TBP Balochi

ماہ ء اگست ءُ بلوچ

نبشتہ کار: ریاض بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

اگست ءِ ماہ ءَ پہ بلوچ ءَ وڑ وڑ ءَ وتی رنگ ءُ دروشم مٹینتَگ، برے وشی ءُ گیشتر نہ وشیانی جمبری ساچان کتگ اَنت، بلے ماہ ء اگست ءِ گیشیں رمس پہ بلوچ ءَ سیاہ ءُ تھاریں روچ زانَگ بنت.

ھمے اگست ءِ یانزدہ رمس 1947 ءَ بلوچ انگریز سامراج ءِ در آیگ ءَ پد استان ء کلات ءِ آجوئی ءِ روچ ھم داریت کہ ھمے روچ ءَ استان ء کلات ءِ آجوئی ءِ جار پرّینگ بیت، گڑا چہ آ روچ ءَ بلوچ اے روچ ءَ بلوچستان ءِ آجوئی ءِ روچ نامینیت ءُ شاتکامی کنت ءُ ایدگہ راجاں پیش داریت کہ ما ھم یک زندگیں راجے اِیں ءُ وتی وشیں روچاں چہ ھم شموشکار نہ بہ اِیں.

یانزدہ اگست ءَ ریڈیو ءُ ھالتاکاں استان ء کلات ءِ آجوئی ءُ وت مستری ءِ جار جنَگ بیت، کَش گور ءِ بازیں ملک کلات ءِ آجوئیں بستار ءَ منّ اَنت کن، ھان ء کلات ریاست ءَ گچیں کاریانی جار جنت، کلات نیشنل پارٹی گچیں کاری ءَ سوبمند بیت تاں 27 مارچ 1948 ءَ استان ء کلات ءِ پارلیمنٹ برجم بیت ءُ ریاستی پارلیمنٹ ءِ دوئیں ایوان ھما وھداں کہ نوک جوڑ بوتگیں پاکستان ءَ گوں ھَوار بُوَگ ءِ کرارداد پیش کنگ بیت، گڑا دوئیں ایواناں چہ پاکستان ءَ گوں ھَوار بُوَگ ءِ کرارداد نہ منّ اَنت. بلوچانی آجوئیں ریاست چیزے ماھانی کسانیں مدتے آجوئی ءَ پد پد ءَ پہ زور کَوزہ کنگ بیت، گڈ تاں ھما روچاں بلوچستان ءِ آجوئی ءِ جُھد بندات بیت.

بلوچ مھلوک ءِ سر ءَ کَوزہ گیریں پاکستانی ریاست ءِ زلم ءُ زوراکی چہ 1948 ءَ یک شلہ برجاہ انت، چشیں روچے ایمن ءَ نگوستگ کہ یک بلوچ پُسگے آوار جنگ مہ بیت یا تیر باران کنگ مہ بیت، گس ماندارگ بُوَگ ءَانت، ھلک ویران کنگ بوگ ءَ انت، بلوچ راج ءِ چُک چینی چیزے سالاں نوں گیشتر ودّیتگ.

اے دوئیں دھکّاں ھزارانی ھساب ءَ بلوچ کشگ و دور دیَگ بوتگ ، اشانی توک ءَ مزن نامیں سیاسی سروک، سیاسی جھدکار ءُ مزاھمتی جنگول ھم ھَوار اَنت.

2 اگست ءَ بلوچ پِدائی مجید بلوچ (سینئر) ارش یا شھید بیت، شھید مجید بلوچ جُھد ءِ آجوئی ءِ اولی پِدائی ارش کار اِنت.
شھید مجید ءِ دوئیں کستریں برات شھیدِ سگار امیر بکش ءُ شھید مجید جونیئر ھم پد ءَ ھمے جُھد ءَ پہ دیم ھونی دے اَنت ءُ تاں ابد نمیران بنت.

پنچ اگست 2015 ءَ بلوچ گوریلا کمانڈر ڈاکٹر اللہ نظر بلوچ ءِ کستریں برات ءُ بی ایل ایپ ءِ سلاہ بندیں راجی جُھدکار اَلی نواز گوھر گجلی مشکے ءَ گوں دژمن ءَ دیم پہ دیم جنگ دنت ءُ شھید بیت.

7 اگست 2007 ءَ زوراکیں پاکستانی لشکر یک لشکر کشی یے دوران ءَ ڈاکٹر ھالد ءُ دلجان ءَ شھید کنت، شھید ڈاکٹر ھالد ءُ دلجان بی ایل ایپ ءِ دو بامردیں ءُ نہ ترسیں سرمچار بنت ءُ مزنیں ساھتے تاں گوں دژمن ءَ میڑ دارنت، مزنیں سنگرے یا دژمن اش شکست داتگ ات تاں ساہ ءِ گڈی وھداں گوں زوراکیں دژمن ءَ دیم پہ دیم جنگ دے اَنت ءُ وتی نگرھیں جاناں پہ وتن ندر کن انت.

11 اگست ءَ بلوچ بلوچستان ءِ چہ برطانوی سامراج ءَ آجوئی ءَ ابید ھم یک جْوانیں روچے ءِ بستار ءَ زانگ بیت.
11 اگست 2018 ءَ شھید ریھان جان چینی سامراج ءِ کانوائے ءِ سر ءَ پِدائی ئیں ارشے کنت ءُ دگنیا ءَ تچک ءَ اے کلوہ ءَ سر کنت کہ بلوچ ءِ سر زمین ءَ اَبید بلوچ ءِ رزا ءُ واھشت ءَ ھچ وڑیں دری زوراک گوں کَوزہ گیریں ریاست پاکستان ءَ ھچ وڑیں نام گپتیں دیمروئی ءِ کاراں بھر زرت نہ کنت.

بلوچستان پہ زور کَوزہ کتگیں سر ڈگارے چائنا یا دگہ ملک بید بلوچ ءِ رزا ءَ اد ءَ ھچ رنگ ءَ وش اتک کنگ نہ بیت. اگاں چائنا میاں استمانی کانودانی منوک ءُ وت ءَ را یک سوشلسٹ ملکے سرپد بیت، گڑا دگہ راج ءُ ملکانی آجوئیں ءُ وت واجھیں سیمسرانی ھیال ءَ گوَر بکنت. بلوچستان بے واجھیں سر ڈگارے نہ اِنت،بلوچ راج پھاز یں پسگاں مدام اشی رکھینگ ءِ ءُ پھازگ ءِ ھاتر ءَ گوں دری کَوزہ گیراں میڑ داتگ ءُ انگت ساڑی اِنت .

شہید ریھان جان جنرل شھید استاد اسلم بلوچ ءِ زھگ بوتگ کہ شھید جنرل ءُ لمّہ یاسمین ریھان جان ءَ پہ بانوریں وتن پر بند انت ءُ پہ سالونکی راہ دے اَنت. ریھان پہ وتن سالونک بوت.

انچوش ھمے ماہ ءِ 14 رمس پہ کُل بلوچاں یک سیاہ ءُ تھاریں روچےءِ بستار ءَ دارَگ بیت ، اے روچ ءَ ھمے شُومیں ملک دگنیا ءِ سر ءَ پہ زور ایر مُشگ بیت. دنیا سامراج اے ریجن ءِ توک ءَ وتی نپ ءُ سیتانی رکھینگ ءُ ھمساھگیں ملکانی بلیک میل کنگ ءِ ھاتر ءَ پاکستان ءِ وڑیں یک گیر پِتّری ریاستے 14 اگست 1947 ءَ جوڑ کنت. دو راجی نظریہ ءِ نام ءَ یک ردیں ءُ وت گڑیں نظریہ ءِ دیم ءَ آرَگ بیت. پاک ءِ نام ءَ یک ناپاکیں ملکے وتی وجود ءَ کیت. بلوچستان پہ زور کَوزہ کنگ ءُ مذھب ءِ نام ءَ جوڑ بوتگیں اے نوکرودیں ملک ءَ ھَوار کنگ بیت.

گڑا تاں آ روچ ءَ انچوش کہ بلوچ ءِ آجوئی ءِ جُھد برجم اِنت، ھمے رنگ ءَ ھچ بلوچ ءَ پاکستان ءِ روچ نداشتگ ءُ ناکہ کس یا پاکستانی بیرک پہ وشی ءُ رزا چست کتگ، بلے مرچی باندا پاکستان ءِ زورگریں لشکر پہ زور ءُ زبردستی بزگیں بلوچ مھلوک ءَ پاکستانی بیرک ءَ دستا دنت ءُ اکس گیپت ءُ شنگ کنت.

دگنیا ءِ چماں ھاک پر ریچیت ءُ وتی رسانکدراں گل ءُ شاتکامی پیش داریت.

14 اگست پہ بلوچ ءَ دو وڑ ءَ سیاھیں روچے ، دومی چش کہ بی ایس او آزاد ءِ بنجاھی کارگُشاد رزا جھانگیر ءُ بی این ایم ءِ سنگت امدا بجیر ھم ھمے روچ ءَ دژمن ءَ اچ ما پُلیت . شپ ءِ تھاروکی ءَ دژمن ءِ لشکر ءَ تربت ءَ لوگی یے سر ءَ ارش کت ءُ دوئیں سیاسی جھدکار گوں بیدردی شھید کت انت. دوئیں سنگتانی بلوچ راجی آزادی ءِ سیاست ءَ مزنیں بھرے ھست، شھید رزا جھانگیر ھمے نگیگیں جاوراں شپ تاں روچ شھر ءُ دمَگ، کوہ ءُ کلگ دورہ کنان ءُ گَل ءِ راجی آجوئی ءَ پیگام ءَ سر کنان کنت ، تنزیم کاری ءِ گرانیں بار وتی نزوریں کوپگاں گوں سگّیتگ.

8 اگست 2016 پہ بلوچستان ءَ ھما سیاھیں روچ انت کہ شال ءِ دلبند چہ بلوچ سسّا ءُ سوھوئیں وکیلانی ھوناں گوں شودگ بوت، ریاست ءِ پراکسی ئیں دشتگردیں ٹولی بلوچستان ءِ وکیلانی مچی ءِ سر ءَ وت کشیں تراکے ءَ پنجاہ ءَ چہ گیش سینئریں وکیل شھید بیت، اشانی توک ءَ بلوچ پشتون ، کماش ءُ ورنائیں سنگت ھم ھوار اِت اَنت.
چہ 8 اگست ءِ شھیداں شھید سنگت جمالدینی منی باز نزیکیں ءُ مھروانیں سنگتاں چہ یکے اَت،ما وانگ ءِ وھداں تاں دو سے سال ھَوار وانندہ سیاست کتگ ،مے مدام سیاسی نشست گپ ءُ ھبر بوتگ ، باز بودناکیں ءُ سرپدیں سنگتے اَت کہ آئی ءِ کمی ءَ ما مدام مار اِیں.

بلوچ سر ڈگار ءِ سر ءَ بلوچ ءِ وت واجھی ءِ جُھد ءَ پہ بلوچ ءِ پیر ءُ جوان، بلوچ سردار ءُ بزگر کُلاں وتی کُربانی یک ھساب ءَ داتگ ، بلوچ ءِ آزاتی ءِ جھد یک پلگاریں راجی جھدے، اشی توک ءَ کُل یک ھساب اَنت.

26 اگست 2006 ءَ بلوچ راجی رھشون نواب اکبر ھان بگٹی ماتیں وتن ءِ چہ دژمناں رکھینگ ءِ ھاتر ءَ پیراں سالی ءَ گوں استانی لشکر ءَ میڑ دنت ءُ ابد مان بیت، اکبر ھان بگٹی بلوچیت ءِ یک برزیں چیدگ ءُ استالے اَت ، دژمن ءِ دیم ءَ کدی سر ئِے جھل نہ کت ءُ گوں پیراں سالی مزنیں نامے کَٹ اِت ئِے،ھرچ بلوچ پسگے ءِ سر ئِے بُرز کتگ.

اکبر ھان ءِ شھادت ءَ بلوچ راجی زرمبش ءَ یک مزنیں تاگتے ءُ سرپدی یے رس اِت، ھر بلوچے ءِ دل ءِ توک ءَ پہ کَوزہ گیریں ریاست ءَ نپرتے ،نہ تُسوکیں یک آسے روک کت ، اکبر ھان ءِ شھادت ءَ بلوچ زرمبش ءُ پاکستانی کَوزہ ءَ دگنیا ءِ دیم ءَ پیشداشت.
اکبر ھان ءِ شھادت سجھیں تبکہ ءِ بلوچاں یک راھے پہ ھَوار کت ءُ دیم پہ یک منزلے راھی اَنت،اکبر ھان ءِ شھادت ءَ پاکستانی اسٹیبلشمنٹ ءِ دپ ءُ دیماں لَگوکیں یک زوریں شھماتے کہ آئی ءِ توار انگت آیانی گوشاں جکس اِیت.

شھید اکبر ھان بگٹی ءِ سالروچ ءِ درگت ءَ 25 اگست ءَ تربت ءَ بلوچ نیشنل فرنٹ شھید ءَ سھرچکیں دروت ءُ سلام پیش کنگ ءِ ھاتر ءَ راجی مچی ءِ برجم کنت، ریاستی لشکر بلوچانی پُر ایمنیں مُچی ءِ سر ءَ تیر گواری کنت ءُ بی این ایم بلیدہ ءِ باسک ورنا التاپ بلوچ شھید بیت ءُ بازیں کَسے ٹپی بیت.

اگست ءِ ماہ ءَ شَلا چشیں روچ ءِ نگوستگ کہ پہ بلوچ ءَ ارزشت مداریت.

ھمک روچ بلوچ ءِ گدان بُن دیگ بوگ ءَ اَنت ، ورنا، زھگ ءُ زالبول چست کنَگ ءُ گار کنگ بوگ ءَ اَنت، پیر ءُ کماش بے آبرو ءُ بے ننگ کنگ بوگ ءَ اَنت.

ھمے دلاریں ریاست پاکستان کہ مرچی کشمیر نام ءِ سر ءَ دگنیا ءِ دیم ءَ ڈرامائی سیاست کنگ ءَ اِنت ، گڑا دومی نیمگ ءَ بلوچ ءُ ایدگہ بزگیں راجانی سر ءَ زلم ءُ زوراکی کنگ ءُ اِنت گُڑا چِہ پیم اندیم کت کنت ؟

مرچی بلوچ ءَ چہ کَوزہ گیریں ریاست پاکستان ءَ وتی ھرچ شھیدیں پسگ ءُ وتی سر ڈگار ءِ ھرچ پرشتگیں سنگ ءُ ڈوک ءِ ھساب گرگی اِنت.

درملک ءَ منا شاعرے کُت ءُ شاعری ءَ منا لٹ وارینت

ظہورفضل

دی بلوچستان پوسٹ

مُلک ءَ من چٹ یل ءَ چَر تاں ، نہ روزگارے نہ دگہ کار ءِ بس یک ھُنرے منا گون اَت کہ آ درزی گِری اَت بزان گُد دوچی من زانت ، ھمے کہ من سک لات بیتاں گڈا شُتاں سلیم ی درزی دوکان ءَ ماھے ماھے کار کُت پہ وتا چیزے زَر کمائینت ءُ پدا نشت ءُ وارتاں ، سرجمیں شپ ءَ نشتگ تاں ءُ روچ ءِ وپسگ منی عادت ءَ ، تعلیم اتکگ ءَ میٹرک ءَ ، ھما ناوانندھی برابر اَت بلہ ھمے گنج اَت کہ اردو وانگ زانت ءُ بلوچی ہم من گاجیلی کُتہ ، پت ءَ چارے چُک ملک ءَ کپتہ کُچکی پاد پروشیت چوّک اِنت ہچ نکنت چو مہ بیت کہ شیشہ ءُ کریشتالے سرے بکپیت ءِ بھتریں اشی ءَ چید ءَ چہ بِکشاں ، بزان نکنے کہ پت ءِ سنگتے ھست امارات ءَ اھی ہم درزی دُکان ءَ ھمودا پچ کتہ دیریں ھمشی ءَ منی پت ءَ پمن ویزائے گشتگ ءُ منی پاسپوٹ نَکل ہم روان داتگاں کہ منی چُک دَرزی گِیری زانت بےبرے ہمودا وتی دوکانے کار بگر ، اھی ہم گشتہ شر

گڈا یک سھب ءِ من واباں داں منی مات ءَ منا پاد کت کہ پاد ءَ بابُل کمبہ تو سیی ءِ تئ ویزا اتکہ دبئی ءِ ، من گُڈئتہ گون ھیرانگی وتی مات چار اِت ءُ گُشت کہ منی ویزا پدا دبئی ءِ ؟ تھت سرا پاد اتکہ ءُ چماں لگشاں بوتہ شتہ لوگ برانڈہا چم شودگ ءَ لئگتہ ،ھمدا منی گہار نشتہ وتی گُد دوچگ ءَ اَت من چہ گہار ءَ جست کت کہ منی ویزا کئے کَشئتگ ؟ پرچاکہ من ہچ ءَ سہی نئیت اں ، گڈا منی گہار ءَ درسیں گپ پت ءِ منا ھال داتاں ، من بی گَل بیتاں کہ شرتریں مردم روت درمُلک ءَ ادا ہچ نیست ،
او منی ٹکٹ ہم پت ءَ گپتگ ءَ گڈا من تیاری کرت ، یک شمبئے روچ ءَ منی جہاز بوت ءُ من دراتکہ دیم پہ دبئی ءَ ،
اودا کہ من ائیرپوٹ ءَ سر بیت اں پت ءِ سنگت بزان دُکان واجہ پدا منی ارباب اَت اتکگ ءَ منی دیما ، من دروت سلام کُت ارباب گاڑی ءَ سوار بوتاں شتیں دیم پہ ارباب لوگ ءَ ، ما کہ اودا سر بیتیں ارباب لوگ ءَ ، منا مہمان خانہ ءِ نندارینت ءُ وت شت لوگ ءَ ، من نشتگ تاں کہ دگہ دو منی عمرے بچک اتک گومن سلام ءُ دُوراہ ءِ کت اے ھم بزان ارباب ءِ درزی دُکان ءِ کاری اَنت گون ، ما وارگ وا ارباب منا گشت اے تئ ہم کار انت تو برو گوں ھمشاں گوما وتی کمریہ پدا سہب ءَ من کایان دُکان ءَ ، ما دراتکیں شتیں دیم پہ وتی کمرہ نیمگا ، راہا سیل کناں اے ماڑیانی بُرزی ازمان دومی تبک ءَ گشئے سر تاں ، دنیاے موٹل و گاڑی چہ کفن پوش ءَ بزان عرب ءَ پُر تاں ، ما سر کہ بوتیں داں ہمے یکیں کمریہ ما چار مردمیں ، یک تھت ءِ منی اَت ، من اے بیگاہ ءَ رسٹ کت ءُ اے پاٹی شتہ دوکان ءَ

گڈا دومی سہب ءَ من وتی ہمکارانی ہمراھی دیم پہ دوکان ءَ بزان من وتی کار گرئگ ءَ شتاں گون ، دو سئے روچ منی بتاکہ متاکہ یانی اڈ کنگ ءَ گوست ، نوں روچ ءَ مئے کار ءُ شپ ءَ کمرہ بیا ءُ بکپ یہ گُداں شود یہ ورگے باری اتک ورگ اڈ کنت ھمے روٹین بوت ، پدا جمعہ ءَ چھٹی ، روٹین ھمے جوڈ بوت زندگی ءِ ، برے برے مگرب ءَ چھٹی کہ کت اتکیں کمریہ نشت ءُ پتائی کن یہ شراب بیئرے ور گون ہمے سنگتاں ۔۔۔

یک مگرب ءِ من اتکہ وتی کمریہ داں مئے کمرہ ءَ بلوچی گشندھے مرچی اتکہ ھمدیں کش ءَ بجائے ایر اِنت ، من بلوچی سلام دروت ءِ کت ءُ نشتاں ، کمو وھد گوست سنگتاں بیئر اورتگ مُرگ پچئگ شروع کُت ، سوت جنوکائی بندات بوت ، اے شپ گوست گڈا دومی روچ ءَ من جست کہ اے گشندہ مئے سنگتانی تہا کئ سنگت اَت ءُ مہمان اَت ، سنگتاں گُشت کہ ھلیل ءِ سنگت بوتگ ، پدا ھلیل ءَ بلوچی سوت اِش کنئگ ءِ بلاھیں ھُب ءُ واھگے ھستہ کہ مدام کمریہ اشی ٹیپ ءَ بلوچی سوت چالو اَت ءُ دُکان ءَ مدام موبائل ءِ ویروک ءِ گوش ءَ تاں ، منا ہم بلوچی سوت اش کنگ ءِ باز شوق اَت ، گڈا امارات ءَ ھمے کہ گشندھے اتک الم ءَ ھلیل دعوتے دات ءُ یک شپ ءِ دیوان ءِ کت ،

اے گشندہ پاٹی منی ھم واقف ءُ سنگت بوان بوتہ ، یک رندے یک گشندھے ءَ منا چہ کسانیں تلب ءِ کُت من وتی وس واک ءَ شتاں مارکیٹ ءَ اھی تلب پورا کت گڈا ھمے گشندہ ءَ منا گُشت کہ تو بلوچی شعر نبشتہ کنے ؟ اگاں شاعری کنے یار منا شعرے بدئے من گوشان تئ شعر ءَ ،

من پسّو دات کہ منا بس بلوچی ءِ اِش کنئگ ءِ سک باز ھُب واھگ اِنت بلہ من نبشتہ کُت نکنی ، گڈا ھمے گشندہا منا گُشت کہ مشکل نئے ڈے من شعرے یکے کرا لکارین ءَ تئ نامے جناں ہچ فکر مکن ، من بی زانت کہ اشی پمن انچو چیا ھُب واھگ بوگائیں من ڈارک سمجھے ، من ائی پسو دات ءُ گشت کہ شر پُل منی دلسرد بیت ،

من ھمے ھبر ھلیل کرا جت ، ھلیل منا گو اے پتو اینچو ھودوناک نئے اشی ءَ تو مارکیٹ ءَ بُرتگ ھما سامان گپتہ داتہ پمیشا اشی ترا چو گشتگ ، اے دبئی انت ادا تو زر ءُ سامان اے گشندہان بدئے اے ترا دمان ءَ شاعرے جوڈ کن اَنت ، دگہ چیزے نبی بلہ تو مشہور بئے تئ نام بیت بس اشاں دعوت بدئے سامان بگر بدے گڈا تو بچار وتی نام ءَ ۔۔

من ھم گَل بیتاں کہ اے شریں کارے پہ پنچ ھزار ءَ بیت ۔۔۔ من گڈا انچو کناں بیتہ ھمےکہ گشندھے اتک من دعوت ءِ دات پدا بُرت مارکیٹ ءَ سینٹ ءُ سابون ءِ زورت دات ، اشاں منی نامہ شعر نبشتہ کنائینت جناں کُت ،

منی نام ہمک نوار ءَ گونا من نام کپتہ ، منا بازار ءَ باز مردم ءَ دیست منی توسیپ کت ، مھفلانی تہا منی نام گِرگ بوت ہرکس ءَ گومن دست مِلارینت ، من دل ءَ گَل ءَ بال تاں کہ ہمک گشندہے البم ءَ منی سوت ءِ الم مان ، من ءَ مہلوک ءَ فیس بُک ءَ میسج کت ، منی اکساں پنچ سد ھفت سد کمنٹس اَتک ، چنچو مردما منی وٹس اپ لوٹ اِت ، من گروپاں ھوار تاں از شاعر ، ھمے وڈا منی تنکاہ نیم ھمے گشندھانی لاپ ءَ اَت ، برے عاشقی سوت برے درملکی برے انکلابی ،

بازیں مدّتے ءَ پد من اتکہ چھٹی ءَ مُلک ءَ ، منا ھمک کَس ءَ دیست گُلائش کُت کہ من شاعرے اں پدا دبئی والائے اں ، منی بگل گوات تاں ۔ ملک ءَ ہم ہمک دو روچ سرا گون گشندہاں پکنک ءُ پاٹی اَت ۔۔

یک روچے من بیگاہ ءَ دراتکہ وتی سئیکل ءَ سوار بوتاں شتہ ھوٹلانی دیما چاھے وارت پدا شتہ جمیل ی دُکان دیم ءَ کرسی سرا نشتہ تاں منا جمیل جُست کُت ۔۔۔ انی ہمے زوتاں کئ نوکیں نوار پیداکیں ؟
من پسو دات کہ دو نوکیں نوار پیدا فلان فلان گشندہانی
جمیل پدا چمن جُست کت کہ ،۔ گڈا تئ شعرے اے نواراں مان ؟
من پسو دات ،،، ہو ڈے بس تئ دعا ببی من مارکیٹ ءَ انچو جاگھ کتہ داں منی شعر نواراں مان مہ بیت نواراں کس گوش نداریت منی لوٹوک سک باز اَنت ،،

ھمے گپاں گون من چارے یک سیاھیں کُرولہ گاڑی ءِ اسپیڈ ءَ اتک اوشتات سئے مردم ءَ توپنگ منا سَک دات ءَ منی چم ءُ دست بستہ گاڑی ءَ کت ، من نزانت کئے اَنت ءُ چونین ءَ ، من کوکار کت کہ شما کئے چے لوٹے بلہ اشاں ہچ نگشت ءُ منا جت توپنگی کونداک ءُ جت لگّت شر داں من تُست ءَ ،،،
من کہ بُود کرتگ ءَ اے انچیں جاگھے اَت کہ من نزانت شگرب اِنت یہ مگرب پدا ہمدا لھتیں لگئت مئگت ءِ منا جت ءِ ۔۔۔
ہمدا یکے ءَ منا گشت کہ
تئ نام وکیل چھوٹا اِنت
من پسو دات ، جی سر
پدا دگرے ءَ جُست کُرت کہ ،، یہ انکلابی گانا آپ نے لکھا ھے ، ہمے
سوتے پِر کُت

من گُشت کہ اے شعر منی نام ءَ اِنت بس بلہ من شاعری جند نزانا مات کسمیں ، من بس سوت گوشداشتگ گڈا من سنگتے گشئگ ءَ چہ ھمے گشندہاں بس زر داتہ اشاں منی نام ءَ سوت لئکارینتگ ءُ جتگ ، ھمے کہ کیسٹ اتکگاں من بس دیستہ کہ اے سوت منی نام ءَ اِنت ،،

اے گپاں گون منی دو سے مردم ءِ کندئگ من اِش کتہ ،،

اشاں منا سئے روچ ءَ داشت ءُ چارمی روچ ءَ لوگانی کرا یل دات ، ھمے گُشت کہ مرچیگ ءَ پد تئ نام ءَ یک شعرے مگندیں ما ، گندے تئ نام ءَ شعر اتک گڈا تو زانے کہ ما ترا چون کنیں ،، من گشت ۔۔ شر

چھٹی منی ہلاس بوتہ اتکہ دبئی ءَ من ،، یکے روچے گشندھے منا فون کت کہ من نوکیں نوار تیاری کنگاون پمن چیزوکے روان دے تئ شعرے گون ،
من پسو دات.. منا بیزارے منی سرا بکپ دگہ براں منا فون ہم نکنے
گشت ءِ ۔۔۔۔ پرچا ؟
من پسّو دات کہ

اے درمُلک ءَ منا شاعرے کُت ءُ شاعری ءَ منا لَٹ وارینت ، نوں گومن نبی چو بلے کہ من گریبی ءِ کناں ۔۔۔۔
گڈا ھما منا کہ من یک گشندہے وتی نزیک ءَ نیلاں

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

شھید لال بکش بلوچ پنام شمبے

نبشتہ کار: سرباز وفا

دی بلوچستان پوسٹ

دگنیا ءِ ھر مردمے بہ بیت آئی ءِ لوٹ ھمیش اِنت کہ من شریں نامے ءِ واھند بہ باں ، اے جُھد ھر مردم ءِ تہ ءَ ھست ، بلے شریں چیز نام ءِ دارگ اِنت۔

منی نّزا شریں نام مردم ءَ را راجی جھُد ءِ تہ ءَ نسیب بیت، اگاں مردم زندگ اِنت آئی ءِ نام چہ وتن دوست ءُ راجدوستی ءَ زانگ بیت، اگاں مردم دُژمن ءِ دست ءَ جَنَگ بہ بیت گُڑا راجی شھیدے زانگ بیت۔

راجی جھُدکار ءِ لوٹ ھمیش اُنت ، وتن یاں کپن ، اگاں مردم دُژمن ءِ دست ءَ شھید کنگ بہ بیت ، آ وتی مکسد ءَ سوبین اِنت۔ اے آجوئی ءِ جنگانی تہ ءَ ھست پہ آجوئی ءَ جھد کنوکیں سرمچارانی تہ ءَ مدام کندگ ءُ دلوشی بہ بیت۔ اے ھبر راستے کہ آجوئی لوٹوکیں جھدکارانی تہ ءَ تہ لہتیں ھنچیں سنگت بیت کہ آ مدام گوں مھروانی وتی سنگتانی تہ ءَ ساڑی بنت، آھانی مھروانی ءُ دلوشی ہر سنگت ءِ دل ءَ وتی نیمگ ءَ ترین اِیت۔

مدام ھر سنگت ءِ لوٹ ھمیش بیت کہ اے سنگت چمن ءَ ھچ دور مہ بیت ، بلے جَنَگ یک زالمیں چیزے ،بازیں سنگتاں چہ یکجائی ءَ دور کنت، تھنا آھانی پگر پشت کپ اِیت۔ چونائی ءَ مردم بگْوش اِیت، من یک راجی جھدکارے ءِ سر ءَ نبشتہ بکن آں، گڑا کتابانی کتاب نبشتہ بکنت ءُ آئی ءِ زند ءِ کسہ ءُ کرد سرجم نہ بیت، بلے راجی شھید ھما کرد ءِ نام اِنت پہ منی وڑیں نزوریں نبشتہ کارے واستا سک گران اِنت، بلے پہ وتی راجی شھیدانی سرءَ نبشتہ کنگ الّمی اِنت کہ آھانی زند ءِ درگت ءَ مردم چیزے نبشتہ بکنت۔
من یک ھنچیں شھیدیں سنگتے ءِ نام ءَ نبشتہ کنگ لوٹاں کہ منی وڑیں ناچیزیں مردمے ءَ گوں آئی یک مزنیں مدتّے ءَ ھوار بوتگ۔ من ھر وھد ءَ کہ کلم چست کُتگ کہ آئی نام ءَ چیزے نبشتہ بکن آں، گُش ئے آئی ترانگاں من ءَ یک رندے پروشتگ۔ منی زھن ءَ کار یلہ داتگ چہ کجا بندات بکن آں، مرچی پد ءَ آئی ءِ ترانگاں من ءَ لاچار کرت کہ من چیز ءِ نبشتہ بکن آں، اگاں منی نابزانتیں لبزانی تہ ءَ نزوری یے بوت من ءَ پھل کن اَت۔

آ سنگت ءِ نام لال بکش بلوچ اَت، جاہ ءِ آھو بدرنگ ءَ واجہ ریکو بلوچ ءِ گس ءَ ودی بیت ، وتی زند ءِ گوستگیں وھداں گیشتر کیچ ءِ دمگ ءَ روت کار ءُ روزگار کنت ، وھدیکہ وتی دمگ ءَ کیت آئی ءِ روزگار زمینداری بیت ، ھمے داب ءَ وھد گوزاں کنت ۔
وھدیکہ بلوچ راجی جنُز شریں وڑے ءَ دیم ءَ کیت، گڑا لال بکش بلوچ ھمے ماریت من ءَ پہ بزگیں راج ءَ جھد کنگ لوٹ اِیت ، 2013 ءَ بلوچ راجی آجوئی لوٹوکیں گل بی ایل ایپ ءَ کیت وتی راجی جھد ءَ بندات کنت ، وھدے بی ایل ایپ ءَ کیت آئی ءَ شمبے نام دیگ بیت ، لال بکش بلوچ ھما مھروانیں سنگت اَت، مدام گوں وتی سنگتاں کندگ ءُ دلوشی کنگ ءَ اَت، اگاں کجام دیوان ءَ نندوک بوتین اَت آ دیوان ءِ تہ ءَ کندگ ءُ دلوشی ھستگ اَت، ھچ ھاموش نہ بوت، سکیں دل پھکیں سنگتے اَت۔

من یات اِنت 2016 اَت، چہ لال بکش بلوچ ءِ شھیدی ءَ لھتیں روچ ءَ ساری ما جاھے ءَ نندوک اِت اِیں، کندگ ءُ دلوشی کنگ ءَ اِت اِیں، سنگتے اَھت، من ءَ گُشت ئِے” پاکستانی پوج ءَ شمبے ءِ دوئیں براس چست کُتگ ءُ برتگ اَنت،گڑا سنگت شمبے ھال دیگی اِنت۔
گڑا من گُشت” شریں من ئِے ھال دیاں ، گڑا من گُشت شمبے بیا من ءُ تو پون ءِ نیٹورک رو اِیں ءُ دمگ ءِ ھالے گر اِیں باریں دمگ جاور چون اَنت۔
شمبے گُشت” شریں رو اِیں ھالے گر اِیں باریں چونیں ھالے بیت۔
گڑا ما موٹر سائیکل زُرت ءُ دیم پہ نیٹورک ءَ شُت ءُ سر بوت اِیں ءُ شمبے ءَ فون جت ءُ ھال گپت گڑا ھما مردم ءَ گْوشت”کہ پاکستانی پوج ءَ تئی دوئیں براس بُرتگ اَنت۔
وھدے کہ شمبے ءَ ھمے گپ اِیش کرت گُڑا کندگے جت ءُ گُشت ئِے” اے ھم ھُدا ءِ شُکر اِنت کہ دُژمن ءَ من ءَ یک راجی بامردے سرپد بوتگ کہ منی دُمب ءَ کپتگ ءُ منی براس برتگ اَنت، اے منی وش بھتی اِنت، اگاں دُژمن منی براساں شھید کنت گڑا منی براس چَہ راج ءِ ایدگہ شھیدیں پُسگاں چَہ گھتر نہ اَنت،من ءَ چُشیں بھت کج اِنت کہ منی براس پہ وتن شھید بہ بنت ، اگاں دُژمن یلہ اش کنت آئی تب اَنت۔

ما چہ نیٹورک ءَ پارگ بوت اِیں ءُ سنگتانی کرّ ءَ شُت اِیں، بلے شمبے کمیں اوں پریشان نہ اَت ءُ انگت ھما ساری وڑ ءَ اَت،شمبے یک دریا دلیں سنگتے اَت، آئی ءِ ھمت ءَ مارا یک توکلے دات۔
مئے سنگتاں چَہ یک سنگتے جُست کرت” شمبے ھالاں بدے دمگ ءِ چے ھال ءُ ھوال اِنت؟
شمبے ءَ کندگے جت ءُ گُشت ” پوج ءَ منی براس بُرتگ اَنت دگہ ھیر اِنت، بَلے اے دْرست جنگ ءِ بھر اَنت، من ءَ سَے سال اِنت کہ من گوں دُژمن ءَ جنگ کنگ ءَ آں، بائد اِنت نوں وَ دُژمن من ءَ یک راجی جھدکارے بہ پھم اِیت ءُ کمیں تاوان اوں بہ دنت، وھدے کہ دُژمن ھچ مکنت گڑا منی جنگ مُپت اِنت۔ وھدے کہ دُژمن اے وڑیں کارے کنت گڑا ما وت ءَ سرپد بہ اِیں کہ راجی جھد ءِ تہ ءَ مئے چنکسیں ارزشتے ھست ءُ ما پہ دژمن ءَ جنکسیں سردردے اِیں۔

9 ساچان ( اگست ) 2016 ءَ شمبے گوں سنگتاں جاھے ءَ نندوک بیت ، گڑا سنگتاناں گْوش اِیت” کہ من ءُدگہ سنگتے کورک ءِ بازار ءَ رو اِیں ءُ پہ سنگتاں سامان زور اِیں ءُ کا اِیں، وتی موٹر سائیکل ءَ زوریت گون سنگت ءَ دیم پہ کورک ءَ رھادگ بیت، وھدے کہ کورک ءِ بازار ءِ نزیک ءَ سر بنت گڑا پاکستان ءِ داشتگیں جھادی ملا ساری ءَ آوانی راہ ءَ بند اَنت ءُ شمبے ءَ توار کن اَنت ،وتی بڈ ءِ تُپنگ ءَ دور دے، ما ترا دستگیر کن اِیں۔
شمبے وتی سنگت ءَ را گْوش اِیت” جنگ ھمیش اِنت نی بے ھمت مہ بو۔
شمبے ھمے وھد ءَ دُژمن ءَ را ھکل دنت ءُ گْوش اِیت” اے تُپنگ تئی پس ءِ نہ اِنت ، ھیال بکن ما پاکستان ءِ سپاھی نہ اِیں ، بلکین ءَ ما بلوچ اِیں۔ گون ھمے گپاں جنگ بندات بیت ، دُژمن ءِ بیست مردم بنت ءُ سنگت ھمے دوئیں بنت ، داں ساھتے ءَ جنگ بیت گُڑا شمبے وتی سنگت ءِ کَشگ ءَ سوبیں بیت ءُ وت پہ وتن شھید بیت، داں جھان ھست شھید شمبے گوں راجی ایدگہ پُسگاں ابدمان اِنت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

ھرچ مُرگ کد ئے بال ئے وَت

شاھبیگ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

انچو گُشنت مئے انوگیں راجی جُنزءَ بزان بلوچ ئے پنچمی آجوئی ئے جنگ ءَ کساس بیست سال سرجم اِنت۔ مئے وڑیں مردم کہ جُنز ءَ نیم راہ ءَ ھوار کپتگ اَنت نی مئے ھمرائی ءَ ھم کساس یازدہ اگں دوازدہ سال سرجم بوتگ۔ اے سالانی تہا بلوچ راجی جُنز چون مٹیتگ اِشی ئے تہا کجام بدلی سدلی اتکگ۔ چونیں سیاسی، مزاحمتی، چاگردی ءُ ادبی دیم روی بوتگ یا باز جاہ ءَ پشت ءَ شُتگ اگں اوشت ئے آماچ بوتگ ۔ اے دُراہیں جیڑہانی چارگ ٹپاسگ ایشانی سرا گوں ایمانداری ءَ چارگ ءُ پدا وتی ھیال ءُ لیکہ آں پہ جوانیں راہ ئے درگیجگ ءِ ھاترہ کارمرز کنگ المی اَت ءُ انگت المی اِنت۔

بلے مئے بدبختی گُشے نزانتکاری گُشے یا اگں کجام ھم نام دئے کہ دات کنے ۔ ما ھر وھد ءَ کہ چیزانی چارگ کہ بندات کُتگ گُڑا ما کدی ھم وتی نیمگ ءَ نہ چار اتگ۔ مئے کرا ابید چہ مئے جِند ءَ دگہ درست رد اَنت والا پالیسی چلیتگ داں انگت ھم چلگ ءَ اِنت۔ ما اگں تنقید کنے ھم چم بند کنیں ءُ تنقید کنیں، اگں کار کنیں ھم چم بند کنیں ءُ کار کنیں، سنگتی کنیں ھم انچو ءُ اگں دشمنی کنیں ھم انچش۔

دگنیائے انقلابانی درور دات نہ کناں کہ ھما کچ ءَ دگنیا ئے انقلاب ءُ تاریخ ئے سرا ھاسیں علم ئے نیست کہ آودہ چُش بوتگ مئے کرا ھم چُش بہ بیت ۔ کرنٹ افیرزاں ھم باز سرپد نہ یاں کہ نیوز چارگ وانگ ءُ گوش دارگ ئے شوق نیست ۔ تہنا ھما گپ کہ گوش داشتگ اَنت چہ دگرانی دپ ءَ ھمایاں سرپد آں ءُ مدام رپیٹ اِش کناں دانکہ مردم بزان اَنت کہ من ھم باز زاناں۔

ھیر ادا واجہ غلام محمد ئے یک گپ ئے الم جناں کہ اے گپ منا مدام یات کئیت کہ یک بلوچ ئے ءَ آشوبی جوڑ بیگ ءُ پہ وتی ڈیھہ ھاترہ جہد کنگ ئے ھاترہ المی نہ اِنت کہ دگنیا ئے تاریخ سرپد بہ بیت۔ تہنا ھمینچو المی اِنت کہ وتی سرا بیوکیں ظلم و زوراکی ءَ بیماریت پرچہ کہ بلوچ وت یک تاریخ ئے جوڑ کنگ ءَ اِنت مئے چمانی دیم ءَ تاریخ نبشتہ بوگ ءَ اِنت۔ ھیر واجہ غلام محمد گوں وتی ھمبلاں شہید بوت۔ آئی ءَ وتی جہد وتی مھکمی وتی دلیری وتی بہادری وتی ایمانداری پیش داشت ءُ سرڈگار ئے راستیں پُسگ ئے وڑا وتی گپانی سرا اوشتات داں گُڈی ساہ ءَ۔

الم اے درستیں گپاں ما درست زانیں سرپدیں گُڑا ایشانی نبشتہ کنگ ئے زلورت چی بیت کنت ۔ ھئو راست اِنت ما دراھیں چیزاں سرپد اِنت۔ ما سرپد اِنت کہ بلوچ سیاست ٹولی بازی، لابی پالیٹیکس، بلیک میلنگ، مس انڈرسٹینڈگ، دروگ ءُ پندل، یک دومیگ ءَ ایر جنگ، پریکٹیکل ءُ کار کنوکیں سنگتاں بیوقوف ءُ جذباتی لیکگ، کتابی ءُ آزمانی گپ جنوک ءُ وھد زوالاں سرپد ءُ شیوار لیکگ، سنگتی بنیاد ءَ سیاسی کارانی تہا ھمراہ دار بوگ یا نہ بوگ ءُ دگہ بازیں چیزاں ما سرپد اِنت۔ ما اے سرپد اِنت کہ سوشل میڈیا بلوچستان ءَ آزاد نہ کنت بلے بیا کہ سال ئے سئے نبشتانک ءُ نبشتانک ھم پدا دلپروشیں نبشتہ کنگ ھم بلوچستان ءَ آزاد کُت نہ کنت۔

مئے کرا لہتیں ٹرمز سک باز کار مرز بنت چُش کہ سرمچاری گنوگی، لچی جنگ، فیمنزم، کمیونسٹاں بلوچ رد دات اَنت، ٹرمپ مئے کمک نہ کنت، ہندوستان مارا بئے نہ کنت، یورپ ءَ ھم مئے گپ گوش نہ داشت۔ اے گیشتریں ٹرمزانی کارمرز کنوک اگں آماچ بیوک ھما مردم ءُ سنگت ءُ گروپ ءُ لابی ءُ ٹولی اَنت کہ آیانی کار ڈن ءَ سیاست کنگ اِنت بلے عجیب اِنت کہ وتی کار وئیل کُتگ اَنت وتی زمہ واری بیھال کُتگ اَنت ءُ نشتگ اَنت کہ مارا کس کمک نہ کنت ۔

منی ھیال ءَ شرزاتیں ٹرمپ ءُ براہمن ئے مودی ءِ کرا مئے توار نہ رسگ ئے مستریں ءُ یکیں سوب ھمیش اِنت کہ جہل ءَ نبشتگ اَنت۔

وھدیں زبان زانت، انسانی ھقانی ھاترہ کار بہ کنت،

وھدیں اھوالکار وتارہ زوریں فیمینسٹ ایں بہ کنت،

وھدیں سیاسی رہشون زور ازمکاری بہ کنت،

وھدیں بے سر ءُ پاد ایں نبشتانک راجدپتر ئے بہر لیکگ بنت،

گُڑا ھاک ٹرمپ شرزاتیں بلوچ ءَ کمک کنت۔

گُڈی ءَ یک گپے الم گیشینگ لوٹاں کہ اے نبشتانک ئے تہا ھما دانشور، نبشتہ کار انسانی ھقانی ھاترہ کار کنوکیں سنگت بلوچ سیاسی ءُ ادبی پڑ ءَ گوں سیادی داروکیں رہشون ءُ اُستاد گُشگ نہ بوتگ اَنت کہ گوں راستی ءَ راجی جیڑہ ءُ گپانی سرا وتی لیکہ ءَ دیما کارنت ءُ راجی جُنز ءُ سنگتاں شریں سکین دئینت ءُ راہ پیش دار اَنت۔

بلکیں ادا ھما سوچ ءُ نظریہ گُشگ بوتگ کہ بلوچ راجی جنگ کہ گوستگیں بیست سالاں چہ یکشل ءَ برجاہ اِنت ءُ گوں ترندی ءَ دشمن ءَ پروش دیگ ئے نیمگ ءَ روگ ءَ اِنت ھما جُنز ءُ ھما سنگتانی کارانی تہا ھرابی درگیجوکیں ھما وتسریں دانشور، کہ چار کتاب وانگ ءُ چار روچ سردیں ملکانی تہا نندگ ءَ پد ھمودی ماحول ءَ چہ متاثر بوتگ اَنت ءُ اے سرپد بنت کہ بلکیں مغربی زندگی ءُ آئی ئے وڑ ءُ پئیم بلوچستان ءَ ھم آرگ بیت کنت۔

 گپ چوں اے وڈا اِنت

‫نبشتہ کار: سنگت قادر بولانی ‬

دی بلوچستان پوسٹ

‫گپ چوں اے وڈا اِنت سئے ءَ بہ گِر سینزدہ مردم اَنت، مفاد پرست آں ءُ وتسریں رھبند اِش ٹھینتگ، اے درست فلاسفر اَنت۔ راجی راھشوناں ءُ سوشل میڈیا کارمرز کنوکاں کلاگ بند انت، بلے بیا کہ وتی مورچہ ہم اشاں زوم ءَ جتگ ءُ ساڑی اَنت، پرائیویٹ وٹس ایپ گروپ ءِ ہم است، زاھر بوھگ یکیں نہ لوٹیت، گپاں گوں بلے کوہ پروش اَنت، لہتیں ازمکار اَنت، سیاستدان اَنت، زبان زانت اَنت، فیمینسٹ اَنت، سائینس اشانی شلوارے کسگ ءَ اِنت، اکیڈیمک تعلیم یکی ءَ ہم نیست ءُ گپاں علمی کناں۔

لائیبیری آنی کتاب وا گُشے اشاں درست ھلینتگ اَنت، وتا علم نیست ءُ دگرے علمے سرا گُر انت کہ واجہ پلاں نبشتہ کار اے گوشیت، پلاں چُش گُشیت۔ اشانی جیڈہ اِش اِنت کہ اے درست احساس کمتری ءِ شکار انت۔ ‬

‫اشانی تہا باز مردم من زاناں کہ ملک ءَ تنظیمانی نامے سرا بازیں ردیں کار کُتگ اِش ءُ نی دری دنیا ءِ دیما وت ءَ انسانی حقانی مزنیں چیمپئین اِش جوڈ کُتگ۔ اشانی تھا درستیں مردمانی جیڈہ زاتی اَنت، راجی جیڈہ یکی ءِ کش ءَ چے ہم نہ گوستگ۔ جنگ ءِ نامے سرا زر ءُ کلدارے مچ کُتگ ءُ نی کہ گنداں بلائیں سردار ءُ نواب بلوچ قوم ءَ چہ آزمان ءَ زمین ءَ چگل داتاں، نی اشانی جندے سروائیول ءِ جیڈہ ودی بیتگ، پمے ھاترا درستیں دانشور یک پہ یک ءَ گوں وتی تُستگیں نبشتانک ءَ دیما پیداک اَنت۔ حرام بات کہ اشانی یک نبشتانکی ءِ تہا ہم دلجمی ءَ بلوچستان ءِ سرا گپے ھم ھوار بہ بیت۔ داہ سال اِنت در ملک آں انت، بلے انگت وتی جندے پروموشن ءَ چے نہ چُٹیتگ آں گُڈا اے چے پئیم راجی جیڈہ آں دگنیا ءِ دیما پدر کن انت ؟ ھمک ھپتگ یکے کہیت ءُ گلگ کنت، من اے وڈا گرگ بیتاں، من چوں عزاب اتاں، یکی ءَ اسائلم نہ رستگ ءُ کئیت آرٹیکل نبشتہ کنت۔ شمارا واجہ چے بلاہ اِنت ؟ داہ سالے تہا اشاں دری دنیا ءَ بس چندے کتاب ونتگ، جندے دیار ءُ مردماں پھک ءَ بیھال اَنت، انوگیں گرانے وھد ءَ سنگت بندی جاھ ءَ بند اَنت، ٹارچر کنگ بنت، شھید کنگ بنت گوں آیاں اشاں ھچ وڈیں کار نیست، بس داہ سال پیسر کئے ءَ لٹ وارتگ روچ مرچیگاں نند اَنت ہمایاں پروموٹ کن اَنت۔ لہتیں نبشتہ کارانی لوگے تہا بی ایل ایف اڈ کنگ بیتگ، بلے آہ ہم کردانی تھا وتی ناکوزتکاں شوھاز ءَ اَنت۔ اڈے ھدائے بندا جندے ناکوزتک بزاں کہ قوم ویران اِنت تو کُجا گلائیش اے ؟ ‬

‫اشانی منافقت ءِ کسانیں مثال اِش اِنت کہ اے درست دیوانانی تہا وتا بے ھُدا گُش اَنت ءُ نبشتانکانی تہا نبی ءُ بلال ءِ کسہ ءَ کار انت۔ کمیونزم، نیشنلزم، فیمینزم ءُ دگہ بازیں ازمانی سرا گپ کنوک، پرچہ وتی جندے جنین، گُہار ءُ چُکاں یک روچے دیما نیار اَنت ؟ ملک ءَ وا ھیر شمارا نیمون ءِ بیتگ کہ سرکار مردماں گیپت ءُ جنت، بلے یورپ، کینیڈا ءُ امریکہ ءِ تہا کئے شُمے نام ءَ گیپت ؟ کوریا ءَ لہتیں بلوچ فیملی جاھمنداں، آیاں انچوش پروموٹ کن انت گُشے زاناں اشانی مات ءُ گُہار ہم گوں ہمیشانی دابہ پہ راجی کاراں گون انت ءُ ساڈی انت۔ اشانی ھمک گپانی تہا دنیا ءِ ھما ھلاس بیتگ ایں تحریکانی ھوالہ گون انت، تامل اے وڈا ھلاس بیتاں، پلاں چوش کشگ بیت آں، بلے بیا کدی ہم یک کامیاب تحریک ءِ درور ءِ پیش کُت نہ کن انت کہ قوم چہ مایوسی ءَ در بئیت۔ انچوش کہ من پیسر گوشت کہ اشانی جیڈہ ذاتی اَنت ءُ قومی جیڈہ چہ اشانی کش ءَ ھم نہ گوستگ۔ پمے ھاترا مرچاں مایوسی ءِ درس دیگ بئیگ ءَ اِنت۔ ھرچی نودربر ھما چئیرمین یا چئیرپرسن ءِ دور ءَ گوں بی ایس او ءَ ھوار بیتگ، اے درست مرچی وتی فارغ ایں کارمسترانی چیریں لابی آنی آماچ اَنت۔ سیاسی تنظیم وا چہ اسلہ گروپانی ءُ لوبیانی آماچ بیتگ انت، اشانی تہا پدا لہتیں سیاسی لاُڈک انت کہ مئے نام پہ ھدائی کس مہ گپت ماں ھرچ سیاہ ءُ اسپیت بہ کنے قوم بس مئے دپ ءَ بہ کندیت۔ چوش نی نبیت واجہ۔ باز بیت نی گیشیں گروپانی ھچ جاگہ نیست بلوچ راجی جنزے تہا۔ اگاں سنگتی ءِ بنیاد ءَ سیاست کنگی اِنت گُڈا ہمے دری پارٹی ءَ ھوار بہ بیت ءُ ھرچ زھمے جنگی اِنت بہ جن ات بلے راجی گلانی تہا اے دھندہانی کمو ھم جاگہ نیست۔ ‬

‫علم، زانت، ھُنر ءُ دیمروی ءِ منی جند ھچ وڈا نہ ھلاپ اِنت ءُ نہ کدی اے عمل ءَ ایر جت کنت، بلے انچو کہ شُما گُشے کہ اسلام مئے سرا چٹی کنگ بیتگ، ما آئی پلا مرزی ءَ کُت نہ کنے گُڈا اے سرجمیں راج چون شُمے دو نبشتاکارانی رندگیری ءَ بہ کنت ؟ پرچہ واجہ ؟ شُمے ذاتی کِرد زاناں چی اِنت ؟ قوم شُمے چرپیں گپاں پرچہ باور بہ کنت ؟ علم ءِ گپ پروفیسر صبا دشتیاری ءَ کُت، من بلے نہ ایت پہ آئی نام شُما کدی دو دانک ھم شات کتاں۔ اے لاچاریں قوم دیما وڈ وڈیں نبشتہ کارانی نام آنی گرگ ءَ شُما مزن نہ بئیت۔ اے درستیں کتاب رازق بگٹی ءَ ھم ونتگاں ءُ چپ ءُ چاگرد ءَ تر ءُ پِر تر ہمیشانی درور اے ھم داتگ بلے اے کتابانی آسر چے بیت ؟ پہ لگوری دگنیا وئیل ءِ کُت۔ شُما ھم اگاں دگہ زھمے نہ جنے وتی جندے کاراں ٹھین ات انچو کہ پیسر شُما کُتگ۔ قوم ءَ راھشون ہم است، لازم نہ اِنت ھمک راھشون کتاب نبشتہ بہ کنت۔ مئے راھشوناں اگاں کتاب ھم نبشتہ بہ کتیں شمے وڈیں مردماں آیانی اے عمل ایر جتگ ءَ پرچہ شُما وتی جندا گوں بندوکیں مردمے۔ برے برے منا گمان بیت شُما چندیں سالانی تہا اے وڈا دری دگنیا ءَ چے اے رنگ ءَ اثر زرتگ، اگاں شُمے جند ھمودا ودی بیت ایں شُما گنتری کُتگ ات۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

تھنائی ءِ راز

تحریر: شاکر مراد

دی بلوچستان پوسٹ

کاپرءِ چیرءَ نشتگیں مردءَ ھمے سما کپت کہ من تھنایاں,
منی تھنائی ءَ ابیدءِ من ءَ ھچ کس سرپد نہ انت,
من کہ ھر نیمگہ نگاھاں شانک دیاں بنی آدمی رنگے ءَ ھم نہ کپ انت,

بس,تھنا گیابان انت مناں ءُ منی کاپر,
اے گیابان ءَ مُرگانی چیپگے اوں منی گوشاں نہ کپیت,
من چہ وتی تھنائی ءَ سک لاچار ءُ پریشاناں,
برے برے چہ گیشیں تھنائی ءِ مارشت ءَ منی جیڑگانی در ھم پچ بنت,

برے برے ھُداوندءِ درگاہ ءَ دست پہ دُوا ءَ چست بنت۔
یا ھدا یا منی پروردگار تو,کجام دگنیاءَ آرتگ ءُ دور داتگ , کہ ادا بنی آدمی تِرکءُ توار نیست, نا کہ مُرگ ءُ دگہ ساھدارے ءِ بْرمش ءُ موچ,

من مدام ھمے جیڑگانی دگنیاءَ سرءُ چیراں,
ھمے وڑ منی سرجمیں روچ ءُ شپ تھنائی ءِ باھوٹ انت,
وڑ وڑیں چُرت ءُ وسواس زرد ءَ باھند کنان انت۔
بلے, منی چم پہ بنی آدمے ءِ گندءُ گدارے ءَ انگت راھچار انت,
منی چماں انگت ھچ وڑیں بنی آدم ءِ رنگ ءُ جلوہ نہ دیستگ , ناکہ دگے ساھدارانی برمش ءُ چڈکھے گوشاں کپتگ۔
شپاں چِرتے ءِ چیپگ ھم نیست,

گوں بازیں جیڑگاں پورا من ءَ گنوکی یے گور جنان انت,
من چہ گنوک بوھگ ءِ تُرس ءَ اندر ءَ سک نزور بوھان آں۔
روچ پہ روچ گوش ئے من چیر اندریں دردے ءِ آماچ بوھاناں,
چہ گنوکی ءِ ترس ءَ من دل ءُ باتن ءَ تاھیر نہ رسگ ءَ انت,
من بازیں چُرت ءُ پریشانی ءَ وتی کاپرءِ ساھگ اوں یلہ دات,
ءُ پدا ھشکاؤگیں گیابان ءِ سرءَ اتکاں,
دوبر نگاھانی شانک دیگ ءَ لگت آں,

بلے دیست کہ انگت کس نیست, ءُ بس, گیابان انت ھشکاؤگیں ءُ بس, من آں ءُ منی ابیتکیں کاپر ؟

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

چہ بلوچی میوزک پروموٹرز سوسائٹی ءِ نیمگ ءَ یکشمبے 4 اگست 2019 ءَ ماں خیر محمد بلوچ ہال لیاری کراچی ءَ، پہ بلوچی شاعری ءِ شہنشاہِ غزل ظفر علی ظفر ءُ نمیرانیں گُشندہ نُورخان بِزنجو ءَ یک پُرمڑاھیں مراگشے برجم دارگ بُوت۔ اے مراگش ءِ تہا چہ سندھ ءُ بلوچستان ءَ اتکگیں لَس مہلوک ءُ زِند ءِ جتا جتائیں پِڑاں چہ سْیادی داروکیں مردُماں مزنیں کساسے ءَ بہر زُرت۔

اے دِیوان ءِ پاگواجہ سوسائٹی ءِ کارمستر واجہ داؤد کلمتی اَت۔ بِنداتی تْران ءِ تہا سوسائٹی ءِ کارگُشاد واجہ گُلزارگچکی ءَ سوسائٹی ءِ گْوستگیں مراگش، کار، پہ اِزمکارانی گہبُودی ءِ ہاتر ءَ سوسائٹی ءِ جُہد ءُ کوشست ءُ مدت ءُ کُمک ءِ باروا گُشتانک دات۔

اے مراگش دو بہرانی تہا اَت۔ گُشتانکی بہر ءِ تہا مراگش ءِ دیما واجہ بشیر بیدارؔ، پروفیسر اے آرداد، ڈاکٹر رحیم بخش مہر، عبدالرحیم ظفر، احمد اقبال، علی بکش دشتیاری، مبارک قاضی، وحید نُور، اسحاق رحیمؔ، مقبول انورؔ ءُ حسن علی حسن ءَ تْران کُت۔

وہدیکہ زیمل بہر ءِ تہا بلوچی زُبان ءِ نامدارین گُشندہ نُورمحمد نُورل، شاہ جان داؤدی، سلیم بلوچ، شوکت مُراد، غُلام محمد بلوچ، ہارون شیخ، گُلاب جمعہ، بانُک عضمیٰ حیا، حمل بلوچ ءُ چہ بلوچستان اسپیشل پرسن آرگنائزیشن ءِ نیمگ ءَ اتکگیں گُشندہ دلاوربلوچ ءُ عارف نُور ءَ وتی اِزم ءِ دیمدرائی کُت۔

آزمانک

بْرھنگیں بازار

نبشتہ: ھلیل بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

ھمُک روچ ءِ وڑا سُہب ءِ ساھت ھَپت اَت کہ منی نِشار شاری ءِ توار منی گوشاں کَپت:

“تاج مھمد پادا دْرستیں دنیا وتی کار ءُ روزگار ءَ شُتگ تو اَنگت چہ واب ءَ سیر نہ بئے۔”

من میزّان میزّان ءَ پاد اَتک آں ءُ تلاپ ءِ پُشتی نیمگ ءِ کورک ءَ پیشاپے کُت، پدا تَلاپ ءَ دَست ءُ دیم شُشت ءُ بورچی ءِ توکا اَتک ءُ نِشت آں داں منی نِشار سُہب ءُ چاہ یے بیاریت۔

“اے دُکان ءِ چابی اَنت، زُوتّ کن بُرو دُکان ءَ پَچ کن۔۔۔ تئی برات کراچی ءَ شُتگ۔”

شاری ءَ منی نیمگ ءَ دُکان ءِ کِلیت تَچک کُت اَنت ءُ گْوشت،
من اجکّہ بوت آں ءُ جُست کُت:

“کراچی! کراچی ءَ پرچا شُتگ۔۔۔ ھَیر اِنت۔۔۔”

منی گَپ سرجم نہ اَت کہ شاری ءَ درّائینت:

“باز جُست ءُ پُرس مکن، بُرو دُکان ءَ پَچ کن۔”

“شرّ اِنت شرّ اِنت چاہ یے بیار، وَراں رَو آں۔”

“چاہ تیار کنگ ءَ وھد لگّ ایت، بُرو دُکان ءَ ھمودا چاہ بہ وَر۔”
من پاد اَتک آں جان شُشت ءُ دُکان ءِ نیمگ ءَ رھادگ بوت آں۔ انچوکہ من کُلّان ءِ کَور ءَ سر بوت آں چاراں کور ءِ مزنیں گْورم ءِ توکا چار گْونڈُو اَنت جان شودگ ءَ اَنت ءُ بْرھنگ اَنت۔ من اجکّہ بوت آں کہ اے گْونڈُو پرچا چو بْرھنگ اَنت۔ دِل ءَ لوٹ اِت کہ جْوانیں شَت یے بِگر اِش بلے من اِشتاپ اِت آں پمشکا من اے کِمار نہ کُت آں ءُ دیم ءَ جُنزان بوت آں۔ بازار ءِ سر بوھگ ءَ گوں گِنداں بازار ءِ دْرستیں مردُم بْرھنگ اَنت۔ بلے کسّے را سُدّے ھم پِر نہ اِنت۔ ھر کسّ گوں وتی ھمروچی کاراں گلائیش اِنت۔ منی چمّاں ٹیری میری کُت من دِل ءِ تہا گْوشت:

“یا ھُدا اے چونیں جنجالے مئے بازار ءِ مھلوک ءِ سرا کَپتگ۔۔۔ ایشاں لَجّ نہ کنت، بْرھنگ ءَ بازار ءَ اَتکگ اَنت۔”
پدا من ھیال کُت کہ بوت کنت منی چمّ ھراب اَنت یا من گنوک بوتگ آں ءُ منی سر کار کنگ ءَ نہ اِنت۔ من وتی چمّانی سرا زور دات ءُ چار اِت انگت دْرست بْرھنگ زاھر اِت اَنت۔ من بے سُدّ ھم نہ اِت آں پرچا کہ دْرستیں مھلوک ءَ پجّا آرگ اِت آں۔

من وتی دُکان ءِ نیمگ ءَ جُنزان اِت آں کہ چار دُکان آ دیم اَت۔ ھمے وھد ءَ من دیست کبرستان ءِ کَش ءِ دمک ءَ چہ چار زالبول بازار ءِ تہا پُترت۔ چاریں زالبول ھم بْرھنگ اِت اَنت، گْور اِش مِکّ اِت اَنت بَلے انگت بے لجّ ءُ میار ئیگ ءَ گوں وتا گَپ جنان ءُ کندان بازار ءِ توکا رھادگ اِت اَنت۔ ھِچّ سُدّے پِر اِش نہ اَت کہ جان دَرا اَنت۔

منی سَرا ترّکی وارت ءُ من دَگّ ءِ پھنات ءَ نِشت آں۔ جیڑگ ءَ لگّ اِت آں کہ اے وڑ چتور بیت کنت۔ بْرھنگ ءَ بازار ءَ گَردگ اِدا دودے ھم نہ اِنت ءُ اے چاگِرد ءَ من شرّی ءَ سرپد آں۔ اِدا اگاں زالبُولے ءِ گُشان ٹُنگ بہ بیت ھم مھلوک پَچ گُڈیت ءُ انچو چارنت ئِے گُشئے چہ بھشت ءَ دریگ یے پَچ بوتگ، مرچی سرجمیں بھشت ھمے بازار ءَ اَتکگ، بلے انگت مھلوک چہ بھشت ءِ نْدارگاں بے سُدّ اِنت۔

من ھما جاگہہ ءَ تاں دیر نِشت ءُ جیڑِت بَلے ھِچ وڑیں آسرے منا نہ رَس اِت، گاڑی ءُ پرپٹانی ڈیرّ ءُ ڈارّ اَت۔ گاڑی ءُ پرپٹانی مردُم ھم لُوچ اِت آں۔ منی نزّیک ءَ ھاجی سلام ءِ دُکان ءِ کاردار شپُک ھم بْرھنگ اَت ءُ دُکان ءِ دیم ءَ روپگ ءَ اَت۔ من شپُک دیست تہ من وتی دُکان ءِ کاردار ءِ ھَیال ءَ کَپت آں ءُ وتی دُکان ءِ نیمگ چارِت۔

مئے کاردار ھم بْرھنگ اَت دُکان ءِ دیم ءَ نِشتگ اَت ءُ وتی پونز ءَ کونڈگ ءَ اَت ءُ دَست ءَ زمین ءِ سرا ساپ کنگ ءَ اَت۔ منا وتی کاردار ءِ سرا نی سکّ زار آیگ ءَ اَت کہ دومی مھلوک ءِ وڑا آ ھم بْرھنگ ءَ دُکان ءَ اَتکگ اَت۔

من سکّ تکانسر بُوت آں، ھِچ مَجگ کار کنگ نہ اَت کہ چے بکن آں۔ من وتی دَست مُورک ءَ ایر کُتگ اَت ءُ ھیالانی جُہلانکیں زِرے ءَ اُژناگ کنگ اِت آں کہ ھمے وھد ءَ شپُک ءِ توار منی گوشاں کَپت:
“ھاں سیٹ تو اِدا نِشتگ ئے۔۔۔ دُکان ءَ پَچ نہ کنئے؟”

منی ھَیال ءِ لڑ پْرشت۔ من سر بُرز کُت ءُ چارِت داں شپُک بْرھنگ ءَ منی دیم ءَ اوشتاتگ اَت۔ من وتی چمّ جھل کُت اَنت ءُ زار ءَ زار گْوشت:

“اَڑے ترا چے بوتگ شُومّیں شانزدہ۔۔۔ تو بْرھنگ ءَ بازار ءَ اَتکگ ئے؟”
شپُک ءَ مزنیں کندگے جَت ءُ گْوشت:

“ھاھاھاھاھا۔۔۔ سیٹ منا یل دَئے تو وتیگ ءَ بہ گْوش۔۔۔ تو پرچا؟” آئی ءِ گَپ سرجم نہ اَت کہ ھاجی ءِ توار ءَ دُکان ءِ تَہا پُترت۔
من وتی نیمگ چارِت۔ منا وتی چمّانی سرا بھیسہ نہ بُوت، من چہ تَہا پھک ءَ پْرشت ءُ ھتم بُوت آں کہ من ھم بْرھنگ اِت آں۔ من پچ گُڑِت آں کہ اے وڑ چون بیت۔ اَنّی من چہ لوگ ءَ گُد گْور ءَ کُت دَر اَتک آں نی دو ساھت نہ گْوستگ ءُ من بْرھنگ آں۔

من تاں دیر چو سِنگ ءِ بُت ءَ ھُشک ءُ ھیران ھمودا نِشت آں۔ پدا من چارِت ھُشکیں نِندگ ءَ ھِچ وڑیں کارے شرّ نہ بیت۔ من گوں ھمے ھیال ءَ میزّان میزّان ءَ پاد اَتک آں کہ رَوآں لوگ ءَ گُد گْور ءَ کناں۔ بَلے من سکّ لجّ کنگ اِت آں پمشکا من وتی یک دَست یے دیمی نیمگ ءُ یک دَست یے پُشتی نیمگ ءِ اَزباب ءِ سرا ایر کُت ءُ چمّ جھل ءَ دگّ ءِ سرا جَت اَنت اینگو

آنگو ھِچ نہ چارِت راست ءَ راست لوگ ءِ نیمگ ءَ رھادگ بُوت آں۔ بَلے چوکہ منی یک دَست یے دیمی نیمگ ءَ یک دَست یے پُشتی نیمگ ءَ اَت پمشکا من مَدان مَدان ءَ جُنزان اِت آں۔ من لوگ ءَ سر نہ بُوتگ اِت آں کہ پیشیم ءِ بانگ بُوت۔

“من بْرھنگ مہ بوتیں، پیشیم ءِ نماز وَنتگ اَت۔” من ھیال کُت۔

من مسیت ءِ کَش ءَ رَس اِت آں چاراں مسیت ءِ پیش امام ھم بْرھنگ ءَ مسیت ءِ دیم ءَ اوشتاتگ ءُ بانگ دیگ ءَ اِنت۔ من پھک ءَ بَھمان بُوت آں کہ زِگر ءُ اِبابت بْرھنگ ءَ چتور بُوت کنت، من پیش اِمام کہ بْرھنگ ءَ دیست گُڑا منی لَجّ ھم کمّو کمّ بُوت۔ من مسیت ءَ پُترت آں چاراں دْرستیں مھلوک بْرھنگ ءَ نماز وانگ ءَ اَنت۔ من ھم نماز وانت ءُ لوگ ءِ نیمگ ءَ رھادگ بُوت آں۔ بَلے لوگ ءِ نزّیک ءَ من پِگرے ءَ کَپت آں کہ بْرھنگ ءَ چتور وتی نشار ءِ دیم ءَ بہ رَواں۔

من لوگ ءِ نزّیک ءِ ناکو کریم داد ءِ واڑ ءِ توکا وتارا چیر دات داں کہ شام بہ بیت ءُ تہاری ءَ لوگ ءَ بہ رَواں ءُ گُد گْور ءَ بکن آں۔ من تیوگیں روچ گوں جِتا جتائیں ھیالاں شام کُت ءُ لوگ ءِ نیمگ ءَ رھادگ بوت آں ءُ میزّان میزّان ءَ اَبیلی ءِ تَہا پُترت آں۔ گوں پُترگ ءَ من اَجب ھُشک ءُ ھیران بُوت آں کہ کُلّیں نْدارگ بدل بُوتگ اِت آں۔

من بْرھنگ نہ آں منا گُد گْور ءَ اِنت، منی بْرات چہ کراچی ءَ واتر اَتکگ۔

بَلے۔۔۔

کَندیل ءِ رُژنائی ءَ شاری بْرھنگ زاھر اِنت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

جُست بے مُز نہ بیت

نبشتہ کار: سرباز وفا

دی بلوچستان پوسٹ

زندگی یک کِسّھے، ایشی ءِ تہ ءَ مردُم ھر وڑیں نِدارگ گند اِیت ھمے زندگی ءِ تہ ءَ ھر داب اِیں مردُم گندگ ءَ کیت۔ ھمے زندگی ءِ تہ ءَ ما دیستگ بازیں مردُم کسانیں مدتّے ءِ تہ ءَ شریں کِردانی واھند بوتگ آں ءُ سوبمندی ءِ نیمگ ءَ جنزاں اَنت۔ بازیں مردُم پد منتگ ءُ روچ پہ روچ گیشتر ھلاس بُوھان اَنت اگاں مردُم پہ وتی زند ءِ دیمروئی ءِ ھاتر ءَ بُہ جنز اِیت سوبمند نہ بیت پرچا نہ بیت؟ چون نہ بیت؟ ادا یک جُستے مردُم ءِ زھن ءَ ودی بیت ۔ مردُم سوبمند چون بیت ، بلے پہ سوبمندی ءِ ھاتر ءَ جھد کنگ لوٹ اِیت۔ اے زندگی ءِ تہ ءَ ھر مردُم پہ وتی وس ءُ واک ءَ جھد کنگ ءَ اِنت، بلے بازیں مردُم چہ جھد ءَ سوبمند بیت ءُ بازیں مردم نا اُمیتی ءِ شکار بیت ، ھما روچ ءَ مردُم وتی جند ءِ زھن ءَ گوں ھمے جُست ءَ بِہ کنت ۔

یک رندے من تروتابے ءَ شُت آں یک میتگے ءَ کہ اُود ءَ وانگجاھے ھست اَت، گڑا من شُت آں وانگجاہ ءَ گوں رھدربر ( ماسٹر ) ءَ نند ءُ نیاد کُرت۔ چہ نِند ءُ نیاد ءَ پد من جُست کُرت واجہ ترا چُنت وھد اِنت تو زھگ وانینگ ءَئے ؟ آئی ءَ پسّو دات من ءَ بیست سال بیت کہ من ماسٹر آں ۔من پدا جست کرت تو انچو وھدیں زھگ وانینتگ تئی باز شاگرد چہ وانگ ءَ سوبیں بوتگ؟ آئی ءَ پسّو دات منی دہ شاگرد وانگ ءَ سوبیں بوتگ ۔من گْوشت ھر سال ءَ تئی وانگجاہ ءَ پانزدہ یا بیست زھگ بوت ءَ تئی بیست سال ءِ جھد ءِ تہ ءَ دہ زھگ سوبیں بوتگ، آدگہ زھگ چون بوتگ آں؟ آئی ءَ ھمے گْوشت کہ آدگہ زھگاں وانگ یلہ داتگ۔ من جُست کرت کہ آھانی مجبوری چے بوتگ آں ؟ رھدربر ءَ ( ماسٹر ءَ ) ھمے گْوشت کہ لھتیں زھگ چہ گریبی ءُ نادزرسی ءَ دیم ءَ ونت اِش نہ کرتگ لہتیں نابود بوتگ ءُ نہ ونتگ اِش پمیشکا وانگ اِش یلہ داتہ۔

من گْوشت کہ واجہ ترا دگہ جُستے گِراں تو اِنچو وھدیں رہدربری ( ماسٹری ) کنگائے تو الّم انچو سرپد بَہ ئے تئی کُجام شاگرد شر بیت ءُ کجام نابود بیت ،ایشانی پرک ءَ تو چون زانے ؟ آئی ءَ پسّو دات ءُ گْوشت کہ اے شریں جستے تو کرت، شریں زھگ ءِ نشانی ھمیش اِنت آ گوں وتی وانگ ءَ مھر کنت۔ کُجام گپّے کہ نزانت ا جُست کنت۔ اگاں کجام زھگ ءَ جُست کنگ بندات کُرت گُڑا من ھمے سرپد باں اے زھگ ءِ باندات روشن اِنت۔ دومی گپ ایش اِنت کہ نابزانتی میارے نہ اِنت، پہ اِلم ءِ دربرگ ءَ جُست ءُ پُرس کنگ اَلمی اِنت ۔ھما زھگ ءِ تہ ءَ جُست کنگ ءِ ھاٹیگ بیت گُڑا آ زند ءِ ھر گام ءَ سوبین بیت ءُ شریں کردے ءِ واھُند بیت ۔

من اے گپ ءَ رد نباں مردُم چہ وانگجاہ ءَ ابید چہ چاگرد ءَ ھم بازیں زانت ءُ زانگ در بارت، چیاکہ زانت ھما وھد ءَ مردم زور اِیت جُست کنگ ئے ھاٹیگ ءَ وتی تہ ءَ پیداک کنت۔ کُجام گپ ءُ کار ءَ تو سرپد نہ بوت ئے الم جست بگر کہ آ ترا شرّیں دابے ءَ ڈسّیت ءُ سرپد کنت ۔ بازیں رند ءَ ما دیوان ءَ نِنداں کسے گْوشیت پلاں مردُم ھراب اِنت ،بازیں مردُم گوں آئی ءِ گپ ءَ تپاک کنت ءُ گْوش اِیت ھو ھراب اِنت۔ بلے اے جُست ءَ نہ کنت پرچا ھراب اِنت؟ چون ھراب اِنت ،آئی ھرابی چی اِنت؟ اگاں ھما مردُم دومی مردُم ءَ ھراب گْوشگ ءَ اِنت بلکیں گوں آئی ءَ زھر اِنت یا ھنچیں گپ ءُ کارے ءَ اے مردُم سرپد نہ اِنت یا تو یک مردمے ءِ تب ءَ سرپد نَہ بَہ ئے، آئی ءِ کاراں تیئ سر پِر نہ بیت۔ پمیشکا پہ ترا ھژدری بیت کہ جست بکن۔ بِہ گند ئے آ مردم تئی جُست ءَ چہ ھچ سرپد مہ بیت ءُ ھچ پسّو مہ دنت ،بلے تئی جند سرپد بیت کہ آ چونیں مردمے ءُ کُجام تب ءِ مردُم ئے۔

چہ جُست ءُ پد کنگ ءَ مردُم ءِ تہ ءَ تب زانتی کیت، پہ چاگر ءُ راج ءِ دیمروئی ءِ ھاتر ءَ ھرمردُم ءَ را جُست کنگ ءِ ھیل وتی تہ ءَ آرگی اِنت۔ چیاکہ پہ چاگرد ءُ راجی جیڑھانی ھاتر ءَ جُست کنگ المی اِنت، چہ جست کنگ ءَ مردُمانی ءُ چاگرد ءِ جیڑہ گیش ءُ گیوار بنت۔ تئی راج ءُ چاگرد ءِ دیمروئی شریں وڑے ءَ بیت۔ چہ ھاموشی ءُ بے توار بُوَگ ءَ نہ مردُم وت سوبیں بیت نہ وتی چاگرد ءِ نزوی آں گِر ءُ بند کُت کنت، نہ تئی راج اے مانگیشتگ اِیں باریگ ءَ وشیں بانداتے ءِ واھُند بوت کنت۔پمیشکا اے ھبر ارزِشت کرز اِیت کہ جُست بے مُز نہ بیت۔