غمخوار حیات! ابدمانیں رھشون
نبشتہ کار: رُژن بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
ما اگاں گوستانک ءِ تاکاں بہ لیٹین اِیں گُڑا مارا ھمے درونت رَس ایت کہ وھدے کبزہ گیرے ءَ یک راجے وتی گُلام داشتگ گُڑا درستاں چہ پیسر آئی ءَ ھما راج ءِ ند واھندیں زانتکار، کواس، دانشور، شائر ءُ ادیب وتی نشانگ جوڑ کُتگ اَنت۔ پرچا کہ توپک ءِ زُور ءَ زمین پچگرگ بیت بلے زانت ءُ سما اِنّا۔ سما ءِ ھلاس کنگ ءِ ھاتر ءَ ند بے توار کنگی اِنت۔
ھمے رَنگ ءَ بلوچستان ءِ گوستانک اَنچیں ھُوناں گوں نبشتہ بیتگیں یک کسھے۔ بلوچستان ءَ تھنا مردم گار ءُ بیگواہ کنگ نہ بوتگ اَنت بلکیں اِد ءَ واب آوار جنئگ ءُ زُبان ھم بے توار کنگ بوتگ اَنت۔ شھید فدا اَھمد، واجہ سباہ دشتیاری، زاھد آسکانی ءُ پروفیسر رزاق وڑیں زانتکار تیر باران کنگ بیتگ اَنت۔ اے ھما رُژنا پگریں سر بیتگ اَنت کہ آیاں کتاب وتی سلاہ، شائری گھگیری ءُ زُبان وتی ھستی ءِ چیدگ جوڑ کُتگ اِت انت۔ غمخوار ھیات ھمے لڑ ءِ نوکتریں نام اِنت کہ دُژمن ءِ تیرگواری ءَ چہ ابدمان بوت۔
غمخوار حیات براہوئی زبان ءِ ھما درپشوکیں استالاں چہ یکے اَت کہ آئی ءَ وتی لبزاں چہ یک ٹپّی اِیں راجے ءِ مارشتاں زُبان بکشات۔ آئی ءِ شائری تھنا لبزانک نہ اَت بلکیں دردانی گواھی اَت۔ آئی ءِ شعرانی تہ ءَ کوھانی اَبیتکی، ماتانی بے وسی، ورنایانی دل ءِ پاھار ءُ ڈیھ ءِ بے تواری ءِ چیھال اِشکنگ بوت اَنت۔ آئی ءَ زانتگ اَت کہ یک راجے ءِ زُبان نزور بہ بیت گُڑا آئی ءِ پجّار ھم وھد ءِ دنزانی تہ ءَ بیگواہ بیت۔ پمیشکا آ مُدام نبشتہ کنان اَت، گُشتانک دیگ ءَ اَت، وانینگ ءَ اَت کہ نوکیں پدریچ وتی زمین ءُ زُبان ءَ چہ مہ سد اَنت۔
غمخوار ھیات تھنا یک نامے نہ اَت، نہ کہ تھنا یک ادیب ءُ شائرے اَت بلکیں آ براھوئی زبان ءِ دل ءِ دریکگ اَت۔ آ ھما زبان ءِ زندگیں ارواہ اَت کہ وھد ءِ زُوراک آ زُبان ءَ گار ءُ بیگواہ کنگ ءِ دُمب ءَ اَت۔ آئی ءِ نبشتہ کُتگیں گالانی تہ ءَ بلوچستان ءِ سُرمگیں کوھانی تہ ءَ نشتگیں زمین زادگانی دلیری، ءُ گار ءُ بیگواھیں بچّے ءِ ماتانی چیھال ھوار اِت انت۔ آئی ءِ شائری دردانی امبارے اَت۔۔۔، اُمیتانی چُولے اَت۔۔۔، مُوتکانی چیھالے اَت ءُ گھگیری ءِ ساہ اَت۔۔۔، آئی ءِ شائری ءِ تہ ءَ مارا گُلامیں اَھدے گوست ءِ دنز ءُ گُبار ءُ رُژنائیں بانداتے ءِ شُبین گندگ ءَ اَتک اَنت۔
آ تھنا وتی مارشتاں تاکانی باھوٹ کنگ ءَ نہ اَت بلکیں راج ءِ درداں نبشتہ کنگ ءَ اَت۔ آئی ءَ زانتگ اَت کہ یک زُبانے تھنا پہ گپ جنگ ءَ کارمرز نہ بیت، بلکیں یک راجے ءِ پجّار ھم گُشگ بیت۔ اگاں زُبان مہ مانیت گُڑا راج زندگ نہ مان اَنت۔ اَنچو کہ سید زھور شاہ ھاشمی ءَ گُشتگ اَت:
“راجے کہ بہ بیت گُنگ نہ مانیت، نہ مانیت”
“اگاں مانیت پہ ادارکے بزاں زندگ ءُ مُردار”
ھمے سوب اَت کہ آئی ءَ وتی سرجمیں زند پہ براھوئی لبزانک ءُ زُبان ءَ ندر کُتگ اَت۔ آئی ءَ دری زُبان ءِ لبزانک براھوئی زُبان ءَ رَجانک کُت اَنت، ورنا یکجاہ کُت اَنت ءُ وتی زُبان ءُ زمین ءَ گوں ھمگرنچی ءِ سکین دات انت۔
اے وڑیں مردم پہ وت ءَ زندگ نہ بنت، بلکیں پہ وتی راج ءُ آھوکیں پدریچ ءَ پہ زندگ بنت۔ غمخوار ھیات ءَ وتی زندگی ءِ تہ ءَ تھنا سوت، گزل ءُ لچّہ نہ گُشتگ بلکیں یک سرجمیں پدریچے جیڑگ سوج داتگ۔ آئی ءَ تُرس ءِ موسم ءَ اُمیت ودی کُتگ، تھنائی ءِ تھاریں شپاں وت ءَ چو کندیلے ءَ بلینتگ۔ ھمے سوب اَت کہ آ زوراک ءِ چمّانی کُنٹگ جوڑ بوتگ اَت۔ وشنیتکاں لوٹ اِت کہ آ مئے دیم ءَ وتی سر ءَ جھل بکنت بلے غمخوار ھما مردماں چہ نہ اَت کہ آ سر ءَ زُلم ءُ زُوراکی ءِ دیم ءَ جھل بکن انت، ھمے آئی ءِ مستریں گُناہ اَت کہ تیر باراں کنگ بوت۔
غمخوار ھیات ءِ نمیرانی تھنا یک انسانے ءِ مرگ نہ اِنت بلکیں یک اَھدے ءِ ٹپی بوگ اِنت۔ ھما ادیب ءُ زانتکار وتی لبزاں چہ یک راجے ءِ بزگی، درد، گم، رَنج ءُ کولنجاں زُبان بکش انت ءُ آیاں وتی گُلزمیں ءِ ھاک ءَ گوں مھر کنگ ءِ سکین دینت گُڑا آیانی کُوش یک پگر، دودمان ءُ مُچّانکی سما ءِ سر ءَ اُرش کنگ لیکگ بیت۔
غمخوار ءِ وڑیں انسان کرناں چہ یک رندے ودی بنت۔ آ وتی ھمرائی ءَ وھد ءِ راستی ءَ پدّر کن انت ءُ وتی پُشت ءَ یک سرجمیں پگرے یل کن انت ءُ رو اَنت۔ آئی ءِ نمیرانی یک جُھلیں ٹپ ئے ءُ اے ٹپ ھر سُھب مارا ھمے یاتاں پرینیت کہ سمائے جنگ ھلاس نہ بوتگ۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-