TBP Balochi

بنگی

حسن منٹو | حنیف بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

”پری، گستاہ بو”
”پرچہ؟”
”تو بو کنگ ءَ ئے۔”
”ھمک بنی آدم ءِ جان ءِ وتی یک بوے بیت۔۔۔۔۔۔مرچی بیست سال ءَ رند ترا چون اِنت کہ چہ من شِزارئے؟”
”بیست سال۔۔۔۔۔۔اللہ شرتِر زانت کہ من اے دراجیں مدت چوں گوازینتگ۔”
” انچو وھد ءَ ھچبر من ترا دل سیاہ کُتگ؟”
“اِنہ ھچبر۔”
“گڈا مرچی چوں یکدم ترا منی بوہ ءَ چہ بد آھگ ءَ اِنت،ایشے ءَ چہ تی پونز کہ نام ھدا باز مزن اِنت،چو غضب ناک بوَگ ءَ اِنت؟”
“تو وتی پونز ءَ بچار۔۔۔۔۔۔ پکوڑہ ءِ وڈ ءَ اِنت۔”
“من زاناں کدے وتی پونز ءِ ستاہ کُتگ۔۔۔۔۔۔ پکوڑہ،تو زان ءِ کہ من ءَ سک دوست بیت۔”
“ترا وَ ھمک سِلّیں چیز دوست بیت۔۔۔۔۔۔تو چہ پوچگِل ءَ اوں وتی مہر ءَ پدر کن ئے۔”
“پوچگل مئے وتی جوڈ کتگین انت۔۔۔۔۔۔ایشے ءَ چہ مردم پرچہ وتی مہر ءَ پدر مہ کنت۔۔۔۔۔۔ ءُ تو زان ءِ،مرچی ءَ چہ دہ سال پیسر وھدیکہ تی ھیرہ ءِ چلہ ئے گار بوتگ اَت تہ من ھمے سِلیں ھاکوت ءَ چہ درگپت ءُ ترا دات۔”
“تو پمن باز مہربانی کتگ۔”
“مہربانی ءِ گپ نہ اِنت۔۔۔۔۔۔ فارسی ءِ یک شئری ھست” ؂

خاکساراں را بہ حقارت منگر
توچہ دانی کہ دریں گرد سوارے باشند

“من ھاک اوں سرپد نه بوتاں۔”
“اسل گپ ھمیش اِنت کہ تو انگت منءَ سرپد نه بوتگ ئے۔۔۔۔۔۔ اگاں نه بیست سال یک مردمےءِپجارگءَ بس اِنت۔”
“اے بیست ایں سالاں تو کجام وشی منءَ داتگ؟”
“دل سیاھےءِگپءَبکن۔۔۔۔۔۔ بگش باریں اے سالانی تہا من ترا کدے دل سیاہ کُتگ؟”
“یک برے اوں نہ۔”
“گڈا اے وڈ گشگءِ مانا بِزاں چے انت۔۔۔۔۔۔اے بیست ایں سالاں تو کجام وشی منءَداتگ؟”
“تو منی نزدیکءَمیا۔۔۔۔۔۔من وپسگ لوٹاں۔”
“اے وڈ جزباتیءِ ترا واب کئیت؟”
“ھاک کئیت۔۔۔۔۔۔بلۓ ھیر۔۔۔۔۔۔چماں بند کناں تچک باںءُ۔۔۔۔۔۔”
“ءُ چے کن ئے؟”
“تچک بان ھما روچ ءَ پہ ارس گواراں که من تئی دامنءَ بندگ بوتگاں۔”
“ترا یات انت آروچ چے اَت۔۔۔۔۔۔رمس کجام اَت۔۔۔۔۔۔وھد کجام ات؟”
“من ھچبر آ روچءَ بیھال نہ کناں۔۔۔۔۔۔ھدا انت کہ آ په یک جنکےءِ واستءَ مئیت۔”
“تو بگش۔۔۔۔۔۔من تی یاداشتءِچکاسءَگرگ لوٹاں۔”
“نوں منی چے ءِ چکاسءَ گرگ لوٹ ئے۔۔۔۔۔۔پری دور بو۔۔۔۔۔۔ تو بو کنگ ءَ ئے۔”
“ھَدّ کتگ تو۔۔۔۔۔۔تی اے بلاھیں پونز ءَ چون اِنت،چے بوتگ ایشے ءَ۔۔۔۔۔۔چہ من بائدیں ترا وش وشیں بو بئیت۔۔۔۔۔تو گوں من اے بیست ایں سالاں ہزار رند ءَ گشتگ کہ تو وھدے یک کوٹی یے ءَ مان بئے ءُ درکائے تہ من زاناں کہ تو اید ءَ اتکگ ئے۔”
“تو دروگ بندگ ءَ ئے۔”
“بچار۔۔۔۔۔۔من وتی زندگی ءَ ھچبر دروگ نہ بستگ۔۔۔۔۔۔ تو من ءَ اے بھتام ءَ مہ جَن۔”
“واہ جی واہ،مزنیں راست گوے ءِ۔۔۔۔۔۔تو منی سد کلدار دُز اِت ءُ پدا ساپ ءَ ساپ نہ من اِت۔”
“اے کدیگیں گپے؟”
“دو جون نوزدہ سد ءُ چہل ءُ دو ءَ۔۔۔۔۔۔وھدے سلمیٰ منی لاپ ءَ اَت۔”
“اے رمس ترا شر یات اِنت۔”
“پرچہ یات مہ بیت۔وھدے کہ گوں تو منی انچُکیں بلاھیں جنگے بوتگ اَت۔من بان ءِ تہا کپتگ تاں ءُ تو چابی چہ سرجاھ ءِ چیر ءَ در کُت اَنت۔دگہ کوٹی ءِ تہا شُت ءُ الماری پچ کت کہ اود ءَ ھپت سد ایر اَت،ایشاں چہ یک سدےیےتو زُرتگ اَت۔من کہ یک ءُ دو ساھت ءَ رند پادآتک ءُ چار اِت تہ گوں تو جاک بوت،بلئے تو کہ ھچ ءَ پہ وت نہ زور ءِگڈی ءَ من بےتوار بوتاں۔”
“اے دو جون نوزدہ سد ءُ چہل ءِ گپ اِنت۔۔۔۔۔۔مرچی باندا دیگہ اھد ءُ نوبت ئے۔نوں اے گپ ءِ گشگ ءِ چے پائدگ؟”
“پائدگ ھر وڈ ءَ تئ بیت۔۔۔۔۔۔منی یک نیلم ءِ چلہ ئے اوں تو چیردات،بلئے من ترا ھچ نہ گُشت۔”
“بچار،من تئ سر ءِ سوگند ءَ وران ءُ گُشاں۔آ نیلم ءِ چلہ ءِ بابت ءَ من ھچ سرپد نہ اوں۔۔۔۔۔۔”
“ءُ ھمے سدیں کلدار ءِ بابت ءَ اوں۔”
“نوں کہ تی سر ءِ سوگند وارتگ راست الم گشگ لوٹیت۔۔۔۔۔۔من۔۔۔۔۔۔من دزیتگ اَت الم،بلئے بس ھمے واست ءَ کہ آ ماہ ءَ من ءَ پگار دیر ءَ رستگ اَت ءُ تئ ودی بوئگ ءِ سالروچ اَت۔ترا سوگاتے وَ دیئگے اَت۔اے بیست ایں سالاں من تی ھمک سالروچ ءَ وتی کُنش ءَ چیزے نہ چیزے ترا سوگات کتگ۔”
“مزنیں سوگاتے تو من ءَ داتگ۔”
“ناشکر مہ بو!”
“پری من چنچو رند ءَ گستاہ بو کہ تو بو کنگ ءَ ئے”
“کئ؟”
“ایشے ءَ تو وت سرپد بہ بو۔”
“من وت ءَ باز رند ءَ بو چِتگ،بلئے منی پکوڑہ ایں پونز ءَ اے وڈیں ھچ بو بوئگ ءَ نہ انت کہ ایشے ءَ چہ یک جنین ئی ءَ گَھ بہ بیت۔”
“تو گپ جوڈینگ ءَ سک بلد ءِ۔”
“ءُ گپ ءِ مانگیشینگ ءَ تو۔۔۔۔۔۔منی ھچ سمج ءَ نئیت کہ مرچی تو پرچہ انچو دلتنگ ئے۔”
“تو وتی گوْرجیگ ءِ تہا سر ءَ راہ دئے ءُ بو کش!”
“من ءَ انوں جامگ گوْرا نیست۔”
“پرچہ؟”
“سک گرم اِنت۔”
“سک گرم بہ بیت یا نرم۔۔۔۔۔۔ترا جامگ کشگے نہ اَت۔اے ھیادری یے نہ اِنت۔”
“بانک! تو اوں وتی جامگ در کتگ۔۔۔۔۔۔وتی برہنگیں جان ءَ چمے بچار۔”
“اوہ۔۔۔۔۔۔اے من چونیں شِرّی یے کتگ!”
“اے شِرّی تو گرماگاں بیست سال اِنت کنگائے۔”
“تو دروگ بند ئے۔”
“ھیر، دروگ وَ ھمک مردین ءِ آدت اِنت۔”
“تو چہ من دور بہ بو۔”
“پرچہ؟”
“توبہ۔۔۔۔۔۔سد رند ءَ گشگ ءَ اوں کہ تو سلیں بو کنگ ءَ ئے۔”
“پیسر ءَ بس بو اَت۔۔۔۔۔۔نوں سِلیں بوت۔”
“نبا کن ءِ! کہ من ءَ دست بہ جن ئے!”
“پرچہ بِزاں انچو بیزاری ئے؟”
“من نوں بس چہ تو بیزار آں۔”
“اے بیست ئیں سالاں تو ھچبر بیزاری ءِ درشان نہ کتگ۔”
“نوں وَ کُتگ!”
“بلئے من سرپد بباں کہ ایشے سوْب چے اِنت؟”
“من گشگاؤں،من ءَ دست مہ جن!”
“بلئے پرچہ چہ من انچو بزارے ئے؟”
“تو ناپاک یے ءِ۔۔۔۔۔۔بے ھدیں ذلیل ے ئے۔”
“بچار، تو نوں گشین کنگ ءَ ئے۔”
“تو کم کتگ۔ھچ شریپ ایں انسان چو تئ ءَ اے وڈیں ذلیل ئیں کار نہ کنت۔”
“کجام؟”
“مرچی سہب ءَ چے بوتگ اَت؟”
“مرچی سھب ءَ۔۔۔۔۔۔ھور بوتگ اَت۔”
“ھور بوتگ اَت۔۔۔۔۔۔بلئے ھمے ھور ءَ تو کئے ءَ امبازاں زرتگ اَت؟”
“اوہ،”
“بس ھمیشے پسو”ھئو”ھمیش بیت۔۔۔۔۔۔من ترا گپتگ اَت۔”
“بچار منی جان۔۔۔۔۔۔”
“منءَ وتی جان مان مہ گش۔۔۔۔۔۔ترا شرم به کنت۔”
“کجام گپءِسرءَ۔۔۔۔۔۔کجام گناہءِ سرءَ؟”
“من گشاں مردم گناہ کنت۔۔۔۔۔۔بلۓ چوشیں شِرّی مہ کنت۔”
“من کجام پوچگِلءَ کپتگاں؟”
“مرچی سھبءَتو آ ۔۔۔۔۔۔آ۔۔۔۔۔۔”
“چے؟”
“اے بَنگیءَ۔۔۔۔۔۔ورنائیں بَنگیءَکہ گوں ھلوائیءَتتک۔”
“لاحول کناتءِ۔۔۔۔۔۔تو اوں اجبیں زالےءِ۔۔۔۔۔۔آ نیزگار لاپ پُرّیئت۔ھورءِ سرا روپگءَ اَت کہ لگُشتءُکپت۔من آئیءَچیست کتءُ کوٹیءَبُرت۔”
“پدا چے بوت؟”
“تو سرپد نه ئے که مُرت؟”
“اوہ۔۔۔۔۔۔بے چارگ۔۔۔۔۔۔من سارتیں برپے بوتاں۔”
“منی نزدیکءَبیا۔۔۔۔۔من جامگءَگورا به کناں؟”
“اے المے نه انت،تی جامگ مناں”

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

اے چونیں ازابے؟

نبشتہ کار: سخی ساوڑ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ 

من پیسر ءَ کدی اے ویل ءِ آماچ نہ بوتگ آں ءُ نہ من اے جیڑ اِتگ کہ یک روچے من اوں ھمے وڑ باں……

من مدام جھد کرتگ اَت کہ من وت ءَ اے وڑی ءَ نیل آں ءُ وت ءَ مدام گَسی کناں دانکہ من وت ءَ سرپد بہ باں ءُ بزاناں کہ من کے ءَ ءُ منی مول ءُ مراد چے اِنت ءُ من پرچا زندگ آں؟

اے گپ ھست ھرکس اوں ھمے گْوش اِیت من زندگ بہ باں ءُ من زندگ آں،بَلے من میتگ ءُ شھرانی تہ ءَ بازیں مرتگیں سھدار دیستگ کہ بس ساہ اِش مان بوتگ.

من وھدے تکانسر بوتگ آں، گُڑا الّم وت ءَ دزگٹ کرتگ یا گوں کتابے ءَ سر ماں سر بوتگ آں یا کہ گوں دگہ سنگتے دیوان ءُ مسکرائی کرتگ، بَلے من وت ءَ کدی پہ پریشانی ءَ نیشتگ ءُ ھمے گْوشتگ کہ پریشان بوگ جیڑہ ءِ گیش ءُ گیواری نہ اِنت، اگاں کسّے وت ءَ پریشانی ءِ باھوٹ بہ کنت آیاں ھمے پریشانی ءَ را انچو زور مان کہ آ تئی ھمے جیڑہ ءَ گیش ءُ گیوار بہ کنت؟

من گْوش آں اِنّاں نیست! پیمشکا من ءَ کدی پریشانی ءِ سر ءَ بیسہ نہ بوتگ ءُ انگت اوں نیست.

برے برے شپانی پاساں کہ من پہ وب ءَ نپادانی سر ءَ شُتگ آں گُڑا وش واب بوتگ آں ،کدی سرجاہ ءَ اے گواھی نہ داتگ کہ منی چمانی ارس آئی ءِ بالاد ءِ سر ءَ کپتگ اَنت ءُ نہ کہ نپاد اے گواھی ءَ دے اَنت کہ من پہ ازابی یا پہ پریشانی دْراھیں شپ آئی ءِ سر ءَ نشتگ ءُ اے تھاریں شپانان پہ نندگ روچ کرتگ.

برے برے مھروان ءِ درداں انچو من ءَ بے چاڑ کرتگ کہ من نہ زانتگ اَت کہ من کے آں ءُ کجام جاہ ءَ وتی سر ءَ چیر بدے آں کہ دل کمو ایمن بہ بیت، بَلے انگت من وت ءَ داشتگ کہ بے وپا ءِ وپاداری ءِ ودار ءَ مہ کن کہ تئی وھد زوال بیت، اگاں من گیش بیوار بوتگ آں، گُڑا الّم قائدآباد ءَ رینبو ھوٹل ءِ دیدارے کرتگ کہ پھٹان ءِ چاھاں کمو ھیال ٹالینتگ.

مروچی من ءَ یک پُریں ماھے سرجم بیت کہ من برے چَہ وت ءَ تْرس آں ءُ برے وتی کَش ءِ ایریں کتاباں کہ وھدے من ازابانی دیمپان بوتگ آں گُڑا ھمے کتاباں مدام من ءَ مھکم ءُ دلبڈی اِش داتگ بَلے مروچی من چَہ ھمایاں تْرس ءِ آماچ آں، نزاناں پرچا؟

وھدے کہ من کوٹی ءِ آدینک ءَ وت ءَ چاراں داں من ھمے ماراں کہ اے من نہ آں، بلکین ءَ دگہ یکے کہ من ءَ ترسینگ ءَ اِنت ءُ من گُڑا ھما وھد ءَ آدینک ءَ چادرے پِر دے آں کہ دانکہ آدینک گِندگ مہ بیت ءُ من کتاب اوں دو کمبل ءِ باھوٹ کرتگ اَنت.

ھما اِنت کہ کتاب کمبلانی تہ ءَ بندیگ اَنت گُڑا کتابانی پرھات مدام گوشاں کپ اَنت کہ زار زار ءَ گریوگ ءَ اَنت ءُ بس ھمے گْوشگ ءَ اَنت کہ کس وتی ھمراہ ءَ چوش نہ کنت کہ تو گوما کنگ ءَ ئے، اگاں تو اے مرد اَت ئے گُڑا پرچا مارا وتی ھمراہ کرت ءُ داں اِد ءَ آورتگ؟ زانا ءَ ما انچیں ھتایے کرتگ کہ ما بندیگ بہ بہ اِیں؟

من بس ھچ توار نہ کناں ءُ من ھمے ماراں کہ من ھشکیں جونے آں ماں کوٹی ءِ تہ ءَ کپتگ آں.

برے برے ھمے کمبل ءَ ھمباز آں گریواں کہ کتاب اِش تہ ءَ اَنت، من گریواں ءُ کتاب اوں گریونت.

بازیں گریوگ ءُ پیشکانڈگ ءَ واجہ رسول ھمزاہ توپ ءِ کتاب منی داگستان( میرا داغستان) چَہ کمبل ءَ باگی بوتگ اَت ءُ یک کِرّ ءَ کپتگ اَت ءُ مئے ندارگ ءِ چارگ ءَ اَت ءُ وھدے منی چم ماں ھمیشی ءَ کپت اَنت من گیش تْرس ءِ آماچ بوت آں کہ نوں چے بہ کناں ؟

نوں اِنچو تْرس ءِ آماچ بوتاں کہ نہ کتاب ءِ دست جَنَگی بوت آں ءُ نہ چارگی بوتاں ءُ من چار اِت داں دگہ ھچ وڑ نیست من پاد شپاد ءَ تچانی ءَ چَہ کوٹی ءَ در اتک آں ءُ دیم پہ ریمبو ھوٹل ءَ شُتاں کہ مدام من ھمود ءَ چاہ وارتگ اَت،چاھے وارت ءُ دیم پہ کوھی گوٹھ ءَ شُتاں کہ دانکہ دگہ یکے پہ کتابانی نیمگ ءَ راھادگ بہ کن آں.

من شپ ءَ ماں کوھی گوٹھ ءَ داشت بَلے ھیال گوں کوٹی ءِ کتابان اَت، باریں کتاب دگہ جیڑھے مہ کن اَت ءُ میتگ ءِ مردماں چَہ واب ءَ پاد مہ کن اَنت ءُ سُھب ءَ پد ءَ چو مہ بیت مردم من ءَ چَہ کوٹی ءَ در بہ کن اَنت.

ھیر گوں ھمے ھیالاں واب کپت آں ءُ سھب ءَ دگہ سنگتے وتی کوٹی ءَ دیم دات کہ کتاباں وتی کِرّ ءَ بیار کہ من ءُ کتاب دگہ ھونی جیڑھے ءِ مہ کن اِیں.

ھما اِنت کہ کتاب چَہ منی کِرّ ءَ برگ بوتگ اَنت، من ایوک ءُ تھنا آں بَلے انگت آدینک پہ منی میاریگ ءُ ترسینگ ءَ ماں کوٹی ءِ تہ ءَ اِنت، نہ زاناں آدینک من ءَ پرچا میاریگ کنگ ءَ اِنت؟

من ھجالتی ءَ آدینک ءِ چم گوں چادرے ءَ بستگ اَنت بَلے انگت تْرس ھلاس نہ اِنت ءُ انگت چہ وت ءَ ترسگ ءَ آں کہ چو مہ بیت کہ من وت ءَ دست ء وت بیگواہ بہ کناں یا دگہ آزابے ءِ دیمپان………….

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

لیاری ءِ گٹر من ءَ چو ساہ ءِ پیم ءَ دوست بنت

نوید گُل – گُل بلوچستان ھوٹل لیاری

دی بلوچستان پوسٹ

وکار بلوچ ءِ تامُرے ھست ” دبئی کسی نہ بیت ،، تامر تہ ءَ وھدیکہ وکار دبئی ءَ پہ کار ءَ روت داں کار ءَ لگ ایت ، یک روچے ارباب ءِ ھشتر چماں دگرے کوری سورمگ مان کنت ءُ ھشتر ءِ چم کور بنت داں اے بھتام وکار ءِ سر ءَ کپ ایت، گڑا ارباب وکار ءَ کار ءَ درکنت ءُ ملک ءَ روان ئِے دنت ، وکار کہ ملک ءَ بزان لیاری ءَ کیت، گڑا ھمے وتی پت ءَ جست کن تو کے ئے ؟
لیاری گٹراں گند ایت ،رومالک ءَ پونز ءَ دار ایت کہ بو کن انت ، متلب کس نگش ایت ساری ھمے وکار لیاری ءِ نندوکے کہ وت ءَ چٹ شمشتگ ئِے،،، ھیر آ پلمے ، پلم ءَ تو پہ چاروک ءَ ھمک دابیں کلوہ دات کن ئے.

گپ کیت اسد ءَ کہ گش ئے اسد بلوچ چد ءُ ساری لیاری ءَ نہ شوتگ یا وتی ملک ءِ ھال ءَ سھی نہ انت کہ چہ دبئی کیت ماں گُل بلوچستان ھوٹل ءَ ءُ پد ءَ ھوٹل ءِ کمی ءُ ھرابیاں در ءَ کنت گند ءُ گسڑ بوتگ کہ واجہ دبئی والایے، ھو ڈے بلوچ ھمے نابزانتی ءُ کم ھکلی ءَ مارا پرے ھال ءَ کتگ کہ کسانکیں آسراتی یے رس ایت، وتی بزگی ءَ چٹ شمشکار بیت ، کمو وار گیگ بیت وتی گوست ءَ چٹ بیھال بیت ، یا سر ئِے دگر ءِ ملک ءَ بہ کپ ایت، وتی گدان ءُ ڈرتگیں بان ءَ زوت بے ھیال بیت کہ باریں کدی لپائی کتگ یا نوک ئِے پُرشتگ آپ ءَ جُر کتگ.

اسد بلوچ وت گش ایت کہ من شپ ءِ نیم ءَ اتکگاں لیاری ءَ کس نہ بوتگ، نہ کسے من دیستگ نہ ھوٹلاں جاگہ بوتگ گڑا تو چوشیں بلاھے یے تو چے ءَ تچان دیم پہ لیاری ءَاتکگ ئے کہ تو اد ءِ ھال ءَ سھی ءُ سرپد بوتگ ئے، بُہ شتین ئے ڈپنس ءُ سدر ءَ شیشگانی ھوٹل تاں بلے پد ءَ ھم ھمے بزگیں لیاری ءِ گند ءُ گسڑیں بلوچ ءَ ترا بلوچے پھم اتگ ءُ جاگہ داتگ کہ تو شپ ءِ نیم ءَ بزگ ئے.

ھوٹل ءَ کمرہ نہ بوتگ بس ھما کمرہ کہ آیانی پَسیل (ھمام) ھراب اَنت کہ کسے نہ دنت بلے مرد ءَ پہ بلوچی ترا داتگ کہ اے وھد ءَ تو پُٹ پاتے ءِ سر ءَ کپتگ ئے چہ گھتر ھمے کمرہ بہ بہ ئے، بلے انچو گش انت کہ نیکی ھر کس ءَ ھزم نہ بیت پرچاکہ ھرکس نیکی کت نہ کنت.

اسد جان تو بلوچستان ءِ چُکے ئے ،تئی پکر بلوچی لوگے ءِ رستگیں پکرے بوتگ، بائد انت کہ وت ءَ شمشکار مہ بوتین ئے ءُ لیاری ءَ بے ھجال مہ بوتین ئے پہ دو روچ ءِ دبئی گوزینگ ءَ پرچاکہ تو من ءَ ستر ایرجن ئے ،منی روزیگ ءَ ستر ایر جن ئے، بلے پد ءَ ھم من ءُ تو بلوچ ایں، دوئیں گلام ایں ، وتی جند ءَ آجو بہ کن کہ دگر ءِ شیشگاں چہ منی تئی سنگ ءَ گٹر ھزار درسد من ءَ ترا دوستر انت.
لیاری ءِ گٹر من ءَ چو ساہ ءِ پیم ءَ دوست بنت.

ھِرّاں بُستی

حنیف بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ 

ھچ کس ملامت کنگ نہ بیت ، ملامت ھما اَنت کہ پارسائی ءِ پاگ اِش سرا کُتگ ءُ وتی کد اِش گیشّینتگ۔ نا چاگرد ءَ ونت کن اَنت ءُ نئیکہ دُژمن ءِ مکر ءُ ھیلہ آں، ھنچو سما کپ اِیت کہ ھرکسءَ ھمے اوست ءَ چم سُرمگ کُتگ اَنت ءُ ندارگ چارگ ءَ اِنت کہ دومی ءِ دست ءَ رَدی یے بہ بیت ءُ من ءَ گپ ءُ ایراد کنگ ءِ موھے بہ رسیت۔ پمیشکہ دُژمن ءُ دُژمن ءَ گوں ھواریں نیم بُندگیں بلوچُک ھرچی کہ کن اَنت ملامت کنگ نہ بنت ، بائید وَ ھمیش اَت کہ ما چہ درْستاں پیش وت ماں وت ءَ گوش کشّو کائی ویل بہ کُتیں ءُ بلوچ راجی جُنز ءِ بابت ءَ کمو بہ جیڑ اِتیں، بلے چو نہ اِنت ما انگت وتی جند ءِ پارسا کنگ ءِ جُہد ءَ مُہرگ ھساب کنگءَ اِنت ، دُژمن ءِ بے سریں ادارھی دروشم زُرتگ، سیاسی کاسگ چٹّی بگل جول ءَ کُتگ ءُ سر بلند اِیں کہ ما پہ راج ءَ زہم جَنیں۔

تاگتور تریں آجوئی لوٹوکیں راجانی رہشون وھدے کہ بے سما بہ بنت آھانی سر گوں کُلاہ ءَ گوات ءِ ھرجان بیت نہ کہ من ءُ تو کہ داں زندگیں ایردست بوتگ ءُ پیداک اِنت۔

اے گپ پرچہ مئے مازگانی تہا جاہ نہ کنت کہ بے توجیلے ءُ بے ادراھی ءَ ھچے بوت نہ کنت، مُردنی ئیں یک چیزے کہ بوتگ ءُ پیداک اِنت دیم ءَ اوں بیت شریں سرپدیں سنگت چہ مئے نابودی ءَ دُژمن ءِ دست ءَ شہید ءُ بیگواہ کنگ بنت، زھگ ءُ زالبول آوار جنگ ءُ شہید کنگ بنت پما یک گپے پشت کپیت کہ مدام پشت کپتگ، بِزاں ما ھمے گُشیں کہ مہلوک ءِ دیمہونی گار نہ بنت ،بلے انگت راج ءِ دیمہونیانی مُز ھمے بوتگ کہ ما وت ماں وت ئیں کش ءُ چیلاں در نہ اتکگیں، کس ءَ چہ کس ءَ گہتر نہ بیت ءُ وتی کینگ ءِ آس ءَ نہ توسیت۔وتی جند ءِ بلوچ ءِ دیم ءَ پیش سلامےءَ وتی واستہ باریں چی یے سرپد بیت، اجبیں لیب اَنت ما انگت گردن ءَ چوٹ کنیں ءُ وت ءَ چہ وتی جند ءِ بلوچ ءَ گہتر ءُ مستر سرپد بئیں۔ بلے اے زہنءَ دارگی انت کہ اگاں ما زوت ھوش نہ کُت گڑاں آؤکیں وھد کس ءَ نہ بکشیت۔

نوں چہ وت گلائیءَ درکپگ لوٹیت ءُ وتی تہا سیاسی تب رودینگ لوٹیت، کہ مدام ما سیاسی جیڑھانی سرا گپ کنیں ءُ پدا زِدّ ءُ کینگ ءِ آس ءَ جمبور بئیں، ھمے شُمّیں کینگ ءَ مرچی مارا کجا آؤرتگ ءُ سر کُتگ کہ ھچ راہ ءُ درنیست ھچ توجیل گندگ ءَ نئیت، بلے وتی کسترینانی دیم ءَ پارسائی ءِ شہزانت جوڑ بوتگیں۔

سیاست ءَ مات ءُ پِت ھست اگاں نیست ے نزاناں بلے جُہد بکن اِت کہ مات ءُ پِتے بہ بیت ءُ دیم ءَ ما چو اے پیمءَ چورہ مہ بئیں۔مُرتگیں بالاداں کساس مہ کن اِت، بےساھیں کُنٹ ءَ تاں باز وھد ءَ ارزشت نہ بیت ءُ کس تاں دیر ءَ اشی ءَ ھیالانی تہا نہ نادینیت۔

زیات انکلابی بوھگ، زیات پارسائی، زیات زانوگری ءِ سوْب اِنت کہ ھمک سِلکاری کنگ ءَ ابید من ءُ تو وتی گپ گپ کُتگ، اگاں ھمک چیز چہ ھد ءَ مہ گوْازینتیں ، مرچی اے نوبت نہ یتکگ اِتنت۔

انقلابی بوھگ ءِ بِزانت، بلوچاں مٹ کُتگ ءُ نوں گوں وتی جند ءُ گمان ءَ مٹ کپتگ اَنت، اے ھسابءَ آؤکیں وھد پہ بلوچ ءَ سک دردناک گندگ بیت۔

چیا کہ ما ھمک چیز ءَ چو کاگد واریں گوک ءَ گاجیلی کنان اِنت باریں تاں کدیں اے وھد وت ءَ چکاسیت۔ نوں بس کُتیں کمے بہ جیڑ اِتیں، تاں چُنت وھد ءَ مردم رد کپ اَنت ؟ تاں چُنت ءَ مہلوک اوپار بہ کن اَنت ؟ ھما کارِستانی کہ زی آ دگہ مکّاراں وتی ھیش ءُ نوش ءِ واست ءَ گوں راج ءَ پہ دروگ ءُ پندل کارمرز کُتگ اَنت مرچی ما ھما چیزان ءَ کوپگاں زُرتگ ءُ وشنودیں ھرکس ھرچی بیت بہ بیت، شہیداں دْروت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

اگاں ھنیپ شریپ اے وھد ءَ بلوچستان ءَ بوتین اَت؟

اِمُل بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

من باز رند ءَ جیڑاں اگاں اے وھد ءَ ھنیپ شریپ بلوچستان ءَ بوتین اَت، باریں چوں بوتگ اَت ءُ چی کنگ ءَ اَت؟

من اے جستانی پسّو ءَ چہ وتی تھ ءِ مردم ءَ جست کناں ءُ آیانی پسّوانی مدام شوھاز ءَ کن آں۔ منی تھ ءِ مردم باز بر ءَ گُش اِیت، اگاں ھنیپ شریپ اے وھد ءَ ملک ءَ بوتین اَت ،گُڑا ھنیپ شریپ اُوں چو ایدگہ شائِر ءُ نبشتہ کارانی پیم ءَ نشہ ءِ آماچ بوتگ اَت ،انچوش کہ راشد دیدار ءُ آدگہ مرمانی وڑ ءَ یا۔۔۔۔۔۔۔؟
پد ءَ منی اندر ءَ یک ءَ بے تواری یے بندات بیت ۔۔۔پد ءَ منی تھ ءِ مردم چہ وتی گپ ءَ دُور اُوشت اِیت ءُ ھمے گُش اِیت نا! ھنیپ چُشیں نِزوریں مردمے نہ اِنت نیکہ ھنیپ ءِ کرّ ءَ بے کاریں وھد ھستگ اَت کہ آ وت ءَ گوں ھمیشاں مان بِہ گیشنیت۔۔۔۔۔۔۔

پد ءَ من جیڑاں گُڑا چی ئِے کرتگ اَت؟ داں پسّو ھمے کیت وھد ء ِنگیگیں جاور ئِے دیستگ اِت اَنت بے توار بوتگ اَت ءُ ھچ ئِے نہ کرت۔ کلنڈیں سیونٹی موٹرے گون ئِے بوتگ اَت ءُ ھمُک سُھب ءِ سر ءَ پاد اتک ءُ دیم پہ نادْراھجاہ ءَ وتی ڈیوٹی ءَ شُت ءُ بیگاہ ءَ چہ ڈیوٹی ءَ اتک لیب جاہ ءِ سر ءَ نشت ءُ لیب ئِے چار اِتگ ۔بس آئی ءِ وھد ھمے پیم گْوستگ اَت۔۔۔۔
پدا اُوں باز جُست چِست بُوَان بیت کہ ھنیپ ھمے جاورانی تہ ءَ چِست اُوں بیت پد ءَ یلہ کنگ بیت ، چگرد پُل ،شپ ءَ کہ ھور گْواریت ، ھمے پیمیں کتاب نویسیت۔ بلوچستان ھوٹل ءُ بالاچ رنگیں تامُر جوڑ کنت۔ اے چیزاں چہ پدّر بیت ھنیپ بے توار نہ بوتگ اَت، ھاں اے بوت کنت کہ ھنیپ چہ وتی ڈاکٹری ءِ نوکری دزکشّ بوتگ اَت، بلے ھنیپ بے توار نہ بوتگ اَت. اے پیمیں بازیں جُستانی چِست ءُ ایر ءَ پد من ءُ منی تھ ءِ مردم وت ماں وت گر چیل بہ اِیں۔۔۔۔۔ آ گُش اِیت اے پیم بوتگ اَت ءُ من گُش آں آ پیم بوتگ اَت۔۔۔۔۔۔

داں گُڈّی ءَ منی تھ ءِ مردم گُش اِیت اگاں ھچ مہ بوتین اَت ،ھنیپ ءِ انوگیں نبشتہ کہ ،،آئی ءَ من ءَ چہ مچّی ءِ تہ ءَ توار کت ،، پد الّم لھتیں چرس ءُ تریاکیانی دیوان، اے گپ الم بوتگ اَت کہ ھنیپ ءِ مجال چوں بوتگ اَت کہ اے چاگرد ءِ تہ ءَ اے پیمیں چیز شنگ بِہ کنت۔ مئے مات ءُ گوھارانی بابت ھنیپ چوں اے پیمیں ھیال درشان کنت۔ ھنیپ بے گیرتی ءِ ھدّ کتگ، نوں ھنیپ ءِ دَوا لٹ اِنت.

ھنیپ ءَ وتی سرجمیں راہ پہ وت بند کتگ اِت اَنت کہ دگہ ھچ راہ پشت نہ کپتگ اَت( ھما چرس ءُ تریاکیانی دیوان اے گپ بُوَگ ءَ اِت اَنت کہ آیانی چم مُدام پہ دگر ءِ لوگ ءَ سک اَنت کجا جنکے گوں من ھمراز بہ بیت) ۔

آؤکیں آدینگ ءَ مسیت ءِ مُلا گوں اِسپیتیں گدُ ءُ پوشاکاں ممبر ءِ سر ءَ نشتگ اَت ءُ ھنیپ ءِ بابت ءَ اے پتواہ ءَ دَیَگ ءَ اَت کہ ھنیپ نیکہ نیکراہ ءَ منّیت ءُ نیکہ چاگرد ءِ دود ربیدگاں، ھنیپ انچو رد اِنت کہ نوں مئے نامھرمانی بابت ءَ بے شرپیں گپ جنگ ءَ اِنت کہ آ دیوان ءَ گشگ نہ بنت،ھنیپ واجب الکتل اِنت،ھنیپ ھدا ءِ دیم ءَ توبہ بِہ کنت اگاں نا پہ ھنیپ ءِ ھاتر ءَ دگہ راہ پشت نہ کپتگ ،چیاکہ ھنیپ گوں وتی سِلکاریاں واجب الکتِل اِنت، ھنیپ ءَ ھر کس کُشت آ باگھیں بھشت ءِ گرک ءَ بیت۔۔۔۔۔۔

ھما چرس ءُ تریاکی پد ءَ شپ ءَ گوں ترّیں لٹ ءُ شِیپّانکاں ھنیپ ءِ راہ بستگ اَت بَلے ھنیپ وَ نیاتک ،ھنیپ شش روچ ءَ گار بوتگ اَت۔ پنچ شمبے ءِ روچ ءَ ھنیپ ءِ کُنٹ میتگ ءِ شپانک ءَ ماں کَور ءَ دیستگ اَت ءُ آ اتک ءُ میتگ ءِ مردمان ءَ ھال ئِے داتگ اَت۔۔۔۔۔۔

پد ءَ اے دگہ روچ ءَ ملا گوں اسپیتیں پوشاکاں مسیت ءَ نازل بوتگ اَت ءُ چل ءُ پنچ منٹ پلستین ءُ برما ءِ بابت ءَ گپّ ئِے کتگ اَت ءُ پد ءَ گُڈّی ءَ ھمے گُشتگ اَت ئِے دو مردم پاد بئیت ءُ چادر ءَ مسیت ءَ بہ گردین اِیت پہ مدرسہ ءِ ھاتر ءَ ـــــــ۔۔

اگاں ھنیپ بلوچستان ءَ بوتین اَت ھمے پیم بوتگ اَت۔۔۔۔۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

گل بلوچستان ھوٹل

نبشتہ کار: اسد بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

اے اولی شپ ات چہ دبئی ءَ من اتکگ اتاں ءُ لیمارکیٹ ءَ گل بلوچستان ہوٹل ءَ داشتگ ات۔

چوناھا جھاز اگاں یک گھنٹہ یے لیٹ مبوتیں من بگندے پنچ بج ءَ ھم سر بوت اوں۔

شش ءُ نیم ءَ رند وھدے اتک اوں من جست کناں کت لیمارکیٹ ءَ ھچ ھوٹل ءَ جاہ نیست ات گل بلوچستان ھوٹل ءِ چارسد ءُ شش نمبر کوٹھی ءِ رسگ ءِ مانا ات ھمبے گوں سھراں چنگ۔ من دل ءَ کاٶنٹرا نشتگیں مرد ءِ شگر کپت۔
من کہ چابی زرت ءُ کوٹی ءَ شتوں دل ایر نشت اے ناں کوٹی یے ناں واڈے ات بلے منا جلدی ہسپتال ءَ روگی ات پمشکہ چیز ھمدا دور داتاں ءُ اشتاپ ءَ چہ کوٹی ءَ دراتکوں۔

شپ ءِ دہ بجا یک رندے پدا من گل بلوچستان ہوٹل ءِ کوٹی نمبر چار سد ءُ شش ءَ ات اوں۔ اے رندی منی ھیالاں کوٹی دنیا ءِ گندگ تریں جاگھاں چہ یکے ات۔

جان شود بزاں پلک ءِ دروازگ پچ ءُ لیٹ یے روک ات من چار ات پلک چونین داں گندگیانی اے دگہ دنیایے ات۔

نلانی پیپ سیاہ سیاہ، چنگ ءُ چوٹ ات انت۔ دزشود ءِ سر ءِ نل جھل ءَ کپتگ ات پورا یکے ءَ گردن بُراتگ ات۔ تھنا یک نلے شر ات کہ آپ یے آٶرت آ دگراں آپ ھم نیارت۔ یک بالٹی یے کہ چِلٌ ءَ مین ات ساری ءَ چہ آپ ءَ نیم ات بزاں منا چہ ساری ھم یک وش بھت یے ءَ روچے ھمدا گوازینتگ۔
پلک ءَ بالٹی یے کشاں موکوی کداماں بستگ ات من شری ءَ کہ چار ات داں دو سے موکو بستگیں تنداں لُڈگا ات۔

من پدا کوٹی ءَ اتک اوں۔ اے رندی دو چِراِت ءُ یک کاسلوے کھڑکی ءُ دروازگ ءِ کرا ات انت۔ من ھمیشاں چارگا ات اوں یک بلاھیں گری باگاڈے کوٹی ءِ دل ءَ ایرموش بوت ہمنچو بوت من تھت ءِ سرا وتارا دور دات دگہ منی پاد ءَ لِکٌپت۔

نو منی سجھیں ھیال ھمیشی ءِ نیمگ ءَ ات پلک ءِ نیم سستگیں بارگیں چمپل من زرت یکے شت کش ات تچان ءَ تھت ءِ چیرا شت، من دومی تاہ ھتر مال ات نیم تزمارگ بوت، دگہ چمپلے من پدا ھتر کش ات انگہ چاریں نہ مرتگ سیمی چمپل من پدا شت دات پدا چمپل زرت تیلانک دیاں کت ڈن ءَ دور دات۔

نو کہ من کوٹی ءَ اتک اوں شپ یازدہ بج بوتگ ات ءُ من ھیدا جان ششتگ ات، برزا پنکا نامیں چیزے گندگ بوت مگسکی گوہاں سیاہ سیاہ ات سُرگ ءَ ات کم ءُ گژ گژ گیشتر ات۔

اے شپ من بے وابی گوازینت سھب ءَ مھلہ پاد اتک اوں کاٶنٹرا شت چابی داتاں ءُ ہوٹل من یلہ دات چوناھا منا تربت ءَ روگی ات یکیں شپ گل بلوچستان ھوٹل ءَ سر کپت بلے شپ پہ سلامتی آسر بوتگ ات۔
من چابی داتاں کاٶنٹر ءِ سرا واجہ کار اے ھم گشت کہ زاھر تئی ھوٹل سک شریں آ دگہ کوٹی ھم جلوہ ناکاں بلے چار سد ءُ شش کمو ساپ نا انت مردا چیر ءِ بروتاں کندگے جت ھچ نہ گشت۔
اے منی اولی شپ ات من چہ دبئی ءَ کراچی اتکگ ات اوں ءُ کراچی ءَ منی سر گل بلوچستان ھوٹل ءَ کپتگ ات۔

نکاہ ءُ مرگ ءِ شپ بدل نہ بیت

بشتکار: سرباز وفا

دی بلوچستان پوسٹ

یک روچے من وتی گس ءَ نشتگ ءُ چاہ ورگ ءَ اِت آں ءُ کسے اتک گس ءِ ڈن ءَ من ءَ سلامے دات۔
من گُشت”والیکم سلام ، من چہ گس ءَ سر کش اِت ءُ چار اِت داں ناکو مراد بکش اِنت۔ من گشت” بیاپہ ھیر ناکو بیا گس ءِ تہ ءَ.

ناکو مراد بکش گوں ھیدیں بالاد ءَ گشت “اِنّا ابّا وھد گرماوگ اِنت گس ءَ نندگ نہ بیت، بیا ڈنّ ءَ کاپر ءِ چیر ءَ نند اِیں ۔

من گشت ھو ناکو”راست گش ئے گس ءَ نندگ نہ بیت۔ بیا رو اِیں کاپر ءِ سا ھگ ءَ ، من چیر گیج ءُ بالشت زرت دیم پہ کاپر ءِ چیر ءَ شُت اِیں۔ من ءُ ناکو مراد بکش دروت ءُ دراہ باتی کت. ناکو ءَ را مشک ءِ سارتیں آپے دات ءُ دیوان ءَ اِت اِیں کہ ماس ءَ چَہ گِس ءِ تہ ءَ من ءَ گوانکے دات ” ابا دوستو تو وتی ناکو ءَ گپ ءَ سیر ءَ دے بلے نان ئِے نہ دے ؟
من گشت” ھو ماتی ، تو ناناں بِہ کش من پیداک اُوں۔ ماس ءَ نان کش اِت ءُ من شُت ءُ آورت آں ،
نان شیر روگن اِت اَنت.

من ناکو مراد بکش ءِ دست شُشت آں ءُ نان وارت ، من گُشت ناکو من زاناں تو دم برتگ چاھے بہ بیت گھتر اِنت ۔
ناکو مراد بکش گُشت “ھو ابا چاھے بہ بیت بلے سْیاھیں چاھےبہ بیت کہ پہ دمبرانی ءَ شر اِنت۔
من ماس توار کرت ” اماں پہ ناکو ءَ سیاھیں چاھے بکن .
ماس ءَ گوں مھروانیں گالوارے ءَ پسّہ دات”ھو ابّا من زاناں تئی ناکو ءَ دمبرتگ چاھے کن آں۔

من ءُ ناکو مراد بکش کاپر ءِ ساھگ ءَ نشت اِیں ءُ زرگوات اوں پہ ڈولے کشگ ءَ اَت ۔ منی ءُ ناکو ءِ دیوان برجاہ اَت کہ ناکو ءَ گُشت”” زرگوات ءِ وڑ ءَ گنداں جمبر پہ آیگ ءَ دیر نہ کنت ۔
من گُشت “ھو ناکو! ھُدا اِنت کہ ھورے بہ بیت داں اے گیمرتگیں درچک ءُ دار ساہ بہ کش اَنت ، ڈگار سبز بہ بنت، مال ءُ دلوت چہ میرانٹ ءَ در بیا اَنت.
ناکو ءَ گوں گوں ملوریں گالوارے ءَ گُشت” ھو ابّا راست گُش ئے، واجہ ھُدا وت ھورے بِہ کنت، پہ ما بنی آدم ءَ مہ چاریت بلکین ءَ پہ مال ءُ دلوتاں رھم بِہ کنت۔

ناکو تو انوگیں وھد ءَ ھچ گِندگ نہ بہ ئے ، ھالاں بِہ دے مرچی تراکجام گوات ءَ آرتگ ؟ من گشت.
ناکو ءَ گوں لھمیں گولوارے ءَ گُشت” ھو ابّا زند بید ءِکار ءُ روزگار ءَ نہ بیت۔ منی کار ءَ تو زان ئے، ھمے کِشت ءُ کشاری اِنت۔ گریبیں مرد ءَ یک روچے دست نہ سُرینیت آئی گُزران نہ بیت۔ منی زند ءِ متاہ ھمے زمین ءِ چُنڈ اِنت ءُ ھمے سے دانگیں گوک اَنت ءُ کاریگرے بھا کُرتگ ءُ سُھبی من آپ داتگ ءُ ھمود ءَ ملک ءِ سر ءَ بستگاں، من چارت اے زند ءِ کار ھچ موہ نہ دے اَنت مردم وتی مردمے ءِ چارگ ءَ بروت ۔ مروچی منی دل ءَ گُشت ءَ بیایاں شمے نیمگ ءَ وت ءَ دیم داری یے بکن آں .

من گُشت” ھو ناکو شر کرتگ اتکگ ئے ، ترا اللہ مُدام بیاریت۔ تئی گِندگ ءَ چہ من ءَ وشی بوت،، ناکو ھالاں بِہ دے تو دھکانے ترا بید ء گوک ءَ نہ بیت۔ تو یک کاریگرے پرچا بھا کرتگ ؟
ناکو مراد بکش ءَ گوں ارمانیں گالوارے ءَ گُشت ئِے”ھو ابّا تئی گپ راست اَنت من ءَ بید ء گوک ءَ نہ بیت، بلے من سک ءَ مجبُور بوتگ اُوں پمیشکا کاریگر بھا کرتگ،تو زان ئے منی دوئیں بچ منی چم اَنت ، ھدائی داتگیں یکے ھمل جان ءُ دومی کادر بکش اِنت۔ ھمل جان منی مستریں بچ ءُ کاربکش منی کستریں بچ اِنت۔ ھمل جان ھما اِنت مزن بوتگ ،من ءَ شنک ئِے جتگ ،کار ءُ روزگار ءَ درانڈیھ اِنت۔۔۔۔

من ھمل جان ءَ ھُسین ءِ زاماس کرتگ ،یک روچے ھُسین ءَ پمن کلوھے دیم داتگ کہ بیا من ءَ کارے ھست۔ من شُت آں ھُسین ءِ کِرّ ءَ آئیءِ گپ ھمے بوت منی جنکُک تئی زھگ ءِ نام ءَ اِنت نوں رستگ ءُ مزن اِنت،من وتی جنک ءَ باز داشت نہ کناں، تو ھمل جان ءِ آروس ءِ تیاری بکن۔ من چارت اے گپ راستے، بلے منی جند ھمے تنگدست ۔ گُڑا من گُشت شرّیں تو من ءَ یک ماھے ءِ مُھلت ءَ بِہ دے کہ من تیاری کناں۔ گڑا من چارت من ءَ دگہ دزرسے نیست، منی وڑیں گریبیں مردمے ءَ دگہ کُمکے نیست۔ براھیم ءَ پہ گوکے ءَ کار اَت ءُ من لارچار اتاں ، پمیشکا من گوک بھا کرت ۔
من گُشت” ھو ناکو مردم وھدے تنگدست بیت وتی مال ءَ بھا کنت،ھُدا مردم ءِ سر ءَ مجبوری ءَ میاریت ، دمانے ءَ من ءُ ناکو ھاموش بوت اِیں، من پد ءَ جُست کُت ناکو ھمل جان ءِ آروس گُڑا زُوت بیت ؟

ناکو مراد بکش “من ءُ ھُسین گپ جتگ، من ھدائی نیمگ ءَ دلمانگ اُوں ھمے ماہ ءِ بیست ءَ ھمل جان ءِ آروس ءَ بکنائین آں۔
من گشت “ھو ناکو اللہ پہ مراد بہ کنت ترا گوں ھمل جان ءُ کہول ءَ ھوار۔ شرکرتگ پہ ھمل جان ءِ سالونکی ءَ تیاری کُتگ۔
ناکو مراد بکش : ھو ابّا منی ارادہ ھدائی نیمگ ءَ ھمے وڑ اِنت کہ من ھمل جان ءَ آروس بِہ دے آں ءُ ھیال یک نیمگ ءَ بہ بیت۔ ھمل جان منی مستریں بچ اِنت، آئی ھدا ھیر ءَ بِہ کنت گوں کادر بکش ءَ ھور۔ چیاکہ کادر بکش کسان اِنت ءُ آئی آروس ءِ زمہ داری ءَ ھمل جان وتی کوپگاں بزوریت ۔

من گشت” شر اِنت ھمل جان ءَ آروس دے ءِ ما کایاں ھمل جان ءَ آروس ءَ گنداں۔ چوناھا ھچ وتی ملک ءَ نئیت ءُ گندگ نہ بیت ۔

ناکو مراد بکش ءَ دْراھینت ” ھو ابّا دوستین جان راست گُش ئے، منی دل لوٹیت ھمل جان منی کِرّ بوتین اَت، بلے یکے گریبی ءُ تنگدستی دومی ملک ءِ جاوّر وش نہ اَنت۔ مزنیں شھراں پہ وت ءَ روزگارے کنت منی ایمان جاہ ءَ انت شپ ءَ سیریں وابے کن آں۔ ۔

من گُشت” ھو ناکو گپ ھمے وڑ اِنت بلے بائد اِنت وتی ملک ءَ بروت ءُ بئیت داں وتی مردماں بِہ گِند اِیت۔
ناکو مراد بکش” ھو ابّا تئی گپ راست اَنت بلے ملک ءِ تہ ءَ جنگ ءُ پُروشگ اِنت۔ بلوچ راجی سرمچار پوج ءَ جن اَنت ءُ پوج ءِ دست گوں آیاں نہ رس اِیت گریبانی زھگاں جست کنت ءُ بارت ءُ پد ءَ شھید اِش کنت ءُ آیانی کُنٹاں ماں جنگل ءَ دور دنت۔

من گُشت” ھو ناکو اے تئی راست اَنت پہ گریب ءَ اللہ وت ھیر بِہ کنت۔ منی ءُ ناکو مراد بکش ءِ دیوان برجم اَت کہ جمبرانی کوکِر چست بُوھان اِت اَنت.
ناکو مراد بکش گُشت” شراِنت ابّا تو من ءَ موکل بِہ دے کہ من رواں جمبر چو ھَورے وڑ ءَ اِنت،منی گوک ملک ءِ سر ءَ بندوک اَنت، اگاں ھورے بہ بیت مُلک ھم آپ کنگ لوٹیت۔ من گُشت “ناکو تو شپ ءَ بِہ جل اِتیں، کادر بکش دِھکانی ءَ زانت ءُ ھمود اِنت۔ تو پیر مردے ئے بائدیں کادر بکش وت گوک ءُ ملکانی ھیالداری ءَ بِہ کنت۔
ناکو مراد بکش گشت” ھو ابّا گپ ھمے وڑ اِنت بلے انوگیں وھد ءِ جْوان گْوشگ ئے سر ءَ اَنت ۔ گوں ھمے گپّاں ناکو مراد بکش موکل کرت ءُ شُت ۔

ھمے وڑ ءَ وھد دیم ءَ کِنزان اَت کہ یک بیگایے ناکو مراد بکش پدا مئے گِس دپ ساڑی بوت۔ چہ وش آتک ءَ پد ناکو مراد بکش گُشت من دیر نہ ننداں کہ من ءَ باز جاہ ءَ روگی اِنت۔ ھمل جان ءِ آروس ءِ ھاتر ءَ من وتی ھاس ءُ ھاسیں مردمانی لوٹگ ءَ لوگ پہ لوگ وت روگ آں پمیشکا دیر بیت۔پد ءَ بیگاہ شپ دُزکی ءُ باندا شپ ھِنّی اِنت ،پونشی شپ پہ وش ءُ سلامتی نکاہ اِنت۔ تو وتی گس ءِ دُراھیں زھگاں بزور ءُ بیا ۔تو دگرے نہ ئے، من ترا دگہ ھچ نہ گُشاں ۔ شر وش اِنت کہ من شُتاں،منی آدگہ کار باز اَنت ۔

من گُشت شریں ناکو ما کایاں۔ ناکو مراد بکش موکل کت ءُ دیم پہ میتگ ءَ سیاد ءُ وارسانی لوٹگ ءَ ۔ دمانے ءَ پد منی گس ءِ مردم تیار بوتاں ما رھادگ بوت اِیں دیم پہ ناکو مراد بکش ءِ گس ءَ۔ منی دُارئیں مردم سک گل ات اَنت ،ما ھمل جان ءَ مزنیں وھدے ءَ پد گوں آئی آروسی مراداں بِہ گِند اِیں ۔ ما وھدے ناکو مراد بکش ءِ گس ءَ سر بوت اِیں ھمل جان مئے دیم ءَ اتک ءُ دست ءُ دْروت بوت ءُ مارا تگرد ءِ سر ءَ نادینت ئِے.

آروس ءِ روچ پہ شادھی گوزان اَت جن ءِ روچ سر بوت ۔ ما نشتگ اِت ایں گپ ءُ تران اَت اِیں، من گشت ھمل جان تو ھچ وتی مُلک ءَ گِندگ نہ بہ ئے، سالانی سال مزنیں شھرانی تہ ءَ کپتگ ئے۔ چہ شھر ءِ وشیاں وتی مُلک ءُ مردم زاناں تر ءَ دل ءَ نیا اَنت؟

سالونک ھمل جان یک برے ھاموش بوت ءُ رند ءَ وتی لُنٹ ئِے گَٹ پاتک اَنت ءُ گُشت ئِے” دوستین جان مردم ءَ را چون وتی ملک ءُ مردم یاد نیا اَنت۔ یکّے گریبی ءَ جتگ ءُ دومی پِس منی اد ءَ بُوَگ ءَ وش نہ اِنت ۔مُلک ءِ جاور نگیگ اَنت،من آئی ءِ گپ ءَ ھچ وڑ ءَ پُشت دات نہ کناں، چیاکہ منی کبلہ اِنت، منی دل لوٹیت من بیایاں ،بلے منی پِس من ءَ ھمے گُشیت تو وھدے اد ءَ بِیائے زالمیں پوج ءِ دست ءَ چست کنگ ءُ برگ بَہ ئے۔ ترا پوج شھید کنت ، بلے من زاناں من چُشیں بہادُرّے نیاں پہ راج ءُ وتن ءِ ھاتر ءَ جنگ بکن آں ءُ شھید بِہ باں ۔ من ءَ چُشیں بھت کُج اِنت کہ من ءَ شھیدی ءِ نام پِر بہ بیت ۔بس پسّ ءِ دل اِنت من آئی گپ ءَ پُروش دات نہ کناں ، مدام مئے پیشی مرماں گُشتگ نکاہ ءُ مّرگ ءِ شپ بدل نہ بیت ۔۔۔

ھمل جان ءِ آروس پہ گل ءُ شادھی ھلاس بوت گڑا دومی روچ ءَ ما چہ ھمل جان ءُ ناکو مراد بکش ءَ موکل کُت ءُ دیم پہ وتی میتگ ءُ جاہ ءَ اتک اِیں ۔ھمل جان ءِ آروس ءِ پنچمی شپ اَت من وتی گس ءَ وپتگ اتاں نوکی بانگواہ بُوَگ ءَ اَت ۔من واب اتاں منی ماس اتک ءُ منی سرون ءَ اُوشتات لھم لھم ءَ گُشگ ءَ اَت “دوستو اُو دوستو من چہ واب ءَ پچ دَرھتاں! من چارت ماس اِنت کہ منی سرونّ ءَ اُوشتاتگ ۔
من گُشت” ھاں ماتی ھیر اِنت، تو من ءَ اے وھدی واب ءَ پاد کنگ ءَ ئے؟
ماس ءَ گُشت” ابّا بازیں گاڑی ءِ توار اِنت تو پاد ءَ من زاناں اے وھد ءَ ھمے شومیں پوج بیت۔ ھُدا وت ھیر بِہ کنت باریں زالم کئی ماس ءِ جگر ءَ شھید ءُ وتی دیم ءَ سیاہ کن اَنت۔ تو چہ گس ءَ در ءَ برو پھناتے ءَ ۔
من گُشت ”ماتی تو من ءَ بل من وپساں، اے ھچ نہ کن اَنت۔
ماس ءَ گشت” نہ من ترا گس ءَ وپسگ ءَ نیل آں، برو پھنات ءَ ماں ڈگارانی سر ءَ.

ھیر من ماس ءِ گپ زُرت ءُ شت آں ڈگارانی سر ءَ ۔من چارت بام ءَ داتگ ءُ روچ سر کشّان اَت۔ ھمے گاڑی چہ مئے میتگ ءَ گوست ءُ شُتاں ناکو مراد بکش ءِ میتگ ءِ نیمگ ءَ۔ روچ ءِ در آھگ ءُ گون ھوار بالی گُرابانی توار اَت ، بازیں گاڑی یے ءَ ناکو مراد بکش ءِ میتگ انگیر کتگ اَت ءُ تیرانی توار اَت۔ ھمے وڑ ءَ بالی گُراب تر ءُ تاب کنگ ءَ ات اَنت۔ وھدے نیم روچ بوت بالی گُرابانی توار بند بوت ءُ گاڑیاں واتر کُتگ اَت دیم پہ وتی بُنجل ءَ ۔
من اتکاں وتی گس ءَ چاہ وارت، ماس ءَ نان آرت من گُشت کہ من نان نہ وراں روان ناکو مراد بکش ءِ میتگ ءَ مزنیں تیرانی توارے بوتگ اللہ وت ھیر بِہ کنت ۔
ماس ءَ گشت” شر ابّا برو ھُدا ءِ باھوٹ ئے ھالے بگر پدا زوت بیا ءُ من ءَ ھال بِہ دے کہ من سک دل گیراں ۔
من گُشت” شر ماتی ءُ من دیم پہ ناکو مراد بکش ءِ میتگ ءَ سربوت آں من دیست دُراھیں مردم کبرستان ءَ اُوشتاگ اَنت ءُ ھمود ءَ مُچ اَنت۔ من زانت کہ اے زالمیں پوج ءَ وتی دیم سیاہ کرتگ ۔

من دیم پہ کبرستان ءَ دات ءُ سربوت آں دیست ناکو مراد بکش من ءَ چارگ ءُ بچکندگ ءَ اِنت۔ گوں بچکندگ ءَ گُشت ئِے “بیا دوستین جان منی سالونک ھمل جان پد ءَ سالونک بوت، اے مردم دُرست پہ ھمل جان ءِ آروس ءَ اتکگ اَنت، من مدام دل ءَ لگور بوتگاں کہ اے وڑ مبات ءُ ھمل جان سلامت بات،چیاکہ ھمل جان منی پیری ءِ اَسا اِنت، بلے ھمل جان ءَ پہ وت ءَ ھما نام کٹ اِت ءُ من ءَ وژنام ئِے کُت، من ءَ اے ھبر باور نہ بوتگ کہ من اے نام ءِ واھُند بباں، واجہ ھدا ءَ پہ کس بّد نئیت۔ آ وڑ ءَ کہ من سالونک کُتگ اَت واجہ ھُدا ءَ دوست نہ بوت۔ مرچی واجہ ھدا ءَ پہ وتن سالونک کرتگ۔ من ناکو مراد بکش ءِ ھمت ءُ توکل کہ دیست گُڑا من آئی ءِ بھادری سلام کرت ءُ سالونک ھمل جان ءِ ھما گپ یات اتک نکاہ ءُ مرگ ءِ شپ بدل نہ بیت.

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

ھِید

نبشتہ: سعادت حسن منٹو
رجانک: حنیف بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

اُو منی ھُدا ! تو چہ ھیداں میچّل ئے۔ ”اِناں ، انگت اِنچو ھید نہ آں“۔
بوشت من ٹوالءَ کارآں۔ ” ٹوال دُراہ گُد شودوکءِ گورا اَنت“۔
گڑا من وتی سریگءَ زوراں ءُ تئی ھیداں پہک کناں۔ ”تئی سریگ ریشُمے ،ھیداں نہ چِنت۔“ من ھیدانی اے ترمپاں چار اِت نکن آں بلئے تو راست گوش ئے ریشُمیں گُد آپ نہ چِنت ،بلئے من تئی ٹوال آں۔۔۔چے زاناں من تئی ھیداں پہک کُت نکناں۔”مرچی گیشتر گرم اَت۔ٹالُکیءَ منءَ توسینت ، ھمائیءِ سرا تاں ادا اتکاں۔“

او ھُدا ! ”اِناں۔۔۔بس من دمانےءَ وش بوت آں۔یک سنگتے ھست اَت ،آئی منءَ امبءِ شربتے وارینت“۔ امبءِ شربت ھم بیت؟ ”ھر چیزءِ شربت جوڑ کنگ بیت۔“ منی اوں۔۔؟ ’’تئی شربتاں من ھمک روچ ورگ ءَ آں۔۔۔بلے تام اِش وش نہ اِنت۔۔“ شِرّ۔ ”شِرّ تو اے کہ شِیرکِنی ءِ تہا تُرْپشی مان کن ئے۔“ تُرْپشی وَ تو مان کُتگ۔۔۔من مصری شکر ءِ شاھڑے آں۔
”زاناں۔۔۔بلے برے برے۔۔۔“

تو گوں من انچو گیشیں مکن۔۔۔ادا بیا، من تئی ٹائیءَ پچ کناں۔ ”مرچی انچو زہمت چےءَ بوھگءَ اِنت؟“۔ تو منی مہراں زہمت گُش ئے؟۔ ”چونائیءَ اے بابتءَ من سرجمءَ سرپد بوھگ نہ لوٹاں۔۔۔ بلے انچو الّم گُش آں کہ تو ھچبر مہر ءِ بابتءَ انچو ھبر نہ کُتگ“۔
تو مہرءَ چے یے سرپد بئے؟۔ ”اگاں بنی آدم مہر مہ زانت ءُ آئیءَ سرپد مہ بیت من گُش آں آ دلوتے ھم نئے۔۔۔بِزاں بے ساھیں چیزے۔۔۔ سنگے۔۔۔دَگّے ءِ سرا کپتگیں پوڑے“۔

ادا بیا۔۔۔من تئی ٹائیءَ پچ بہ کناں؟ ۔”اے زہمت پرچہ؟‘‘ من سرپد نہ بوھگءَ آں کہ تو زہمت پرچہ گُشگءَ ئے؟۔ من کدی ترا زہمت پیشداشتگ؟۔ ”مرچی اولی رند اِنت۔“ تو سکّیں زانوگرے ئے۔۔۔بگوش اے زہمت کشیءِ سوْب چے اِنت؟ ”من چُشیں زانتکارے نہاں۔“ تو گوں لاچاری ءَ دیم ءَ جُنزان ئے۔ ”اِناں من لاچاری ءِ تہا نہ کپتگ آں۔۔۔یک راستی یے کہ من گُشت؟“۔
بیا منی نزدیکءَ ،من تئی ھیداں پہک کناں۔۔۔ گرمی ءَ بد ھال ءَ اَتکگ ئے۔ ”انچو بد ھال نہاں۔چونائی ءَ یک ھبرے راست اِنت کہ مرچی گرمی کمے زیات بوتگ۔۔۔اِشکُنگءَ مرچی دہ مردم چہ گرمی ءَ مُرتگ۔“ من گُشاں، تو انچو زر ھرچ کن ئے۔۔۔نہ گُش ئے کہ پہ گِس ءَ ”کولرے“ بیاراں۔“
کولر اژدری اِنت زاناں؟ تو وت یک مزنیں کولرے ئے۔۔۔اے بلاھیں گرم ءَ تئی گپاں اے لوگءَ ھنچیں سارتیءَ ایرداتگ کہ ھچ کولرئے کارے نہ اِنت۔
”تو نوں من ءَ مسکرا مکن بِر“۔
تئی سوگند اِنت۔۔۔من چُشیں گُھ ھچبر وارت کُت نہ کناں۔ ”منی سرئے سوگند تو پرچہ چِست کُت“ ؟ ھمے واستءَ کہ سک شِیرکن بہ بیت۔ ”بِزاں مردم ءَ ھما سوگند ورگی اِنت کہ شِیر کن اِنت۔“؟ الّم
”چہ تو من ھچ گوْست نہ کناں۔“ من مُدام باھیناں۔ ”تو کدی باھینتگ۔۔۔باھینگءَ مدام من باھینتگ۔“
ھؤ ھاں، نوں من کمے ترْھگ لوٹاں۔۔۔منی پُچاں در کن ”کباٹ ءِ تہا منی شلوارے ھست“ بنیں ئیں بیت ”جی اِناں۔۔۔سئیں گوں چِلان اَنت کہ انگت کاردار ءَ نہ شُشتگ اَنت“۔چُشیں کسان کسانیں ترا وتءَ شودگی اَنت۔”تو نزان ئے کہ سابون چونیں سِلیں چیزے۔۔؟دست تِرْک اَنت“۔ کاردارانی دست ھم تِرْک اَنت۔ ”تو مدام کاردارانی ھکءَ گپ کن ئے۔“
چے زاناں آ مردم نہ اَنت۔؟

شریں بِل اے کسّہاں۔۔۔ادا بیا تئی ٹائیءَ پچ کناں۔ ”ادا نوں کجام کوہ تَل کنگی اِنت کہ تو گُش ئے بیا منی کناں۔“ من گوں تو دگہ باز ھبر کنگ نہ لوٹاں، اے بگُش کہ ترا روَگ چیا تورگءَ اِنت۔؟ ”سواس تنک اَنت؟“
اے ھما اَنت کہ پاری تو زُرتگ اِتنت۔؟ ”ھؤ ھما اَنت۔ مرچی اولی رند اِنت کہ پادءَ کُتگ اَنت۔“ نچاراِتگ ءُ زُرتگ اَنت زاناں۔؟ ”چار اِتگ ءُ زُرتگ اِتنت پاد ءَ ھم کُتگ اِتنت بلے۔۔۔“ چون کسان بوت اَنت۔؟ ”ھرچیز ءَ کارمرز مہ کن ئے، تنک بیت۔“ اے اجبیں گپے۔ ”جنین وتی مردانی ھمک گپاں پرچہ اجب سرپد باں۔“؟

من گُشاں۔ادا بیا ،تئی ٹائیءَ پچ کن آں۔ ”یکبرے من ھمے سواساں کشّگ لوٹاں۔“ بِہ نند۔۔۔ من اِش کش آں۔
مرچی تو باریں چیءَ انچو مہروان ئے۔۔؟ پیسر ءَ۔۔۔ ”نوں دگہ ناز مکن۔۔۔بہ نند کرشی ئے سر ءَ۔“ ادا اے کرشی آں بچار نندگ ئے وڑا اَنت۔ ”من ترا گُشتگ اَت وھدے کہ اشانی پوش پہک ءَ سل بنت گڈا دُرستاں ساپ کنائین آں۔“
اے تئی اجبیں پگرے من اشی ئے بابت ءَ ھچ گُشت نکن آں مبادا تو دل ءَ کن ئے۔
چونائی ءَ گپ اش اِنت کہ من لوٹاں دانکہ کرشی شراَنت ءُ کار ءَ کاینت، شر کنگ نہ لوٹ اَنت۔۔۔چیا کہ اے چونائیءَ وتی وھد ءَ شرکنگ لوٹ اَنت۔۔۔چنچو کہ وھد جن اَنت شر اِنت۔ ”منی گُمان اِنت کہ تو ھم شر کنگ لوٹ ئے۔“
بچار۔۔۔منءَ چُشیں گپ دوست نہ بیت۔۔۔تو سک بے لگام بوھگ ءَ ئے۔ ”شریں۔۔۔من ھچ نہ گُش آں۔“ تو بے تواری ءَ ڈولدار تِر بئے۔”تو پرچہ بے توار بوت ئے؟“ تو منءَ گُشت کہ تو ھچ مہ گُش ئے ڈولدار تِر بئے۔“
”من نہ گُشت کہ تو وتی دپءَ چیزے مان کن ءُ بہ نند۔“ تو من ءَ ورگءِ واستءَ چیزے بہ دئے ”من ترا چے بِدے آں۔۔۔تو درا وارتگ ءُ پیداک ئے۔“
تو چوں زانت کرباناں؟ ”تئی پتلون گُشگ ءَ اِنت“۔
نارُشتءِ نشانی اِش بِراَنت۔۔۔ تو المءَ گوں وتی سنگتاں ھوٹلے ءَ شُتگ ئے،ھیش کُتگ۔
” ھیش نہ کُتگ مُردن ئیں گوں وتی کارمسترءِ ھمراھیءَ داوتےءَ شُتگ اِتاں گوں۔۔۔چو تو سرپدئے ءُ شریءَ سرا زان ئے کہ من بس وتی لوگ ءِ وراگ ءَ دوست داراں۔۔۔اودا من یک ءُ دو لُنکہ وارت ءُ دست چست کُت اَنت۔۔۔چیا کہ نان دگہ وڑ اِتنت۔۔۔آھانی تہا تئی دستانی واد مان نہ اِتنت۔“
بلے اے شلوارءِ نشان چوں پِر بوت۔؟ ”ھمے واست ءَ کہ ورگ وش نہ اِتنت۔ دو رند ءَ بِرنج جہل ءَ رتک اَنت۔“ برنج مدام چہ تئی دست ءَ رچ اَنت۔

اشاں بِل منءَ اے بگُوش کہ فرشءِ سرا شربت کئےءَ ریتکگ اَنت۔۔۔ءُ۔۔۔اے گِلاس۔۔۔ءُ۔۔۔جگ۔۔۔ مہمانے کسے اَتکگ؟
”ھؤ۔۔۔منی یک دزگہارے اتکگ اَت۔“ کئے۔۔؟ ”تو آئی ءَ نزان ئے۔۔۔شال ءِ نندوکے، منی ھم تبک بوتگ۔ ھنوں آئیءِ آروس ھم بوتگ ،منی گندُکاں اتکگ اَت۔“ آئیءِ گومءَ چے گپ بوت۔۔؟”من پرچہ بگُش آں۔۔۔چونائی ءَ آ چہ وتی لوگ ئے واجہءَ باز وش اَت۔“ ھمک جنین ءَ گوں وتی مرد ءَ وش بوھگی اِنت۔۔۔اے واستءَ اشی چونیں مزنی ئے؟
اناں۔۔۔آ۔۔۔ ”اناں۔۔۔آ۔۔۔ ”چے۔۔؟“ ھما گپاں بکن کہ من اِش نزان آں۔۔۔۔بگند ئے تو ھم نزانتگ اَنت۔۔۔“

اے کسّہاں بِل ،بیا من تئی سواساں کش آں۔۔۔ ”اے کارءَ من وت ھم کُت کناں۔“ اِناں مرچی من وت۔۔۔پیسرءَ ٹائیءَ پچ کناں۔ ”پچے کن۔“ تو چنچو شرئے۔ ”اے وڑ بِزاں چی ءَ؟۔۔۔۔۔۔پیسرءَ من ترا چو دوست نہ بوتگاں۔۔۔مرچی یکدم اے چونیں آشوبے ودی بوتگ“؟ آشوب چونیں؟
تو منءَ چہ بنداتءَ دوست بوتگ ئے۔۔۔منی سرجمیں سریگ میچّل بوت۔۔۔ توبہ، تو پرچہ انچو ھید بوھگ ءَ ئے؟ ”بِریں تہا“ ھؤ بِریں۔”چہ ڈن ءَ ادا گرم کمے کمتر اِنت؟“
ھؤ۔۔۔! ”اے سواساں تئی پادانی لنکُک سک پِرتکگ اَنت۔“ ھمک تنکیں چیز آسودگیءَ نشان بیت۔ ”من ھم مرچیءَ چہ رند تنک باں۔“ چہ منءَ۔۔۔؟ ”اِناں۔۔۔منی دزگہار ءَ منءَ گُشتگ اَت آئی مرد۔۔۔شَریں اے گپ ءَ یلءَ کن۔۔۔آئی سکیں تنکیں پُچ گوْرا کُتگ اَت۔۔۔“ من نوں دیست کہ تو اوں چوشیں تنکیں گُد گوْرا کُتگ۔۔۔کجا چہ زُرتگ اَنت تو؟
مرچی درزی ءِ کِرا چہ دوچائینتگ اَنت۔ ”من کہ دگہ ساڑھی ءِ آؤرتگ گوں۔“ آ اشیءَ گوں سوٹ نہ اِنت۔۔۔
شر من تئی ھمراھی ءَ کایاں گوں دُکانءَ گُد دوست کناں پرتو۔ ”آ دزگہار ءِ گوم ءَ تو چونیں ھبر کت؟“ تو بہ وپس۔۔۔پدا تو ھید بوھگ ءَ ئے۔۔۔
من ترا آئی ءِ سرجمیں گپاں گُشاں گوں۔”235 235 235 235“تو چہ وتی دزگہار ءَ مدام انچیں گپ گوش کن۔۔۔تا کہ مئے زندگی وش ھال بہ بیت ءُ منی ھیداں مدام وتی سریگ ءِ گوم ءَ پہک بہ کن۔
”تئی ھید نوں منی ھوناں ھوار اَنت“۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

آزمانک

واب

نبشتہ کار: داد بلوچ شاشانی

دی بلوچستان پوسٹ

ماہ جان۔۔۔۔ ترا ھیر اِنت چو مُلور مُلور ئے۔۔۔۔؟؟
من مرچی سک پریشان آں کہ دوشی ھرابیں وابے دیستگ ۔۔۔۔۔
چونیں وابے دیستگ کہ تو وتی دیم ءَ را ھشتاد ءُ ھشت کِرنچ مان کُتگ ۔۔۔؟
من ترا نوں چے بہ گُش آں ۔۔۔؟
من واب ءَ دیستگ کہ من گوں ترا وپتگ آں ۔۔۔!
ماہ جان۔۔۔ تو چے گْوشگ ءَ ئے۔۔۔؟
بس کن من وت پرشان آں منی سر چَہ درد ءَ تَرککگ ءَ اِنت۔۔!
ساھتے بے تواری ءَ پد ۔۔۔
دلمراد ءَ پَد ءَ جُست کُت۔۔
گُڑا اے واب ءِ بزانت چے اِنت کہ بے بلا تو پریشان ئے ۔۔؟
(دلمراد ۔۔۔ھمے میتگے وش رنگیں بچکے اَت ۔
چالاک ءُ لاھک ءُ وش روئیں بچکے اَت ۔ کمو وانگ ھم زانت ئِے ۔
ماہ جان ھم رنگ ءُ دانگ ءَ شَر اَت ۔ ماہ جان ءَ دو سال اَت کہ گوں دھکان داد بکش ءَ سور ئِے کُتگ اَت ۔
دھکان داد بکش یک وار ءُ بزگیں مردُمے اَت ،بے توار بے گپّے اَت ۔۔۔۔۔۔)
“من انوں چَہ زرّگُل ءِ لوگ ءَ پیداک آں “۔۔۔
زرّگُل ءِ لوگ ءَ ۔۔۔!!!؟؟؟؟
ھو زرّگُل ءِ لوگ ءَ۔۔۔
زرّگُل ءِ لوگ ءَ پہ ھیری شُتگ ئے ۔۔؟
من پمیشکا زرگُل ءِ لوگ ءَ شُتگ آں کہ زرّگُل ءِ مرد واب ءِ بزانت ءَ زانت۔۔۔!
گُڑا۔۔۔۔۔۔؟
گُڑا ۔۔ چے !
من زرّگُل ءَ گْوشت تو وتی مرد ءَ را جُست بہ کن کہ منی واب ءِ بزانت ءَ بہ گْش ایت۔
گُڑا زرّگُل ءَ وتی مرد ءَ را گُشت۔۔؟؟
ھو زرگُل پد ءَ شُت وتی مرد ءِ کِرّ ءَ من دوھمی لوگ ءَ نشت ءُ ودار کُت۔
ساھتے ءَ پد زرگُل اَتک ھیران اَت ۔۔۔
من جُست کُت زرّگل تئی مرد ءَ منی واب ءِ بزانت چے گُشتگ کہ تو چو ھیران ھیران ئے؟
گُڑا زرّگل ءَ ترا چے گْوشت ۔۔۔؟
تو سبر کن من گپ ءَ آں ۔۔!
ھو شَر گُڑا گپ بہ کن ۔۔۔
زرّگل ءَ گْوشت منی مرد ءَ گُشتگ تئی واب ءِ بزانت ھمیش اِنت ترا اے مرد ءَ گوں زھگ نہ بیت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

تنینگاں اِیر دستی ءَ آں ماه پری بدل نہ اَنت
سید بدل نبوتگاں، سید هماں سید هماں

نبشتانک: حیراف بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

سنگتاں من شمئے دیم ءَ مرچی یک کِسھے ایر کناں،اے کِسہ باز کْوھنیں کِسھے ،من جُهد کناں کہ اے کِسہ ءَ ھما پِیم ءَ درشان کُت بِکناں ھم ءَ وڑ کہ من اِش کُتگ.
من اے کِسہ چہ وتی بَلُک ءَ بِزاں کہ چہ وتی مَات ءِ مات ءَ اِش کُتگ ءُ مَرچاں منی بَلُک مئے میان نہ اِنت.
اے کِسہ چہ مَروچ ءَ هشت دَاهک بزاں هشتاد سال ساری ءَ بوتگ.
اے کِسہ ءِ تہ ءَ ماه پری نامیں یک جَنکے بِیت کہ آئی ءِ مات ءُ پِت چہ دُنیا ءَ سپر کن اَنت بزان کہ ماه پری چُورَو بیت.
ماه پری وش رنگی ءَ بے مٹ بیت، بودناکی ءَ بے درور بیت ءُ رواج ءِ کَبگی بنت،یکلیں ماه پری دَمکے یک دانگ بیت،بلے واری ءُ بزگی ءِ آماچ بیت چہ زِند ءِ رنگاں بے سُد بے سما بیت.
ماه پری ءِ مات ءُ پِت ءِ مِرگ ءَ پد ناکو ئِے بزاں کہ آئی ءِ پِت ءِ برات وتی لوگ ءَ ئِے بارت .
چو کہ ماه پری یکلیں اَت انچو آئی ناکو زاتک ابدالسید هم یکلیں اَت بزان پِت ءِ یکیں چُک اَت.مات ءُ پِت ءَ چہ پَد ماه پری ءِ مستر آئی ناکو بوتگ اَت.
ماه پری ءِ زند چہ اد ءَ هزابیاں کپیت، ماه پری لوگ ءِ دُراهیں
کاراں کنت بلے لوگ ءِ مردماں چہ مھر ءِ یک گپے هم اِش کُنگ ءَ نہ رس اِیت،مھر وتی جاگہ ءَ شریں وڑے ءَ نانے نہ گِندیت.
سُهب ءَ بِگر تاں شپ ءَ ماه پری گوں کَس گپ نہ جَنت ماه پری وتی دزگواراں نہ گِندیت، دسگٹیں ماه پری دِرتہ پَشکیں ماه پری وتی جِند ءَ هم نہ گِندیت.
ماه پری هَش درُش اِیت، مَشک آپ کنت، لوگ روپ اِیت، رَمَگ ءَ چاریِن اِیت، پَساں دُوش اِیت، دَار کَاریت، آس روُک کنت، نان پَچِیت، کساس ماه پری لوگ ءِ درُستیں کاراں کنت،بلے ماه پری بَزگ پد ءَ هم لَٹ وارت، نان نہ گِندیت.
گُد دِروُکیں ماه پری ءِ اے ھال هم کِسہ ءَ وش زانَگ بِیت بلے دیم ءَ……….
دیم ءَ چے بیت؟
شُوم بَهتیں ماه پری مَزن بِیت.
ماه پری ءَ سُور دیگ ءِ گپ ءِ سر ءَ چِست کَن اَنت، شُومیں ماه پَری ءِ بَهت ءَ پد ءَهمے لوگ نَبیسگ بیت.
ماه پری ابدالسید ءِ بانور بِیت.
ماه پری ءِ زندے هما واهگ هم هاکانی باهوٹ بنت کہ روچے کِیت ماه پری چہ اے لوگ ءَ در بیت.
بانوری ءِ روچ گُوست اَنت ماه پری ءِ نوں پَد ءَ وتی کاراں گوں سرجم اِنت.
ماه پری وهدے آپ ءَ رُوت گُڑا ابدالسید ماه پری ءِ راهاں مانتریت ماه پری ءَ داں لوگ ءَ لَٹ ءُ کُٹ کنت.
بزگیں ماه پری کہ دُنیا ءَ چہ اے لوگ ءَ ابید دگہ کَس نداریت.
ماه پری کے ءَ بُگشیت کہ ماه پری چون اِنت، ماه پری کئی دیم ءَ بہ گِریو اِیت؟
بزگیں ماه پری همے زُلماں گوں وتی نازُرکیں جان ءَ سَگِت بلے داں چُنت روچاں.
یک روچے سید وتی کَھر ءَ کِیت گُڑا ماه پری ءَ تاں وتی وَسیں ءَ جنت، ماه پری بے سُد ءُ بے سما بیت.
ماه پری کہ وهدے سما ءَ کیت آ سرپد بیت کہ نوں سُراِت نہ کنت.
ماه پری جک ءُ جوڑ بوهگے ودار کُت آ لھتیں وهداں پد لُڈگاں بلے سرے چِست کُت.
یک روچے ماه پری دَم بُرت، ماه پری ءِ اوپار پرُشت.
ماه پری پیسلہ کُتگ کہ نوں اگہ من ءَ مَرگ بئیت بلے نوں من اے لوگ ءَ نہ ننداں.
ماه پری ءَ دگہ کَس ءَ نداشت گُڑا آ وتی لوگ ءَ یل کُنت ءُ دیم پہ دمگ ءِ واجہ ءِ لوگ ءَ سر کِپت.
واجہ ءَ ماه پری وتی چُک زُرت.
آئی ءَ وتی سون گِپت ءُ وتی زند ءَ واجہ ءِ لوگ ءَ گوازینت.
بلے ماه پری هلک ءِ مردمانی واستا میاریگ اَت.
درُستیں مردُم آئی سر ءَ کلاگ بستگ ءُ ماه پری تچوک گُشت بلے ابدالسید گوں وتی مات ءُ پت ءَ هور مَردمانی دیم ءَ بے میار اَت.انچیں بے میارے سید استیں وهداں هم گِندگ بنت ءُ ماه پری استیں وهداں هم میاریگ اِنت.
ماه پری نوں هم ایر دیستی ءَ زند کنگ ءَ اِنت.
ماه پری نوں هم لٹ وارت، ماه پری نوں هم بزگ اِنت.

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔