کمبرو تو گُلزمین چُورا کُرت ,شھید جلیل شیر (واجو کمبر )
نبشتہ کار: کوھسار کندیل
دی بلوچستان پوسٹ
یات و انچیں ازابے تاں بدن ءَ ساہ چول جنت یات ھمد ءَ وت ءَ را مانپُوش انت ءُ گوں ساہ ءَ ھوار انت ۔ چیزّے یات انچیں مِھروانیں ھستی انت مئے باتِن ءَ پش گِپتگ انت کہ ھِچ پرامُوش نہ بنت ۔ ند کہ من چِست کُرت من نزانت کہ کمبرو تئی کُجام داتگیں درساں نبشتہ بِہ کناں ، من ءَ شر یات انت ھما وشیں روچ کہ من گوں کمبرو ءَ دوچار کپتاں ، گرماگی نیم سردیں شپے ات ، سنگت کُلّ دست گٹّ ءُ چیزّے گوں لیب ءَ ءُ چیزّے گوں جنگ ءِ اڑ ءُ جنجالاں دست گٹّ تاں ، تھنا من وت ءَ را کُنڈّے ءَ سرپّینتگ ات چمّ گوں سنگتان ءُ باریں کے ھیالاں گوں مانگیشّ اِتگ آں ۔
ھمے دمان ءَ کمبرو ءَ بچکند اِت ءُ اتک منی کشاں نِشت ، جُست ئِے گِپت “ھاں سنگت چو ایوکّ ءُ ھاموش ئے ھیر انت ؟” گُڑا من پسّو دات ، ھاں کُرباناں ھیر انت بس انچو دست ئِے منی بڈ ءِ سر ءَ ایر ئِے کُرت ءُ پیشانی ئِے چُکّ اِت ھمے دمان ءَ آئی ءَ وتی شیرکنیں مھر ءِ تُوم منی دِل ءِ اندر ءَ کِشت ، اے شپ ءَ آئی بازیں گپ ءُ ھبرے گوں من ءَ درشان ءَ کُرت ، ھر گپ ءِ اندر ءَ بس کمبرو ءَ ھمے گُشت ، ” کُرباناں بس جُھد مارا دیم ءَ برگی انت ، مارا وتی راج ءِ درد مارگی انت ، راج ءِ بزگی چہ اندر ءَ چارگی انت ، اے بزگیں راج ءَ پہ جنگ پرز انت ۔” من بس کمبرو ءِ دستاں چارگ ءَ آں کہ منی دست ءِ سر ءَ ایر اَنت ءُ من ھمے مار اِت کمبرو ءَ گُلزمین وتی کِبلہ کُتگ ءُ جُھد ءِ سر ءَ ایمان ئِے آؤرتگ ۔
روچ ھمے ڈول ءَ لیٹ گِران اَنت ، لھتیں روچ ءَ پد کمبرو پہ سپرے ءَ در کپگ ءَ ات ، دل ءِ اندر ءَ من سک مُلور اِت آں، باریں پد ءَ کد گوں کمبرو ءَ دوچار کپاں یا ناں، باریں زِند مارا کُجام کُنڈ ءَ بار دنت ۔ دِل ءَ باز گُشت کہ کمبرو ءَ جُست بِہ گراں کُجا روگ ءَ ۓِ پد ءَ زُوتّ کائے یا دیر کن ئے ، بلے جُست کنگ نہ بُوت دمانے ءَ پد سنگتے ءَ من ءَ توار کُرت ءُ گُشت ئِے ،”سنگت تو ھم سپر ءَ ھوار ئے گوں ” من دِل اندر ءَ سک گل بُوتّ آں کہ کمبرو ءَ گوں ھمراھداری من ءَ جُھد ءِ بازیں پِڑاں سرپد کنت ۔ کمو دل تاب ھم ورگ ءَ ات کہ چہ اے دِگہ سنگتاں چہ دور روگ ءَ آں ، ھیر اے راھے انچیں سنگت ءَ چہ دور ءُ نزّیکی ھم بیت بس جُھد مارا دیم ءَ برگی انت ءُ وتی پرز پیلو کنگی انت ۔
سپر ما وتی بِندات کُرت بازیں چیزّے من در بران اِت آں ءُ نزّیکی گوں کمبرو ءَ ھم گیش بُوان ات ، چیزّے روچ ءَ پد ما وتی مِنزل ءَ سر بُوت اِیں ، نو و شپ تاں روچ مئے کندگانی توار کوھانی اندر ءَ ٹھک جنگ ءَ اِت اَنت ، ھر یک سنگتے ءَ وتی بے وسی ءُ باتِن ءِ درد گوں بچکندگاں مانپُوش اِتگ ات ۔
روچ پہ روچ منی دِل ءِ اندر ءَ کمبرو ءِ مھر ءِ کِشتگیں تُوم رُدان ات ءُ یک بلاھیں درچکے بُوتگ ات ءُ روتگ گوں منی دِل ءِ تاراں بندوک اِت اَنت ، نو کمبرو ءِ نام ھم من مٹّ کُرتگ ات آئی ءَ مُدام لالو ءِ نام ءَ توار کُرت پرچا کہ لال ءَ برات ءَ را گُش انت بلے کمبرو ءِ واستا منی مھر چہ براتے ءَ ھم گیشتر اِت اَنت ، ھمے واستا لالو منی دپ ءَ لِچ اِتگ ات ۔
لالو من ءَ انگت ھما شپ یات انت کسانیں دیوانے بِندات بُوگ ءَ پیسر ما کُل سنگت اوشتات این ءُ پنچ مِنٹ ءَ ھاموش بُوتّ ایں پہ وتی ھما ھمراہ ءُ شھیدانی نام ءَ کہ گُلزمین ءِ ھکّ اِش پیلو کُرتگ ات ءُ مئے دِلانی اندر ءَ نمیران اِت انت ، ھمے دمان ءَ من کمیں چم چِست کُرت ءُ تئی چمانی اندر ءَ چار اِت ءُ دِل ءِ اندر ءَ بس ھمے مار اِت کمبرو تو وتی زِند ءِ نیم ھمے کوھانی دِلبند ءَ گوازینتگ ات باریں چُنت سنگت چہ ترا گِستا بُوتگ ات بلے انگت کہ من کمبرو دیست چو بُولان ءِ کوہ ءَ مئے دیم ءَ مِکّ ءُ مُھکم ات ، مُھکمی چہ ھمد ءَ زاھِر بُوتّ کہ کمبرو تو گُشت گلّ بیت یا نہ بیت ، جُھدکار بیت یا نہ بیت بلے من جنگ کناں پہ گُلزمین ءِ رکینگ ءَ من ایوک ھم بِہ باں تاں گُڈّی ساہ ءَ وتی گُلزمین ءَ چہ گُلامی ءَ رکین آں ۔
یک بیگاھے کہ روچ ءَ وتی جوانی کُٹینْتگ ات ءُ دیم پہ وتی واب جاہ ءَ جُنزگ ءَ ات منی ءُ کمبرو ءِ سر پہ کسانیں میتگے ءَ یک کسانیں کُڈّے ات کہ سے چار دِرتگیں تگِرد پر داتگ ات بس ھمے یکّیں ساھِگ ات کہ چیر ءَ یک پیر ءُ آجِزیں بلّی یے نِشتگ ات گوں کسانیں گونڈوے ءَ لیب کنگ ءَ ات ءُ گوں گیمُرتگیں توارے ءَ لیلو جنگ ءَ ات ، دِگہ یک مردے کہ اتک ءُ مارا وش آتک ئِے کُرت ءُ نِندارینت ئِے، نو روچ ھم بُڈ اِتگ ات ، پس ءُ شِنکانی پِلّک پِلّک ءِ توار ات ، یک کسانیں گونڈوے ءِ کہ پس ئِے آؤرتگ اَنت پاد شپاد ات ءُ چاگلے بڈ ءَ ات ، یک ماتے کہ سر ءِ سریگ ئِے دِرتگ ات آس ءِ کش ءَ نِشتگ ءُ مئے واستا چاہ گرادگ ءَ ات ، دمانے ءَ پد دُرستیں گونڈو مئے کش ءَ اتک ءُ نِشت انت کمبرو ءَ یک یک ءَ دُرستیں گونڈوانی پیشانی چُکّ اِت انت ءُ وتی کش ءَ نِندارینت اَنت، ، ھمے مرد دمانے ءَ پد اتک ءُ مئے واستا لھتیں ھُشکیں نان ءُ چاہ ئِے آؤرت ما نان ءُ چاہ ءِ ورگ بِندات کُرت مرد ھم مئے کش ءَ نِشتگ ات ءُ وش گپی ءَ ات ۔ اے دُرستیں جاورانی گِندگ ءَ پد من ءَ وتی بزگی ءِ ھما درد ءَ گُٹّ گیر کُرت کہ یک گپے ھم چہ منی زُبان ءَ در نہ کپت ۔ بس لھتیں ترمپ ارس چہ منی چماں لیٹ گِپت انت ءُ من زوتّ چادر زُرت ءُ وتی ارس پھک کُرت انت نو تھاری ءَ ھم دُرستیں جھان مانپُوش اِتگ ات ما ھم مرد ءَ را رُکست کُرت ءُ دیم پہ وتی مِنزل ءَ در کپت ایں گُڑا راہ ءَ کمبرو ءَ من ءَ جُست گِپت ، “واجو جان ، ھیر انت کُربان ءَ ھمے کہ ما چہ میتگ ءَ در کپتگ اِیں تو ھاموش ئے اود ءَ ھم تئی ارس رچگ ءَ اِت اَنت “گُڑا من پسّو دات ، ھیر و نہ انت بس من اے میتگ دیست وتی بزگی مار اِت ءُ دِل ءِ اندر ءَ تئی ھمے گپ دمان دمان ءَ اتک کہ پہ اِے بزگّیں راج ءَ جنگ پرز انت ۔ گُڑا تو کمو بچکند اِت ءُ وتی دست زُرت منی سر لتارت ۔”ھیر بیت واجو بس وتی ھکّ پیلو کنگی انت مارا اِشانی اندر ءَ آگاھی آرگی اِنت “۔ھو تو ھمے بتل گُشت-
“سکّیاں برات گوں مرکباں اُوشت انت “
کمبرو جان نزاناں تئی سر ءَ چے نِبشتہ کُرتگ بلے منی ند من اکلْ ، پِگر سک نِزوُر انت کہ تئی مھر ءُ گُلزمین ءِ واستا تئی جُھد ءُ واریاں لبزانی اندر ءَ درشان بِہ کناں ، تو منی واستا مھر ءِ ھما کِتاب اِت ئے کہ منی وڑیں نا بلدے ءَ را بس چندے تاک ءِ وانگ نسیب بُوتّ ۔
کمبرو تئی وڑیں سرانی مٹ ءِ آیگ ءَ کرنانی کرن درکار انت ، گُلزمین وت ھم بِچکند اِیت ءُ ناز کنت کہ تئی وڑیں سر ئِے ودی کُرتگ ۔
کمبرو جان ، تئی یات و ھر وھد ءَ گوں من بندوک انت بلے ھر ھما دمان ءَ کہ تئی کُلّیں یات منی بدن ءَ دور کن انت ءُ تئی ھما ابیتکیں بِچکند منی دیم ءَ کاینت گُڑا دِل ءَ بس ھمے گپ کیت ، کمبرو او کمبرو ! تو گُلزمین چورہ کُرت ۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
