نبشتانک: گُلزمین ءِ مھروانیں بچّ کپٹن اِرپان جان
نبشتہ کار: مھروان کمبر
دی بلوچستان پوسٹ
گُلزمین ءِ مھر ءِ چینچو شیدائیں سر پہ وتی ھیشی سراں سر گْوستگ اَنت ءُ پہ وتن نمیران بیتگ اَنت۔ ھمے کندیلیں سرانی جُتائی ءِ درد ءَ ما مروچی ھم مار اِیں ، ھمے کہ گم چکاریں زندگی گْران ءُ مُشکلیں پنداں سپر پرمائیت گُڑا ھمے مھروانیں ھستیانی پند، رِتکگیں ھون ءُ کُربانی مئے ناتوانیں پاداں ھاٹیگے بکشا اَنت۔ ھمے کہ سپر ءَ دلپروشی ءُ نااُمیتی ءِ جمبر سر ءَ ساھیل بَہ اَنت ، گُڑا ھمے پہ بچکند مرگ امبازیں سرانی سنج رنگیں بچکند مارا چہ نااُمیتی ءُ دلپروشی ءَ در کن اَنت ءُ نوکیں سِکین ءُ جوزگے بکشا اَنت۔
اے ھما مردُم اَنت کہ کِشک ءُ دگاں سمبھین اَنت ءُ پد ءَ ھمے راھانی سر ءَ رَوَگ ءِ سکین ءَ دے اَنت۔ اگاں مُساپر دم بِہ بارت ، آیاں پدکِنِزگ ءِ بدل ءَ ھِمّت ءُ سِکین دے اَنت۔ دست ءَ بڈّ ءَ جن اَنت ءُ گْوش اَنت بچار آ تئی منزل اِنت دنز ءُ گباراں چنڈ ءُ بہ جُنز۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔، برو کہ مِنزل ترا گْوانک ءُ توار ءَ اِنت۔ تئی راہ ءَ چارگ ءَ اِنت۔
اے گیدی ءَ اِنسان وهدے کہ زندگی ءِ دمکاں جُنزان کنت ، همُک رنگیں نِدارگاں گوں اڑان ءُ گیشّان ءُ دراهان ءَ سھر کنان کنت۔گُڑا چوشیں وش بھتیں انسان باز کم در کَیت کہ وت ءَ نمیران کنت ءُ پہ ابد زندگ مان اِیت۔ چراھاں چہ یکّے مئے دل ءُ دیدگاں مُدام آشنا اِنت۔ کپٹن اِرپان جان پنّام ئِے امداد اِنت کہ گوں ھاک شیدائیں سر نورھان پنّام ء بْرمش جان ءِ ھمراھی ءَ مزن بند ءَ دُژمن ءِ گوم ءَ دیم پہ دیمی جنگ ءَ وتی ھیشی سر ءَ ندْریگ کنت ءُ پہ بچکند وتن کربان بیتگیں ھمبلانی لڑ ءَ ھوار بیت۔
اِرپان من ھما وھد ءَ دیستگ اَت کہ دومی یا سیمی تبک ءَ وانگ ءَ اَت۔ اے ھمے دَور اَت کہ بلوچ گُلزمین ءَ نوک جنگے رُدان اَت ءُ اے جنگ ءِ آس ھر میتگ ءُ بازاراں مان پتاھان اَت۔ برے روانکے دراتک ءُ برے مُچّی اَت، گُشتانک اَت، جنگ اَت، دیر نہ گْوست کہ اِرپان ءَ وانگجاہ یلہ کُت۔ من ھمے پھم اِت کہ ارپان پد ءَ واتر وتی پت ءِ ھلک کونشکلات ءَ واتر بیتگ۔ وھد دیم ءَ جُنزان اَت ، من پہ دیم مزنیں شھر ءَ پہ وانگ ءِ نیمون ءَ رپت آں۔
دو ھزار شش ءَ بگر تاں دو ھزار یازدہ ءَ بازیں چیزے مٹ بوت۔ اکبر شھید بوت ، واجہ گلام مھمد گوں ھمراھاں چست کنگ ءَ پد شھید کنگ بوت۔ جاور مٹ اِت اَنت ءُ آوار جَنَگ ءَ پد لاشانی دور دَیَگ ءَ گیشی اَتک اَنت۔بازیں ورنا سِلاہ بند بوت ءُ کوھاں رپت اَنت۔ انچیں جاورے ءَ من ھم وتی وانگ ناسرجم کُت ءُ ھلک ءَ اتک آں۔
سال دو ھزار دوازدہ اَت کہ من سنگتانی گِندگ ءَ سپر ءَ در کپت آں ، گُڑا منی اِھوال بوت گْوشت اِش کہ پِلان جاہ ءَ بیا۔جمیل تئی دیم ءَ کَیت ءُ ترا دست گِپت۔ چار ساھت ءِ سپر ءَ پد کوھانی میان ءَ یک نوک ریش ءُ بروتیں ورناھے ءَ تُوپکّے بڈّ ءَ اَت ءُ من ءَ کہ دیست ئِے زیبائیں بچکندے وتی لُنٹاں تالان کُت ئِے۔ من ءَ وش اتک ئِے کُت۔کہ اے ھما اِرپان اِنت کہ نی جمیل اِنت۔
پد ءَ جمیل اَت ، مھروانیں جمیل اَت، دردواریں جمیل اَت ، دم نہ بُرتگیں جمیل اَت۔ تچ ءُ تاگ ءَ اَت، سپر ءَ اَت، گْران ءُ مُشکلیں سپر اَت، لوار سوچوکیں سائجی اَت یا مزن بند اَت ، برے مند برے دشت ءُ تمپ اَت۔ ھر کُجا جمیل گوں ھمراھاں پند ءَ اَت مزاک ءَ اَت، کار ءَ اَت۔
پد ءَ کْوزہ گیریں ریاست سرپد بیتگ اَت کہ اِرپان مٹ بیتگ ءُ کوہ گولیں جمیل اِنت ، گُڑا آئی ءِ گِس ءَ شُت ءُ مردُم ءُ کھول بیھار دات اَنت۔ جمیل ءِ گس سُتک اَنت ۔ آریپیں کماش تیر باران کُت ءُ شھید کُت ، بلے جمیل ءَ اے بیھار، اے کُشگ، بَرگ سُوچگاں نِزور نہ ترّینت بلکیں گیشتر مُھکم ءُ تمرد کُت ءُ آئی ءِ ورنائیں جوزگانی تہ ءَ گیشی آؤرت۔
ھمے جاوراں کہ ھر کس پہ وت سارتیں ساھگے ءِ شوھاز ءَ اَت ، بلے امداد گوں ھمراھاں انگت زگریں روچانی سر ءَ پاد شپاد ءَ پند بُرّگ ءَ اَت ءُ جنگ ءَ اَت۔
پد ءَ ھلک ءُ بازاراں مردُم اِرپان ءَ چہ گیش جمیل ءَ زان اَنت، ھمے وھد ءَ کہ بازیں دمبرتگیں سنگت وتی دستاں کوزہ گیریں ریاست ءِ دیم ءَ چِست کن اَنت ءُ گلامی ءَ منّ اَنت۔ جمیل پد ءَ وت ءَ را امداد ءِ نام ءَ دنت۔ پد ءَ کپٹن امداد بیت ءُ پہ لجوزیں دژمن ءَ کھرے بیت۔
بیست ءُ ھشت ستمبر ءَ مزن بند تیرانی توار ءَ جکسینت ، چار ءُ پنچ ساھت ءَ چہ گیش جنگ ءَ کوزہ گیریں ریاست ءِ بازیں سِپاھیگ گوں چاریگاں مُردار بیتگ اَت۔ کپٹن اِرپان گوں وتی سنگت کُمک لپٹننٹ نورھان پنّام ء بْرمش ءِ ھمرائی ءَ ماتیں گلزمین ءِ کُٹّ ءَ واب کپت۔ گُلزمین ءِ گھیں بچّ ، پہ گُلزمین نمیران بیت اَنت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔
