زھیرانی لَمب ءَ کاگدے
نبشتہ کار: سعودناز
دی بلوچستان پوسٹ
دروت ارواہ ایمن بات ئے! ھَمنکس ھاٹیگ پش کپتگ کہ کاگدے نبشتہ کُت کناں، زوراکیانی جمبراں یکشل ءَ شنزان کُتگ ءُ اِشی ءِ ھمک ترمپ ءَ پہ ما ھیر گون نیست بلے پد ءَ ھم دگہ ھیر ءُ مھر اِنت۔ نوکی ترا ھال دیگی اَت کہ اجبیں ھیالے آتکگ ءُ من وھد وھد ءِ سر ءَ بلکیں ھردماں ترا گیر کاراں گڑا ھمیش اِنت۔
پمیشکا بسمل ءَ گُشتگ:
“زھیر داگ زیمر اَنت”
“ھیال جنگل ءَ مِر اَنت”
برے برے انچو سما بیت وھد پہ ما اوشتوکیں دیوالے کہ یک پیم ءَ اوشتاتگ ءُ برے برے انچیں شھمات ءَ جنت کہ شرتگ ءُ سیاھگواتے ھمے دیوال ءَ سرجمی ءَ کرو جیت انچش کہ پہ ما وشیانی ساھت ءِ کروتکگ اَنت ۔
وتی ھلک ءُ میتگانی توک ءَ درآمدی ءِ ساھگ ءَ زندگی کنگ ھرچیز ءَ ولگوج کنت بلے بے مِھری اِشی ءَ چون کن ئے؟ اِٹ اَڑے بیگھانی زیمر بکشوکیں ھمراہ نوں وَ تئی توار اوں پہ ما ھمے ملوریانی کش ءُ کِراں ساہ کَشّگ ءَ اِنت وتیگانی توک ءَ زندگی کنگ ءِ واھشت کجام مردم ءَ نیست اِنت بلے گپ پد ءَ ھما اِنت ما ءُ تو بلوچستان ءَ زندگی کنگ ءَ بوتگیں ءُ بلوچ ءِ زمین ھما سیاہ بھت ءِ انسان ءِ وڑ ءَ اِنت کہ آئی ءِ نسیب ءَ دست ئِے دل ءَ پُٹ رودینتگ پہ ما وَ زندگی ھما دراجیں دگ ءِ کش ءَ اوشتوکیں درچکانی ساھگ ءَ اوشتاتگ کہ ھود ءَ درچکانی ھُشکیں تاک اَنت ، وانگ ءِ زمانگ اِنت ءُ ما ءُ شما درست یکجاھی ءَ زندگی کنگ ءِ واباں گندگ ءَ ایں ، چہ دیر دیر ءَ تئی پادانی مھلبیں کدم کپان اَنت دیم پہ منی آتراپ ءَ کجام ساھتانی گپ ءَ بکناں ءُ کجام گِلھاں تئی دامن ءَ پر بِہ مُشاں اِد ءَ نَیکہ تو میاری بوت ئے ءُ نَیکہ وھد ءِ بے ریائیں گھڑیال ھر شے وتی تب ءِ مالک وت اَت ءُ انسان گسر کپت مرگ وَ ابرم ءِ کانود اِنت کہ مرگ ءِ دروشم ءَ کسے اگاں سِست گڑا آ وتی واتری ءِ سرجمیں راھاں شموش اِیت بلے زندگیں زندگیناں چون کن ئے نوں اِد ءَ غالب ءَ سجھیں درد ءُ تورشت چُش نبشتگ اَنت-
” تا قیامت شبِ فرقت میں گزر جائے گی عمر”
“سات دن ہم پہ بھی بھاری ہیں سحر ہوتے تک”
اِد ءَ پہ کسے ءِ جُنزگ ءَ وھد ءُ موسم ءِ درکار نہ اِنت جتائی ابرم ءِ دود اِنت بلے ھمے روگ مارا ھما شپانی کھر سازیں ساھتاں پیشدار اِیت کہ سُھب بوگ ءَ یک سھتے سال ءُ سدیانی برابر ءَ جنت ، ھر دمان ابیتکی وتی بدیں رنگ ءَ پیشدار اِیت ، گِلگ نہ اَنت سجھ ءَ تھلیں راستی اَنت کہ اِشاں کس گوشدارگ نلوٹ اِیت بلے یک نبشتہ کارے ءِ دست بیدے نبشتگ ءَ دگہ چے ءَ رس اِیت۔
من سدکاں کہ ھور ءُ جمبرانی موسماں تو ایمن بوتگ ئے ءُ بِھ بلکیں تئی بچکندگانی زیباھیں سورت ءَ من نوں دیست مکناں چُش اوں بیت کنت من وھد ءِ دست ءَ ھالی ئیں مساپرے بہ باں ءُ تو مرادانی باندات ءِ ساھگ ءَ زندگی بکن ئے ءُ اے وشیں ھبرے وشیانی ساھت تئی بھت ءَ بات اَنت ، وش بھتیں مردم ھما اَنت کہ وتی زندگی ءَ زندگیں رنگے ءَ رَجّنت پہ دائمی ، وھد ءِ دست ءَ یلاچریں چُک بوگ ءَ ھِچی پیداک نہ بیت بلے چون کن ئے تھناھی ءِ شِکّکوکیں کَوش ءَ را بیدے مونجاھی ءَ دگہ چے گون؟ نی انسان ھمد ءَ زھیری بیت کہ تئی توار ءِ سُرانی زیمراں کجا شوھاز بکنت پہ ما تئی کلوھے اوں سر نہ بیت ھمے واستا Anton chekhov وتی کتاب ءِ تہ ءَ گُش اِیت “ ایوک ءَ گرانیں ساھتاں انسان ءَ سما کپ اِیت کہ وتی مارشت ءُ جیڑگانی وت مالک بوگ چینچو گران اِنت” بلے پد ءَ اوں انسان کُھتیگ بنت ، دردیگ بنت وڑے نہ وڑے ءَ مردم جیڑھانی آماچ اِنت۔
دمانے پہ من ءَ آتک ئے زَرنت دل ءُ دیدگ اے روچ ءَ کاپر ءِ جمکے ءَ مان جَنگ لوٹاں اَنچش کہ چُش بہ بوتیں ءُ ھمے ساھت ءَ را من داشت کُت بُکتیں، گڑا پہ زندگی کنگ ءَ گپے بوتگ اَت بلے پد ءَ ھما ابرم ءِ دود ءُ تئی سرد مِھری اَسل ءَ گپ اِش اِنت کہ منی کاگدے بندات ءُ آسر ءَ مستریں گپ کہ من ءَ ھال دیگی اَت ترا اِش اَت کہ اَچ تو پد نَیکہ مارشتاں پھموک ءِ ھست ، نَیکہ کوپگ دیوک ءِ پہ ما پشتکپتگ ءُ نَیکہ اے ایردستیں وھد ءَ وتی گاماں بروک ءِ بس زھیرانی ساھگ ءَ زندگی کنگ ءَ اوں ءُ اوستانی آسر ءَ ساھ کَشگ ءَ اوں ایمنی پہ تو ءُ پہ تئی باندات ءَ بہ بات۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-
