TBP Balochi

آزمانک
بے بروسھیں شھر

نبشتہ کار: ن کلمتی

دی بلوچستان پوسٹ

ھیال ءِ گیرمُرتگیں پُل گوں گوات شیکوءَ بال گران اِت اَنت…

زِری وشکَشیں گوات تیز کشگ ءَ ات، بے تاھیریں دلاں تاھیر بکشگ ءَ ات، مِید گوں دریا ءِ چَولاں بے ھاٹیگ ات اَنت، بشی جمبراں ھم چیزے روچ اَت کہ وتی ساھَگ یلہ داتگ ات اَنت،روچ ھم تاب ورگ ءَ ات ءُ چو تپتگیں تندورءَ سوچگ ءَ ات …

دور ءَ اوشتاتگیں زھگے ءِ ارس جیگ بنداں شیپ گران اِت اَنت ،زاھرءَ اے زھگ گوں دنیاءَ ھچ ھیال دار نہ ات،گوں سِستگیں چمپلاں ءُ چَپُڑ داتگیں پُچّاں بس کش ءُ گور ءِ مردماناں روک روک چارگ ءَ ات …

من نزّیک ءَ اتک ءُ اوشتاں ءُ چہ ھمے زھگ ءَ جُست کُت”
ھاں کسان اُمریں ورنا تو پرچا چو ابیتک ئے ءُ پہ کَے وتی الماسیں ارساں گوارگ ءَ ئے …؟
گوں منی جُستءِ کنگ ءَ پورا تھاری یے ءَ آئی ءِ اندر مانپوش اِت ءُ گوں تُرسوکیں گالوارے ءَ پسہ ئِے دات” بس من انچوش اوشتاتگ آں ءُ منی چم ھراب اَنت، پمیشکا ارس دارگ نہ بنت ….!

انا تئی اندر ءَ چیزے ھست کہ تو چیر دَیگ ءَ ئے …!؟
گُشت ئِے ” انا من نوں رواں کہ منی اندر ءَ چیری ھچ پشت نکپتگ …!

پد ءَ من چہ آئی ءَ جُست کُت” تئی نام کَے اِنت …؟
گشت ئِے ” منی نام شیر مھمد اِنت.
من یکبرے پد ءَ جست کت” تئی پت ءِ نام کَے اِنت ..؟
گوں ھمے جُست ءَ آئی ءِ زھیرناکیں گالوارے ءُ گوں لنٹانی لرزگ ءَ گشت ئِے ” منی پت ءِ نام ماسٹر جان مُھمدانت …
گوں ارسیگیں چماں من ءَ چار اِت ئِے ءُ چہ من ءَ جست ئِے کت” واجہ تو زاناں کَے ئے کہ من ءَ جُست کنگ ءَ ئے ءُ پیسر ءَ ترا من اِد ءَ کدی نہ دیستگ؟
من گشت” من مساپرے آں ءُ اے شھر ءَ نوکی اتکگ آں ءُ منی نام دیدگ اِنت ،بلے من ءَ مردم دیدو ءِ نام ءَ گوانک جن اَنت …

من ءَ گونڈو ءَ پد ءَ جست کت” تو کُج ئے جاہ مِندے ئے ؟
من بلوچستان گومازی ءِ گَرانی نندوکے آں، من پسہ دات …

گشت ئِے ” زاناں تو گوادری مردمے نہ ئے …!؟
من گشت” گوادر منی بلوچستان ءِ بھشتیں شھراں چہ یکے بَلے من وت گوادرے نندوکے نہ آں…

گونڈو گیش منی نزیک بوت گُڑا من چہ گونڈو ءَ جست گپت تئی پِت چون اِنت کجا اِنت؟
گونڈو یکبرے بے توار بوت ءُ پد ءَ کسہ کنگ ءَ لگ اِت” اے شھر ءِ مردمانی سر ءَ من ءَ باز بروسہ نہ کنت منی پت اے شھر ءِ بلوچی زبان ءِ یک مزنیں باسکے اَت، آئی ءَ ابید چہ وانگجاہ ءَ لوگ ءَ ھم کسان اُمریں زھگ ءُ مزنیں مردم بلوچی زبان وانگ ءُ زانگ سوج داتگ، بَلے دو سال پیش نزاناں گوں کُجام گناہ ءَ منی پت ءَ را لھتیں سِلاہ بندیں پوجیاں شپ ءِ پاس ءَ لوگ ءَ چہ آوار جتگ ءُ بیگواہ کتگ تاں روچ ء مروچی گار ءُ بیگواہ اِنت ءُ من گوں وتی مات ءَ ءُ گوں وتی کسانیں ھانُل ءَ پہ بزگی زند گوازینگ ءَ اِیں ،چہ پِت ءِ آوار جنگ ءَ رند من ھم وانگجاہ ءَ در کنگ بوتاں، نزاناں گوں کُجام مَکر ءُ ھِیلھاں….؟
کار ءُ روزگار ءِ ھاتر ءَ اے شھر ءِ مردم نزاناں چہ کئی تُرس ءَ من ءَ گوں وت نبر اَنت، مات گوں سوچن ءُ بلوچی دوچ ءَ مارا لاپ دیگ ءَ اِنتءُ مئے زند گوزگ ءَ اِنت، بلے نوں مات ءِ ھم چَمانی جاور ھال سک ھراب اَنت.

زیگیں روچ ءَ مزنیں ائید بیتگ ھرکس ءَ کُربانی کُشتگ ءُ گوشت وارتگ بَلے ما پہ ھُدا ءِ ونڈے ءَ چم داشتگ، بلے نزاناں پد ءَ گوں کجام گناہ ما چہ ھُدا ءِ ونڈ ءَ ھم زبھر بوتگ اِیں.

اے شھر ءَ دینی راہ ءُ راھبند ھم چہ زالم ءِ زلم ءَ ءُ زورگیریں ھاکُمانی ترس ءَ بھا بوتگ…

مرچیگیں روچ سیاہ روچے، اد ءَ ۱۴ اگست اِنت ،منی چمانی دیم ءَ اے شھر ءِ مردم پہ تُرس یا پہ متلب گوں دژمن ءِ بیرکاں اوشتاتگ اَنت، من ءَ گُمان بیت، اے شھر ءِ مردمانی دست پہ منی پت ءِ آوار جنگ ءَ ھَوار اِنت ،پرچا اے شھر ءِ مردم مرچاں گوں بلوچی پگر ءَ درآمد بوتگ اَنت ءُ گوں دژمن ءَ ھوار اَنت ءُ منی پِت ءِ وڑیں بامردیں مردانی ھونانی چُونسگ ءَ تیار اَنت ءُ من ءَ پمیشکا اے شھر ءِ مردم دوست نہ بنت ءُ بروسہ نیست …!

اد ءَ آلِم ءُ مُلا منی پت ءِ جُست ءُ پُرس ءَ نہ انت، نزاناں کئی دامُن ءَ بگراں داں منی پت آجو بہ بیت؟

بس گوں ھمے کولنجاں ننداں ارس گوار آں، بلکین ءَ اے شھر ءِ مردمانی پگر ءُ ھیال بدل بہ بیت ءُ یکبرے پد ءَ من تھاریں زند رژن ءَ بہ بیت ….

منی ھار گِپتگیں ارساں ھم ھار کتگ، نزاناں پرچا ناتُپاکی ءَ چہ مارا بیڑ برتگ …..؟

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

‎‎بلوچ راج ءِ بے مَٹّیں کُربانی ءُ دگینا ءِ نوکیں سیاسی جاورھال

نبشتہ کار: کمال بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

‎مرچی ھر بلوچ زھگ زانت ءُ سرپد اِنت کہ بلوچ راجی جُھد ءِ اندر ءَ رزا جھانگیر بلوچ ءَ وتی ھک پیلو کرت ءُ پہ ابد چیدگ بوت

مروچی ما چار اِیں کہ اے شھید رزا جھانگیر ءِ جُھد ءُ جپاکشی اِنت کہ بلوچ ورنایاں جھد ءِ آجوئی ءِ مُھکمیں سِکینے رس اِیت،پہ ھمے ھبر ءَ من پَھر بنداں کہ منی سیاست ءِ بُنگیج ءُ نزیکی گوں شھید رزا جھانگیر ءِ وڑیں یک نترس ءُ بھادریں ھمبلے ءَ بوتگ ءُ تاں روچ ء مروچی ھم جُھد برجاہ اِنت ءُ دیم پہ پُلّیں مِنزل ءَ جُبزان آں، بلے جُست ھمے ودی بیت کہ مروچی چون نزیکیں ؟
من گُش آں جھد ء آجوئی ءِ فلسفہ ءَ گوں ھمراھداری شھیدانی فلسفہ ءِ زندگ دارگ اِنت،پمیشکا اے ھبر ءَ من پہ جزم گُش آں کہ شھیدرزاجھانگیر ءِ پِکر ءَ ھمراھداریں بیل ءُ سنگت اَنت ، راجکاریں ورنایاں کس پہ رِپک ءُ پندل رد دات نہ کنت، پرچاکہ بلوچ راج ءِ ھر ورنا چرے دُژمِن ءِ شتلکاریاں سرپد اِنت ، پمیشکا آ وت ءَ چو رزا جان ءِ وڑ ءَ پہ ندْر کنگ ءَ جاڑی اَنت، بلے پدکِنِزگ ءَ پہ وت بے شرپی زان اَنت،چیاکہ بی ایس او ءَ اے نودربراناں ھمے داب ءَ رُدینتگ ءُ بودناکی شکساتگ کہ آیاں دُژمِن ءِ نِزوریں پندل کدی چہ راہ ءَ برگشینت نہ کنت۔ اے داد شھید رزا جھانگیر ءَ ھوار کُل ھما ورنایانی نام ءَ نبشتگ بیت کہ آیاں بی ایس او ءِ پلیٹ پارم ءَ وتی ارواہ پہ راجی باندات ءِ ھاتر ءَ ندْر کُتگ اَنت۔ اے داد بیگواھیں رھشون چیئرمین زاھد بلوچ ،شبیر جان ءُذاکر مجید ءِھکّ ءَ نبشتہ بیت کہ آیاں وتی سُدّ ءُ سما نہ داشتگ، بلے راجی جُنز ءِ گھبودی ءَ ھر ساھت ءُ دمان ساڑی بوتگ اَنت،پمیشکا مرچی بی ایس او ءِ ھر ورنا اے سکّیں جاوراں سرپد ءُ پہ آیانی گیش ءُ گیوار ءَ جُھد ءِ پڑ ءَ ساڑی اَنت ۔ وتی راج ءِ ورنایاناں سیاسی ، چاگردی ، دود ءُ ربیدگی ءُ معاشی زانت دَیَگ ءَ اَنت داں آؤکیں جاورھالانی دیمپانی ءَ کُت بکن اَنت۔
‎چیاکہ دگینا ءِ جاور روچ پہ روچ مٹ بُوَگ ءَ اَنت، بلے مارا ھم لوٹ اِیت کہ ما گوں دگینا ءَ ھمگام بِہ بَہ اِیں ،پمیشکا اے ھبر مارا سک باز گوں ھُورتی ءَ چارگ لوٹ اِیت ءُ دیم ءَ رَوَگ الّمی اِنت۔ چیاکی دگینا ءِ ھر ملک وتی مُپادانی بنیاد ءَ وتی پالیسیّاں جوڑ کن اَنت،پرے ھاتر ءَ اے ھبر ارزِشت دار اِیت کہ اد ءَ کس زانت نہ کنت، کَے کجام وھد ءَ کئی دوست ءُ کَے کجام وھد ءَ کئی دُژمن اِنت۔۔؟

‎پرچا کہ دگنیا ءِ سیاست مٹ بُوَگ اِنت، اے رِد ءَ یک لگتمالیں راجے ءِ واستا باز جنجال پیداک بیت، چیاکہ آئی ءِ زور آئی ءِ جھد اِنت ،داں دگینا ءَ وتی نیمگ ءَ تَرینت کت بہ کنت ۔

جُگراپیائی ءِ ارزشت ءَ اگاں بچار ئے، مئے سر ڈگار ھر وھد ءَ دُژمِن ءِ چمان اِنت۔ ما بچار اِیں ھندوستان ءِ بَھَر ءِ مزنیں مول ءُ مراد ھمے بیت کہ اے سرزمین ءِ جیو پولٹیکل ارزشت سک باز بیت ، گُڑا دُژمِن پہ بَھر ءُ بانگ ءَ سر بیت۔

‎اے ھبر گیش ارزِشت دار اِیت کہ ھر یکّے وتی مُپادانی باپُشت ءَ چونیں ھم گامے ءِ چِست کنگ ءَ جاڑی اِنت ۔ وھدے ما امریکی پالیسیانی سر ءَ چمشانکے دے اِیں، گُڑا چہ ۹/ ۱۱ پد اُگانستان ءِ تہ ءَ کیت ءُ وت مپادانی جنگ ءَ بندات کنت ۔ اے جنگ مرچی ھمدراج کش بُوَگ ءَ اِنت، پمیشکا بازیں جُستے پیداک بیت کہ اے جنگ پرچا دراج کش اِنت؟

پہ اے ھبر ءِ زانگ ءَ مارا ھمے گِندگ کیت کہ یک نیمگے ایران ءُ دومی نیمگ ءَ پاکستان اِنت۔ اے دوئیں وتی بیک ڈور پالیسانی تہ ءَ اے جنگ ءَ را ھر رنگیں کمک کنگ ءَ اَنت۔ پاکستان ءِ تہ ءَ سھودی ارب ءِ تَچک ءَ تَچک دست مانجنی ھست اِنت ،کجا کہ پاکستان تہ ءَ مدرسہ کلچر ءَ رُدوم زُرتگ آئرا سھودی اَرب کمک کنگ ءَ اِنت۔ ایران ھمے رنگ ءَ مرچی تالباناں کمک کنگ ءَ اِنت ءُ اُگانستان ءِ تہ ءَ جنگ ءَ دیم ءَ برگ ءِ اِنت ۔ ھمے ھاتر ءَ تالباناں امریکہ پہ نندگ ءَ مجبور کرتگ ،پرچاکہ تالبانانی یک رھبندے ھست،من وھدے اھمد رشید ءِ کتاب ءَ وانگ ءَ اِت آں گُڑا آئی ءِ تہ ءَ ھمے نبشتگ اَت کہ روس ءِ ھلاپ ءَ امریکہ ءَ تالبان کمک کرتگ اَنت ۔ اے درگت ءَ چہ تالباناں کسے ءَ جست کرتگ شُما پرچا کمک زور اِت؟

گُڑا آیاں گُشتگ کہ دشمن ءَ چہ وتی سرزمین ءَ در کنگ ءِ واستا مارا کسےکہ کمک کنت ما آ کمک ءَ زور اِیں ۔

‎مروچی اے ھبر ثابت اِنت کہ تالباناں چہ ھر کس ءَ کمک زُرتگ ءُ وتی جنگ دراج کش کُتگ۔ چہ اے ھبر ءَ مراد ھمیش اِنت سیاست ءِ رنگ ءُ دْروشم باز اَنت ءُ جاور کدی ھم بدل بوت کن اَنت۔

‎ھمے رنگ ءَ بچار اِیں ایران ءُ امریکہ ءِ درمیان ءَ یک سرد جنگے ھست اِنت، کدی دیم پہ دیم بنت یا پد ءَ واپس بیت، اے جاورانی مِنّت ءَ مھتل اِنت۔ اگاں چونیں ھم جنگے بیت، چہ بلوچ سرزمین ءِ ازرِشت ءَ کس انکار کرت نہ کنت، گُڑا پاکستان اِشی ءَ باز جوانی ءَ کارمرز ئِے کنت۔ ھمے رنگ کہ پاکستان اگانستان ءَ جنگ ءِ بندات ءَ بیت ،گُڑا امریکہ ءَ را بلوچستان جاگہ ءُ راہ دنت داں آ وتی مڈّیاں بُرت بِہ کنت۔ پمیشکا اے ھبر مرچی گیدی ءَ پدّر بوتگ کہ پاکستان یک پروکسی ریاستے کہ پہ وتی اَدارُکی بالاد ءِرکّینگ ءَ دِگرانی ھر وڑیں لوٹ ءُ گزرانی پیلو کنگ مُدام ساڑی اِنت۔

‎ما بچار اِیں کہ ھندوستان ءِ بَھر ءُ بانگ ءَ چِہ بگر داں روچ ء مروچی ھندوستان ءُ پاکستان ءِ درمیان ءَ جیڑہ بوتگ ءُ انگت ھست اِنت۔ پاکستان وتی مکّاریانی سَوَب ءَ مرچی دگینا ءِ ھر کُنڈ ءَ مشھور اِنت۔

ھمے وڑ ءَ انڈیا ءِ تہ ءَ مذھب ءِ نام ءِ سر ءَ مردم راہ داتگ ءُ جنگ کرتگ ، داں مرچی ھم ھمے پالیسی برجاہ اَنت، پرچا کہ اِمران ھان وت وتی اسمبلی ءِ تہ ءَ گُش اِیت کہ کشمیر ءِ تہ ءَ پلمامہ رنگیں اُرش باز بیت۔ ایشی مراد ھمیش اِنت کہ اے اُرش پاکستان ءِ جند ءَ کُتگ ءُ منّگ ءَ اِنت ھم ، بلے ھزار اھتلاپات ءَ پد ھم انڈیا ءَ اے کار کرتگ کہ کشمیریانی بنیادی ھک داتگ اَنت۔کشمیر ءِ راجا ھری سنگھ وت انڈیا ءِ کرّ ءَ روت ءُ گُش اِیت، ما یکجاہ بَہ اِیں ، چیاکہ مئے ھَک ھمد ءَ رکینگ بنت، پرچاکہ ۱۹۴۷ کشمیر ءِ سر ءَ پاکستان دھشتگردیں اُرشے کنت ،گُڑا ایشاناں انڈیا پوج رکین اِیت ءُ پشتہ راہ اِش دنت۔ مروچی ھم پاکستان دگرانی جیڑہ ءِ تہ ءَ وت ءَ را ھوار گیجگ ءَ اِنت ءُ انسانی بنیادی ھکّاں پادمال کنگ ءَ اِنت ۔

‎ما وتی سر ءَ چمشانکے بِہ دے اِیں ءُ بچار اِیں کہ پاکستان وھدے بلوچستان ءِ سر ءَ کوازہ کنت ،گُڑا بلوچ ھما روچ ءَ وتی آجوئی ءِ واست ءَ یک زندگیں راجے ءِ رنگ ءَ ھر وھد ءَ جھد کرتگ ءُ کنگ ءَ اِنت۔ وتی سر کربان کرتگ ءُ وت ءَ راجدپتر ءِ بھر جوڑ کرتگ، وتی جھد ءِ تسلسل یک رنگ ءَ داشتگ ۔ھمے بنیاد ءَ ما بچار ایں ءُ تجریہ بکن اِیں، گُڑا مارا جھد ءِ راستی ئیں رنگ گِندگ کیت۔ شھید رزا جھا نگیر، شھید امداد ھمے جھد ءِ یک بھرے اَنت کہ آیاں وتی پرز ءُ وام پورا کرتگ اَنت، مارا اے سرپدی اِش داتگ کہ جھد ءِ دیم ءَ برگ ءِ واست ءَ گوں کُربانی دیگ ءَ ھوار زانت ءُ زانگ الّمی اِنت، پرچا کہ زانت مردم ءَ را چہ بے راہ روی ءَ دور دار ایت۔

مرچی بی ایس او ءِ گوں ھوار ھر ورنا وتی راجی جُنز ءَ گوں وتی جھد ءُ جپّا ءَ دیم ءَ برگ ءَ اِنت داں وتی سرزمین ءَ چہ پاکستان ءَ آجو بہ کن اِیں ، بلے اے رد ءَ مارا وتی دگنیائی ڈپلومیسی مھکم کنگی اِنت ، وھدے مئے ڈپلومیسی مُھکم بوت، گُڑا ما الّم سوبمند بَہ اِیں۔

گنوک

نبشتہ: اِمُل بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

ھاں من گنوکے آں ، ھاں من گنوک، کسے ھَست منی گنوکی ءَ پَچ بِہ گیپت؟ آ اے ساھت ءَ وتی لوگ ءِ پیشگاہ ءَ اُوشتاگ ءُ دست ئِے سینگ ءَ سک داتگ اِت اَنت ءُ بے تواریں چاگرد آئی ءِ ندارہ ءَ چارگ ءَ اَت۔۔۔۔۔

آئی ءَ وتی دیم ءَ کپتگیں سنگ چست کت ءُ پد ءَ کُوکار ءَ لگ اِت، ھاں من گنوک آں، گنوک ھرچی کنت آرا میار نیست، داں مچّی ءِ تہ ءَ یک کماشے پاد اتک گْوشان بوت “نا منی بابُل تو گنوک نہ ئے، ھماکہ ترا گنوک گشگ ءَ اَنت ،ھما وت گنوک اَنت۔۔۔۔۔

آئی ءَ جیڑگ بندات کت، من ءَ کے گشتگ گنوک ؟
ادارکے ءَ پد آئی ءَ گوں مزنیں توارے ءَ پد ءَ اے گپ جت “ھاں من گنوکے آں ،اے چاگرد ءِ تہ ءَ من ءَ کس ءَ گنوک نہ گشتگ ،اگاں کسے ءَ گشتگ کہ من گنوک آں ،آ من وت آں؟

بکول ء ناکو ئیگ ءَ ھما مردم کہ ترا گنوک گُشگ ءَ اَنت ،آ وت گنوک اَنت۔ گڑا اے گپ پدّر بیت ،من وت ءَ را وت گنوک گشتگ،گڑا پھک من گنوکے آں ءُ گنوک ءَ میار پر نیست۔ آئی ءَ گوں اے گپ ءَ وتی دست ءِ سنگ ناکو ءِ نیمگ ءَ شھار دات داں ناکو ءَ چار اِت، اے وَ پھک نوں گنوک بوتگ۔
آئی ءَ تچگ بندات کت ءُ آئی ھتر مال کَش اِت کہ سنگ ناکو ءِ سِرین زیل ءَ لگ ات، آئی ءَ پد ءَ ھمے گشت” من گنوکے آں ،گنوکاں میار نیست۔۔۔۔۔۔ گنوکانی راھبند ھمیش اِنت، ھرکس کہ آیاناں دوست نہ بوت، آیاں بجن اَنت ءُ من گوں گنوکانی راھبند ءَ وپاداری کتگ کہ ناکو ھمے ھاتر ءَ جت ۔۔۔۔۔۔۔۔

من ءَ اے دنیا ءِ رھبند دوست نہ بنت، من ءَ اے دنیا ءِ متلبی ئیں مردم دوست نہ بنت، من وت ءَ چہ اے چاگرد ءَ جتا کنگ لوٹاں، ھمے ھاتر ءَ کہ من گنوکے آں ءُ گنوکانی یک جتائیں دنیایے بیت ۔۔۔۔۔۔

گنوکاں شپ ءِ تھاری دوست بیت ءُ ھمے تھاری ءِ تہ ءَ ءُ پد ءَ نوکاپانی تہ ءِ پگلانی توار ءُ مچکدگ ءِ چِرتانی زیمریں توار کہ مردم ءَ را تاھیر بکشائیت، من ءَ ھمے دوست بنت۔۔۔۔۔

چاگرد ءِ ساریں مردم ایشانی کدر ءَ نزان اَنت ، ھمے ھاتر ءَ من گنوک آں،اے ساریں مردماں وتی ساری مراد بات، من بِلّے گنوکے آں ،اے چاگرد ءِ ساریں مردم ھمک زالبول ءَ ھوسّ ءِ چماں چار اَنت، بلے گنوک تھنا گوں وتی اولی ءُ گُڈّی مھبت ءَ پاک ءُ پلگار اِنت ءُ مہر کنت۔
آ وتی ھیالانی تہ ءَ ھم گوں وتی مھبت ءَ کندیت ءُ دیوان کنت۔ تھنا گپ کنت ءُ بچکندیت ، ھمے ھاتر ءَ کہ من گنوکے آں،من دنیا ءِ رپک ءُ ھنراں نزاناں۔ اد ءَ ھرکس دیم ءَ دگہ یکّے، تھنا دگہ یکّے ءُ گنوک تھنا وتی تہ ءَ زندگ اِنت، آیاناں سر زاھری دنیا نیست۔۔۔۔۔۔

برے برے من جیڑاں دنیا ءِ ھما مردم کہ ھمایاں گنوک ءِ نام ءَ توار کن اَنت، راستی ءَ گنوک ھما اَنت؟ آ دنیا ءَ وتی رنگ ءَ چار اَنت ءُ چہ وت ءَ آشنا اَنت، بلے گنوک دنیا ءُ چاگرد ءَ پیسر وت ءَ را چار اَنت ءُ وتی جند ءِ شوھاز ءَ درکپ اَنت،زانتکار گُش اَنت،

“” دنیا ءِ تہ ءَ گران تریں کار وتی جند ءِ شوھازگ اِنت””

گنوک وتی جند ءِ شوھاز ءَ درکپتگ اَنت،من گنوکے آں، ھاں من گنوکے آں، ءُ من گشاں ھدا ھرکس ءَ گنوک بِہ کنت۔۔۔۔۔۔۔۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

من ءُ اَئید

 یک نمدی یے پہ مِھرُل ءَ –

نبشتہ کار سخی ساوڑ بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

دْروت منی ارواہ ءِ چراگ مدام وشیانی منگیراں بات ئے ءُ کدی سَکّی ءُ دلرنجی مہ گِندات ئے.

آمین انچوش بہ بات

وھد”بیگاہ ءِ پَنچ”

رَمس” 12 ساچان 2019 اَئید ءِ روچ ”

اُمیت اِنت تو اے اَئید ءِ وشیں روچ ءَ وش ءُ سلامت ئے ءُ وتی میتگ ئے ھمسریں کاڑانی ھمراھی ءَ کندگ ءُ مسکرائی کنگ ءَ ئے ءُ منی دُعا اِنت تو مدام کندگ ءُ مسکرائیانی باھوٹ بہ بات ئے ءُ تئی سر ءَ کدی گرمیں گْواتے مہ کَشات.

چوناھا منی انچوکیں بستارے نہ اِنت کہ من پہ ترا نمدی یے روان بہ کن آں، بَلے چے بہ کن آں منی ارواہ، من دل ءِ کولنجاں چہ نا درّس آں کہ نمدی یے نبشتہ بہ کن آں دانکہ اے دل ءِ درد کمو سُبک تر بہ بیت.

من زاناں تئی کِرّ ءَ نا منی جِند ءَ را بستارے ھست ناکہ اے کاگد ءَ را کہ دل ءِ درد نبشتہ کرتگ اَنت ءُ پہ ترا دیم داتگ کہ باریں اے دل کجام ازابانی دیمپان اِنت؟

چوش اوں من زاناں ،وھدے کہ منی نمدی ترا سر بیت ءُ تو یکبرے نہ وانئیگ ئِے، بَلے چو من دلجم آں تو الّم اے نمدی ءَ وان ئے، پرچاکہ سئے سال ءَ پد من اے نمدی ءَ پہ ترا نبشتہ کنگ ءَ آں، تو پہ نمدی ءِ وانگ ءَ منی مھراں لاچار نہ بہ ئے، بلکین ءَ تو پمیشکہ وانئیگ ئِے کہ باریں ساوڑ وتی ھوش ءُ سار ءَ شتگ یا نا، یا انگت ساوڑ نشہ ءُ ایدگہ سِلکاریانی آماچ اِنت یا نا، یا ساوڑ انگت دمک ءُ درانی باھوٹ اِنت یا نا!

وھدے کہ تو نمدی ءَ وان ئے، من زاناں تو یکبرے وتی دل ءِ سِیر ءَ کند ئے ءُ پد ءَ بے توار بہ ئے ءُ ھما گْوست ءِ یاتاں رو ئے کہ من ءُ تو چار سال مھر ءِ دیار ءَ لیب کرتگ ءُ باگھیں بھشت ءِ باھوٹ بوتگ اِیں، من زاناں تو ھما دنیا ءَ الّم یکبرے روئے ءُ پد ءَ بے تواری ءَ وتی چمّاں یکبرے بند کن ئے ءُ پد ءَ چمّانی پچ کنگ ءَ ھوار تئی چمّانی ارس ءِ تْرمپے تئی انارکانی سر ءَ لیب کنان ءُ جیگ ءِ باھوٹ بیت ءُ ھمد ءَ دمتوس بیت.

من اے اوں زاناں کہ تو وتی دنیا ءَ وش ئے ءُ مدام گوں میتگ ءِ کاڑاں وتی واستار ءِ بارو ءَ گپ ءُ تران کن ئے کہ منی واستار مھروانے، بَلے الّم تئی دزگھار زرجان یکبرے چوش اوں گْوش اِیت ،بَلے تئی واستار ساوڑ ءِ مَٹ نہ بیت.

گُڑا تو آئی ءَ را سرجاھے جَن ئے ءُ پاد کائے کہ من ساوڑ ءَ نہ زاناں کہ آ کے اِنت …… ءُ پد ءَ تو وتی لوگ ءَ راھادگ بہ ئے.

ھیر گپ باز اَنت من کجام گپّ ءُ کولنجانی بارو ءَ گپ بہ کناں؟

بیا مروچی اے وشیں روچ ءَ بزاں اَئید ءِ روچ ءِ کِسھاں کن آں کہ اے اَئید من چون گْوازینتگ.

زان ئے اے اَئید ءَ نہ من پہ وت گُدے گپتگ ءُ نہ پازوارے ءُ نہ واجہ ھدا ءِ دَرگاہ ءَ سر پہ اِبادت ءَ چیر داتگ.

سُھب ءَ مھلہ پاد اَتک آں ءُ جانے شُشت، چاھے وارت ءُ یک لبزانکی دیوانے ءَ اَئید مرادباتی جارے شِنگ کرت ءُ وتی موبائل ءِ اسٹیٹس ءَ اوں ھمے جار ایر کرت ءُ یکبرے پد ءَ نپاد ءِ باھوٹ بوتاں.

وھدے سما کرت داں نیمروچ ءِ یک ءُ نیم بوگ ءَ اِنت ءُ ملا بانگ دیگ ءَ اِنت ، گُڑا من چمّاناں ترمپے آپ جت ءُ دیم پہ رینمبو ھوٹل ءَ چاہ ءُ پُراٹہ ءِ ورگ ءَ شُت آں، رینمبو ھوٹل ءِ وشیں چاہ ءُ پراٹہ وارت اَنت ءُ پد ءَ وتی کوٹی ءَ اتک آں ءُ سوتے چالو کرت، گُڑا داں نیم ساھتے ءَ دل ءِ سِیر ءَ ناچے کرت ( بوت کنت ناچ کنگ گناھے بَلے کمو دل ءِ کولنج کم بنت) ءُ آدینک ءِ دیم ءَ اوشتات آں کہ باریں آدینکے چے گپّے کنت، بَلے آدینک ءَ دگہ ھچ نہ گْوشت، بَس ھمے گْوشت ئِے” پہ ارس ءِ گْوارگ ءَ ھچ نہ رس اِیت.

وھدے من اے گپ اِیش کرت، گُڑا من دیم پہ ھما کمبل ءَ شُت آں کہ دو ماہ ءَ پیسر من دست ء وت آئی ءِ تہ ءَ وتی سنگت ( کتاب) بندیگ کرتگ اِت اَنت، بَلے کمبل انچوش کپوک اَت، بَلے کتاب بیگواہ اِت اَنت، ھمے وھد ءَ چمّانی ارس یلہ بوت اَنت کہ من پرچا وتی سنگت راہ ءِ نیم ءَ دروہ اِتگ اَنت؟

ھیر من وتی ارس پھک کرتگ ءُ کلم چِست کرت ءُ کاپی ءِ تاکانی باھوٹ کرت کہ پہ ترا نمدی یے نبشتہ بہ کناں کہ تئی درد ءُ جتائی ءَ نہ من وتی بستار ءَ زان آں ءُ نہ وتی سنگتانی( کتابانی) ، بَس روچ پہ روچ گنونکی ءِ نیمگ ءَ روگ ءَ آں، اے وڑ ءَ گِنداں یکبرے پد ءَ ماں گنوکانی نادْراہ جاہ ءِ باھوٹ بہ آں.

من زاناں ترا پہ من انچو ارمان اوں نہ بیت، بَلے اے نمدی ءِ نبشتہ کنگ ءَ دل کمو سُبک تر بیت ءُ دگہ اوں گپے تئی گْوشگ ءَ من بے ھیال کرت، آ گپ چو اے وڑ ءَ اِنت کہ یکروچے من ءَ زرجان ءَ ھال کرت کہ مھرُل ءَ وتی وانگ یلہ کرتگ ءُ بَس گِس ءَ نشتگ، نہ گپّی اِنت ءُ نہ وانگی اِنت ءُ مِھُرل ءِ ماس ءَ باز منّت کرتگ کہ وتی وانگ ءَ سرجم بہ کن، بَلے تئی گپ ھمے بوتگ کہ من اگاں بواناں گُڑا وانگ ءَ چے کناں؟

من زاناں کہ تئی کِرّ ءَ منی انچوکیں بستارے نیست کہ من ترا سوجے بدے آں، ھیر لاچار آں ،بَلے من گْوش آں تو الّم وتی وانگ ءَ بندات بہ کن ءُ یک شَریں زندے بہ گْوازین ، بَلے کدی اے اوست ءَ مدار کہ تئی تریاکی ئیں واستار آروس ءَ پد ترا بادشاھی ءِ تھت ءَ نادین اِیت.

گپ سک باز اَنت بَلے ترا من ھمے گْوش آں، بے ترا منی زند ناسرجم اِنت ءُ پہ تئی ودار ءَ راہ سراں چراگ روک کرتگ ءُ ھمے اُمیت ءَ زندگ آں کہ تو الّم یکبرے واتر کن ئے ءُ اے تھاریں شپ ءَ رژن ءُ کن ئے ءُ اے ناسرجمیں زند ءَ سرجم کن ئے.

اُمیت اِنت تو منی نمدی ءِ پَسّہ ءَ دیے ءُ گُڈی ءَ یک لچھے پہ ترا ندر اِنت.

تو چے گْوش ئے او مھروان؟

لَچّہ

تئی یاتانی چونیں چاڑے

من ءَ نِندگ ءَ نیل اَنت

تو بیا پہ من ءَ

من تئی وداریگ آں

بے ترا نہ بیت من ءَ ساھتے

تو پرچی ءَ نیائے او مھروان؟

منی چے گناہ ءُ میار

من کپتگاں چو شزار

من مدام گون ترا ھَوار

منی ارواہ ءُ جان

تئی کجام یات بے ھیال بنت

تئی کجام وادہ ءُ کرار

من مدام پہ ترا ودار

تئی یات ءُ ترانگ

تئی نِند ءُ نیاد

تئی ھَواریں یات بستگیں

ھما شپّانی نیم ساھتیں

تو من ءَ را چے گشتگ اَت؟

نہ باں من بے ترا

بَلے مرچی تو پرچا چُش کتگ؟

بہ گش او مھروان

تو گْوشت من ھمگام باں

گون ترا دیوان باں

تئی کجام یات من ءَ بے ھیال بنت

ترا کجام یاتاں بہ پرین آں

تو مھرجان ءِ منی

ترا پہ دوستی من مھروان گُشتگ

بَلے تو نہ بوت ئے پرچا مھروان؟

من ءَ بَس تئی پسّہ ءِ وداریگ اِنت

بگوش مرچی کے میاریگ اِنت؟

نہ زاناں چہ ترا چوں بے ھیال باں

تو منی رگ رگ ءَ ھَوار بوتگ ئے

تو منی زِرد ءِ باھوٹ ئے

نہ بے تو بے ھیال چہ من ءَ

نہ بنت من بے ترا

داں زندگاں بے ھیال نباں

کدی تو واتر کن ئے پہ من ءَ ؟

نوں ترا سک دیر گْوستگ

بگوش تو او مھروان

ھما نِند ءُ نیاد ءِ جاہ

ھما گندگانی توار

ھما میتگانی دگ

ھما کوٹیانی شپ تھار

مدام گِیر کاینت من ءَ

من زاناں تو بے ھیال نہ ئے

من زاناں تو بے وپا نہ بے

بس ترا جتگ بگز ءُ کینگاں

من ءَ جتگ سیاد ءُ وارساں

من کپتگ پہ بے چاڑی ماں یک کُنڈے ءَ

من شپ ءُ روچ تئی وداریگ آں

باریں کدی تو یکبرے واتر بہ ئے

کدی یکبرے من ءَ توار جن ئے

من اتکگاں پہ ترا

تو کجائے او ساوڑی

من چَک جناں پہ ترا

وتی وشیانی ارساں کیل کناں

ترا گوں وتی گرمیں ھمبازاں چیرکناں

تئی ارساں اوں من پھک کناں

من ءُ تو یکبرے پد ءَ وشان بہ اِیں

شاد ءُ گمانی تہ ءَ

گم جتیں گماں بے ھیال کن ایں

من ترا توار جناں

بہ گوش من ءَ جگر

پرچی تو چُش کتگ؟

پرچی تو وت ءَ بندیگ کتگ

تو من ءَ گوں گِلوتکے ءَ پسّہ دئے

او منی ساوڑی، منی ھست ءُ نیست

نہ بیت من ءَ بے ترا

گون ترا من ھور باں

گوں ترا من شور باں

دیدگاں چہ کور باں

بَلے چہ ترا جتا نباں

منی اُمیت ءِ چراگ

منی وابانی مراد

آ روچ الّم ءَ پہ من ءَ کیت

من سددک دلجم آں

پہ تئی ودار ءَ نشتگاں

راہ سراں چراگ روک کتگ

بلکیں تو واتر کن ئے

منی دیدگاں روک کن ئے

نوکیں زندے پہ من نوک کن ئے

زند ءِ ازاباں جوک کن ئے

واھگانی واھگ بنت

سر شپاں کہ جاک بنت

میتگ ءَ کہ چاپ بنت

گوں سور ءِ نوکیں جامگاں

گوں جَن ءُ چاپ ءُ ھالواں

وھدے کوٹ ءَ کہ سر کن اَنت

گُڑا نوکیں زندے نوک کن اَنت

گوں اولی شپ ءِ وشیانی نوبتاں

تو چے گوش ئے او مھروان؟

زان ئے برے برے چون بیت

دل گْوش اِیت زار زار بکن

در ءَ چہ میتگ

برو دوریں ڈیھے ءَ

گوں سارتیں ساھگ ءَ

بلکیں نود شنز بیت

بلکیں گرمیں لوار بند بیت

گوں سبزگاں لیب بیت

گماں چہ بے ھیال باں

گوں نوکیں نوبتاں

پد ءَ من ءَ توار جن ئے

پشت ءَ منی تو سر گر ئے

شوھازگ ءَ منی تو درکپ ئے

من پد ءَ واتر نہ باں

نہ کہ گونترا دیوان بہ آں

من گنوک ءُ موال باں

یا دمکانی پکیر باں

یا نور باں چہ ترا دور باں

اے ساوڑ اِنت ساوڑی نود بیت

چہ ترا سک دور بیت

گُڑا پد ءَ تو چے کن ئے؟

بگوش تو او مھروان……

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

مُکبر – بھادین بلوچ

نبشتکار۔ بھادین بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

جہان ءِ تہا دو رنگءِ مکبر ھست اَنت، یکے ھما اِنت کہ وتی زمین ءُ مہلوک ءِ رکینگءِ واستءَ ناشرکار ءُ دری ملک دُژمنانی سرا مکبری کن اَنت ءُ وتی مہلوک ءُ زمین ءَ پہاز اَنت۔دگہ یک مکبرے ءِ دابے اش اِنت کہ آ وتی ءُ وتی سرڈگار ءُ مہلوک ءِ پہازوکانی مُکبری ءَ کن اَنت ، جہان ءِ تہا بژناک تریں مُکبر ھمیش اَنت۔کہ مرچی باندا ما گوں وتءَ گندگ ءَ ایں کہ مئے جند ءِ بلوچ وتی سرڈگار ءُ مہلوک ءِ مکبری ءَ پہ ارزانی ءُ پہ وت ءَ شانے سرپد بنت۔وائے بے وانندھی ءُ وائے ایردستی کہ ترا ہزار لانت اِنت۔

مکبر بازیں رنگ ءُ درُوشمے ءَ بنت، لہتیں سیاسی رنگ ءَ بنت، لہتیں چیراندری بنت، لہتیں ھنچیں بنت کہ تُپنگ ءُ گاڑی ءِ شوکین بنت ءُ لہتیں سرعام مُکبری کن انت، بلے مُکبر مُکبر اَنت تُری کُجام رنگ ءُ دُروشم ءَ بہ بنت۔ سیاسی مکبر آ مکبرانءَ نہ گُش اَنت کہ لشکری آپریشن آں گون انت یا کہ شپ ءُ روچ ایم آئی ، آئی ایس آئی ءِ کیمپانی گیٹانی دپ ءَ ٹُک انت بگندئے سیاسی مُکبر سیاسی رنگ ءُ دُروشم ءَ بلوچ کاز ءِ بگیری ءَ اوشت ایت ءُ بلوچ کاز ءَ تاوان بار کنگ ءِ کوشست ءَ کنت۔

مکبر وت هچبر نہ گُش اَنت کہ ما مُکبر ایں، پرچہ کہ اے گپ ءَ آ هم شرّی ئے سرا زان اَنت ءُ سرپد انت کہ مکبری وشّیں نامے نئے۔ ما اگاں بلوچستانءِ تہا بچاریں مارا دُرستیں داب ءِ مکبر دیمءَ کاینت۔ کجام هندے بہ بیت یا دمگے یا کہ شہر ءُ بازار بہ بنت ، پاکستانءِ چیریں ادارهاں هر کُجا مکبر اڑ داتگ اَنت۔ بلوچ جُہد ءِ آجوئی ءِ کاؤنٹر کنگ ءَ پہ همک مُکبرے وتی کُنش ءَ کار کنگ ءَ اِنت۔لہتیں سیاسی رنگ ءَ وتی کاراں دیم ءَ برگ ءَ اَنت ءُ لہتیں لشکری آپریشناں گون انت گوں بلوچ ورناهانی چست کنگ ءُ بلوچ لوگانی ماندارگ ءَ دُژمنیں سپاهی آنی همبراه اَنت۔

دُژمنیں ریاستءِ کجام روانک بہ بنت آ پاکستانءِ بیرک ءَ وتی گاڈی ءُ موٹلانی سرا جن اَنت ءُ آھانی همبراه بنت۔ مرچیگیں مکبر گیشتر ٹِک ءُ نشان انت۔پاکستانی ریاست ءِ سپاهی کہ بلوچستانءِ کُجام جاگہے ءَ آپریشن بکن انت آ هما هندے مُکبراں وتی همبراه کن اَنت گوں۔چیا کہ همک مکبرے وتی بازار ءِ هند ءُ دمگاں گیشتر زانت۔دُژمنیں سِپاهی وهدے کہ بازار ءُ دمگاں انگیر کن اَنت گڑا درُستاں چہ پیسر لس مہلوکءِ لوگاں دور کن انت ءُ مرماں کشّ اَنت ءُ یک جاگہے ءَ مُچ کن اَنت، مکبر گاڈیءِ تہا نشتگ ءُ دُرستاں چاران انت کُجام مردم سرا کہ شک بوت دستءَ هما نیمگ ءَ ٹال کنت۔

پدا سِپاهی مرد ءِ دست ءُ پاداں بند انت ءُ گاڈی ءِ تہا دور دینت ءُ گوں وت برنت ے۔ مکبر گیشتر لس مہلوکءِ گورا بلوچ جُہدکارانی بگیری ءَ وڑ وڑیں پروپکنڈه کن انت کہ پِلان کمانڈر ءَ سرنڈر کُتگ ءُ پلان کمانڈر گوں چیریں ادارھاں تچک ءَ ھال ءُ اھوالءَ اِنت۔بلوچ جہدکار دُز انت۔بلوچ جہدکار زالم انت، وت سرا وت بلوچاں کُش اَنت، منشیات پروش انت ، وتی همبراهاں وت کُش اَنت۔مکبر گیشتر لس مہلوک ءِ تب ءَ چار اَنت ءُ هما رنگ ءُ ڈول ءَ گپ کن انت تا کہ لس مہلوک چہ بلوچ جہدکاراں دلپروش بہ بنت ءُ گوں آهاں نزدیکی مہ کن اَنت۔آ گیشتر لس مہلوکءِ دیم ءَ وت ءَ پارسائیءَ گوں پیش کن انت ءُ بلوچ مہلوک ءَ وتی نیمگءَ ترّینگ ءِ جُہد ءَ کن اَنت ءُ بلوچ نوجواناں بلوچ کاز بگیری ءَ اوشتارینگ ءِ جہد ءَ کن اَنت۔آ گیشتر بلوچ جہدکارانی کُتگیں کاراں چو پاکستانءِ رسانکدر ئے وڑا چیر دینت یا کہ دگہ رنگ دینت۔بازیں مکبر سوشل میڈیا ءَ هم سرگرم انت۔لہتیں مُکبر تچک ءَ وتی آئی ڈی آنی سرا پاکستانءِ بیرک ءَ جن انت ءُ بلوچ جہد کاراں بد ءُ رد گُشنت ءُ لہتیں وت ءَ بلوچ آجوئی پسند کن اَنت ءُ وتی آئی ڈی آنی سرا بلوچ شہید ءُ بلوچ رہشونانی عکساں جن اَنت ءُ پروپکنڈه بندات کن اَنت۔ دوری پیداک کنگ ءِ کوشستءَ کن اَنت ،یکے دومی ئے میڈینگ ءِ جہد ءَ کن انت، یک بلوچ لیڈرے ءِ عکس ءَ جن انت گڑا دومی بلوچ لیڈر ءَ بد ءُ رد کن اَنت تا کہ وت ماں وتی پُرشت ءُ پروش بئیت، اے درستیں پروگراماں اشاں چیریں اداره دینت۔چیریں ادارهانی کیمپاں اشانی مَنڈی ءُ نہاد ایر کنگ بوتگ انت، کُجام مُکبرے کہ فوجی آپریشن آں روت گوں پنچ ءُ ده هزار کلدار آهانی بستگ۔

اگاں کُجام مکبرے بلوچ سلاہ بندیں جہدکارے سرنڈر بکنائین ایت گڑا آئی نہاد کمو گیشتر انت لک ءُ دو لک کلدار رسیت یے۔لہتیں مُکبر کسان کسانیں ردیانی سرا بزاں آهانی پون کمو بند بوت هبر ءُ زاه هم سک وارت، لہتیں مُکبراں لہتیں کُتگیں کارانی سرا چہ چیریں ادارهانی نیمگ ءَ فری هینڈ رسیت، آ گیشتر تیاب دپی دمگاں گریبانی زمینانی سرا کبزه کن اَنت ءُ ڈنّی مردمانی کرّا بہا کن اَنت، لہتیں مُکبراں چیریں ادارھاں ھنچیں کار گر اَنت کہ منی بلوچی ءَ منی دست داشتگ اَنت کہ آ باروا چیزے نبشتہ بہ کناں۔چیریں ادارہ وتی داشتگیں مُکبراں وتی سورس مردم گُشنت، آ اشاں چو ٹشو پیپر وڑا کارمرز کن انت ءُ دور دینت۔ بلوچستان ءِ کُجام کُنڑ دمگاں کُجا نندوکیں کہولے بہ بیت آ زانت ءُ سرپد انت کہ منی پِلاں مردم چے کنگ ءَ انت چے کنگ ءَ نہ اِنت۔کئے پمن مُکبری کنت ءُ کئے نہ کنت، بلے کجام مُکبرے کہ کُشگ ءُ گار کنگ بہ بیت گڑا آهانی مات ءُ پت یا کہ برات ءُ گوھار همے گپّءَ جن اَنت کہ آجوئی لوٹوکیں گلاں مُپت ءِ نا ھکّ ءَ مارا جتگ، لہتیں همے گپّءَ جنت کہ آجوئی لوٹوکیں گل ثبوت بیار انت ءُ پدا ھنچیں مردم ھست اَنت کہ آ وت ءَ آجوئی لوٹوکیں پیغمبر گُشنت آ هم بندات بنت گوں پروپکنڈه ءَ کہ بلوچ آجوئی لوٹوکیں گل بلوچاں کُشگ ءَ انت۔وتی براتاں کُشگ ءَ انت۔بائید انت کُجام براتے ءَ کہ وتی برات دوست انت یا کہ ٹک وتی مردم گڑا پیسرا وتی برات یا وتی مردم دارگ کوشست ءَ بکن اَنت۔پرچہ کہ هر کس وتی لوگ ءِ مردم ءَ وت شر زانت کہ چے کنگ ءَ انت،اگاں مُکبر وتی برات یا کہ ٹک ءِ مردم گپ گوشدارگ ءَ ساڑی نہ انت ءُ کُشگ بوت گڑا آئیءِ برات ءُ مردم وتی دل ءَ بزان انت کہ مئے مردم گنہگار بوتگ گڑا آ بائدیں بے توار بہ بنت ءُ بہ نِند اَنت پدا بلوچ آجوئی لوٹوکیں گلانی سرا ایراد گیری مکن اَنت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔