اے 35 منٹ ءِ تامر کہ آئی ءِ نام ”آپریشن درہِ بولان“ اِنت، بی ایل اے ءِ نیمگ ءَ وتی سرکاری چینل ”ھکّل“ ءِ سر ءَ شنگ کنگ بوتگ۔
تامر ءِ بندات بی ایل اے ءِ پیسریگیں سروک ءُ مجید بریگیڈ ءِ بُن ھشت ایر کنوکیں جنرل اسلم بلوچ ءِ یک پیامے ءَ چہ بندات بیت کہ آئی ءِ تہ ءَ آئی ءِ گشگ ءِ توار گوشدارگ بیت کہ مرچی مئے جنگ، مئے جھد ھما جاہ ءَ سر بوتگ کہ مارا سختیں پیسلہ کنگ بوگ کپگ ءَ انت، مرچی مئے ورنا پہ اے کار ءَ تیار اَنت، مئے ورنا اے گپ ءَ سرپد بوتگ اَنت کہ بید ءِ اے پیسلھانی بندگ ءِ دگہ تپنگ ءِ زلورت اِنت۔ تپنگ ءِ توار بوت کنت کہ جاھے سر بہ بیت، مرچی بلوچ ورناھاں اے پیسلہ کتگ کہ آ وتی سر ءِ پرواہ ءَ دژمن ءِ سر ءَ اُرش کنگ ءَ انت، وتی جان ءِ پرواہ کنگ ءَ انت۔ اے کربانیانی پُشت ءِ مکسد سک پلگار انت۔
تامر ءَ بی ایل اے ءِ انوگیں سروک بشیر زیب بلوچ ءِ بیان ھم گندگ بیت کہ آئی ءِ گْوشگ ءَ اِشکنگ بیت کہ مئے کرّ ءَ جنگ ءَ ابید دگہ راہ نیست ءُ دگہ راہ ھم نہ بیت، بیا اِت درکپ اِیں ءُ اے دژمن ءِ ھلاپ ءَ، آئی ءِ دلالانی ھلاپ ءَ سکیں تیزیں ءُ سکیں بے رھمیں جنگے بندات بہ کن اِیں۔
تامر ءَ بازیں جنگول نوکیں سلاھاں گوں سلاہ بندیں آپریشن ءِ شوربندیاں گندگ بنت۔ یک ندارگے ءَ بی ایل اے ءِ جنگولے وتی سنگتاں آپریشن ءِ بابت ءَ سرپدی دنت۔
پد ءَ تامر ءَ گندگ بیت کہ بی ایل اے ءِ جنگولاں مشکاپ ءِ نزیک ءَ سنگر جتگ ءُ اولی رند ءَ ریلوے ٹریک ءَ گوں دھماکہ ءِ ساماناں تراک کتگ کہ ایشی ءَ چہ جعفر ایکسپریس بند بیت۔ اے گپ ءِ زوت پد سرمچار مزنیں کساسے ءَ ٹرین ءِ تہ ءَ پُتر انت ءُ بازیں پاکستانی لشکر ءَ وتی کبزہ ءَ کنت۔
تامر ءَ ٹرین ءِ تہ ءَ نشتگیں جنین آدم، زھگ ءُ لس مردم ھم گندگ بنت کہ آ چہ وتی زند ءَ رکّینگ بوگ ءَ انت۔
بی ایل اے ءَ آپریشن ءِ وھد ءَ بیران بوتگیں وتی 13 سرمچارانی اکس ءُ ھال ھم شنگ کتگ اَنت۔ تامر ءِ گڈسر ءَ اُرش ءَ بھر زرتگیں ”ندریگ“ ءِ پیام ھوار کنگ بوتگ اَنت۔
بلوچ لبریشن آرمی ءِ “مجید برگیڈ” وتی ھاسیں کشندہ کاراں چہ زانگ بیت۔ جعفر ایکسپریس ءِ سر ءَ اُرش ءَ مجید بریگیڈ ءِ جنگولاں ھم بھر زرتگ ءُ سئے روچ ءَ ٹرین ءُ مساپر گروہ بند کتگ اَنت۔
بی ایل اے ءِ رد ءَ آیاں 214 پاکستانی لشکری کارندہ ءِ دزگیر کنگ ءَ پد زندانیانی بدلی ءِ پیشکش کتگ ات بلے پاکستانی لشکر ءِ نہ کمک ءِ سبب ءَ درستیں گروہ بند کشگ بوتگ انت۔
تامر ءِ تہ ءَ مجید برگیڈ ءِ ندریگانی کلوہ ھم ھوار اَنت۔ ندریگ اھکام بلوچ وتی کلوہ ءِ تہ ءَ گش اِیت کہ درستاں چہ اولی گپ ایش انت کہ من ھما درستیں شھیداں سلام پیش کناں کہ آیاں وتی لوگ، وتی برات ءُ گْوھار، وتی مات ءُ پت یلہ داتگ انت، آیاں اے درستیں چیز پہ کئے ءَ یلہ داتگ انت؟
پہ مئے واستا ءُ پہ تو۔ ورنائیں مردم وتی جاناں کُربان کنگ ءَ اَنت، پہ مئے ءُ پہ شما۔ ” گڑا مرچی من یک شعوری پیسلہ کتگ ءُ منی ھیال ءَ اے مزنیں پیسلھے، ھکیکت ءَ اے مزنیں شھزانتی یے”۔
آئی ءَ دیمتر ءَ گْوشتگ ’’منی ھمکار، منی بلوچ برات ءُ گْوھار پیسر ءَ ھمے پلسپہ ءِ بھر بوتگ اَنت، گریبی مردم ءَ وارت، پمیشکا مارا اے گپ سرپد بوگی اِنت کہ اگاں ما جنگ ءِ راہ ءَ مہ زیریں گڑا ما راجدپتر ءِ تہ ءَ سرجم ءَ گار ءُ بیگواہ بَہ اِیں، بازیں گپ ءُ تران بوتگ، بلے من ھاسیں رنگے ءَ راج ءَ ھمے گْوشگ لوٹ آں کہ جنگ ءِ بند بوگ ءَ چہ مئے راج ءِ بھر مہ بیت۔ کمکار آیانی دلبڈی بہ بَہ اِت، ماتیں یاسمین ءِ وڑ ءَ بہ بَہ اِت۔”
آ گیشتر گْوش اِیت کہ من وتی لوگ ءِ مردماں گْوشگ لوٹ آں کہ منی واستا ھچ وڑ ءَ مہ جیڑ اِت، من ایوک ءَ تئی چُک نہ آں، دگہ بازیں ورنا ھست کہ کربان بوگ ءَ تیار اَنت، اے لشکر، اے ریاست مرچی مئے برات ءُ گوھاراں زندان ءَ بند کنگ ءَ انت، پمیشکا اے یک سبکے: ما اے لشکر ءَ چہ وتی ملک ءَ، وتی ڈیھ ءَ ءُ وتی زمین ءَ درکنگ لوٹ ایں۔
ندریگ اسامہ وتی کلوہ ءِ تہ ءَ گش اِیت کہ اولی گپ ایش انت کہ من ھما شھیداں سلام پیش کناں کہ آیاں وتی ماتیں گلزمین ءِ ھاتر ءَ وت ءَ ندر کتگ، ایشی ءَ پد من یک رندے پد ءَ بلوچ راج ءَ را کلوہ دیگ لوٹاں کہ آ وتی براتانی کش ءَ بہ اوشت اَنت ءُ زالم ءُ کبزہ گیر ءِ دیم ءَ بہ اوشت انت گوں پنجابی ءُ آیانی دلاری ءَ امن ءُ ایمنی نہ بیت۔
آ گش اِیت کہ اے پہ منی لوگ ءِ مردماں، منی مات ءُ گْوھاراں پیامے، اے پیام چہ من ءَ ھما وھد ءَ رس ایت کہ من وتی مشن سرجم کتگ، اے پیام ءِ مول ءُ مراد ایش انت کہ من اے پیسلہ کتگ، بوت کنت کہ تو لھتیں جیڑہ یا ھمے وڑیں جاوراں گوں دوچار کپ ئے، پمیشکا پریشان مہ بو۔
مرچی راج ھما جاور ءَ چہ گوزگ ءَ اِنت کہ اِے وڑیں پیسلہ کنگی بنت۔ مرچی مئے پجار گار ءُ بیگواھی ءِ ھترہ ءَ اِنت۔ مرچی اگاں ما جنگ مہ کنیں، زلم ءُ زوراکی ءِ دیم ءَ مہ اوشتیں گُڑا مئے راجی پجار ءُ ھستی ھلاس بیت۔ بازیں گپ بوتگ۔ من بس ھمے گُشگ لوٹاں کہ پریشان مہ بو۔
من وتی زند ءَ را دُزی ءُ دگہ ردیں راہ ءَ نہ دیگ ءَ آں. من اے راہ گچین کتگ، اے یک شعوری عملے ۔ باید ترا پھر بہ بیت کہ تئی چک اے راہ ءَ شھید کنگ بوتگ۔ بوت کنت کہ تو پریشانی ءِ آماچ بہ بَہ ئے یا دگہ جاور ھال دیم ءَ آتک کن انت بلے ترا گوں سبر ءُ دلیری ءَ اوپار کنگی اِنت۔ “دژمن ترا زور دات کنت یا گل ءِ ھلاپ ءَ پریس کانفرنس کنگ لوٹ اِیت یا دگہ وڑیں پروپیگنڈا کنگ لوٹ اِیت، پمیشکا ایشانی بھر مہ بو۔”
آ گُش اِیت کہ منی دیم ءَ بازیں سنگتاں کُربانی داتگ، چوش کہ شھید ریھان، لُمہ یاسمین ءَ وتی چُک (ریھان) گوں راجی بیرک ءَ دیم دات۔ شاری تئی دیم ءَ اِنت کہ آئی ءَ وتی چُک یلہ دات اَنت ءُ پہ وتی سرڈگار ءَ وت ءَ ندر کُت۔ اے انساپ ءِ جنگ اِنت، ھرکس بیا اِت ءُ ایشی ءِ بھر بہ بَہ اِت۔ دژمن ءَ پروش داتگ ءُ پروش دیگ بیت، اے مئے ایمان اِنت۔ نہ روگ ءَ انت، آ یکجاہ انت۔
ندریگ پرویز وتی کلوہ ءِ تہ ءَ گش اِیت کہ ” سُھریں چُکیں دروت ھما درستیں شھیداں کہ آیاں وتی گران بھائیں جان پہ وتن ءُ راج ءِ وشھالی ءَ ندر کتگ ءُ سھریں سلام ھما سنگتاں کہ پاکستانی زنداناں زھرشانی ءِ اوپار کنگ ءَ انت ءُ لَک سلام ھما ماتاں کہ آیاں وتی دل ءُ آجوئی ءِ جان کربان کتگ انت۔“ بلوچ راج شما زان اِت کہ اے جنگ ءَ ھپتاد سال اِنت کہ برجاہ اِنت، ءُ مئے سر ءَ اے جنگ چہ کبزہ ءَ زور کنگ بوتگ۔ انچوش کہ پیسریگیں سنگتاں گُشتگ ءُ آیوکیں سنگت ھم گُش اَنت مارا جیڑگی اِنت کہ جنگ چون دیم ءَ برگ بہ بیت۔
انچوش کہ کماش (سنگت بشیر زیب بلوچ) وتی یک سیشنے ءِ تہ ءَ گش اِیت کہ جنگ ءِ سَے پڑ اَنت؛ اولی بھر ریلی اِنت، دومی بھر گوریلا جنگ اِنت ءُ سیمی بھر راج ءُ یک زوراک ءُ زوراکیں کبزہ گیر ءِ میان ءَ دیم پہ دیم بوگ اِنت۔ مرچی مئے سروکانی مھکمیں رھبند ءِ برکت ءَ ما سیمی بھر ءَ سر بوتگ ایں ۔ نوں مئے ذمہ واری اِنت کہ ما اے جنگ ءَ دیم ءَ بریں ءُ جنگ ءَ انچوش کہ مئے پیسریگیں سنگتاں کتگ انت، گیش ءُ گیوار بہ کنیں۔
آ گْوش اِیت مئے سنگت ءُ شھیدانی کُربانی ءِ سَوَب اِنت کہ مئے ھپتاد سالی جنگ نوکیں پڑ ءَ رھادگ اِنت ۔ مئے مرچیگیں بانُکاں؛ شھید سومیا، شاری ءُ ماھل وتی جسماں چورہ کنوکیں چیزاں بند اَنت ءُ دژمن ءِ سر ءَ اُرش کن اَنت۔ منی ھیال ءَ اَچ ورنا منی زند ءِ گوازینگ ءِ ودار ءَ نشتگ مہ بیت، یا درملک ءَ روگ ءُ لھتیں زرّ ءُ زرّ ءِ ودار ءَ بہ بیت؟
منی ھیال ءَ اے جاوراں مئے گْوھار شھید بوگ ءَ انت ءُ مئے مات ءُ گْوھار دگانی سر ءَ بے وس انت ءُ ما وتی ھشتاد سالی زند ءِ آسراتی ءِ ھاتر ءَ بہ نندیں ءُ بہ جیڑیں یا جھد بہ کنیں۔ اے وھد اِنت اگاں تو سنگینیں جنگے کُت کن ئے… بچار پاکستان تئی زمین ءَ ھر وڑ ءَ یلہ کنت۔ اگاں مرچی نہ کنت گڑا باندا یا چہ سد سال ءَ پد۔ ھر جاگہ ءَ گوریلا جنگ بوتگ آئی ءَ وتی وھد سرجم کتگ ءُ وتی مکسد سوبینتگ۔ اے دور ءَ سد سال، دو سد سال یا بیست سال ءِ سرجم کنگ ءَ زرتگ۔ نوں اے دائرہ (مدت) ءَ کم کنگ تئی سر ءَ اِنت۔ “تو جنگ ءَ گیش کن ئے، ھون ریچ ئے، کربانی کن ئے، چو وتی پیشینانی وڑ ءَ، آیوکیں پدریچ کہ بارود ءِ بو ءَ زندگ بوتگ، جنگ ءَ گوں شدت ءَ برجاہ دار ایت۔”
آ گیشتر گُش اِیت کہ مئے پیریناں گوں شدت ءَ جنگ نہ کتگ۔ مروچی مئے دست ءَ تپنگ اِنت، ما جنگ ءَ ایں، بلے اگاں مئے پیریناں گوں شدت ءَ جنگ بُکتیں مرچی مئے جنگ ءِ جاور دگہ بوتگ اِت اَنت۔ نوں اگاں اے گوریلا جنگ ءِ مدت ءَ کم کنگ لوٹ ئے گڑا گوں شدت ءَ جنگ کنگی اِنت۔ انچوش کہ ویتنام ءَ امریکی سپاھیگاں گوں بوتگ کہ آھانی لاش ھم دست نہ کپتگ اَنت، امریکی راج ءِ گمان بوتگ کہ ویتنام ءِ راج مارا انچو نپرت کنت کہ آیاں امریکی سپاھیگ ءِ لاش وارتگ اَنت۔ مارا دژمن ءِ تہ ءَ انچیں ترس ءُ بیم ءِ زندگ کنگ لوٹ اِیت، آئی ءِ سر ءَ انچیں وار جنگ لوٹ اِیت۔ اے جنگ تئی سر ءَ اِنت۔ تو گْوستگیں دوراں بچار کہ اود ءَ سنگت چہ دور ءَ رو انت ءُ دژمن ءِ سر ءَ تیرگواری کن انت یا تو انچیں جنگے لوٹ ئے کہ اود ءَ سنگت دژمن ءِ کیمپانی تہ ءَ آتکگ ءُ وت ءَ کُربان کنگ ءَ انت، ءُ چہ کیمپاں دنیا ءَ ھمے پیام دیگ ءَ انت کہ پنجابی (لشکر) ءِ جوھر ھمیش انت۔ تو کجام جنگ ءَ گچین کن ئے؟ تو لوٹ ئے کہ اے گلامیں زند چہ دو کلومیٹر دور ءَ گوریلا جنگ ءِ چیر ءَ اُرش کنگ بہ بیت؟ اگاں ھمے وڑ بہ بیت گُڑا مئے منزل، اے سپر سک دور بیت۔ ترا وتی منزل ءِ نزیک ءَ سر بوگی اِنت، اے گوریلا ءِ سپر ءَ کم کنگی اِنت، پمیشکا ترا جنگ کنگی اِنت۔
آ گش اِیت کہ پہ مرگ ءَ ھر وڑ ءَ مرگی اِنت۔ ما پہ آپ ءَ، پہ روزگار ءَ، پہ ٹوکن ءَ مرگ ءَ ایں. ما چہ نشہ ءُ اندری جنگ ءَ بیران بوگ ءَ ایں ۔ پاکستان مارا وڑ وڑیں رنگاں کُشگ ءَ اِنت۔ اگاں ما اے مکسد (آجوئی) ءَ نزیک کنگ لوٹیں گڑا مارا جنگ کنگی اِنت۔ مئے سنگتاں ھرچی کتگ آیوکیں سنگت ھمے کار ءَ کن انت۔ مئے سرانی کربان کنگ ءِ لیکہ ھچبر ھلاس نہ بیت۔ بلے اگاں مارا اے جنگ ھلاس کنگی اِنت، آسر ءَ سر کنگی اِنت، زوت ھلاس کنگی اِنت گڑا مارا گوں شدت ءَ جنگ کنگی اِنت۔ ایشی ءِ واستا ترا مجید برگیڈ ءِ بھر بوگی انت، بلوچ لبریشن آرمی ءِ بھر بوگی انت، ترا گوں کماشاں سپر کنگی انت۔
ندریگ شاھویز وتی کلوہ ءِ تہ ءَ گش اِیت کہ مرچی (قبضہ گیر ریاست) مئے سر ءَ چُکچینی کنگ ءَ انت، مئے مات ءُ گْوھار دگانی سر ءَ انت، مئے کسان سالیں برات برگ بوگ ءَ انت، شش، شش، ھفت سال ءَ بیگواہ کنگ بوگ ءَ انت۔ اگاں یک ھاندان ءِ تہ ءَ دو برات گار بہ بنت گڑا آ مات ءُ گْوھاراں چے وڑ ءَ زند ءَ گوازینگ لوٹ اِیت؟ ایشانی تھنا اُمیت ما جھدکار ایں. ما ایشانی آس ءَ ٹُکّ اِت نہ کن ایں پرچا کہ پاکستان ءِ نیمگ ءَ ھچ آس نیست، آ مئے ھلاپ ءَ چُکچینی کنگ ءَ اِنت۔ ھمے ماتانی امیت ءِ ھاتر ءَ، آیانی اِزت ءِ ھاتر ءَ مارا انچیں سوڑگ کنگی بوتگ۔ ءُ من ھمایاں ھم گْوشگ لوٹ آں کہ پنجابی ءِ واستا دلاری کنگ ءِ جُھد ءَ اَنت آیانی روچ ھم دراج نہ اَنت۔
