنگی ءُ سیاسی ھُنر پیشدارگ ءٙ اِنت، آ من ءَ دُنیا ءِ رنگ ءٙ پوہ کنگ ءٙ اِنت، آ یک پکرے، یک سوچے آ یک راجدپترے کہ آ چہ اِلم ءُ زانت ءٙ سرریچ اِنت کہ جُنزیتگ ، آ یک ھمبلے ھما ھمبل کہ اَملی بُنیاد ءٙ پہ آجوئی ءِ ھاتر ءَ جنگ ءِ میدان ءٙ ساڑی بُوتگ.

آ یک ھنچیں بیگاھے اٙت کہ آئی ءٙ کوپگ واپینتگ ءُ مرچی آئی ءٙ را شٙش ماہ اِنت کہ واب اِنت ءُ چہ واب ءَ بُست نہ کنت، آ گُلزمین ءِ دلبند ءٙ واب اِنت پرچاکہ آ وتی زند ءٙ وش واب نہ بُوتگ، نمیرانی ءِ دروزگ ءِ دپ ءٙ اُشتاتگ اَت ءُ دراھیں رنگاں سیل کنگ ءُجیڑگ ءٙ اِنت ، ھمے مارگ اِنت کہ منی راج آجوئی ءٙ اَلّم سر بیت ، آ اے ندارگ ءَ چار اِیت ءُ ٹھک دنت ءُ بچکند اِیت.

بس کوپگ ءِ یاتاں من وت ءَ چاراں ءُ وتی اندر ءٙ واناں، ھلک ءِ دُرستیں دمک ءُ دراں چاران ءُ گِنداں کہ گوں ھوناں نبشتہ اِنت کہ کوپگ نمیران اِنت۔

دژمن ءِ دیم ءَ لگور نبوت

نبشتہ کار : کوہ سر پرومی

دی بلوچستان پوسٹ

آئی ءَ سال ءُ شش ماہ بوتگ ات کہ میتگ ءَ نہ شُتگ ات ءُ لوگ ءِ مردم ئِے ھم ندیستگ اِت اَنت، آ پہ زمین ءَ شیدا اَت لوگ ءُ مردماں چہ بے سما اَت آئی ءَ گوں زمین ءَ مِھر ات پہ وتن گنوک اَت نزاناں کہ کوہ ئِے وش بوتگ ات یا بلوچ راج ءِ بزگی ءُ درتگ پُچی ءِ مارِتگ اَت ئِے کہ مُدام تُپنگ ءِ بند چہ کوپگ ءَ جھل نبوتگ ات۔۔۔۔۔۔۔۔۔

یک بیگاھے ءَ ما اوتاگ ءِ دیمی نیمگ ءَ نشتگ اِت ایں ءُ سیاھیں چاھے مئے دیم ءَ اَت گُڑا آ چہ گاٹ ءَ اتک ءُ منی چپیں نیمگ ءَ نِشت ءُ من ءَ تِکہ ئِے دات من آئی ءِ سر وتی زان ءِ سر ءَ ایر کُت ءُ وتی دست زُرت ءُ آئی ءِ سر ءِ کیچینگ ءَ لگیتاں۔۔۔۔۔۔۔۔

دیوان ات گپ ءُ تران اَت سنگت ٹھک دیگ ءَ اِت اَنت ءُ من چار اِت آئی اَرس چمانی تہ ءَ گُلگُل اِت اَنت گُش ئے کہ آئی ءِ دیم ءَ دگہ رنگے آرتگ اَت ءُ دومی نیمگ ءَ چَہ شیھک ءَ گُشت کامریڈ ھیر اِنت تو مرچی وانگ وانگ ئے ءُ ھچ گُشگ ءَ نہ ئے؟
بلاھیں گینسارتے کَشّگ ءَ پد آئی پسو دات کہ  تبیت کمو ناساز اِنت.
شیھک ءَ پد ءَ دراھینت کہ باندا الاکہ ءَ روگ ءَ ایں، بائد اِنت تو مرچی شات بہ بہ ئے ترا سالے ءُ شش ماہ سرجم بوتگ کہ میتگ ءُ میتگ ءِ مردم ندیستگ اَنت.
آئی ءَ گوں ھُشکیں نُک ءَ گُشت کہ من ءَ چہ میتگ ءَ کوہ دوستر بیت منی میتگ ھمے کوہ اِنت ءُ دل نہ گُشیت کہ سنگتاں یل بکن ءُ برو بلے پارٹی ءِ وتی کار ءُ اسول اَنت ءُ من ءَ سر ءُ چماں۔۔۔۔۔۔۔۔بلے
من زوت واتر باں کاھاں شُمے پلانی دیوان ءَ ۔۔۔۔۔۔۔۔۔

روچ وتی گُڈّی ساھت ءَ سر بوتگ ات روچ زمین ءِ دلبند ءَ ایر رؤگ ءَ ات یک ابیتکی یے منی جان ءَ ات ءُ من ھمے جیڑ اِت کہ آ باندا روت منی دل نہ وشّی کاریت من کہ آ اولی رند ءَ دیستگ ات من ءَ باز دوست بوتگ ات، من ءَ باز مھر ئِے داتگ، اے اوتاگ ءَ مدام من ءَ آئی ءَ کندیتگ ءُ مُدام وتی وشی ئِے زُرتگ ءُ منی سر ءَ ھیرات کُرتگ اَنت آ ھم گوں ھمے ھیالاں مانگیش اِیتگ اَت کہ منی روگ ءَ رند کے وتی وشیاں منی سنگت ءِ سر ءَ ھیرات کنت ءُ اِشی گوما کے ٹھک دنت ءُ کندین ایت؟

گوں ھمے ھیالاں چیر ءُ سَر اِتاں کہ سنگتاں توار کُرتگ بیا اِت شام تیار اِنت گڑا آئی ءَ وتی سر چہ منی زان ءِ سر ءَ چِست کُرت ءُ من ءَ روک روک ءَ چارگ ءَ لگ اِت ءُ ٹھکے دات ءُ من ءَ بگل ءَ ئِے کُرت.

من وتی پریشانی ءُ نہ وشی چہ آئی ءَ چیر داتاں
ما شُت ایں شام کُرت ءُ سنگتاں واب ءِ تیاری کُرت گاٹ پہ وتی گاٹجاہ ءَ ھرکس سنگت پہ وتی جاہ ءُ کڈّکاں من ءُ منی مھروانیں پل مُدام یکیں نپاد ءِ سر ءَ وپتگ ایں ءُ آئی ءَ نپاد تالان کُرت ءُ وتی جاٹا سر ءِ چیر ءَ دات ءُ تُپنگ چپیں نیمگءَ ایر ئِے کُرت ءُ ما دوئیں تچک بوت ایں، بلے اے شپ ءَ نہ من شریں ورگے وارتگ ات ءُ نہ کہ من ءَ واب آیگ ءَ ات من گوں استاراں وتی تنھائی ءِ کسہ کنگ اِتاں کہ آئی ءَ من ءَ بگل ءَ کُرت ءُ وتی دست ئِے منی سر ءِ سر ءَ ایر کُرت ءُ گُشت ئِے”من زاناں کہ تو ابیتک بئے نہ وشی کن ئے منی روگ ءَ چہ پد تو اے کوھانی تہ ءَ ٹھک ھم نہ دئے آئی ءِ نُک ھنچو ھُشک اَت گُش ئے کہ چار روچ اِنت آئی ءِ نُک ءَ یک ترمپے آپ نہ دیستگ.
آئی ءَ من ءَ چوں کسانیں تپلے ءِ وڑ ءَ سھڑینگ ءِ جُھد کُرت من وتی چم پہ زور مُچ کُرت اَنت کہ آ واب بکپیت ءُ باندا سپر ءَ روت اِنت . یک ھاموشی ءُ بے تواری یے بوت گُش ئے کہ اے کوہ ھم واب کپتگ اَنت من چارِت کہ آئی گردن چہ سرجاہ ءِ سر ءَ لیٹ اِتگ اَت ءُ بُن ءَ کپتگ اَت ءُ آ واب اَت،اے دُراھیں شپ ءَ منی چماں بے وابی ءِ کپتگ ات من ھمے جیڑگ ءَ اِتاں کہ آ زوت واتر کنت یا اِناں
گوں ھمے ھیال ءُ سُک سُکّاں منی چم نز بوتاں ءُ واب کپتاں ،سھب ءِ سر ءَ مھلا آ پاد آتکگ اَت ءُ سیاھیں چاھے جوڑ کُرتگ اِت ئِے ءُ شپ ءِ سرتگیں نان ئِے گرم کُرتگ اِت اَنت ءُ منی سرون ءَ اوشتاتگ اَت ءُ وتی چم ئِے من ءَ سک داتگ اِت اَنت ءُ روک روک ءَ چارگ ءَ اَت، نزاناں من آئی ءَ دل بوگ ءَ نہ اِت آں کہ من ءَ چہ واب ءَ پاد بکنت یا کہ من واب ءِ تہ ءَ آئی ءَ دوست بوگ ءَ اِت آں، بلے من آگھاں وت ھچ گشگ ءَ نھاں بس ھمے جیڑگ ءَ اِت آں کہ منی مھروان بہ روت گڑا من گوں کے ءَ بکنداں وتی دل ءِ ھالاں گوں کجام سنگت ءَ درشان بکناں منی درداں کجام سگیت ،منی پوتاریاں کجام سنگت گوشداریت ءُ منی کندگاں کے کندینیت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔؟

آئی ءَ شاکارگے جَت ءُ من وتی چم پچ کُرتاں کہ آ منی سرون ءَ اوشتاتگ ءُ وانگ اِنت انگلش کتاب ءِ مدام ھمے کتاب من دیستگ آئی جاٹا ءِ پشتی نیمگ ءَ بیتگ The World War ھر وھد ءَ گڑا آئی ءَ وھد رس اِتگ گڑا ھمے کتاب آئی چمانی ٹیکی بیتگ ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔من پاد اَتکاں چہ نپاد ءِ سر ءَ نپاد پتات ءُ جاٹا ءُ تُپنگ بڈ ءَ کُرتاں نپاد ھما پیشی ئیں جاگہ ءَ ایر کُت ءُ من جُست کُرت ھاں تو چاہ وارتگ ءُ کتاب دیم ءَ گتگ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
آئی کندگے جت ءُ گُشت کہ بے تئی ءَ من کدی چاہ وارتگ؟
مُدام کہ چہ واب ءَ پیسر اگاں من پاد اتکگاں گُڑا من تئی ودار کُرتگ اگاں تو پاد اتکگ ئے تو منی ودار کُرتگ بلے مرچی من ودار نکناں کہ من الاکہ روگ ءَ آں کہ من پہ تو ودار نکناں تئی داتگیں مھراں من کدی بے ھیال نباں۔
من چُپ بوتاں منی کر ءَ پسو نیست ات
ما دوئیں شُتاں یکجاہ نشتاں ءُ نان وتی کُٹ ءَ ایر کُرت اَنت ءُ آئی ءَ چہ چاھدانی ءَ پیالگے چاہ مان کُرت ءُ چاہ ءِ گُلمب ءِ ورگ ءَ چہ پیسر آئی ءَ من ءَ جُست کُرت کہ تو کدین ءَ رؤگ ءَ ئے الاکہ؟
ترا زھیر نکنت پہ لوگ ءَ پہ لوگے مردماں۔۔۔۔۔۔۔۔  تو من ءَ چہ پیسر اے اوتاگ ءَ بوتگ ئے۔
من ھیراں بوتاں کہ چے بُگشاں ءُ آ سرپد نہ اَت کہ من وتی لوگ وتی مردم وتی سیاد پہ آجوئی ءِ جُھد ءَ یلا داتگاں منی چم چہ اَرس ءَ پُر بوت اَنت ءُ من گُشت آئی ءَ من ھال بدیاں آ گیشتر نہ وشی کنت بوت کنت وتی رؤگ ءَ ھم مھتل بکنت ءُ من ھاموش بوتاں ءُ چاہ ءِ گُلمبے وارت ءُ پدا آئی ءَ ھمے جُست کُرت کہ تو؟
آئی ءِ گپ دپ ءَ ات من پیسر ءَ گُشت کہ تو برو بیا من پد ءَ رواں گوں تو ھور بگیر تو من نرواں ھنو ھمداھاں تا تو بیائے گڑا من چہ سنگتاں موکل گراں ءُ من تو رواں۔

مئے دیوان گرم ات کہ سنگتے ءَ توار کُرت بیا رو ایں کہ پد ءَ روچ گرم بیت ءُ سپر ھم دراج اِنت،سُھریں ڈیلکس کروس سنگت ءَ اسٹارٹ کُرت ءُ دُراھیں سنگت موکل کُرت اَنت ءُ آئی ءَ من ءَ بگل ءَ کُرت ءُ وتی دست ئِے منی بڈ ءِ سر ءَ زور دات اَنت ءُ منی کوپگانی سر ءَ آئی ءِ ارسانی ترمپُک کپت اَنت کہ سیکل ءِ ھارن ءَ توار کُرت ءُ آئی ءَ گوں ارسیگیں چماں من ءَ موکل کُرت ءُ گُشت ئِے کہ” من واتر باں گڑا پدا ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
منی دل ءَ نہ لوٹ اِت کہ سیکل ءِ نیمگ ءَ بچاراں
وھدے کہ سیکل ئِے پُشت ءَ نشت وتی دیم ءِ منی نیمگ ءَ کُرت ءُ چارگ ءَ لگ اِت من ھم وتی چم سک داتاں سیکل راہ کپت بلے آئی ءِ دیم منی نیمگ ءَ ات سیکل داں منی چماں اندر بوت ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
یکروچے من نشتگ اِیتاں نان پچگ اِتاں کہ سنگتاں توار کت کہ بیا اِت بی بی سی ءِ وھد اِنت گڑا دراھیں سنگت شتاں دیوان جاہ ءَ من نان ھلاس کت من بھادر ءَ گشت بھادر جان ناناں چست کن تو برو دیوان جاہ ءَ من کاھاں ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
من اتک ءُ دیوانجاہ ءَ بی بی سی گشگ اَت کہ پنجگور ءِ الاکہ فوج ءِ کاروان سر ءَ اُرش کتگ ءُ بمب تراکے ھوں کتگ ءُ بلوچ شدت پسنداں پاک پوج ءِ پنچ جوان مرتگ ءُ چار ٹپیگ بیتگ، ھمے کاروائی ءِ میان ءَ یک شدت پسندے کشتگ، بی بی سی ءِ وھد ھلاس بوت گڑا کماش ءَ ریڈیو بند کت ءُ گشت ئِے” سنگتاں گڈی گاٹ کئی بوتگ”؟
گاٹ کمانڈر ءَ وتی کاپی پچ کت ءُ گشت ئِے کہ چاوش ءِ گاٹ بیتگ.
سنگتاں چاوش توار کت گشت کہ بیا کماش توار اِنت.
گشت ئِے چاگل ءَ آپ مان کناں کایاں ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
چاوش اتک ءُ دیوانجاہ ءَ گوں نرمیں گالوارے ءَ گشت ئِے جی کماش !
کماش ءَ دیم گوں چاوش کت ءُ گشت” چاوش جان سنگتاں ھال نکتگ واکی ٹاکی ءِ سر ءَ الاکہ مرچی” ؟
جی کماش کمبر جان ءَ ھال کتگ بلے بدیں ھالے داتگ ئِے کہ زی سنگتاں پوج جتگ ءُ بلے دوشی مھروان ءِ لوگ پوج ءَ انگر کتگ ءُ جنگ داتگ سنگتاں دراھیں سنگت درکپتگ اَنت، مھروان سنگت کشتگ اَنت، بَلے وت جنگ ئِے داشتگ تاں گڈی ءَ بلے وت ءَ پوج ءِ دست ءَ ئِے نداتگ.

کماش ءَ گُشت کہ سنگت بھتاور اَنت ، لوگ ءَ پرچا شتگ اَنت.
آ ھم وتی سلاھاں دور ندنت ءُ باجو نبیت گوں دُشمن ءَ جنگ کنت ءُ آھری تیر ءَ وتی سر ءِ نپت ءَ جنت ءُ شھید بیت،بلےآئی ءَ من ءَ گُشتگ ات کہ منی روگ ءَ رند تو ٹھک ندئے، ابیتک بئے نہ وشی کن ئے۔۔۔۔۔۔۔۔بلے مھروان جان تو راست گُشت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

شھید ستار جان

 نبشتہ : واجُل دشتی

دی بلوچستان پوسٹ

بلوچ راجی جُنز ءِ توک ءَ ھزارانی کَچ ءَ بلوچ مھلوک ءَ دیمونی داتگ ءُ اے دِرچ انگت بَرجاہ اِنت بلے لھتے انچیں نام ءُ انچیں کارست اھست کہ آھاں پہ راج ءُ سرڈگار ءَ وتی تَنگھیں ارواہ نَدر کتگ اَنت ءُ آھانی درگت ءَ کَس نہ زانت یاکہ سک باز کم مردم زانت دومی لَبزاں گوں آ (گمنام) شھید اَنت، شھید ستار جان ھم چراھاں چہ یکّے کہ آئی ءِ درگت ءَ سک باز کم مردم سرپد اِنت کہ راجی بامَرد ءُ جُھدکارے بوتگ-

تربت شھر ءَ بی ایل ایپ ءِ 2009 ءَ بگر داں 2011 ءِ گُڈی روچانی کارانی زکر بہ بیت گڑا منی ھیال ءَ آ گیشتریں کار بید ء ستار جان ءَ ناسرجم اَنت اگاں آ مہ بوتیں بوت کنت کار آ وڑ مہ بوتین اَنت-
من ءُ ستار یکیں لوگ ءَ بوتگ اِیں بلے من ھم اے راستی ءَ سرپد نہ بوتگ آں کہ آ یک جُھدکارے، گڑا دوھزار دہ ءَ ماہ من ءَ یات نہ اِنت شھید باھڑ ءَ من ءَ پون کُت ءُ کارے ءَ گُشت من پسّہ دات کہ من ءَ اولاک گون نیست گڑا پہ من ابکّھی گپ ھما وھد ءَ بوت کہ آئی ءَ گشت برو ستار ترا پرپٹ ءَ دنت تو ھمود ءَ برو ستار ءَ پون ءَ بدئے من آئی ءَ وت گُش آں گڑا من ھمے وڑ کُت، اے اوّلی رند ءَ کہ من سرپد بوگ ءَ اِتاں کہ ستار گوں جُھد ءَ بندوک اِنت پرچا کہ باھڑ اے وھد ءَ یاگی اَت ءُ آئی ءِ سرجمیں کھول ءَ آئی ءِ گوما وتی ھال ءُ اھوال ھلاس کتگ اَت، ستار ءِ ھال کہ گوں آئی ءَ ھست اَت تا من زانت کہ ستار انچنائیں مردمے نہ اِنت-

بلوچستان لبریشن پرنٹ ءِ سرمچار شھید ھلیم جان پنام ء باھڑ بلوچ ھما نام اِنت کہ ھچ توسیپ ءِ مھتاج نہ اِنت ،ستار جان شھید ھلیم ءِ مستریں برات اَت ءُ تربت ءِ مین بازار ءَ الیکٹرک ءِ مستریں دوکان ھمائی ءِ دوکان اَت ءُ لوگ ءِ زمہ واری ءُ کاروبار ھمائی ءِ کوپگان اَت اے درستاں چہ ابید آ یک جھدکارے اَت (گمنام) جھدکار-

ستار ءَ پہ سنگتانی نِندگ ءُ جاگہ کنگ ءِ ھاتر ءَ تربت شھر ءَ دو کوٹی ءِ لوگے باڑہ زُرتگ اَت، باڑہ ءُ سنگتانی کُلیں ھرچ ءُ درچ ھمائی ءِ سر ءَ اِت اَنت، سنگت چہ دوریں جاگھاں اتک اَنت ھمے لوگاں آھاں داشت ءُ شھر ءَ کار کنگ ءَ پد واتر شت اَنت سنگتاں کہ شھر ءَ پُترگ ءُ کار کنگی بوتگ گڑا آھاں شھر ءِ نزیک ءَ داشتگ ءُ ستار ءَ وتی بولان گاڑی ءِ سر ءَ آ شھر ءَ بُرتگ ءُ سر کتگ اَنت ءُ کار ءَ چہ پد ستار ءَ سنگت گاڑی ءَ کتگ اَنت ءُ شھر ءَ ڈن سر کتگ اَنت، سنگتانی واتر برگ ءِ وھد ءَ بولان گاڑی چہ مڈی ءُ وَردنی شے ءَ پُر بوتگ کہ آئی ءَ پہ سنگتاں زُرتگ اَنت، باھڑ ءَ کہ ھروھدے کارے بوتگ زَرّے یا سامانے زلورت بوتگ گڑا آئی ءِ پون پہ ستّار ءَ شُتگ سک باز سنگت ءِ کسان کسانیں مڈی ءِ زمہ ستار ءَ وتی کُوپگاں زرتگ اَت-

ستار ءَ پہ راجی جُنز ءَ بے بھائیں کار کتگ بلے داں گُڈی روچ ءَ آ زانگ نہ بوتگ، ھژدہ نومبر 2011 ءَ پاکستان ءِ چیریں ادارہ آئی ءِ کستریں برات مُکتار ءَ آوار جَنت بلے ستار ءِ جزبگ پروش نہ ورت ءُ آ تمرد ءُ مھکم بیت گُڈسر ءَ ھشت دسمبر 2011 ءَ پاکستانی لشکر ءِ کُشندہ ٹولی ءِ کارمند آئی ءِ سر ءَ ھما وھد ءَ تیرگواری کن اَنت ءُ شھید کن اَنت کہ آ سُھب ءِ سر ءَ وتی دوکان ءَ پچ کنگ ءَ بیت ءُ تیرگواری ءِ آسر ءَ ستار جان جاہ پہ جاہ شھید بیت، من ءَ ستار ءِ شھادت ءِ ھال شھید دادجان شیھو ءَ داتگ اَت من ءَ پون ئِے کتگ اَت کہ باھڑ ءِ براتے کُشندہ ٹولی ءَ جتگ بلے آ وت پکّا نہ اَت کہ کجام برات اِنت مُکتار ھم انگت بیگواہ اَت من گشت بوت کنت مُکتار اِنت بلے رَند ءَ ما سرپد بوت ایں کہ ستار شھید کنگ بوتگ-

2012 ءَ شھید باھڑ جان تربت ءَ گَل ءِ کارے ءَ اتکگ اَت بلے اے رَند ءَ انچو گمان بوگ ءَ اَت کہ آئی ءَ چیزے گار کتگ آئی ءَ گشت کہ بید ء ستار ءَ مئے سک باز کار اوشتاتگ ءُ ناسرجم اِنت ءُ نو من ھم ستار ءِ ارزشت ءَ سرپد بوان اِتاں، باھڑ ءَ گشت کہ من کوہ ءَ بوتگاں اوتاگ ءِ سربوگ ءَ گوں گنداں دراھیں سنگت یکجاگہ نِشتگ اَنت ءُ اوتاگ ءِ زمہ وار تران کنگ ءَ اِنت من مارِتگ کہ مروچی الّم چیزے بوتگ ءُ منی سربوگ ءَ گوں سنگتاں من ءَ ھال دات کہ ستار شھید کنگ بوتگ بلے من ءَ آئی ءِ شھادت ءَ چہ گیش ھمے درد بوت کہ تربت چورہ بوتگ ءُ مئے تربت ءِ سک باز کار لھتے وھد ءِ واستا اوشت ایت ءُ تربت ءِ توک ءَ مارا ستار ءِ مَٹ دست نہ کپ ایت-

باھڑ ءَ گشت کہ مُکتار ءِ آوار جنگ ءَ کمو پیش ستار ءِ گوما ھال بوتگ آئی ءَ گشتگ کہ من لوگ ءُ کاروبار ءِ دراھیں زمہ واریاں مُکتار ءَ دیاں ءُ من ھمانگر کوہ ءَ کایاں وھدیکہ مُکتار آوار جنگ بیت گڑا آ اے گرانیں ساھت ءَ وتی لوگ ءِ مردماں یلہ دات نہ کنت ءُ شھر ءِ توک ءَ گُل ءِ کاراں دیم ءَ بران کنت داں گُڈی ساھت ءَ گوں راجی جُنز ءَ مُکلس ءُ ایماندار بیت-

شھید ستار جان ءِ وڑ ءَ دگہ سک باز راجی بامرد ھست کہ گمنام اَنت بلے آھاں اے مِسکیں ھاک شر پجّاہ کاریت ءُ زانت-
تربت مروچی چورہ اِنت تربت ءَ یکرندے پد ءَ ھلیم جان ءُ ستار جان ءِ وڑیں بامرد پکار اِنت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

بندیں کوٹی ءِ جِنک

(پانزدھُمی بھر)

اکیل مراد

کوٹی ءِ تھاریں دیوال کہ شھر ءِ چراگانی رُژن اندیم کنگ بیتگ کوٹی ءِ دریگاں پرگ جتگ کہ مارا کَس ءِ پہ وپسگ ءَ دیست مہ کنت اد ءَ چُشیں شَوکیں بِنڈ ھم نیست چُشکہ لس مھلوک ءِ گور ءَ ھست اَنت ھما وڑیناں آ من ءَ چَہ بے سماہ اِنت من آئی ءِ لھتے جیڑگاں دیت کن آں آئی ءِ توار شیدائیں رنگے ءَ ایں آئی ءِ سُر ءُ پُر یک گم جتگیں مردمے ءِ پئیم ءَ اَنت توار گمانی تہ ءَ ھوار اَنت چُشکہ مردمے موتکی ءِ زیروک بہ جنت پہ وتی دوستگیں مردمے ءَ ھمے وڑ ءَ آئی ءِ زیروکے ءَ وت ءَ گمیگ کرتگ

کوٹی ءَ دیت داتگیں شکرانی وشبو جوڑ کرتگیں شِرکنیں تامانی وشبو، چینی آپیشکیں گوشتانی نارُشت، گُلاب ءِ پُلانی وشبو ھاک ءَ چَہ جوڑ بیتگیں اگربتیانی وشبو، اِد ءَ اِشکراں بُن سوچانی تہ ءَ مان کَن اَنت ءُ یک دوھمیگ جاہ ءَ بر اَنت دمک ءُ دگانی سر ءَ ایر اَنت شھر ءِ وشبو دور ءُ گِستہ میتگانی پئیم ءَ اِنت جنگل ءِ وشبو ءِ پئیم ءَ اجب وشبواں وت ءَ تالان کُتگ

اناگت ءَ منی چم چِست بیت اَنت آ سیاھیں گُداں گوں نیشتگ وھسکی نوشگ ءَ اِنت سگریٹ کَشگ ءَ اِنت

آئی ءَ من ءَ گْوشت کہ من واب کپتگ آں اَنی جان شُُشتگ من ءَ واب کپگ ءَ سماھی نہ بیتگ اَت کہ چون ءُ چتور واب کپتگ اَت آئی ءَ یک کسانوکیں ٹیبلے ءِ سر ءَ ایریں چِراگ روگ کُرت

اے یک ھنچیں مردمے کہ آئی ءِ وتی ھنچیں ھادت اَنت من تچک ءَ آئی باور ءَ جیڑاں کہ اے گپ ءِ سر ءَ من ءَ یکین اِنت آ اے کوٹی ءَ ھروھد ءَ کیت اے یک ھنچیں مردمے کہ سک مھر کنوکے اے وڑیں مردم کہ تُرس آماچ اَنت اے سک باز مھر کن اَنت دانک وتی ترس ءِ دیمپانی ءَ کُت بہ کَن اَنت

من آئی ءَ گْوش آں کہ من ءَ اے ھیال باز دوست بیت آئی ءِ گور ءَ جِنک سک باز اِنت اے جِنکانی تہ ءَ یکے من ءَ کہ آیاں چَہ جتا نہ اِنت ما یک ءِ دوھمیگ ءِ نیمگ ءَ چاریں آ گْوش اِیت کہ من چے گْوشت آئی ءِ دیان اناگت ءَ مٹ بیت وتسریں جیڑگ مَرگ دابیں جیڑگاں کَپ اِیت!!

من آئی ءَ پد ءَ وتی نزیک ءَ آیگ ءَ گْوش آں من آئی ءَ پد ءَ گْوش آں کہ تو من ءَ گوں مھر بہ کن آ نزیک ءَ کیت آئی انگلستانی سگریٹ، گران نھادیں وشبوانی وشبو، آئی ءِ جِسم ءُ جان ءِ وشبو، وپت ءُ وابانی امبازگ ءِ وشبو، آ ھمک چیز کرزیت

من آئی ءَ واھِشتانی باور ءَ گْوش آں آ من ءَ لھتے ادارانی ودار کنگ ءَ گْوش اِیت آ من ءَ گپ جَنت گوں آ گْوش اِیت کہ من ءَ زُوت سرپدی بیت کور ھارانک کَنت، من وتی بنداتی آشِک ءَ پد اے وڑ باں کہ من ءَ مھر کنگ دوست بیت،

آ اَنیگ ءَ چَہ زانت کہ من آئی ءَ گوں مھر نہ کن آں ءُ اے ھم ھما دراھیں مردمانی گون ءَ کہ مھر نہ کن آں کہ آیاں منی پجاروکی ھستیں آ گْوش اِیت کہ ھما جاہ ءَ کہ منی پجاروکی ھستیں اود ءَ منی بدبھتی ءِ سوْب من وتاں من وتی آھوکیں وھد ءِ بارو ءَ آئی ءَ گْوشت کہ من اِیش کُرتگ اَنت من ءَ سک وشی بیتگ ءُ من آئی ءَ اشاں گْوش آں آ زھر ءَ پُر بیت آئی ءِ جزبات ھَنچُش ترند بیت ءُ منی سر ءَ اُرش کَنت

آ چُکانی پئیم ءَ منی کوپگاں دَپ ءَ کَنت کسگ ءَ لَگ اِیت آ کُکار کنت ءُ زاہ ءُ بد کَنت من ترندیں لِزت ءِ سوْب ءَ وتی چماں بند کن آں

من جیڑاں کہ اے ایشی ءِ ھمک روچی یِے رنگ ءُ کارپد اَنت آ زندگی ءَ ھمے وڑی ءَ کَنت مھر بس ھمیش اِنت آئی ءِ دست بلد اَنت ھَنچُش بلد اَنت ابرمی نیمگ ءَ آئی ءَ زانشتی گون اَنت

من باز وشبھتیں مردمے آں کہ اے ھمے وڑیں کہ ھَنچش آ پیسر ءَ بیتگ ءُ آ تچک ءَ درستیں وڑ ءُ پئیماں زانت ھرچی کہ آئی ءَ کنگی اِنت ءُ ھرچی کہ آئی ءَ گْوشگی اِنت

آ من ءَ برے “رنڈی گْوش اِیت ءُ توار کَنت آ من ءَ گْوش اِیت کہ من آئی ءِ یکیں مھرواناں ءُ ھمے آ یکیں گپ اِنت کہ آئی ءَ گْوشگی اِنت ءُ ھمے یکیں چیزیں کہ مردمے کَنت وھدیکہ مردم چیزاں وت گوشگ ءَ دنت وھدیکہ جسم ءَ آزادی دنت گڑا آ ھرچی بہ لوٹ اِیت ھرچی شوھاز بہ کَنت آئی ءَ بہ گِپت ءُ پد ءَ درست شر بنت ھِچ وڑیں سِلکاری پَشت نہ کپ اِیت درستیں سلکاری ساپ ءُ پلگار بنت درست تُپانی آپاں بُڈ اَنت واھِشتانی تُپان ءِ تہ ءَ گار بنت

شھر ءِ کُکار ءُ ڈاہ سک نزیک اَنت ھَنچُش نزیک اَنت کہ سماہ بیت دروازگ ءِ پُشتی نیمگ ءَ مردم اوشتاتگ اَنت، توار ھَنچُش اِیش کُنگ بوّگ ءَ آں کہ ھَنچُش مردم کوٹی ءِ تہ ءَ گْوزگ ءَ آں

ھمے کُکار ءُ ڈاھانی میان ءَ من آئی ءِ جِسم ءُ جان ءَ سمارگ ءَ آں “دریاء آپ یک گور ءَ بیت پد ءَ چولانی میان ھوار بنت “

من آئی ءَ گْوش آں کہ تو منی گون ءَ دوبر بہ کن ءُ پد ءَ دوبر بہ کن منی گون ءَ ھما وڑ ءَ بہ کن کہ تو پیسر ءَ کُتگ

اے آپ ءِ تِرینّزگ ءِ چرپی چی ِیے باریں چونیں وشی یِے کہ مرگ ءَ ھم بیت داں گُڈی وھد ءَ دل تماہ کَنت اے وھد ءَ مردم وتی مرگ ءَ ھم بیھال کنت اے ھَنچیں وشی ءِ آئی ءِ لِزتاں چَہ مردم وت ءَ وتی سرجمیں مردماں بیھال کنر بس یکیں یات ءَ گوں وتی گِر ءُ دار ءَ اِنت

کِسہ روان اِنت سپر ماں پرانسی جِنک ءَ ـ ـ ـ

ماتانی نمدی پہ وتی پچاں

نبشتہ کار : داد بلوچ شاشانی

دی بلوچستان پوسٹ

دْروت ءُ دْرھبات اِت مئے نگرھیں پچاں ما وش ءُ سلامت اِیں انگت مئے جبنین ءَ ساہ ماں اِنت ءُ مدام شُمئے سلامتی ءُ دْراھی ءَ لوٹُک اِیں، ما ھمے اُمیت زندگ اِیں کہ یک نہ یک روچے الّم مئے بیر ءَ گِر اِت ءُ اے اولی بھر نہ اِنت کہ ما اے وڑ کنگ بوتگ اِیں یا گوں ما اے وڑیں زُوراکی بوتگ اے رنگیں کسہ سک باز اِنت ءُ ھر روچ گوں بلوچ زالبولاں بیگ ءَ اِنت، اے ھپتاد ءُ دو سال ءَ بداں وتی دل ءِ وڑ ءَ زُوراکی کُتگ ءُ ما زان ایں اے دیم ءَ انگت چد ءُ گیش ھم کن اَنت ، بَلّے سک درد ءُ ارمان پہ اے گپ ءَ مارا بیت کہ بلوچ راج انگت اے ھپتاد ءُ دوئیں سالانی تہ ءَ یک مُشت ءُ یکجاہ نہ بوتگ ءُانگت وت ماں وت جیگ ماں جیگ اِنت، انگت سرپد نہ بنت کہ مارا چے کنگی اِنت، انگت ھر کس پہ دیمے سر گنوک اِنت،انگت یکے دومی ءِ گپ ءِ گوش دارگ ءَ تیار نہ اِنت، انگت ھر کس وت ءَ زانتکار کنت ءُ دومی ءَ ناسرپد گْوشیت ،انگت کسان کسانیں وتی وھشتانی واستا بلوچ راج ءُ سر زمین ءَ سودا کن اَنت،انگت وتی لَج ءُ میار ءِ پھریزگ ءَ سوبمند نہ بوتگ اَنت،انگت ھر کس ءَ یک ٹولی یے زُرتگ رُنگراھے ءَ سر کَپان ءُ آڑان اِنت ،انگت ھر کس پہ سر کماشی ءَ تلوسگ ءَ اِنت ءُ اے ھپتاد ءُ دوئیں سالانی تہ ءَ چے کُتگ شُما بِید ءِ وت ءَ ماں وتی کُشت ءُ کوش ءَ کُجا دلھی کبزہ کُتگ؟
چَہ سراوان ءَ بگر داں مکُران ءُ جھلاوان ءُ ھاران ءَ یا چھبار ءُ کاشکان ءَ بُرو یک راجی رھبرے ودی نہ بوتگ پرچا ٹولی ٹولیانی تہ ءَ بلوچ راج بھر بھر اِنت ،پرچا تپاک نہ بیت، پرچا زد ءُ کینگ اِت، پرچا یکے دومی ءِ ڈوبارگ ءَ دم نہ بَر اِت مارا گوں بدواھاں ھچ گِلگ نیست نہ کہ گوں بدواہ ءَ گِلگ کنگ بیت گِلگ گوں وتی پَرزنداں بیت مردُم تنگ بیت ھمے اُمیت ءَ کنت من ءَ پرزند ھست، من ءَ دست ءَ گِروُک ھست، من ءَ پشت ءُ پد ھست ما نوں کَئی اُمیت ءَ زندگ بہ بہ ایں، مارا چو روچے رھمانی بدواہ رُزواہ کنگ ءَ اَِنت؟
دل ءَ مہ کن اِت ما ھر وڑیں تنگیءُ سَکی ءُ سُویاں برداشت کن اِیں ،ھر وڑیں زُوراکیاں پہ وش دلی وش اَتک کن اِیں ،بَلے ھما روچاں کہ شُما یک دل ءُ یک راہ بہ بہ اِت یک مُشت بہ بہ اِت گڑا ھما روچ ءَ مارا وتی سر ءَ پھر بیت کہ مئے گْور ءِ شیر زوال نہ بوتگ اَنت، مئے شپانی بے وابی زوال نہ بوتگ، مئے لیلو ءُ نازینک دروگ نہ بوتگ اَنت.
ما نہ وتی گِسانی تہ ءَ نشت کن اِیں ءُ نہ کہ مئے جنک زھگ وانگجاھاں وَنت کن اَنت ھر نیمگ ءَ آس مئے دامُن ءَ بُن اِنت ما دم بُرتگ جونانی کوپگ دیگ ءُ کَل کنگ ،ما دم بُرتگ دگانی سر ءَ نندگ ءُ ارس ریچگ ، ما دم بُرتگ سُتکگیں گِسانی پُرانی روپگ ، ما دم بُرتگ بیگوائیں بچانی شوھازگ ءَ داں کد ھمے رنگ ءَ کن اِیں، داں کد ھمے اُمیت ءَ نندیں مرچی نہ باندا بلکیں شُما یکجاہ ءُ یک مُشت بہ اِت،کُجام روچ ءَ بلوچ راجی رھبر ءُ کماش شُمئے تہ ءَ ودی بیت،کُجام روچ ءَ شُما وتی کستراں دست ءَ گِر اِت ءُ گوں وت بَر اِت، کُجام روچ ءَ شُما وتی سیاہ سراں دست ءَ سر ءَ مُش اِت ءُ گْوش اِت ما ھست اِیں ءُ شُمارا ھچ نہ بیت شُمئے نام ءَ کس نہ گیپت، کُجام روچ ءَ شُما وتی ماتاں تسلّا دے اِت ءُ گْوش اِت اَمّا نوں شُمئے لوگاں کس آس نہ دنت ءُاے تھار ءُ بیم ناکیں شپ کدیں بُرّ اِیت ءُ ساہ دَنت نوکیں بام کدیں وتی پاداں مئے سرزمین ءَ ایر کنت ،ما کَئی سر ءَ پھر بہ بند اِیں بیبگر ءِ ،دودا ءُ بالاچ ءِ، گْوھرام ءُ چاکر ءِ کمبر ءُ مھراب ءِ یا نوکیں دَور ءِ رھبر ءُ کماشانی سر ءَ ما کَئی نام ءَ بگر اِیں اد ءَ ما وت ھیران اِیں کَے مئے دردوار اِنت ءُ کَے مئے بد اِنت؟

دْرست بلوچ اَنت دْرست وت ءَ بلوچ راج ءُ سرمین ءِ واھند گْوش اَنت بَلے انگت بلوچ راج ءِ نگ ءُ ناموس لگتمال اِنت ،انگت بلوچ سرزمین ءُ مال ءُ مڈی دگرانی دست ءَ اَنت ءُ بلوچ پہ چُنڈے ناں ءَ ھیران اِنت ءُ نہ بلوچ ءِ نسیب ءَ وانگجاھے ھست، نہ نادراھجاھے ءُ نہ کار ءُ روزگارے.

گیش گپ نہ کن اِیں

ھُدا ءِ باھوٹ اِت ءُ مُدام وش ءُ دْراہ بات اِت

ما شُمئے پیر زالیں مات

یک ۔۔ تاکشان ۔۔دوھزار نوزدہ

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

( سوشل میڈیا ءِ رَد کارمرز کنگ ءِ مُز )

 نبشتہ: هسابجار

دی بلوچستان پوسٹ

دژمن وَ دژمن اِنت ، آئی ءِ چے گلگ کنگ بیت –
مروچی اے چاریں ماتانی دیما اے زنگی ایں سلاه ءُ سڑتگیں موادانی ایر کنگ ءَ کہ دژمن سوبیں بوتگ ، یا آ اے هدّ ءَ کہ سر بوتگ ، ادا ما وتی هما نادانیں دوستان بے میار کُت نہ کنیں ، کہ پہ وتی شوق ءِ پدا کسان سالیں زالبولانی سرا بلوچستان ءِ بیرک بستگ ءُ دبوکہ کتگ انت کلاش دست ءَ داتگ ءُ اکس کش اتگ انت –
ارمان کہ مارا هم چو کُرداں زالبولانی لشکرے بوت اِنت ، اگاں بوت انت هم ما چُش مہ کُتیں ، بلے دو همینچک ارمان انت کہ هچ کار ءِ کنگ ءَ پیش ، ما آئی ءِ تاوان ءَ نہ چاریں –
اے راستے کہ مئے دژمن ءَ هچ وڑیں تہزیب ءُ راهبند نیست ، اے هم جہانی راستی ئت کہ زور گیر وتی زورگپتی ءِ نشہ ءَ کور بیت ءُ ردی ءِ سرا ردی کنان بیت ءُ روت-
بلے بازیں انچیں کار هست انت کہ آئی ءَ را مئے نادانیاں چہ هما کارانی کنگ ءَ شون رست کن انت –
اے همینچک زالبولانی اکس کہ گوں سلاهاں ما پہ وتی نام ءُ شوق ءِ پدا کشتگ ءُ شوشل میڈیا ءَ داتگ انت آ همیشاں پہ وت یک نمیونے کُت کنت ، جی شما گُش ات کہ بلوچ زالبول دست ءُ گوش انت ، گڑا اے چی انت ؟
اے وَ من بڈا نہ داتگ انت –
باید ما نو وَ هوش بہ کنیں ، یک نیمگے سردار ءُ دومی نیمگ ءَ سرکار ، نو کجا سُریت نیزگار ؟
بلے نیزگار ہر وڑا چہ سرکار ءُ سردار ءَ مدام تونگر تر بوتگ ءُ کئیت ، نیزگار ءِ نِزور کنوک آئی ءِ وتی کار راهبندانی تہ ءِ نزوری بنت –

بلوچ ، بلوچی ءُ بلوچستان میزران بات آمین

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔