نمدی یے پہ ترا منی بِچکندگ
نبشتہ کار: ڈاکٹر شکیل بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
امِبری اگاں اتک ئے پہ من چَنکے زَھیر بیار گْوں-
منی ارواہ گْونگیں: رھشون دُرستاں چہ پْیش ترا دروت، تئی ھمپِگر ءُ ھمکوپگیں ھمراھاناں گْواڈگ رنگیں دروت ندر اِنت، اُمیت اِنت کہ تو منی نمدی ءَ وان ئے، منی دِل ءِ گپ ءُ کِسّہ سک باز اَنت پہ ترا درشان اِش بہ کن آں، بلے تو یک انچے کارِستے ئے کہ تو گْوں لبزاں نبشتہ کنگ نہ بہ ئے، من جُھد کن آں کہ لھتیں کُلوہ روان بہ دے آں پہ ترا، اِے کُلوہ ءُ پیام ایوک ءَ منی نہ اَنت بلکیں تئی ھنکین ءِ راہ ءُ کِشک، کْوہ ءُ دَر، دیوالانی سر ءِ کروجتگیں لبزانی پیام ءُ گِلہ ھم ھوَار اَنت۔ منی ارواہ، چُشکہ لھتیں گپ، گِلہ ءُ زَھیر منی میتگ ءِ دیوالاں منی امانت کرتگ اَنت پہ ترا من ھمایاں لبزانی دروشم ءَ نمدی ءِ تہ ءَ پہ ترا رسینگ لْوٹ آں۔ پرچے کہ تو انچیں دُوریں دیارے ءَ رپت ءُ شُت ئے، نوں مُشکل اِنت کہ دوبر واتر بْیا ئے، زندگی اگاں تو دوبر بیا اتکین ئے من تئی سواس سر ءَ کرتگ اِت آں، تئی آیگ ءَ پیسر من تئی رھسراں گْواڈگ ءِ پُل شانک داتگ اَت ءُ میتگ ءِ شِیرزالیں کاڑاناں اوشتارینتگ اَت ءُ پہ تئی وش اتکی ءَ نازینک پرماتگ اَت، بلے تو یک انچیں جاھے ءَ رپت ئے من زان آں تو نوں دوبر نیا ئے! بس تئی زپتیں زَھیر ءُ یات مارا گِیر کاینت، اگاں ترا باور بیت تئی اِے زپتیں زَھیر ھم من ءَ بے کساس دوست بنت، تئی یات انگت من ءَ گام پہ گام سِکین دے اَنت کہ دیم ءَ بِہ جُنز، بس دیم ءَ بِہ جُنز تئی منزل دو گام آدیم ءَ تئی ودار ءَ اِنت۔
منی بِچکندیں مھروان! اَنچُش کہ زِندمان بے کساس چْو تئی وڑ ءَ ڈولدار اِنت، بلے اِے ھم یک راستی یے کہ آئی ءِ تہ ءَ تَھلی ھم سک باز ھست، انچش کہ تئی گِستا بوگ ءِ زپتیں زَھیر اَنت، بلے زِندمان ءِ تَھلی بنی آدم ءِ جِند ءِ دَست ءَ اِنت کہ وتی زندمانی ءِ گُڈّی چاریں روچاں پہ تھلی ءُ بے مانیگ گْوازین اِیت یاںکہ گْوں کْوھیں پِگرے ءِ بُنھِشت ءَ تامدار ءُ سرجم ئِے کنت ءُ روت، ھمے پیم ءَ تو وتی زندمان ءَ را یک مانا ءُ بِہ زانتے دات ءُ رپت ئے، بلے تئی اشتاپیں روگ ءِ تام انگت چْو زپتیں زھیرے ءِ پیم ءَ مئے ھیالانی باتن ءَ ایر کپتگ۔
مَنی مِھروانیں رھشون! من ءَ وتی کسانی ءِ گْوستگیں روچانی ساھت پہ ساھت چْو کرآن ءِ پاکیں لبزاں انگت یات اَنت، بِہ گند ئے ترا یات بہ بیت کہ تو مئے ھنکین ءِ نَزیکیں بازار ءَ کدی کدی اَتک ئے ترا لھتیں ھمراہ گْون اَت، تئی بِچکندگانی تہ ءَ من بے کساس مھروانی دِیست، من انچش سرپد بوت آں کہ من چہ وتی ودی بوگ ءَ پیسر ھم گْوں تو آشِنا بوتگ اوں ءُ ترا زانتگ، تئی بے بھائیں بِچکندگانی تہ ءَ یک انچیں ساھِری ءُ زیبناکی یے مان اَت کہ سلام ءُ دروت ءَ پیسر تئی بچکندگاں مردم ءَ را گْوں وت بُرت ءُ وتیگ کُرت، چاھے آ کجام دُور ءُ دَریں ھَند ءُ دمگانی مَردمے بہ بوتیں تو آئی ءَ را وتی مِھرانی سانکلاں گْوں انچش بندوک کُرت کہ آئی ءَ بِہ لوٹ اِتیں ھم چہ تو گِستہ بوت ئِے کُرت نہ کرت، بلے شَرت ایش اَت کہ آ بلوچے بُوتیں۔
منی مِھرانی درگاہ!: اِے وَ ایوک ءَ تئی پُر مِھریں بِچکند اِت اَنت کہ درامدے ءَ را ھم وتی ئِے کُرت، بلے اِے جناوریں وھد ءِ ھم لْوٹ اَت کہ گِستائیں مردماں ھم وتی بہ کن ءُ یکجاہ بِہ کنت۔ بلے تئی روَگ چہ پد تئی ءُ تئی مِھروانیں ھمبلانی ھیداں چہ رودینتگیں درسگاہ ھم چہ دست ءَ شُت، باریں اِے درسگاہ ءِ آسر کُج ءَ رَوت، اِے چیز ءَ وھد ءِ بے رِھائیں پنجَگ ءُ راجی رودپتر وت گِیشین اِیت ءُ پَدّر کنت۔ بلے مِھرانی چکاریں منی رھشون، من ءَ انچش گُمان اِنت کہ تئی جْوڑینتگْیں درسگاہ کہ ما آئی ءَ را وتی پاکیں کِبلہ لْیک اِتگ، نوں آئی ءِ دروازگ مَٹ کنگ بوتگ، ھَما دروازگ کہ آئی ءِ دیم گْوں رو در اتک ءَ بُوتگ، یک رُژنے پدّر بوتگ، آ دروازگ ءَ چہ یک اوست ءُ امیتے بندوک بُوتگ، بلے مروچاں آ درسگاہ ءِ دروازگ روبرکت ءِ نیمگ ءَ کنگ بُوتگ، یک تھاریں لُنجیں مُجْے زاھر اِنت، آ درسگاہ ءَ نپرت، زِد، کینگ، بْرات دژمنی ءِ سکْین دیگ بوگ ءَ اِنت، ھما پیشگاہ کہ آئی ءَ مارا مِھر ءِ دروَنت داتگ بلے مروچاں آئی ءِ تہ ءَ کْینگ ءُ بُھتام ءِ درونت دیگ بوگ ءَ اِنت۔ آ درسگاہ ءِ دروَازگ ءِ کِلیت نُوں وھد ءِ آھنیں پَنجگانی دست ءَ اِنت، ھما پَنجگ کہ آیاں مھرستان ءِ گْوڑگیں پُل سِستگ اَنت ءُ سبزیں باگ ویران کرتگ اَنت۔
مِھروانیں ھمبل!: باور بہ کن کہ تئی جاہ انگت ھْورک اِنت، من اِے گپ ءَ کدی نہ کن آں کہ من مکھیں دیار ءِ مِسکیں ھاک بَچ پیداک نہ کنت، اِے ھاک انگت سَنٹ نہ اِنت وڑ وڑیں داب ءِ بچ ودی کنگ ءُ رودینگ ءَ اِنت، بلے اِے نازبویں پُلّانی تہ ءَ تئی جاہ انگت ھْورک ءُ ھالیگ اِنت، تئی بِچکند ءُ مِھرانی دروَر انگت پیداک نہ بوتگ، دریگتیں کہ تو اشتاپ مہ کرتیں ءُ انگت یک اھدے ءِ ودار ءَ بِہ جلّ اِتین ئے، اِے وَ تچک ءُ راستیں گپّے کہ ھمے پیم وتی کوپگ ءُ ھمبلاناں دوست بوتگ ئے بلے تو مکّھیں مات ءَ را بے کِساس دوست داشتگ، آئی ءَ ھم چہ آ دگہ بچّانی پیم ءَ روچے سد رَند ءَ ترا نازینتگ ءُ دل ءَ داشتگ، پمیشکا تو زُُوت اِشتاپ کُرت ءُ رپت ئے وتی مکّھیں مات ءِ مسکیں ھاکانی تہ ءَ انچش واب کپت ئے کہ مات ءَ پہ مُرادے وتی زانسرانی سر ءَ ترا واپینتگ ءُ چْو نوک ودی بوتگیں چُکّے ءِ پیم ءَ ترا لِیلو دیگ ءُ نازینگ ءَ اِنت، ءُ تو انچش مات ءِ بھشتیں زانسرانی سر ءَ چْو تِپلے ءِ پیم ءَ واب کپت ئے ءُ اِے گپ ھم نہ جْیڑ اِت کہ منی ھنکین ءِ ھال چْے اِنت۔
منی مِھرانی پھکیں ارواہ: ترا اگاں باور کنت، وھدے کہ من تئی ھنکین (آواران) ءَ شُت آں من ءَ منی وانگجاہ ءِ دیوالانی سر ءِ کروجِتگیں لبزاں ھم یک روچے توار پِر کرت ءُ گْوشت بْیا منی ابدالیں گنوک، آ “بِچکندیں ھمبل” ءِ ھالاں بِہ دے، یک کَرنے گْوستگ کہ ما آئی ءِ وش اندامیں بِچکندانی دیدارے ءَ پہ تلوسگ ءَ اَنت، آ یکبرے شُتگ پد ءَ نہ اتکگ، ھما اِنت کہ اِے دیوال چورہ اَنت، پْیسر ءَ وشّ ءُ نہ وشّیں روچاں ھم اِے دیوال سُھر ءُ سْیاھیں لبزاں گْوں سمبھ اِتگ اَنت بلے مروچاں مئے پَشکپتگیں اندام ءَ اِے اھد ءِ زورآوریں پنجگ ھر روچ کروج اَنت ءُ مارا چانک چِن اَنت۔ مئے باتن ٹپیگ ءُ اندام ھْونیگ اِنت۔ ھما اِنت کہ ما اِے دیوالانی باھْوٹ کنگ بوتگ اَنت بلے نوں چُشیں مِھروانے نیست کہ بیت ءُ مئے کروجتگیں رنگ ءَ گْوناپ بہ کنت، ما اِے گپّ ءَ زاناں کہ آ بِچکند ءِ دروَر کسّے بُوت نہ کنت، آئی ءِ پیم ءَ کسّے گْوں اِے میتگ ءِ دیوال ءُ کِشکاں مِھر نہ کنت، آ یک مِھرے ءِ نام اَت، آ مِھرستان ءِ دوستیں پرزند اَت۔
منی بِچکندگ!: گِلَگ ءُ گپ وَ سک باز اَنت، پرچے کہ مردم ھما مردم ءَ گْوں گْیش گِلگ کنت کہ آ چہ آئی ءَ باز اوست ءُ امیت بند اِیت، چُشکہ تو یک بلاھیں اوست ءُ امیتے اَت ئے، بلے گْوں ناسرجمیں واھگاں زُوت اشتاپ کرت ءُ شت ئے، بس منی گُڈّی دانک ھمیش اَنت کہ تئی ناسرجمیں واھگاں الّم سرجم کنگ ءِ جُھد ءَ کن اَنت، تاں کہ تئی زپتیں زَھیر ءُ یات مئے دل ءَ نکش اَنت مارا الّم دیم ءَ جُنزگ ءِ سکْین ءَ دے اَنت، بس گْوں ترا دِگہ ھچ گپ پشت نہ کپتگ، بس اِے گِلگ گْوں تو ھست کہ تو روگ ءَ چہ پْیسر رپت ءُ شُت ئے، پد ءَ چک ھم نہ ترّینت ءُ نہ چار اِت کہ تئی دیستگیں واب انگت ناسرجم اِنت، تئی داتگیں لْیکہ انگت ٹیبر اِنت، تئی درسگاہ انگت نہ رستگ ءُ جَوان نہ اِنت۔ بس منی گُڈّی دوا ھمیش اِنت کہ تئی پُشپد سبز بات اَنت ءُ مِھرستان شادمان بات-
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
