TBP Balochi

بلوچستان ءِ دمگ ھاران ءَ مروچی سھب ءَ پیش اتکگیں تیرگواری وئیلے ءَ یک مردمے بیران بیتگ-

گیشیں ھالانی رد ءَ ھاران ءِ دنگ نوروز آباد ءَ مزن شھدگ ءِ سر ءَ سلاہ بندیں مردمانی تیرگواری ءَ یک مردمے بیران بیتگ اَت کہ آئی ءِ پجار گوستگیں ایس ایچ او عید محمد ءِ نام ءَ زانگ بیتگ اَت-

اُرش ءَ پد اُرشکار تکگ اَنت لاش چست کنگ ءُ ھسپتال ءَ برگ بیتگ ءُ اود ءَ آئی ءِ اژدری چار ءُ ٹپاس ءَ پد کھول ءِ ھوالگ ءَ کنگ بیتگ –

وئیل ءِ درگت ءَ دگہ سرپدی نہ بیتگ نانکہ دگہ کسے ءَ وئیل ءِ زمہ واری منّ اتگ –

راج ءِ جَنگ

شیھک ساچ

دی بلوچستان پوسٹ

راج ءِ جَنگ ءَ تمردیں میار باں،
سیرکگیں وڈ ءِ سر ءَ شھسوار باں

رھنیں ڈیھ ءَ موکاں زمین پہ مِراں
چُکاں ھاکاں پاد ءِ چِداں سرگراں
من چوں بالاچ آسگواراں سنگراں

زمین ءِ زادگاں گوں ھوار باں
راج ءِ جَنگ ءَ تمردیں میار باں

گُنگدامیں سَدام پہ زِندان شُتگ
لال بے مَٹیں آجوئی کندان شُتگ
آجوئی ءِ سیمسر ءَ سِندان شُتگ

شپ تھاریں رژن ءِ بامسار باں
راج ءِ جنگ ءَ تمردیں میار باں

پہ زمین گرشگان اَنت سنگر کُتگ
رھنیں ڈیھ ءَ کُربان اکتر کُتگ
گالاں شیھک تئی آس انگر کُتگ

ساچ من اوں زمین ءَ گار باں
راج ءِ جَنگ ءَ تمردیں میار باں

بلوچستان ءُ کراچی ءَ زورانسری آوار جنیانی بگیری ءَ بیگواھیں مردمانی کھولانی نیمگ ءَ زھرشانی برجاہ، بیگواھیں مردمانی کھولاں مروچی بیست روچ سرجم انت کہ کراچی پریس کلب ءِ دیما زھرشانی کنگ ءَ انت –

کراچی زھرشانی ءَ نشتگیں کھولانی تہ ءَ کراچی ءِ دمگ گلستان جوہر ءَ آوار جنگ بوتگیں عبدالحمید زہری، کراچی ءِ دمگ ماڑی پور ءَ آوار جنگ بوتگین عمران، لیاری ءَ آوار جنگ بوتگیں شوکت بلوچ ءُ رئیس گوٹ ءَ زورانسری آوار جنگ بوتگیں نوربخش ء حبیب ءِ کھول ءَ ھوار ءَ بلوچ یکجھتی کمیٹی ءِ باسک ھوار انت – کھول ءِ مردماں وتی دوستیگیں مردمانی زورانسری آوار جنی ءِ بگیری ءَ نارہ جتگ ءُ سند ءُ وفاقی سرکار ءَ چہ لوٹ کتگ کہ درسیں بیگواھیں مردماں یل بہ کنت –

زھرشانی بنجل ءَ ھواریں بلوچ یکجھتی کمیٹی کراچی ءِ آرگنائزر آمنہ ءَ بلوچ ءَ اھوالکاراں گوں تران کنان ءَ گوشتگ کہ مزن وزیر شہباز شریف ءُسند ءِ سروزیر مراد علی شاہ ءَ اختیار نیست ھنچوش سما بیت کہ اے سرکار ءَ چیریں تاکت چلائینگ انت ما اے واکداراں لوٹ کنیں وسریں گپ مہ جن انت املی گامگیج بہ زور انت – شہباز شریف ءِ وڑ ءَ عمران خان ءُ دگہ وزیراں ھم مارا باور کنائینتگ کہ بیگواھیں مردمانی یل کنگ اولی شک انت بلے تنی وھدی ھچ وڈیں رزلٹ دیما نہ اتکگ –

آمنہ بلوچ ءَ گوشتگ کہ چہ سند ءل بلوچانی زورانسری آوار جنی ءَ پیپلز پاٹی ءُ آئی ءِ سروک ءِ دست مان انت آئی ءَ گوشتگ کہ سند ءِ سرکار انسانی ھکانی لگتمالی ءُ زورانسری آوار جنی ءُ درکانودی کشت کوشاں ھوار انت –

زھرشانی ءَ ھواریں عبدالحمید زہری ءِ زھگ سعیدہ بلوچ ءِ گوشگ ات بیست روچ انت کہ ما زھرشانی ءَ نشتگیں بلے جمھوریت ءَ ٹاہ دیوک مئے کانودی ءُ آئینی لوٹ ءَ دلگوش دیگ ءَ نہ انت – سعیدہ حمید ءَ چہ کراچی ءَ پھازگی لشکر ءُ چیریں ادارھانی دست ءَ زورانسری آوار جنگ بوتگیں وتی پت ءِ یل کنگے لوٹ کتگ ءُ گوشتگ کہ اگاں کسے ءِ بگیری ءَ کتکاری ءِ گواہ ھست انت گڈا آمیدگس ءَ آرگ بہ بنت –

کراچی ءَ زھرشانی ءَ نشتگیں بیگواھیں مردمانی کھولاں لوٹ کتگ ءُ گوشتگ کہ سند ءِ سرکار مئے دوستیگیں مردماں مارا بہ دنت اگاں آھانی سر ءَ الزام ءِ ھست گڑا آمیدگس ءَ آرگ بہ بنت-

نبشتانک: نمدی یے پہ وتی زند ءِ نمیرانیں ھمسپر ءَ 

نبشتہ کار: مجاھد زاھد

دی بلوچستان پوسٹ

منی زند ءِ نمیرانیں ھمسپر،امیت اِنت کہ تو وش ءُ دراہ ءُ زندگی ءِ پُرز لزّت ءُ شادھانی منگیر ءَ بات ئے۔

مھرانی چِراگ،من باز وھد ءَ پد مرچی گوں بازیں یات ءُ زھیراں لوٹ آں کہ پہ تو کاگدے راھی بہ کن آں بلے نہ زان آں کاگد ءِ سر ءَ بہ نویس آں چے؟ من زان آں پہ تو من ھرچی نبشتہ بہ کن آں،بلے تئی دل پہ من موم نہ بیت ءُ تو وتی گلھاں یک گور ءُ پد ءَ واتر پہ من نہ بہ ئے بلے مرچی دل مرّینگ ءَ نہ اِنت،نہ زان آں چی ءَ مدام ھمے سکین ءَ دنت کہ تئی ھال ءَ بہ گِر،پہ تو چیزے بہ نویس ءُ دیم  بہ دے،کاگد ءِ سر ءَ لھتے انچیں دانک چہ ند ءِ سْیاھیاں چہ بہ پلگار کہ ھچ دوستار ءَ پہ وتی دوست ءَ نبشتگ نہ کُتگ بلے من چے نبشتہ کُت کن آں؟ من ناں چُشیں ندکارے آں ءُ نیکہ منی کر ءَ پہ تئی واستا چُشیں گوھریں دانک ھست۔ بلے پد ءَ ھم ترا وتی توار ءَ سر کنگ لوٹ آں کہ تو بہ زان ئے،تئی زند ءَ یک موالیں کارستے یک وھدے بیتگ کہ تو زند ءِ چار راھے ءِ سر ءَ آؤرتگ ءُ پہ دائمی گار کُتگ۔ 

ارواہ، من زان آں تو جیڑے کہ مرچی من ءَ تئی چونیں یاتے ءَ گورجتگ کہ من چُش بے تاھیر آں، ھو سد درسد تو زانگ لوٹ ئے،بلے زان ئے من ءَ پہ وت ءَ بے وپائی ءِ شِگان ھچبر شات نہ بیت، من نہ لوٹ آں کہ باندا روچ تو پد ءَ اے گپ بہ جن ئے کہ من پرچا تئی ھال نہ گِپتگ؟ پرچا پہ تو کلوھے دیم نہ داتگ،ترا گوانک نہ کُتگ! زان ئے،اے مھر ءِ پِڑ انچیں پڑے کہ اد ءَ جِنک ھرچوڑ بُھتام بار بہ بیت بلے وتی بُھتام ءَ نہ من ایت ءُ پد ءَ شگان ءَ دائم ءَ پہ وتی دوستار ءَ بچک ءَ ایر کنت بلے من گُش آں اے رندی من بُھتام بار مہ بہ آں۔

جان ء من،زندگی ستر وش بہ بیت،توری یکے ءَ زندمان ءِ دُراھیں وشی بہ رس اَنت بلے بے وتی دوست ءَ ھچبر زند سرجم بوت نہ کنت،ھمے پیم ءَ اینچوک وشی ءُ شادانی ءَ چہ پد گُش ئے منی زند انگت نا سرجم اِنت۔گندئے یکے تھاریں کوٹی ءِ تہ ءَ بند بہ بیت ءُ پرائی ءَ درکپگ ءَ ھچ راہ ءُ در پشت مہ کپ ایت،بابید ء یکیں وتی پاھو دیگ ءَ؟ ھھھھھ! پریشان مہ بو من وت ءَ پاھو نہ دے آں بلے باور کن زند نیستی ھساب ءَ اِنت۔ من باز جھد کُتگ ءُ انگت کنگ ءَ آں کہ ترا چہ وت ءَ بے ھیال بہ کن آں ءُ تئی ھچ یات ھم تُشے مئیت بلے بژن کہ بے ھیال کنگ ءُ یکے ءَ چہ وتی زھن ءَ کشگ کسی وتی دستی کارے نہ اِنت،اگاں اے وڑ بوتیں من ترا دیری شموشتگ اَت پرچاکہ تئی یات ءُ وشیں کندگانی زھیرانی آیگ ءَ پد من ھچ آرام بوت نہ کن آں ءُ چمانی ارس ھچ بند نہ بنت۔نو تو بہ گوش من بہ کن آں چے؟ برے برے دل ءَ جیڑان ءُ ھدا ءَ سک میاریگ کن آں،باریں چینچوک گناہ کٹ اِتگ پہ وت ءَ ھمے سلیں پگر ءُ ھیالانی دارگ ءَ بلے من ءَ میار نیست، ھدا ءَ باید اِنت اے چیز چہ دُرست ھمود ءَ چہ نبشتگ بہ کُتیناں،ھرکس کہ ھمائی بھت ءُ دست ءِ لکیران اَت،ھما ھمائی ءَ بہ بوتینیں ءُ دگہ پرائی ءِ مھراں ھچ تُنّیگ مہ بوتیں۔نوں گرک اِنت مردم دگہ دیمے روگ ءَ اِنت،ملایے پاد کیت ءُ مۓ جند ءَ کُش ایت،ھاھاھاھا-

شرنگیں گل،ترا منی بلے تُشے یات ھم نئیت گندئے؟ ھو اگا ناں یکروچے وَ الم ھال پُرسی یے کُتگ اَت کہ باریں اے گنوک مرتگ اگاں زندگ اِنت،، من ھیران آں ترا چون اِنت،چونیں گِلگداری یے زُرتگ ءُ نشتگ ئے،کھروار! زالم من باز دیستگ بلے تئی وڑیں سنگدل جھان ءَ نیست باور کن۔اڑے او بے وپا! تو سرپد ئے ترا چہ پد من وتی میتگ ءِ رنگ نہ دیستگ؟من میتگ ھم وتی یل کُت پرچاکہ میتگ ءَ تئی بازیں یاتے گوں بندوک اَت من میتگ ءَ گیش جل اِت نہ کُت۔من ءَ انگت ھما وتی گُّڈی روچ وتی میتگ ءِ یات اِنت کہ من میتگ ءِ جھل دیمی بُرزگے ءِ سر ءَ روزردے ءِ وھدے ءَ نشتگ اِت آں،آ روزرد ءِ وھد ءِ کسہ نہ کن آں شرتِر اِنت پرچاکہ آ روزرد منی زند ءِ اول رند بیتگ کہ چمانی ارس در اَتکگ اَنت،آ روزرد ءَ گوں تئی یاتاں من ءَ ءُ منی میتگ ءَ ھوار یک انچیں ملوری ءَ مانپوش اِتگ اَت کہ چے بہ گوش آں!من چما روچ ءَ میتگ یل کُت ءُ اتک آں وت ءَ تئ شھر ءِ باھوٹ کُت۔

بکش یار من کہ گپ ءَ لگ آں نہ زان آں چہ کُجا بندات کُتگ ءُ کُجا آسر بہ کنان ئِے،او راستے، اگاں دوبر منی میتگ ءَ تئی سر کپت،سِنگ ءُ ڈوگ ءُ وشبویں پلکاں سلام کن میتگ ءِ ،من نوں ترا آ میتگ ءَ دوچار کپت نہ کن آں۔

زندگی وش ءُ وژدلی بہ گوزات،جمبر ءُ ساچان مُدام تی سر ءَ بات اَنت،مود ءِ ٹالے ءَ تئی شالا پرواہ مہ بات۔۔

تئی مھر ءِ گُڈی گنوک: مجاھد زاھد 

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

ھمراہ بئیں رویں

لچہ: آبد رھشون

دی بلوچستان پوسٹ

زانت ءِ بَراں کِشیں رودین ایں ماں دل ءَ ، ھمراہ بئیں رویں
پاد ءِ اڑینتگیں جُمبین ایں توکل ءَ ، ھمراہ بئیں رویں

سوچیں گلامی ءِ پوسّوکیں کمبل ءَ ، ھمراہ بئیں رویں
مجگاں گوں سوھوئیں بڈّ ءَ کنیں سلاہ ، ھمراہ بئیں رویں

باندا کہ سر بہ بیت گْورمانی دریکّگے کرکینکے ءِ تھ ءَ
کُچْکے مہ کنت چہ ما بے پونی ءَ گِلہ ، ھمراہ بئیں رویں

سگّ ءِ منی ءُ تئی نازُرکی ءِ ھمے کوچنڈگ اِنت مدام
دست اَنت تہ لوہ لوہ پاد اَنت تہ آبلہ ، ھمراہ بئیں رویں

برزیں ھشیم ءُ بیت ماتکوھیں تھیرے ما سنگرے پہ دْرچ
ساچیں ، یا ریدگیں جنزیں پہ جنگل ءَ ، ھمراہ بئیں رویں

گواتے چہ الگریں بچکنداں بھر کنت راجی کہ زیمرے
گالاں من لیکّوے ، سوزیں تو اوں نَل ءَ ، ھمراہ بئیں رویں

ساہ ءِ شھیدی رنگ پیژگاہ ءَ داں نہ رِتْک ، بجّگ دروگے بات
ما داں کہ زندگیں جنگجاہ نہ بیت یلہ ، ھمراہ بئیں رویں

پُلّے وتی جَتگ رھشؔون ءِ چیدگ ءُ راہ ءِ نشانی ءَ
ما نوں گوں یاگیاں جنزان ایں منزل ءَ ، ھمراہ بئیں رویں