شھید امتیاز پنام ھاجی توکل توکلے اَت
نبشتہ کار: شاہ آپ بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
راجدپتر گواہ اِنت کہ پہ زمین ءِ مھراں کربان بوتگیں وتن شیدائیں سر نمیران بنت، راجدپتر ءِ تہ ہ گوں سھریں گالاں ابدمان بنت، آیانی داستان ھمک تاکدیماں نکش بنت، سال ءُ کرنانی گوزگ ءَ چہ پد ھم راج وتی نوک بروتیں ورنایاں شموشکار نہ بیت۔ من جزماں، اے راجی جھدکاراں کہ جھد ءَ رنگے داتگ، گوں سھریں ھوناں زمین سمبھینتگ، پہ گیدی ءِ پلگاریں وپاھاں ندریگ بیتگ اَنت، پہ راج ءَ شپ ءُ روچ نہ چار اِتگ اش، اے وتن ابدال ءُ زمین شیدائیں سر مُجتی چاگرد ءِ چیدگ جوڑ بنت۔ ایشاں چاگرد ءِ چھرہ مٹینتگ اَنت، گوں وتی تُوکلاں بامردی دژمن ءِ واب ھرام کُتگ، وتی زمین ءِ سر ءَ زورگیر ءِ یک نشانے اوں اوپار نہ کتگ اِش۔ چہ ھمے گچین نام ءُ سراں یکے ھاجی توکل اِنت۔ کہ پہ مڑاھے، پرے گلزمین ءُ تنگھیں راج ءَ وتی ساہ ءُ سر ئِے بکشات اَنت۔ توکل ءَ زمین ءِ مُجتی ھک ادا کُت۔ پہ روژناھیں باندات ءِ ھاتر ءَ، راجی شھیدانی لڑ ءَ ھوار کپت ءُ یک کردارے ءِ ھُدا بند بوت۔
ھاجی ھم مزنیں مدتے بیتگ بزاں ھشت سال کہ جُنز ءِ ھمکوپگی ءَ پند بُرّان ءُ جنزان بیتگ، ھمے کاروان ءِ ھمبَل ءُ کوھاں یاگی ئیں سرمچاراں ھوار کپتگ۔ یک پگرے ءِ بنیاد ءَ ھم بازیں چیزاں وت سرپد ءُ آشنا بیتگ، زمین ءِ دیمونی ءُ کربانیانی مول ءُ مراد ءَ، استان ءِ نزوریءَ، وتی دوزواھانی سکین ءُ شون دیگ ءَ، گل ءِ دیمروی ءُ جنگ ءِ پڑ ءَ نامیں کردارے ءِ بُن ھشت بیتگ۔ وھد ءُ جاورانی ھمراھی ءَ جنگی رپکانی بدل ءُ سَدلی ءَ، ءُ نوکیں رپک ءُ ھُنرانی پھمگ ءَ تیز ءُ ترند بیتگ۔ وت ھر وھد ءَ دیم ءَ بیتگ، جنگ ءِ پڑ ءَ پہ دژمن ءَ کھر ءُ پہ دوزواھاں ھمگنگلیں یارے بیتگ۔ گوں اے کسانیں بالاد ءَ، ھاجی ناں تھنا وتی جند ءِ سنگت ءُ ھمراھانی تب ءُ کارانی پوہ بوگ ءَ سوھو اَت بلکیں لگوریں دژمن ءِ نابودی ءَ نزوریاں ھم جوان پوہ ءُ بلد اَت۔ سکیں بے مٹ ءُ بے درور، مھروانیں سنگتے اَت، ھردے دچار کپت ئے، ھاجی ءِ دپ پُر ء کندگ اَت، دلیر ءُ نہ تُرسیں سرمچارے اَت۔ کُلّاں چہ ستاکرزیں کرداری اِش ات کہ ھاجی ءَ بھ دمبرگ ءِ نام نہ زانت، ھر کار ءِ واستا، ھما سھت ءَ جاڑیگ اَت ءُ انچیں چاڑکیں ورنا یے اَت کہ جنگولتریں سنگتاں گوں شمار اَت۔ ھمے ننگ زانتی ءَ گوں ھاجی ءَ ھم دژمن بازیں جاگھے چیر ترینتگ۔ دل ءِ تبیں جنگ ئِے داتگ۔ من ءَ کلگ ءِ جنگجاہ انگت یات اِنت کہ ھاجی ءَ پرنٹ لائن ءَ چونیں کردگاریں جنگ کُت۔۔۔
ھاجی ءِ اے رنگیں جنگی کسہ سک باز انت، آئی ءَ چشیں باز جنگ ءَ دژمن نیست ءُ نابود کتگ۔ ھر اھد ءَ فتع اسکواڈ ءِ لین ءَ بوتگ۔ میدان ءِ جنگ ءَ شھادت آئی ءِ سکیں دیریگیں واھشتے بیتگ ءُ آئی ءَ مدام گوشتگ کہ شھادت شادمانی یے، مئے ھستی ءِ لیکہ نشانی اِنت، مئے ارادھانی ترپناکیں مانزمان اِنت۔ دیم ءَ روگ ءِ واستا مارا کُربانی دیگ لوٹ اِیت پمیشکا آ پیسر ءَ ساجو بیتگ، وتی کارانی سر ءَ زمہ دار بیتگ۔
ھاجی توکل ءَ سلام اِنت کہ گونڈکیں مدتے ءَ، وتی کسان سالیں اُمر ءَ وتی تہ ءَ انچیں توکلے پیداک کت ئِے کل باندات ءِ درورانی تہ ءَ شمار اِنت۔ پد ءَ دگہ چیزے ایش انت کہ جنگ ءِ تہ ءَ چہ کلاں گیش رپکے ءَ کہ چہ پوہ بوگی اِنت، آ میدان جنگ ءَ پیسلہ زورگ ءِ زانت اِنت، ءُ اے چیز ءَ ھاجی ءَ چہ کس دیم ءَ تر، آ بھ چک ءُ پد نہ بوت ءُ زوت ءَ چہ زوتر پیسلہ زرت ئِے ءُ دژمن ءَ موہ نہ دست ئِے کہ پیسر ءَ پیسلھے بہ زور اِیت یا موہ ئِے بہ رس اِیت کہ وت ءَ وار ءُ گیگ بہ کنت، اینچک ءَ چہ پیسر، ھاجی ءَ وتی پیسلہ زرتگ اَت ءُ دژمن ءِ سر ءَ کھر ءُ ازاب جوڑ بوتگ۔آئی ءِ ھر وھد ءَ مول ءُ مراد ھمیش بیتگ کہ دژمن ءِ شکست گوں مئے بروسہ ءَ بندوک اِنت، اگاں مئے بروسہ، ھوسلہ مھکم بہ بنت، گڑا شکست دژمن ءِ بھت ءَ اِنت۔ آئی ءَ مدام زانتگ اَت کہ جنگ کربانی، مھنت، تگ ءُ تاچ لوٹ اِیت ءُ اے ھم زانتگ اَت کہ دژمن ، لگورے، بے دلے، ھچ رپکاں بلد نہ اِنت، بے ایمان اِنت ءُ بلوچ زمین ءِ جغرافیہ ءَ آژنا نہ اِنت۔ نو اے وڑیں دژمن ءِ سر ءَ چوں ارش کنگی اِنت، چون جنگی اِنت، چونیں پیسلہ زورگی ائنت، ھاجی جوان پوہ اَت۔ دژمن ءِ سپاھیگ پہ پگار جنگ کنگ ءَ اَنت، ما پہ ھک جھد ءَ ، جنگ مئے ایمان اِنت، مئے ایمان سلامت اِنت۔ مارا ھچ وشیں تُرس نیست، مئے ایمان باندات ءِ چراگ ا٘نت، پہ وتن باھوٹ اِنت۔
مئے تنگھیں سر، واھگانی اوست مئے گُلزمین اِنت۔ گُلزمین رکینگ ءَ ما گوں دژمن ءَ ھرچ رنگ ءَ رو ایں، دژمن ءِ مھکمیں مڈیانی تہ ءَ، چو ھسار ءَ مَک بہ ایں۔ بلے زمین شیدایاں تو پروشت نہ کن ئے، مھکم اَنت آشک اَنت۔ زمین ءِ مھرانی وامدار اَنت ، زمین ءِ ارزشت ءَ آشنا اَنت۔ تُن ءُ گژن، ھید ءُ ھون نہ چار اَنت، زالم ءِ زلمانی دیم ءَ چوں البُرز ءَ مک اَنت، ھمیں جوھر مئے تہ ءَ مان اِنت۔ اے پیمیں مھنتی ئیں سَنگتانی کُربانی پہ راج ءَ ستا کرز اَنت۔ ھاجی ءِ پیمیں سنگت بازکم ودی بیت۔
با کرداریں جھد کار، راستی ءِ پیگمبر کہ جَنگاں تالان بہ کنت، نوکیں ورناھانی رھشونی ءَ بہ کنت، منزلانی پند ءَ توانا بہ کنت۔ گوں ھیروپ ءُ شَرتگاں گوازی بہ کنت، چشیں ھاجی ءِ دوبر واتر بہ کن، بئیت پد ءَ مئے کاروان ءِ ھمسپر بہ بیت۔ من ءَ اے امیت پُورہ وابے گندگ ءَ کیت بلے اے کاروان ءَ چینچو ھاجی ءِ پیمیں ھمگنگلیں سنگت چہ مارا جسمانی ھوالہ ءَ سستگ ءُ جتا بیتگ۔ جبار ءِ پیمیں نڈر، کریم ءِ پیمیں ھمسپر، نُودو ءِ ڈولیں ھمبل، پد ءَ من ءَ مبارک کازی ءِ گشتگیں گال گیر کاینت
اے جنگ نگدیں موسم ءَ چہ وسم ءَ زبھر کنت اے جنگ داں کیامت ءَ ھمیں وڑ ءَ روان کنت۔
پہ زمین ءِ دیمونی ءَ بلوچ راج وتی زھگانی کُربان کنگ ءَ ھچبر مھتل نہ بوتگ، وتن شیدایاں ناں ترااِتگ کہ ساہ ءُ جان رو اَت، وتن گنوکانی پگر ھمیش اِنت کہ دژمن ءِ کُوٹ ءُ کلاتاں ما پروش دے این ءُ پہ وتن نمیران بئیں۔ ھاجی ھمے پگر ءِ منوگر بیتگ۔ ھمے راہ ءِ مساپر اَت ۔ ھاجی ءِ بازیں یات ءُ گیر ءِ گوں من ھمراہ اَنت، برے کشک ءُ رھسرے یا برے پند ءُ مساپری ءَ، دمانے جاھے ھم مھتل بہ باں، کہ یات ھمراہ اَنت، کسہ اَنت منی پُتینک پر اَنت۔ یا مھلبیں بیگاھے کہ زھیپ کنت ءُ زھیر پتا اِیت من ءَ۔ منی سنگت چیدگ اِنت، زمین ءِ کشک کشک ءَ ترانگ ءَ مان اڑین اِیت۔ زھیر ءِ دامن ءَ نبشتہ اِنت، راھاں، کجا بہ پُول اَنت مجلساں نیادانی من کند اِت ءُ ٹھک دات۔ ھما روچ پد ءَ دوبر واتر نہ باں، واتر ھما روچ ءُ ماہ ءُ سالانی کسھاں دوبر کے بیار اِیت۔
اے کوڑھیں دنیا ءَ پہ کس ءَ نہ بیت، بئیت دگہ نوکیں پدریچے، ھاجی ءِ جنگانی کسھاں بہ کن درشان کہ ھاجی توکل ءَ رودبُن ءِ دلبند ءَ جنگ داتگ، گوں دژمن ءَ دیم پہ دیمی پد ءَ چوں ھم گُش اِیت کہ بالیچہ سرمچنڈیں نوک بروتیں نوجوان ءَ سلام اِنت، نوک بیتگ دپتراں نامیں مزن توکلیں ھاجی یے ، لج ءُ میارانی دیمونی ءَ بکشاتگیں سر پہ راج ءَ تاوان نہ بنت ھچبر، اے ھوناں پُل رودینتگ، گُل زمین ءِ اوبادگاں سنچ ءُ زانت ءُ شکساتگ اِش، چاگرد ءِ رنگ مٹینتگ اِش، باندات ءِ کلکشانیں نوبتے آشوبی اِنت۔ گُل زمین میچلینتگ ھوناں راج ءِ وتواجھی جار پرینتگ اِش۔ ھر نوکیں تاک دیم ءَ ما کجا تئی توسیپ ءُ ستا ءَ کناں، ھاجی گوں پرے گالاں تئی کرداریں ستا ءَ کُت نہ کناں، نا کہ تئی جنگولی توسیپ ءُ ستا بیت کنت، تئی کرد ٹوھیں کردے بوتگ۔ ھمینچو ستا بہ کنان ، تئی کردار ءِ سر ءَ انساپ بوت نہ کنت۔ پرچا کہ تئی کردار دراج اِنت یا کتابے ءِ دروشم ءَ بہ بنت بلے انگت تئی ستا ءِ انساپ نہ بیت۔ بلے مینچو نبشتہ کُتگ کہ تئی یات مئے ھمراہ اَنت کہ مارا ھر دمان تئی ترانگ ءَ پرین اَنت، من ءَ پھل بہ کن، ھاجی من چُشیں نبشتہ کارے نیاں کہ تئی پگرانی کسھاں بہ سمبھیناں۔ من ءَ مھلت بہ دے ھاجی۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-