آزمانک
وابینگ
آزمانکار: انتون چیخوف(روس) | رجانک: ھلیل بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
شَپ اِنت۔ تیزدہ سالی جِنِک وارکا گْوانزگ ءَ چنڈینگ ءَ اِنت کہ آئی توکا گْونڈو وپتگ، آ لُنٹاں لیلّو ءِ وڑا سُرینگ ءَ اِنت۔
کسانیں سبزیں رنگ ءِ کَندیلے پاکیں شُبین ءِ دیم ءَ بَلگ ءَ اِنت۔ کوٹی ءِ یک کُنڈے ءَ تاں دومی کُنڈ ءَ سادے بَستگ۔ کہ آئی سرا گْونڈُو ءِ گُد ءُ یک مزنیں جامگے لونجان اِنت۔ کندیل ءِ رژنائی ءَ دیوال ءِ سرا یک سبزیں نشانے زاھر بوھگ ءَ اِنت۔ چہ گْونڈُو ءِ گُد ءُ جامگ ءَ چُلّ، گْوانزگ ءُ وارکا ءِ سرا ساھِگے کَپگ ءَ اِنت۔ وھدے چِراگ مِرمرانک بیت گُڑا سبزیں نشان ءُ ساھِگ سُرگ بِنا کن اَنت ءُ ھمے وڑا سُر اَنت چو کہ گْوات تیز بہ کشّیت سُر اَنت۔ آزمان تامور ءُ مُج اِنت۔ گوبی ءِ نارُشت ءُ کَوشانی دُکان ءِ بُو تالان اِنت۔
گْونڈو گْریوگ ءَ اِنت۔ چہ بازیں گْریوگ ءَ گُٹّ ئِے شُتگ بلے انگت گْریوگ ءَ اِنت۔ دومی نیمگ ءَ وارکا وابینگ اِنت۔ آئی ءِ چمّانی کَوس گوں وتا ڈکّ اَنت۔ آئی ءِ سر جَھل اِنت، گردن درد کنگ ءَ اِنت۔ آ ھمے ماریت کہ آئی ءِ دیم ھُشک ءُ کْرچک اِنت ءُ سر سکّ کسان بوتگ۔
وارکا لیلّو ءِ گالاں جَوَڑان ءَ گْوشیت۔
چُلّ ءِ تَہا چِرِت چر چِر کنگ ءَ اِنت۔ کَش ءِ کوٹی ءِ دروازگ ءَ چہ لوگواجہ ءُ آئی ءِ شاگرد ‘آپانسہ’ ءِ توار آیگ اِنت۔
چِرِت چِر چِر کنگ ءَ اِنت۔ اے دْرست ءُ وارکا ءِ جَوَڑگ یک انچیں زیمرے تالان کنگ ءَ اَنت کہ شَپ ءَ وَپسگ ءِ وھد ءَ مردم ءِ دِل ءَ تاھیر دَنت۔ بَلے اے دْرست وارکا ءَ تکانسُر کنگ ءَ اَنت، پرچا کہ آئرا واب ءَ گِپتگ بَلے آئرا ھِچ وڑا وپسگی نہ اِنت۔ ھُدا مکنت اگاں آ واب کَپت گُڑا واجہ ءُ بی بی ءِ دَست ءَ آئی ءِ ھیر نہ بیت۔
چراگ مِرمِرانک بیت۔ سبزیں نشان ءُ ساھِگ پدا سُراَنت، ایشانی سُرگ وارکا ءِ نیم پچیں چمّاں کَپ اَنت۔ وابینگی ءَ آئی ءِ مازگ تامور ءُ مُجیں اَکس جوڑ کَنت۔
آ گِندیت ماں آزمان ءَ سیاھیں جمبر یکّے دومی ءِ رَند ءَ کَپتگ اَنت ءُ چو گْونڈُو ءِ وڑا کُوکّار ءُ جاک اِنت اِش۔ ھمے وھد ءَ گْوات کشّگ ءَ لگّ ایت ءُ جمبر گار بنت۔ وارکا چہ پُودگِل ءَ پُرّیں یک مزنیں شاہ راہ یے گِندیت۔ شاہ راہ ءِ سرا گاڑیانی ڈیرّ ءُ ڈارّ اِنت۔ ءُ مھلوک ءَ وتی بَڈّ ءَ باچکا بستگ ءُ وتی جِند ءَ گرّینگ ءَ اَنت۔ ساھِگ زُوتّ زُوتّ ءَ پُشت ءُ دیم بوھگ ءَ اَنت۔ شاہ راہ ءِ دوئیں نیمگ ءَ سارتیں مُج ءِ تہا جنگل گِندگ بیت۔ دمان ءَ مھلوک گوں وتی باچکا آں ءُ آھانی ساھِگ زمین ءِ سرا پُودگِل ءِ تہا کَپ اَنت۔
“اے وڑ پرچا بُوت”
وارکا جُست کنت۔ “وَپسگ ءِ ھاترا۔۔۔ وَپسگ ءِ ھاترا” آئرا پسّو رسیت۔ ءُ آ پُرّیں وابے ءَ رَو اَنت۔ کَلاگ ءُ دومی مُرگ ٹیلیگرام ءِ تارانی سرا نِشتگ ءُ گْونڈُو ءِ وڑا کُوکار کنگ اَنت ءُ آھاں ءَ پاد کنگ ءِ کوشست کنگ اَنت۔
وارکا پدا جَوَڑگ ءَ اِنت ءُ لِیلو دیگ اِنت۔
آ وتا یک تہاریں کوھنیں کوٹی یے ءِ تہا گِندیت۔ آئی ءِ کِبلہ ایں پِت ایپین اسٹیپانوپ ساہ کندن ءَ اِنت، آ آئرا چارِت نہ کَنت تھنا آئی ءِ آواز ءَ گوش داریت کہ آ کُوکار کنگ ءَ اِنت۔ “آئی ءِ لاپ دِرتگ۔” آ گْوشیت۔
دَرد ھمنچو گیش اِنت کہ چہ دَپ ءَ یک لبزے ھم گْوشت کنگ ءَ نہ اِنت۔ پہ مُشکل گینّ کشّگ ءَ اِنت۔ دنتانانی دْرشگ ءَ ڈْول ءِ وڑیں توارے کشّگ ءَ اِنت۔ ڈم۔۔۔ ڈم۔۔۔ ڈم۔۔۔
آئی ءِ مات پلیگیا مالِک ءِ لوگ ءَ ھمے گْوشگ ءَ شُتگ کہ ایپین مُرَگ ءَ اِنت۔ آ دیر اِنت کہ شُتگ داں اَنّی آئرا واتر بوھگی اِنت۔ وارکا ءَ چُلّ ءِ کش ءَ وتی پاد دْراج داتگ اَنت بَلے آگہ اِنت ءُ چہ پِت ءِ دَپ ءَ دراتکگیں تواراں گوش دارگ ءَ اِنت۔ ھمے وھد ءَ کوٹی ءِ کش ءَ گاڑی یے ءِ اوشتگ ءِ توار آئی ءِ گوشاں کپیت۔ اے میتگ ءِ ورنائیں ڈاکٹر اِنت کہ چہ مزنیں ابیلی ءَ دیم دیگ بُوتگ۔ ڈاکٹر کوٹی ءِ تہا پُتریت، تہاری ءَ آ گِندگ نہ بیت بَلے آئی ءِ جکّگ ءُ دروازگ ءِ توار اِشکُنگ بیت۔
“چراگے رُژنا بکن اِت۔” آ گْوشیت۔
ڈم۔۔۔ ڈم۔۔۔ ایپین پسّو دَنت۔ پلیگیا تچان ءَ چُلّ ءِ نیمگ ءَ رَوت۔ باکَس ءِ پْرشتگیں رزان ءَ پَٹّ ایت۔ ھمے بے تواری ءَ یک دمانے گْوزیت۔ ڈاکٹر چہ وتی کیتّو ءَ باکَسے کشّیت ءُ بالین ایت۔ “یک دمانے واجہ۔۔۔ یک دمانے۔” پلیگیا ھمے گْوشان ءَ چہ کوٹی ءَ در کپیت ءُ زُوتّ موم بتی یے گون اِنت ئِے واتر بیت۔
ایپین ڈاکٹر ءُ کوٹی ءِ تہا ءُ ڈنّ ءَ برے اینگو برے آنگو چاریت۔ “چے بُوت۔ تو چے ھیال کنگ ءَ ئے؟” ڈاکٹر آئی ءِ سرا کمّو جھلاد بیت جُست کنت۔
“چے؟ مِرَگ ءَ آں واجہ، منی زِند توام بُوتگ۔ زِندگیں مردمانی تہا نی منا جاگہہ نیست۔”
“چُشیں گَپّ مجن، ما تئی اِلاج ءَ کنیں۔”
“ھر وڑ تو زانئے واجہ، ما تئی منتواریں۔ بَلے من ھمے سرپد باں کہ ملکموت سرا اوشتاتگ۔”
ساھتے ءِ کساس ءَ ڈاکٹر ھمودا ایپین ءَ دارو دَرمان کَنت ءُ پاد کئیت ءُ گْوشیت، “من ھِچ کُت نہ کن آں۔ ترا نادْراھجا ءَ رَوگ لوٹیت۔ اودا ترا آپریشن کنگ بیت، زُوتّ کن سکّ دیر بُوتگ، نادْراھجا ءَ دْرست وَپس اَنت، بَلے ھَیر پَرک نہ کنت، من ترا کاگدے نبشتہ کن آں دَئے آں۔ گوش دارگ ئے نا!”
“منتوار واجہ! بَلے اے چتور شُت کنت؟ مئے گوما اَسپ نیست۔” پلیگیا گْوشیت
“گَرٹّی مکن اِت۔ من شُمئے مالک ءَ گْوشاں آ اَسپ دیم دَنت” ڈاکٹر دَر کپیت، موم بتی کُشگ بیت۔ پدا ھما توار ءِ آیگ بندات بیت۔
ڈم۔۔۔ ڈم۔۔۔ ڈم۔
نیم ساھت ءَ پد اَسپ گاڑی کئیت ایپین جاڑی بیت ءُ نادْرھجا ءَ رَوت۔
انّی روچ ءَ ٹِکّ داتگ۔ پلیگیا لوگ ءَ نہ اِنت۔ آ نادرھجا ءَ ایپین ءِ چارگ ءَ شُتگ۔ دُور گْونڈُو یے گْریوگ ءَ اِنت۔ ءُ وارکا چہ دگہ نیمگے ءَ وتی جِند ءِ توار ءَ لیلویے اِشکُن ایت۔ پلیگیا واتر کئیت۔ “آھاں ایشرا دوشی واپینتگ اَت، بلے سُہب ءَ ایشی ءَ وتی جان ھُدا ءِ دَست ءَ دات۔ کیامت ءِ بادشائی پہ ھمیشی ءُ مُدامی تاھیر ایشی بھت ءَ بہ بات۔”
آ گْوشنت “باز دیر بُوتگ، ایشرا مَھلّا بیارتیں۔” وارکا دَگّ ءِ نیمگ ءَ دَر کپیت ءُ گْریت۔ بلے اناگت ءَ کسّے چہ آئی ءِ سَرَگ ءَ انچو زور ءَ گوں جنت کہ آئی ءِ سَرَگ گوں دْرچک ءِ بُنڈ ءَ لگّ ایت۔ آ وتی چمّاں چِست کنت، آئی ءِ مالک موچی دیم ءَ اوشتاتگ۔ “تو چے چیزے ئے کلام جتگ؟ گْونڈُو گْریوگ ءَ اِنت ءُ تو واب ئے۔” پَدا مالک آئرا چہ گوشبُن ءَ شَھماتے جَنت۔ آ وتی سَر ءَ سُرینیت، گْوانزگ ءَ چَنڈینیت ءُ لیلو ءِ گالاں گْوشیت۔
سبزیں نشان ءُ گُدانی ساھِگ بُرز ءُ جَھل ءَ سُراَنت، آئرا ھَو ءِ اِشارت کن اَنت ءُ آئی ءِ ھیال پدا ھما نیمگ ءَ رَوت۔
آ پَدا ھما شاہ راہ ءَ گوں پودگِلاں گِندیت، مھلوک گوں وتی باچکا آں ھَوار ءُ ساھِگ پُرّیں واب ءِ تہا اَنت۔ وارکا آھاں گِندیت آئی ءِ دِل ھم لوٹیت کہ بہ وَپس ایت۔ آ چوناھا پہ وَشّی وَپت بلے آئی ءِ مات آئی ءَ گوں ھوار رَوَگ ءَ اِنت۔ آ تیزیں گاماں گوں شھر ءِ نیمگ ءَ پہ روزگار ءِ شوھاز ءَ رَوَگ اَنت۔
آئی ءِ مات چہ مھلوک ءَ پِنڈگ لوٹیت۔ “مئے سرا رَھم بکن اِت۔۔۔ رَھم دِلیں مردُماں۔”
“گْونڈُو ءَ منا بہ دَئے” پَجّاروکی توارے گوشاں کپیت۔
“گْونڈُو ءَ منا بہ دَئے” ھما توار پدا زھرازھر گْوشگ بیت۔ “تو پدا وَپت ئے؟ بے مُراد۔”
وارکا جہہ سریت۔ چاریں نیمگاں چاریت ءُ اندازگ جَنت۔ اودا نہ شاہ راہ یے ھَست، نہ پلیگیا، نہ دومی مردُم، اودا تھنا لوگ ءِ بی بی کار اِنت کہ گْونڈُو ءَ را شِیر ءِ دَیگ ءَ اَتکگ۔ ءُ کوٹی ءِ نْیام ءَ اوشتاتگ۔ بی بی گْونڈُو ءَ میچینیت، وارکا آئی ءِ رَوَگ ءِ وَدار ءَ اوشتاتگ۔
دَریگ ءَ چہ ڈَنّ شَپ ءِ گْوت اَنّی سُہب ءِ گْوات ءِ تہا بدل بُوتگ۔ دیوالانی سر ءِ سبزیں نشان ءُ ساھِگ تامور بوھان اَنت۔ سُہب نزّیک اِنت۔
” گْونڈُو ءَ بہ زِیر۔” بی بی گْونڈُو ءَ را شیر دَنت ءُ پاد کَیت۔ وتی پُچّاں بروبر کَنت۔ گْونڈُو گْریوگ ءَ اِنت۔ وارکا گْونڈُو ءَ گْوانزگ ءَ کَنت ءُ چَنڈینیت ئِے۔ سبزیں نشان ءُ ساھِگ میزّان میزّان ءَ گار بہ یَنت۔ انّی اودا چُشیں چیزے نیست کہ آئی ءِ چمّاں تامور ءُ مازگ ءَ کُنٹ بہ کنت۔ بَلے پدا ھم آ وابینگ اِنت۔ چہ وابینگی ءَ دَر آیگ ءِ ھاترا آ وتی تیوگیں بدن ءَ تْرند تْرند ءَ چنڈینیت۔ بَلے پدا ھم آئی ءِ چمّانی کَوس گوں وَت لِچّتگ اَنت ءُ آئی ءِ سَر گْران اِنت۔
“وارکا آس ءَ روک کن۔” چہ دَروازگ ءَ مالک ءِ توار آئی ءِ گوشاں کپیت۔ انّی پاد آیگ ءُ کار کنگ ءِ وھد بُوتگ۔ وارکا گْوانزگ ءَ یلا دَنت ڈَنّ ءَ دار ءِ آرگ ءَ رَوت۔ اَنّی آ وَش اِنت کہ وھدے اِنسان تَچگ ءُ کار کنگ ءَ دزگَٹّ بیت گُڑا واب اینکس نہ گیپت کہ چونائیں نِندگ ءَ گیپت۔ آ داراں کاریت آس ءَ روک کَنت۔ آئرا مھسوس بیت کہ آئی ءِ گْوات گِپتگیں دیم نرم بُوتگ۔ آئی ءِ تامور ءُ مُجیں ھیال لسّہ بوھگ ءَ اَنت۔
“وارکا تَپسو ءَ روک کن۔” بی بی کار کُوکّار کَنت۔ آ آس ءَ روک کَنت ءُ اَنگراں تَپسو ءِ تہا ایر کَنت کہ دِگہ پَرمان یے گوشاں کپیت: “وارکا واجہ ءِ کَوشاں ساپ کَن۔” آ ھمودا نِندیت کَوشاں ساپ کنگ ءَ لگّ ایت۔ ءُ ھیال کَنت کہ اگاں آ وتی سَرگ ءَ یک مزنیں کَوشے ءِ تہا مان بکنت ءُ کمّو بہ وَپسیت چون وَشّ اِنت۔۔۔ اناگت ءَ کَوشے مزن بیت ءُ کوٹی ءِ کساس بیت۔ وارکا ءِ دَست ءَ چہ بُروش کپیت۔ زُوتّ وتی سرگ ءَ چَنڈینیت، چمّاں پچ کَنت ءُ چاریں نیمگاں چاریت داں کہ چیز تالان مہ بَنت۔
“وارکا ڈنّ ءِ پدیانکاں شود، گْراک گِندَنت اِش، مردُم پَشَل بیت۔” وارکا پدیانکاں شود ایت، کوٹیاں روپگ دَنت ءُ ھاکاں ٹَپّیت۔ پدا چُلّ ءَ روک کَنت، تچان ءَ دُکّان ءَ رَوت۔ کار ھمنچو باز اَنت کہ یک دمانے ھم پہ نِندگ نہ رسیت۔ بَلے ٹیبل ءِ کَش ءَ اوشتگ ءُ پَٹاٹ ءِ پوستانی پاچگ وَ چہ دْرستاں گْرانیں کارے۔ آئی ءِ سَر ٹیبل ءِ سرا جُکّ ایت، پَٹاٹ آئی ءِ چمّانی دیم ءَ ناچ کَن اَنت۔ بی بی چہ آئی ءِ کَش ءَ گْوزیت، کارچ چہ آئی ءِ دَست ءَ کَپت، آئی ءِ گوشاں ٹلینگگ یے جَت۔
دْرستاں چہ گیشتر دَرد شَپ ءِ وَرَگ ءَ پَد رزانانی شودگ ءِ اِنت۔ اے وھد ءَ آئی ءِ دِل لوٹیت کہ ھرچیز ءَ ھما جاگہہ ءَ یلا دَئے ءُ بہ وَپس۔ روچ آس ر بیت چہ دَریگ ءَ شَپ ءِ تہاری زاھر بیت۔ وارکا ھمے ھیال ءَ گوں بچکندگے جَنت کہ شَپ ءَ آرام ءِ ھاترا کمّو وھد رسیت۔ بَلے شَپ کہ بیت مھمانانی آیگ بِندات بیت۔
“وارکا تپسو ءَ روک کن۔” بی بی توار جَنت۔ چاہ دان سکّ کسان اِنت۔ دْرستیں مھمانانی ھاترا چاہ جوڑ کنگ ءَ پنچ وار چاہ دان پِر کنگ لوٹیت۔ چاہ ءَ پَد وارکا ساھتے یکّیں جاگہہ ءَ اوشتاتگ مھماناں چاریت ءُ دِگہ پَرمان ءِ ھاترا وَدار کَنت۔
“وارکا تَچان ءَ بُرو ءُ سَے (3) بوتل بئیر بیار” آ دْرکّ کَنان ءَ رَوت۔
“وارکا کمّو واڈکا بیار”
“وارکا پیچکشّ ءَ بیار”
“وارکا ماھیگ بیار”
پدا مھمان موکل کن اَنت۔ بتّی کُشگ بَنت۔ واجکار ءُ بی بی وَپسگ ءَ رَو اَنت۔ آ گُڈّی پَرمان ءَ اِشکُن ایت۔
“وارکا گْونڈُو ءِ گْوانزگ ءَ چَنڈ”
چُلّ ءِ تہا چِرت چِر چِر کنگ ءَ اِنت۔ دیوالانی سرا سبزیں نشان ءُ گُدانی ساھِگ وارکا ءِ چمّاں تامور کنگ ءَ اَنت۔
وارکا لیلو دَیگ ءَ اِنت۔ گْونڈُو گْریوگ ءَ اِنت۔ گیشتریں گْریوگ ءَ دَم بارت۔ وارکا پدا ھما پودگِلی ایں شاہ راہ، باچکا بڈّ ءَ کُرتگیں مردُم، وتی مات ءُ پِت ءَ گِندیت۔ آ دْرستیں گَپّاں پھمگ ءَ اِنت۔ دْرستاں پجّارگ ءَ اِنت۔ بَلے وابینگ ءَ آ نہ پھم ایت کہ یک تاگتے ءَ آئی ءِ دَست ءُ پاد بَستگ اَنت۔ آئرا واب ءَ پریشان کُرتگ۔ آ ھما تاگت ءِ شوھاز کنگ ءَ چاریں نیمگ ءَ چمّاں شانک دَنت۔ آ وتی نیم پچیں چمّاں گوں سبزیں نشان ءَ گِندیت۔ ءُ کُوکّاراں اِشکُن ایت ءُ وتی دُژمن ءَ گِندیت کہ آئرا واب ءَ نَئیلگ ءَ اِنت۔
“آ دُژمن اے گْونڈُو اِنت”
آ کَندیت۔ اے کسانیں گَپّ ءِ نہ پھمگ ءَ آئرا ھیرانی بیت۔ سبزیں نشان، ساھِگ، ءُ چِرِت ھم ھیران بوھگ مھسوس بَنت۔
وارکا چُرتے ءَ کپیت۔ آ چہ وتی کُرشی ءَ پاد کَئیت۔ دیم ءِ سرا بچکندگے تالان کَنت۔ کوٹی ءِ تہا لھتیں کدم جَنت۔ آ وَشّان بیت کہ چہ گْونڈُو ءَ آئی ءِ جان چُٹّیت کہ ھمیشی ءَ آئی ءِ دَست ءُ پاد بستگ اَنت۔
گْونڈُو ءَ بہ کُش ءُ بہ وَپس۔۔۔ وَپس۔۔۔ وَپس۔۔۔
وارکا مزنیں کَندگے جَنت ءُ گْوانزگ ءِ کِرّ ءَ رَوت۔ گْونڈُو ءِ کِرّا سرا جھل کَنت۔
وھدے آ گْونڈُو ءَ گُٹگیر کَنت گُڑا وتارا ھمودا تَچک کَنت۔ سکّ وَشّ بیت کہ نوں آ وَپت کَنت۔ دَمانے ءَ پَد آ مُردگ ءِ وڑا سیر واب اَت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
