نندانک ءَ کھولاں اسلام آباد ءَ سول سوسائٹی ءُ دراھیں انسان دوستیں گلانی منّت گپتگ ےُ گوشتگ کہ مئے گون ءَ ھمایاں کمک کرتگ ما اُمیت کن ایں دیم ءَ ھم ھمے وڑ ءَ کمک کن اَنت –
زانگ بہ بیت بلوچستان ءَ بیگواہ کنگ بیتگیں مردمانی کھول گوستگیں دَہ روچاں اسلام آباد ءَ زھرشانی ءَ بیتگ اَنت، پنچ روچاں اسلام آباد ءِ نیشنل پریس کلب ءِ دیم ءَ نندانک ءَ پد کھول روانک ءِ دروشم ءَ ڈی چوک ءَ سر بیتگ ءُ نندانک ءَ نشتگ اَنت –
سمّی ءَ گوں اے گیمرتگیں جاوراں گنداں تاں باز نبشتہ کنگ لوٹاں ، بلے من ھمائیں جیڑگ ءَ آں اے ساھت ءَ کہ من سمّی گیمرتگیں انارکانی بچکنداں نبشتہ بکناں یا زمین ءِ دلبند ءِ رِتکگیں ارساں؟ ءُ پد ءَ من تھنائیں ،کوٹی ،درست مونجان اَنت چوناھیگا من جیڑگ ءِ جند یل داتگ بلے مرچی نزاناں کجام جاورانت کہ من ءَ جیڑگ پرما آیگ ءَ انت چی ءَ کہ ما یکیں زمین ءِ واھند اِنت، یکیں ھاک ءَ پیداک بوتگیں ، مئے زبان یکیں ، مئے ناپگ یکّیں زمین ءَ کَلّ اَنت مرچی سمّی ءَ گندگ ءَ آں کہ پہ وتی ابّا ءَ چنچو تلوسگ ءَ اِنت اے درداں ہما انسان مار اِیت کہ آ گوں اے دابیں جاوراں گوستگ یا گوزگ ءَ اِنت بلوچستان ءِ سرڈگار ھما زمینانی تہ ءَ زوراکاں آؤرتگ ءُ سرکتگ کہ اود ءَ ھمک گس ءِ تہ ءَ گریوانسکیں مات ئِے چم گندگ ءَ کپ اَنت کہ اود ءَ چہ کرناں بلوچانی ھون رچگ ءَ انت بلوچ گار ءُ بیگواہ بوگ ءَ انت بلوچستان ءِ سر ءَ زلم کنوکیں ھاکماں وتی ایٹمی تاکت ھم بلوچستان ءِ پاکیں دلبند ءَ جت اَنت کہ چاگی دنیگا روک انت دوازدہ سال انت کہ سمّی گوں وتی گہار مہلب ءَ جاہ پہ جاہ ، ھنکین پہ ھنکین سرکاری دراھیں دراں ٹکان اِنت بلے کسّے ءِ گوش ءَ مورے ھم نہ وارت بلے انگت دم نہ برتگ من سدکّاں کہ مہلب ءُ سمّی ءِ جُہد بے رنگ نہ بیت-
سمّی من زاناں کہ تو ھمے ودار ءَئے کہ ابّا کیتیں، ابّا ءِ بچکندگ سجّہیں لوگ ءَ سرا زوراں، مزنیں امّا ءِ پاد چہ گل ءَ زمین ءَ ایر نباں، ما کُلّ نوکیں پُچّ گورا کنیں ، ما ہم گل ءَ بال بئیں ، دستاں گوں ھنّی آں رجینیں ،سجّھیں دزگھار مئے مبارکی ءَ کاینت سمّی من چو ہم زاناں کہ تو پہ وتی ابّا ءِ آجوئی ءِ ھاتر ءَ نا شپ زانتگ نا روچ ، نا سرد زانتگ نا گرم نا کہ پہ سپر دمبرتگ، سمّی اگاں من بے ھیال مہ باں شال ءَ بگر داں کراچی ، کراچی ءَ بگر داں اسلام آباد ، لانگ مارچ کتگ کہ یکے نا یکے منی درداں ماریت ءُ مئے ابّا ءِ آجوئی ءَ جُہد کنت ، بلکیں فرعون ءُ نمرود ہم مئے سر ءَ بزگ کن انت بلے انگت تو وداریگ ئے گندے؟ سمّی تو انگت دم نہ برتگ سمّی تو انگت پشت نہ کنز اتگ ئے ، سمّی تو زانتگ کہ ابّا قبلہ انت ، بلے سمّی من زاناں تو ہمے جست ءَ ئے کہ کج انت ہما مرد کہ گش انت زالبول تھنا لوگ ءِ گلام اِنت ءُ لوگ ءِ کاراں بکنت ، سمّی من زاناں تو آیاناں توار کنگ ءَ ئے گشگ ءَ ئے کہ شما لگور ات گندے؟ ھو تو راست ئے۔
آ دگہ اھدے بوتگ کہ پہ سمّیاں دودا چہ وپتگیں واب ءَپاد اَتکگ دودا ءَ وتی میار پہ میارے داشتگ بلے اے اھد ءِ دودایاں شپ ءَ کمبل است پہ وپسگ ءَ اے اھد ءِ دودایاں واب سک وش بیت اے اھد ءِ دودایاں تئی گم نہ انت سمّی ما لگوریں ءُ لگور چہ مرگ ءَ ترس ایت –
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
نزاناں چہ کجا گپاں بندات بکناں چوناھیگا دیر انت کہ پہ تو نمدی ئے نبشتہ کنگ لوٹ اتگ بلئے هردیں کہ نَد ءُ تاک پہ نبشتہ کنگ ءِ هاتر ءَ چِست کتگ انت گُڑا تئی اکس منی چمانی دیم ءَ نکش بوتگ کہ ترا زاکر جان ءِ اکس ما امبازاں گون انت ءُ دگ ءُ کشکانی سر ءَ نشتگ ئے تئی چم ارسیگ انت-
لُمہ جان هردیں کہ من تئی چمانی ارس دیستگ انت گُشے منی سر ءَ آزمان کپتگ ءُ منی ارساں هار کتگ ءُ هما تاک کہ من پہ تو نمدی ءِ نبشتہ کنگ ءِ هاتر ءَ چست کتگ آ تاک منی ارساں میچلینتگ ءُ منا لبزاں دُروهیتگ گوں ارسیگیں چماں بس نَد ءُ تاکے ندارگ چاراِتگ-
لُمہ جان من کجام لبزاں گوں تئی درد ءَ درشان کُت کناں همک مات وتی چُکاں پہ هزار واهگ رودین انت مزن کن انت آهانی مُراداں گندگ لوٹ اَنت تو هم پہ زاکر جان ءَ هزار مُراد ءُ واهگ وتئی دل ءَ داشتگ بلے اے بدواه ءَ تئی دُرسیں مُراد اچ تو پُل اتگ انت 12 سال انت کہ تو وتئی تاسپیں بچ زاکر جان ءِ ودار ءَ نشتگ ئے چنچو درد ءُ تورشت گون اے ودار ءَ بگندے همک کس ماریت مہ کنت بلے کسے اگاں تئی جاگہ ءَ بہ بیت ءُ تئی درد ءَ بماریت گُڑا الم زانت کہ اے آس ءِ سوچگ چنچو گران انت اے ساهگریں ودارے ساهگ ءَ نیندگ چنچو گران انت-
لُمہ جان من هردیں کہ ترا گنداں داں ماراں کہ آسیں لوارے کشئگ ءَ انت تپتگیں ریگزارے ءَ گوں شپادیں پادانی تراولاں دور پیرزالے ودارے درچکے ئے بُن ءَ نشتگ ءُ گوں چمانی ارساں همیں ودارے درچک ءَ آپ دھیگ ءَ انت اے ودارے درچک ءَ گیمرگ ءَ نئیلگ ءَ انت آئی ءِ ارس اے درچک ءَ پہ اوست میزرینگ ءَ انت-
لُمہ جان من زاناں کہ تو سُھب ءُ بیگاه وتی پیژگاه ءَ نیندے ءُ وتی چماں کِشکاں سک کن ئے کہ کد زاکر جان واتر کیت ءُ تو امباز کن ئے ءُ اے 12 سالے جمبوریں ودارے آس ءَ توس اِت لُمہ جان اے اهد زوراکانی دست ءَ انت. انچو کہ 12 سال انت تئی زاکر جان اے زوراکاں اچ تو پُل اتگ ءُ بیگواه کتگ همک روچ تاسپیں بچاں چہ وتی ماتاں پُل اَنت همُک روچ کسانیں چُکانی سر ءَ پِتانی سارتیں ساهگ ءَ پُل اَنت همک روچ گهارانی توکل ءُ تنگوئیں براتاں پُل اَنت همک روچ پیریں پتانی کوپگاں پُل اَنت لُمہ جان جِنگُلے ءَ چینگ دپ ءَ ات اتک شریش ءِ شاه ئِے سر ءَ وتئی کُدو ءِ کِر ءَ نِشت ءُ وتئی دپے چینک ءِ وتئی چُنکیاں دپ ءَ دات انت من همیں ندارگ ءَ چارگ ءَ اوں ءُ تو گیشتر یات پیداک ئے-
لُمہ جان من زاناں تو هم زاکر جان وتئی دستاں گوں وَرگ وارینتگ تو هم پہ مهر ءُ واهگ زاکر جان وتی بانُزلانی ساهگ ءَ رودینتگ ءُ انگہ همیں اُمیت ءِ ودار ءَ نشتگ ءِ کہ پد ءَ وتی دستاں گوں زاکر جان ءَ ورگ واریناں لُمہ جان من زاناں تو هردیں کہ ورگاں دیما کن ئے گُڑا الم جیڑے باریں زاکر جان ءَ ورگ وارتگ بدواه ئے زندان ءَ اگاں نا اے جیڑگ ترا گیشتر ارسیگ کنت ترا گیشتر پدرد کنت-
لُمہ جان تئی مهرانی چراگ 12 سال انت کہ تھاریں زندانانی تہ ءَ وتی راجے رُژناهیں باندات ئِے واب گندگ ءَ انت من سَدکاں زاکر جان ءِ توکل اے تھاریں زندانے سانکلاں الم پروش دنت ءُ وشیانی روچ واتر بنت-
لُمہ جان گپ وا باز انت گُڈی ءَ یک گپے الم گوں تو کنئگ لوٹاں تو ایوک ءَ زاکر جان ءِ مات نہ ئے تو بلوچ راج ءِ مات ءِ تو همک بیگواهیں بلوچ ءِ مات ءِ تو بلوچستان ءِ مات ئِے تئی اے گرانیں ودار الم آسر بیت تئی مهرانی چراگ الم واتر بیت تئی تہاریں کُل پد ءَ رُژنا بیت زاکر جان الم واتر کنت لُمہ جان سلامت باتے مُهکم بات ئے زاکر جان زوت چہ زوراکانی زندان ءَ آجو بات ئے پہ سلامتی واتر بات ئے-
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
شھید بارگ جان ماں شال ءَ وانگ ءَ ات، موکلانی روچ ءَ اگاں ھاران ءَ آتک گڑا مارا وتی لوگ ءَ لوٹائینت ئِے ءُ مارا دیوان ئِے دات، شہید بارگ ءِ دیوانانی بنگپ بلوچ! بلوچی زبان!بلوچ راج!بلوچ سرزمینءُ بلوچی دود ءُ ربیدگانی سر ءَ اَت، بلوچ ءِ بزگی ،واری ،بے شئوری ءُ بے وانگی ءَ سک مارگ ءَ ات، یک ائیدے ءَ من ءَ میسج ئِے کرت کہ من ھاران آتگ آں بیا دیوانے کن ایں۔
من آئی دیوان ءِ واست ءَ آئی لوگءَ ماں کلانءَ شُت ایں۔ کہ مدام مئے دیوان ءِ جاہ ات، ءُ برے برے کلان ءِ میدانی ءَ نشت ءُ دیوان ءَ کرت۔۔ اے روچ ءَ ماں کلان ءِ رونشتی نیمگ ءِ میدان ءَ شُت ایں۔ شہید بارگ جانءَ دو کتاب گون ات، یکے گل ھان نسیر ءِ “تاریک بلوچستان” ءُ دومی ” ملٹی نیشن کمپنیان”اِش نام ات، چہ دو کتاب ءَ یکے من ءَ دات ئِے ءُ گشت ئِے اے کتاب ءَ سرجمءَ بہ وان ءُ پد ءَ ترا دگہ کتابے دے آں ، من گشت دوئیں کتاباں بہ دے۔من وانان اِش ءُ ترا رندءَ دیان اِش۔
بلے آئی گشت دومی کتاب دگہ سنگتے آیگ ءَ انت ھمائی واست ءَ اِنت ، من گل ھان نسیر ءِ تاریک بلوچستان زرت ءُ دومی کتاب پَشت کپت، ءُ پد ءَ من ءَ دومی کتاب نہ رس اِت چوش بوت کہ گل ھان نسیر ءِ کتاب تاریک بلوچستان وانگ ءَ چے پیسر چہ منی لاپروائی ءِ وجہ ءَ گار بوت ءُ پد ءَ بارگ جان چہ من کمو دل گران بوت ، ھر وھد ءَ گشت ئِے کہ تو کتاب نہ وان ئے ءُ کتاباں گار کن ئے، مدّتے ءَ پد من گل ھان نسیر ءِ کتاب دیست ءُ من وَنت بلے پد ءَ شہید بارگ جان چہ من سک دور شُتگ اَت، آ کوہ ءَ ات بلوچ راجی جہد ءِ ھاترءَ توپنگ ئِے چست کتگ اَت یک کمانڈرے ءَ ءُ ھاسیں جہدے ءَ ات ءُ من شادربرجاہ ءَ وانگ ءَ اِت آں ءُ من اے کتاب سک باز ونت ءُ وتی دل ءَ نِندارینت کہ بارگ المّ یک روچے کیت ءُ من آئی ءَ را کتاب ءِ بابت ءَ گش آں کہ بلوچ راج ءِ راجدپتر چے انت ءُ گل ھان چوں پیش کرتگ۔ بلے منی اے واھگ بس واھگے بوت ءُ بزاں مروچییں روچ 19 فروری یک سیاہ ءُ تھاریں روچے ءِ بستار ءَ زانگ بیت کہ شہید بارگ ءِ شہادت ءِ چوں جنگل ءَ کپتگیں ھاس ءِ ھال ءَ شِنگ بوت، اے روچ منی زندگی ءِ تہ ءَ سکیں ھزابیں روچے ءَ زانگ بیت ،اے روچءَ منی استاد ءُ منی سنگت ، بلوچ سرزمین ءِ یک دوستدارے چہ ماں جتا بوت، شہید بارگ ءِ رَوگ ءَ پد آئی ھمے کتاب منی ءُ آئی سنگتی ءِ گڈی نشانی اِنت، مدام اے کتاب ءَ تلاوت کن آں ءُ آئی یاتءَ کپ آں ، بلے انون کتاب من ونتگ ایشی ریویو گون کئے ءَ تران بہ کن آں؟کے من ءَ گوش داریت، ؟ بارگ تو کول کُتگ ات کہ کتاب ءَ بوان من پد ءَ ایشی ءِ سرا گپ ءُ تران کن آں، بارگ جان اے کتابے نہ انت۔ اے بلوچ ءِ راج دپتر اِنت، من پد ءَ زانت کہ تو من ءَ اے کتاب پرچا دات؟تو من ءَ چہ منی راج ءَ سرپد کنگ لوٹ اِت؟-
بارگ جان تو من ءَ نوکیں پگر ءُ سوچے ءِ نیمگءَ تیلانک دات، انون من وتی راج ءَ سرپد آن، راج ءِ درداں سرپد آں۔ راج ءِ راجدپتر ءَ وانگءَ آں ءُ بارگ ءِ گلزمین ءَ وانگ آں، بلے تو گشت کتاب ءَ بوان پرتو دگہ باز کتاب کار آں۔من اے کتاب یک رندے ناں باز رند ءَ ونتگ، بلے تئی کتاب انگت ءَ من سر نہ بیتگ اَنت، کجا بیت انت تئی کتاب کہ تو گوں کول کتگ اَت؟-
تو بے وپا بوت ئے۔ من مدام تئی ءُ تئی کتابانی ودار ءَ نشتگ آں۔ من ءَ ایمان انت یک روچے ءَ المّ کائے ءُ من ءَ سک باز کتاب پہ وانگ ءَ دے ئے۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کارے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
