رھشون ءُ براہ داریں کاسُم ارمان
نبشتہ کار: کامریڈ گُرو
دی بلوچستان پوسٹ
دردانی بازیں وھداں کچ ءُ کساس گیشّاں کہ اے درداں کجام کساس ءَ وتارا سرجم بوگی انت۔ انچُش کہ بازیں کار بنت کہ بنی آدم ءَ دردانی آماچ کنگ ءِ ھمراھی ءَ پد ءَ انچیں جاورھالاں گوں وتارا گار کنگ ءِ تاکت ءَ دار انت۔ بلے بازیں اَنچیں بنت کہ آ وتی دیم ءَ ھرچیز ءَ نہ سرجم پہمیناں کہ اودا ھچ چُشیں جاور پیداک نہ بیت کہ آئی ءِ داشت بکناں۔ دُرستیں کسہ چہ بنی آدم ءِ جوڑشت ءَ گون انت کہ اود ءَ “بندات ءُ ھلاسی ءِ” تبیں کار دنیا ءِ مستریں راستی ءَ دیم ءَ کار اِیت۔ بلے گپ کہ “سنگت” ءَ سر بیت گُڑا درد ھما کساس ءَ کَیت ءُ اوشت اِیت کہ آ “بندات ءُ ھلاسی” ءِ راستی ءَ ھم منّگ ءَ تیار نہ بیت۔
من ءَ چُشیں نبشتہ کنگ ءِ ھاٹیگ مان نیست کہ من تئی وڑیں کارستانی سر ءَ لبز آؤرت ءُ جوڑینت کُت بکناں ءُ ناکہ چُشیں نبشتہ ءِ رھبند ھست کہ اود ءَ وتارا درانگاز کُت بکناں کہ کجام کساسیں کار ءُ کردگی بنت انسان ءَ اَنچیں جاورھالاں سر کناں کہ اود ءَ راستی ھم مردم ءَ تھل پھم ءَ کَیت انت۔
تئی جتائی ءِ باور نہ کنگ ءَ اَبید انگت نبشتہ کنگ ءَ آں کہ وھدے من یونیورسٹی ءَ وتی ھاسٹل ءِ کوٹی ءَ چہ درآتک آں، منی دیم ءَ کاش میدّیں ورنایے اوشتاتگ اَت کہ آئی ءِ مید کش ءَ رستگ ءُ انور سن رائے ءِ” چیخ” کتاب دست ءَ انت ءُ منی گندگ ءَ گوں بچکندگے جت ئِے ءُ سلام ءُ دروت ءَ گوں باوست وتی کلاس ءُ وانگی جُستاں پد من ءَ جُست گپت ئِے کہ تو وتی کورس کتاباں اَبید دگہ دری چے وان ئے، من ھچ جواب ءَ گوں سنگت ھیران کُت گُڑا ھمے دمان ءَ من ءَ ھمے کتاب دات کہ بہ وان ئے اے چہ منی نیمگ ءَ تئی واست ءَ سوگاتے۔ پہ من ھبّکہ بوگ گپے اَت کہ منی نہ زانگ ءَ اَبید من ءَ کتاب دیگ بیتگ اَت۔
دومی روچ ءَ پد ءَ ھما بچکند منی دیم ءَ اَت ھما جُست ءُ کسہ ءَ پد منارا پہ کمے پاد جَنَگ ءِ نام ءَ سرجمیں دو کلاک گپ ءُ دیوان بیت چہ ھمے باوستاں پد منی واست ءَ اے ورنا چَہ استاد ءِ نام ءَ پجّارگ بوت۔ ھمے جسُت ءُ باوستانی تہ ءَ من ءُ سنگت بی ایس او ءِ سیاسی باوست ءُ کاراں بِگر داں بلوچ مھاز ءَ ھواریں سنگراں جُنزاں بیت ایں۔ ھمے نیام ءَ کہ دُنیا ءُ وتی نیام ءِ ھما راستی کہ منی دیم ءَ ایر کنگ بیت، سیاست ءِ تک ءُ پھناتانی سرپد بوگ دانکہ دنیا ءَ وتی تاکت ءِ پیشدارگ ءِ رپک ءُ ھُنر ءُ آئی ءِ تہ ءَ فردی مھکمیں کارانی ھوالہ ءَ یک سرجمیں لکیرے کشّگ بوت۔ کہ اود ءَ من وتی زندگی ءِ مستریں راستی دیستگ اَت ءُ ھما راہ ءِ مُساپریں کردار ءِ بوگ ءِ جُھد ءَ آں۔
ھمے سرپدانی میان ءَ ھما راستی کہ آ چہ نگوگی ءُ پرانس پینن ءِ راجانی توک ءَ نپسیاتی ءُ آیانی زھنی گُلامی ءِ داتگیں سوگاتاں بگر داں چے ءُ ماؤ ءِ جوڑ بیتگیں ماڈلانی راہ گچین کنگ ءُ وتارا چہ ھمے زانتکارانی نبشتہ بیتگیں گپ ءُ نادُراھانی میان ءَ دارگ ءُ اود ءَ وتی راج ءِ زمین ءِ راستی ءِ پجّارگ زانت مان اِت اَنت کہ آ مروچی مارا سرپدی دیگ ءَ انت کہ اَبید جنگ ءِ راہ ءَ دگہ ھچ چُشیں راہ ءِ پَشت گیجگ نہ بیت کہ اود ءَ کسّے وتی جُھد ءَ برجاہ داشت بکنت ءُ تھنا ھمے یکیں جنگ اِنت کہ آ کُلیں راہ دراں پہ تو گیشّین ایت دانکہ تو وتی وت واجھی ءِ سیمسراں گواز بکن ئے۔
سرجمیں راستیانی سرپد کنگ ءَ اَبید ھم بازیں جاگھاں تئی گونگیں، رھشونیں سنگتانی درکار بیت انت کہ اود ءَ مئے تبیں سنگتاناں سرپدی بدی اِت کہ اے کوھانی چمگاں چہ دراھوکیں آپ ءِ زیبائی ءِ نام ءَ ھزاراں ورناھاں وتی سالونکی واب پرچا بکشاتگ اَنت، چہ ھمیشاں سر کشّوکیں سَید پرچا پہ واھُندی وتارا گوں کوہ سر متابیں جنگولاں ھم سنگر لیک اَنت، بلوچستان ءِ اے مسکیں ھاک ءِ وشبو چے پیم انت کہ پرائی ءِ تہ ءِ روگ ءِ واست ءَ ھزاراں سلاہ بندیں ورنا شپ ءُ روچ پہ کلاکاں ھساب ءَ انت۔ بیگاھاں چہ ٹُلیں کوھانی نیام ءِ شم ءَ چہ در آھوکیں ءُ ایر رھوکیں روچے زیبناکی پرچا اے کساس زیبا انت کہ چہ آئی ءِ گندگ ءَ گوں سرجمیں روچ ءُ شپانی پند ترا یک سھتے ءِ دمبرگ ءِ گُمان ءَ ھم نہ دی اَنت۔
تئی شَیرانی ھما نبشتہ بوتگیں لبز کہ اود ءَ بلوچستان ءِ یک بٹک ءِ ھاک ءِ ارزشت ھما کساس مزن شان کُتگ کہ آئی ءِ راست کنگ ءِ واست ءَ شارُل مرچی کربانی ءَ چہ سر گوز اِیت، زرینہ چہ وانگی ادارھاں ھما ھاک ءِ شوھاز ءَ در کپ اِیت، بھار پہ کیچ ءِ وشیں گوات ءَ تلوس اِیت، بادل گوں نوشکی ءِ ریکاں نہ بوتگیں کردار ودی کنت، مسلم وتارا جنگی رپکانی یک پیگمبرے جوڑ کنت، ریھان چہ تپلی ءَ شورہ ءِ جوڑ بیت، سُمیہ پہ ھمے بٹک ءِ واست ءَ وتی وابانی شپاں ھساب کنت ءُ گُوازین ایت۔ ترا ھمے زیبائی ءِ سر ءَ نبشتہ کنگ ءِ ھما رپک گون اَت کہ پہ آئی ءِ واست ءَ مرچی سرجمیں راج ءِ وتی باندات ءَ شوھازگ ءَ اَنت۔
بنی آدم ءِ ودی بوگ ءُ روگ مستریں راستی انت بلے ھمے نیام ءَ کہ آ وتی ھما راستیں جاگہ ھست انت ھمود ءَ بدار اِیت گڑا آ داں دنیا ھستیں وتارا جاگھے لازم درانگاز کنت اِنت۔ تو ھما راستیں جاگہ شوھاز اِتگ اَت ءُ مئے وڑیں نا سرپدیناں ھم گُشتگ اَت زندگی ءِ مستریں لوٹ مکسد اِنت دانکہ انسان وتارا پہ مکسد ءَ سر کت ءُ وتارا پہ آئی ءِ ھاتر ءَ زندگ داشت مہ کنت گڑا بزانکہ آ چہ اے دنیا ءِ مستریں راستیاں سک دیر اوشتاتگ ھمے راستیانی برکت بیت کہ اود ءَ بے نامیں ودی بیتگیں انسان ءَ وتارا اے جھان ءِ ھما ناماں گوں ھوار گیج اِیت کہ اَبید آیاں دنیا ءِ ھرچیز ھوادگ انت۔
داں بلوچستان ءَ کسّے نازینگ ءَ بیت، ھاسٹلاں چار ورنا نند اِیت ءُ بلوچ ءَ جیڑ اِیت، تر ءُ تاب ءِ نام ءَ ورنایے ءَ شعور ءِ بُنگیجاں در چِنت، نبشتہ کارے وتی زمین ءَ سرجمیں راستی ءَ چہ ھورتی ءَ چارگ ءُ وتی کلم ءِ سوگات کنت، پہ ایردستیں زمین ءَ جیڑگ ءَ توکل ءِ بندات بیت انت۔ تو ھمود ءَ سرجمیں لبزانی زیبائی ءِ چیدگ بہ ئے۔
روچ درآیگ ءَ پیسر دورگند ءَ زمین ءِ زیبائی ءَ پہ ورنائی ءِ چماں ایر کپ اِیت، سنگراں نندگ ءُ دژمن ءِ دلبنداں پہ کندگ تراکینگ بیت، اوتاگی ءَ مجلسانی توک ءَ تپاکی ءُ یکمُشتی ءِ مسالے گُشگ بیت، پہ پنداں شپ ءُ روچانی ھساب نہ بوھوکیں کدمانی رواج کہ مان انت، کسّے کہ واھشتاں جیڑگ ءَ بہ بیت ھماھانی آئی ءَ پہ زمین ندر بوگ بہ بیت، وتی چمانی نیام ءَ بلوچستان ءِ آجوئی واباں زورگ ءُ ھمیشاں پہ دریگاں ودار بہ بیت، گرماگی روچاں ھیدانی تچوکیں چمگاں اوژناگ بہ بیت تو ھمود ءَ براھدار بہ ئے۔
“زمستان ءَ دسمبر ءِ سارتیں شپاں نا سرجمیں سرمچار ءَ گوں وتی بڈّے چادر ءَ بہ نند اِیت ترا جیڑگ ءُ نبشتہ کنگ ءَ بہ بیت گڑا تو سرپد بہ بو کہ تو ھما راستی ئے کہ درسانی براہ ئے۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-
