دردانی اْوگار ءِ سر ءَ کسانیں چمشانکے
نبشتہ کار: ڈاکٹر شکیل بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
وھدے کہ مردم مکبول وپا ساھب ءِ کتاب “دردانی اوگار” ءِ دپ ءَ پچ کنت گُڑا مبارک کازی ساھب ءِ اِے شِئر یات کیت-
“درد ورنائیں پیر کنت مارا “
“بیا کہ بے تو زھیر کنت مارا”
“ھانی ءِ گلزمین ءِ زگریں گم”
“چو مرید ءَ پکیر کنت مارا”
پرچے کہ مکبول وپا ساھب ءِ سپر نامہ “دردانی اوگار” یک انچیں کتابے کہ آ چہ مِھر ءُ درد ءِ کسّھاں سرکیل اِنت۔
اِے کتاب ءِ وانگ ءَ چہ من ءَ سک باز وشّی بوگ ءَ اِنت کہ آواران ءِ وڑیں پدمنتگیں جاھے ءَ چہ یک نبشتہ کارے کہ آئی ءَ آواران ءِ لس مھلوک ءِ ھما درد نبشتہ کرتگ اَنت کہ آ درد روزانہ بزّگ ءُ درتگ پُچّیں لس مھلوک ءَ را گْور جنَگ ءَ اَنت۔
یک چاگردے ءِ دیمروئی ءَ یک نبشتکارے ءِ بلاھیں ارزشتے، نبشتہ کار چاگرد ءَ را چہ سْیاہ ءُ تھاری ءَ کش اِیت ءُ رژنائی ءِ راہ ءَ رھادگ کنت ءُ آئی ءَ را آئی ءِ منزل ءَ پیش دار اِیت۔
یک نبشتہ کارے وتی بزگیں مھلوک، وتی چاگرد ءِ جھگیر اِنت۔ آواران گْوں وتی پیچ ءُ تابیں کِشکاں، وتی بے آسراتیاں، گْوں وتی لس مھلوک ءِ بزّگی، واری ءُ جنجالیاں سک ءَ دیر اِنت کہ یک نبشتہ کارے ءِ ودار ءَ بوتگ کہ آئی ءِ دردانی درانگازی ءَ بہ کنت۔ انچش کہ تھاریں شپ ءَ را یک رژنائیں ڈیوایے ءِ پکار بیت، ھمے پیم ءَ آواران ءِ چاگرد ءَ را یک انچیں ڈیوایے ءِ پکار بوتگ، کہ آئی ءِ تہ ءِ دردانی درشانی ءَ بہ کنت، مروچی واجہ مکبول وپا ساھب ءِ کتاب “دردانی اوگار” کہ نبشتہ کنگ بوتگ، ایشی ءِ تہ ءَ من گْوش آں ایوک ءَ مکبول وپا ساھب ءِ سپر نامہ نبشتہ نہ اِنت بلکیں ایشی ءِ تہ ءَ کُلیں آواران ءِ لس مھلوک ءِ درد نبشتہ اَنت۔
چونائی ءَ مردم کجام وڑیں ویل، واکھانی دیمپان بیت، آ راہ دگانی سر ءَ جاہ پہ جاہ پلوس ءُ لشکر ءِ بُنجلانی دیم ءَ دارگ ءُ بے شْرَپی ءِ دروشم ءَ بہ بیت، لُٹ ءُ پُل ءِ دروشم ءَ بہ بیت، ھرابیں ءُ گران نھادیں وردن ءُ وراکانی شکل ءَ بہ بیت، راھانی جمپ ءُ جولانی دروشم ءَ بہ بیت۔ اِے کُل ویل ءُ واکیَھاناں آواران ءِ ھر یک مردمے دیمپان اِنت، بلے اِے انسان ءِ باتن ءَ (لاشعور) کہ آئی ءَ را Subconcious گْوش اَنت اِے کُل ھمود ءَ مُچ بوگ ءَ اَنت۔ اِے ویل اِے جنجالی ءِ کسّہ کہ درشان کنگ نہ بنت گُڑا انسان ءِ زھن ءُ مگزانی سر ءَ بار بہ اَنت ءُ مردم زھنی نادراھی ءِ آماچ بیت۔
یک لبزے کہ آئی ءَ را کتھارسس گْوش اَنت، اردو ءَ ایشی ءَ را گْوش اَنت کہ تزکیہ نفس، نفس ءُ ارواہ ءِ پاکیزگی ، پھگ ءُ پلگاری۔ بازیں جنجالاں مردم ءِ باتن ءِ تہ ءَ اِے ویل ءُ واکھاتانی جزبات، باتن (لاشعور) ءِ تہ ءَ ایر بنت۔ گُڑا ایشانی کشگ ءُ درشان کنگ ءَ را گْوش اَنت کھتارسس۔ وَپا ساھب ءِ اِے کتاب “دردانی اوگار” نہ ایوک ءَ مکبول وپا ءِ کھتارسس اَنت، کہ آئی ءَ نبشتہ ءِ دروشم ءَ درشان کرتگ اَنت، بلکیں آواران ءِ ھر یک مردمے ءِ درد اَنت۔ ھر مردمے اِے ویل ءُ واکھاتاں چہ پشت نہ کپتگ، وڑے نہ وڑے ءَ ویلانی دیمپان بوتگ۔
من گْوش اِیں کجام مردم کہ وتی دردانی درانگازی کنگ ءَ لْوٹ اِیت، کتھارسس کنگ لوٹ اِیت گُڑا آ الّم “دردانی اوگار” بہ وان اِیت گُڑا بہ بزاں آ وتی جِند ءِ تہ درد ءُ مارشتانی درانگازی ءَ کنگ ءَ اِنت وتی باتن ءِ گرانیں بار ءَ سُبک کنگ ءَ اِنت۔ اِے نبشتہ کارے ءِ زھنی ءُ مگزی شاھگانی اِنت کہ آ وھدے کہ نبشتانکے نبشتہ کنت گُڑا آ وتی چاگرد ءَ چار اِیت ، وھد ءُ جاورانی لوٹ ءُ تب ءِ ھساب ءَ نبشتہ کنت۔ بلوچستان ءُ بلوچ لس مھلوک ءِ درد وَ سک باز اَنت کہ یک کتابے آئی ءِ دردانی درشانی ءَ کرت نہ کنت، بلے وپا ساھب ءِ اِے کسانیں کتاب ءِ تہ ءَ بازیں دردے نبشتہ اِنت اگاں انچش کہ یک وانوکے سرپد بہ بیت۔
وھدیکہ درد سرکیل بہ اَنت گُڑا درد اوگار کن اَنت۔ مکبول وپا ساھب ءِ کتاب آواران ءِ دردانی اوگار اِنت۔
اِے کتاب ءِ سر بر ءِ پوشاک کہ یک کِشکے کوھانی میان ءَ رھادگ اِنت، اِے کوھانی دل بند سْیاہ ءُ اِسپیت اِنت، سْیاھی درد اَنت ءُ اسپیتی اُمیت ءِ چیدگ اِنت کہ اِے جاہ ءِ مردم دل پروش ءُ مایوس نہ اَنت، کرنے بیت کہ یک رژنائیں بانداتے ءِ ودار ءَ نِشتگ اَنت ءُ انگت اُمیت ءِ دامن ءَ گْوں بندوک اَنت۔ وپا ساھب ءِ سپر نامہ “دردانی اوگار” ھچ ستاہ کنگ ءِ متھاج نہ اِنت، پرچے کہ ایشی ءِ تہ ءَ درد ءُ مھر ءِ کسّہ یکجاہ ءُ یک پیم ءَ نبشتہ کنگ بوتگ اَنت۔ کتاب ءِ وانگ ءَ چہ بازیں سرپدی ھم رس اِت، کتاب ءِ تہ ءَ سرڈگار ءِ رنگ ءُ دروشم، آواران ءِ راجکاریں پارٹیانی کِرد، لس مھلوک ءِ بزگی، گُژنگی، واری پدمنتگی کُل نبشتہ اَنت۔ گِندگ ءَ کتاب کسان اِنت بلے پہ سرپد بوگ ءُ پَھمگ ءَ ایشی ءِ تہ ءَ یک بلاھیں داستانے نبشتہ اِنت۔ کتاب ءِ تہ ءَ آواران ءِ راجکاریں پارٹیانی کِرد ءِ پیش دارگ ءِ ھاتر ءَ نبشتہ اِنت، چُشکہ ناکو دادو وتی لس مھلوک ءِ واری ءُ بزّگی ءِ سر ءَ ھیالاں درشان کنت ءُ گْوش اِیت کہ ھرچی پہ وار ءُ گریباں کیت گُڑا اِے مزن گردنیں زالم پہ وت اِش بر اَنت۔گریباناں ھِچ نہ رس اِیت۔ ووٹ ءُ گچین کاری ءِ وھد بیت گس گس ءَ گرد اَنت مِنّت کن اَنت۔ گُڑا وپا ساھب ناکو دادو را پسّو دنت ءُ گْوش اِیت کہ اِے رندی کس ءَ ووٹ مہ دے اِت، گلاب وپا ساھب ءَ گْوش اِیت کہ تو باپ پارٹی ءِ مردم ئے بلے تئی پارٹی پہ مردماں کار نہ کنت، بید ئِے چہ لھتیں ٹھیکداراں ءُ میراں۔۔۔! بلے اگاں مردم ھورتی ءَ بِہ چار اِیت، اِے راہ ءُ در اِے گپ ءِ گْواھی ءَ وت دے اَنت کہ ایوک ءَ باپ پارٹی نہ بلکیں کسّے ءَ اِے پدمنتگیں راج ءِ بزّگ ءُ واری، لس مھلوک ءِ ھڑّانی چْونڈگ ءَ وتی بَھر پشت نہ گپتگ۔ اِے کتاب ءِ وانگ ءَ چہ مِھرستان ءِ کور ءُ کشکانی درگت ءَ مردم ءَ را بازیں سرپدی ھم رس اِیت چُشکہ بریتی بدرنگ ءِ روبرکت ءِ آپ پہ پیراندر ءَ ، رو دراھت ءِ آپ پہ نوندڑہ رو اَنت۔ دومی مچّی ءِ کنڈگ ءَ را ما ھم سیتاروئی برزگ سرپد بوتگ اَنت، بلے وھدے کہ استاد گلاب اے گپ ءَ کنت گُڑا ناکو دادو گْوش اِیت کہ ایشی ءَ را سیتاروئی کنڈگ نہ گْوش اَنت بلکیں ایشی ءِ نام مچّی ءِ کنڈگ اِنت۔
دومی کہ نبشتہ اِنت شھزور ھر ءَ لْوڑ بوتگ ءُ گام پہ گام ءَ پُلوس ءَ گاڑی ءِ دیم ءَ مانتر کرتگ، منی ھیال ءَ ھر تو ھر اِنت بلے بلوچ ءَ را اے پُلوس ھرے ءِ بِستار ءَ چہ کم سرپد بہ اَنت، ھر انگت شھزور ءَ چہ ایر کنگ نہ بوتگ اَنت۔ بلے بلوچ ایر کنگ بہ اَنت، بے شِرپ ءُ رزوا کنگ بہ اَنت۔ اگاں اِے سرجمیں کِسھاں گْوں بلوچ ءِ زند ءَ ھمدپ بہ کن ایں گُڑا تاں ما ھمے سرپد بہ اَیں کہ بلوچ ءَ را ھرے ءِ کساس ءِ ارزشت ھم نیست۔ دردانی اوگار آواران ءِ لس مھلوک ءِ درد اَنت کہ نبشتانکی دروشم ءَ درشان کنگ بوتگ اَنت۔
من کتاب وھدے کہ وانگ بندات کرت گُڑا دل ءَ گْوشت تاں آسر نہ کرتگ میان ءَ وانگ ءَ ئِے بس مکن، مکبول وپا ساھب ءِ کتاب “دردانی اوگار ءُ دومی رسول ھمزہ توف ءِ نبشتہ کرتگیں کتاب میرا داغستان” اِے دویں انچیں کتاب اَنت کہ مردم ایشانی وانگ ءَ کدی ھم دم نہ بارت۔ پرچے کہ ایشاں مردم وھدے کہ وان اِیت گُڑا مردم ءَ را وتی چاگرد، وتی زبان، وتی سرڈگار گیر کیت۔
وپا ساھب ءِ نبشتہ کرتگیں کتاب ءِ چِنچو کہ ستاہ شانی ءَ بہ کن آں کم اِنت، بس ھداوند ءَ چہ ھمے دوا ءَ لوٹ آں کہ مکبول وپا ساھب ءِ ند ءَ تاکت بہ دے تاں کہ آئی ءِ نبشتانکانی درچ یکشل ءَ انچش برجاہ بہ بیت۔
من بلوچ ورنایاناں گْوشگ لوٹ ایں کہ الّم بلوچی نبشتہ بہ کن اَنت ءُ بہ وان اَنت۔ من سدّک آں کہ مکبول وپا ءِ پیمیں لبزانکار ءُ نبشتہ کار چاگرد ءِ تہ ءَ ھست اَنت بلوچی زبان زندگ ءُ مھکم بیت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
