من چی بہ گشاں؟
نبشتہ کار: ماہ جان کومی
دی بلوچستان پوسٹ
من ءَ یات اِنت کہ بیگاھے ما گوں وتی کُٹم ءَ کُنر ءِ ساھگ ءَ نشتگ اتیں، دیوان ءُ مجلس کنگ ءَ اتیں گڑا ھمد ءَ پونے آتک۔ اے پون مات ءِ سر ءَ آتک، گڑا آئی ءَ چست کُت۔ نمبر ءِ چست کنگ ءَ پد مات زرے ماں زیراپ بوت۔
من جست کت: ”زاناں چی بوتگ؟ تئی لنٹانی بچکندگ چے ءَ گیمرت اَنت؟ پون ءِ چست کنگ ءَ پد تو چے ءَ پریشان بوت ئے؟ اے زاناں کے اَت؟
آئی ءَ پسو دات”:منی چُک ناکو اَت۔ “
” ناکو ءَ زاناں چی گشت؟ “من درائینت۔
” تئی ناکو ءَ گشت شمارا چہ کوھاڑ ءَ در کنیں۔ “
” گڑا ما کجا رو ایں؟ “من پسو دات۔
آئی ءَ گشت،”بلوچے در کیت، مگربی ھاک ءَ رو ایں۔ “مات ءِ اے گپانی اشکنگ ءَ پد مونجائی یے ءَ مانشانت۔ دمانے ءَ پیسر مئے لنٹانی سر ءَ بچکندان تالان اِت اَنت بلے درست سیاہ پہ سیاہ نشت ایں۔ مات ءَ مئے مونجائی گیشتر کنان ءَ گشت: کمیں روچاں پد شمارا چہ ملک ءَ کش ایں۔ ناکو ءَ انچوش گشگ ءَ اَت۔ “
سال دو ھزار ھبدہ اَت، ششمی ماہ اَت ءُ ماہ ءَ بیست ءُ پنچ اَت۔ اے ھمے دور ءُ باریگ اَت وھدے کہ دژمنءِ لشکر کشی گیش بوتگ اَت اَنت۔ روچ پہ روچ وتی بُنجل ءُ پانگساں گیش کنان اِت اَنت۔ لجوزیں دژمن ھرّوچ مئے لوگ ءَ مانرتک، بلوچ دود ئِے لگتمال کت۔ آئی ءَ نہ چُک ءُ زالبول چار اَت ناں کہ پیر ءُ کماش۔ چرے ھروچیگیں آپریشنانی سبب ءَ مئے میتگ ءِ مردم تُرس ءَ چہ واب نہ کپت اَنت۔ پمیشکا میتگ ءِ مردم مارا چہ نا وش بوت اَنت۔ آیانی گشگ اَت پوج ءِ لشکر کشی شمئے سبب ءَ بوگ ءَ اَنت۔ گڑا یک مردمے ءِ سبب ءَ ما چے ءَ تنگ ءُ تابان بہ بئیں۔ پمیشکا پہ شما شرتر اِنت کہ وتی ھند ءُ جاھاں یل بہ کن اِت۔
مئے ھمساھگ، جند ءِ کس ءُ ازیر چہ مارا بیزار بوت اَنت۔ ھمے روچاں کہ ما وتی چن ءُ لانچ ءَ اِتیں گڑا ھالے میتگ ءَ شنگ بوت کہ پوج پیداگ اِنت ءُ رودبن ءَ رس اِتگ۔ گڑا ما چہ وتی لوگ ءَ در اتک ایں، وتی مردم ءُ ھمساھگانی لوگ ءَ شت ایں۔ گڑا آ ھچ وش نہ بوت اَنت کہ پرچا شما اد ءَ اتکگ اِت؟ مئے لوگ شمئے سبب ءَ نام ءُ دپ بیت، پد ءَ پوج مئے چُکاں بارت۔ ما گشت شما زاناں بلوچ نہ اِت؟ شما زاناں مئے وتی کس ءُ ازیر نہ اِت؟ بلے مئے مردماں مارا ھمے پسو دات کہ شما سرمچار اِت۔ شما مزنیں دپار چست کتگ۔ گڑا ما اے دپار ءَ چست کت نہ کنیں۔ آیاں گشت شما گنوک اَت، سر گوں سنگ ءَ میڑینگی چیزے۔ شمئے سبب ءَ پوج ھروچ کیت ءُ مارا بزگ کنت۔ شما کہ چوش مزنیں مردم اِت، مزنیں ملکے ءَ گوں مڑگ ءَ اِت گڑا شما وتی لوگ ءَ بہ نند اِت۔ مئے لوگ ءَ پرچا کا اِت۔ ما ھمے گشت کہ ما پہ شما، پہ کوم ءَ، پہ آیوکیں پدریچءَ اینچو بزگ ایں۔ شما نہ زان اِت، انوں سرپد نہ بہ ئے بلے یکروچے کیت اِنت شما درستیں چیزاں سرپد بہ اِت۔ درستیں چیزاں سما کن اِت کہ اے مردم پرچا اینچو بزگی کشگ ءَ بوتگ اَنت۔
بلے نوں کہ من سما کناں گڑا منی نز ءَ آیانی ھچ میار نہ اَت، آ ترس ءِ آماچ بوتگ اَنت۔ آیاں سرپد کنوک نہ بوتگ۔ گلامی ءُ ایردستی، وتی زمین ءِ ارزشت، بلوچ ءِ ھزار گنجیں مال ءُ مڈی ءِ بابت ءَ ناسرپدیں مردم چی زانت اگاں دانکہ پوہ ءُ سرپد کنوکے در مئیت اِنت۔ ما آیاں ناں سرپد کت نہ کنیں کہ اے پوج ءَ وتی لوگ ءُ گس، وتی ملک ءُ میراس مپت ءَ یل نہ کتگ اَنت ءُ بلوچستان ءَ نہ یتکگ بلکیں آیانی چم بلوچ ءِ گنجیں دولتاں سک اَنت۔ پمیشکا آیاں بلوچ راج ءِ ھچ زلورت نیست اِنت، بلوچ ءِ چُکانی جنگ ءُ کُشگ ءَ آئی ءَ ھچ نہ بیت بلکیں آ انگت وشتر بیت کہ راہ ءِ دیم ءِ ڈنگر دور کاینت دانکہ ما بلوچ سرڈگار ءُ بلوچ زر ءِ مال ءُ مڈیاں وتی دست ءَ بہ کنیں۔ پمیشکا گڑا آ لجوزیں دژمن ءِ گور ءَ گناہ ءُ بے گناہ ءِ پرک ءُ درک ھچ نیست اِنت۔ ھمے سنچ ءُ سما ءِ نہ بوگ ءَ مردم گیشءَ چہ گیش تھاری ءِ کورچات ءَ کپان اَنت۔
وھدی بلوچاں گشتگ آس کہ کپ اِیت گڑا تر ءُ ھُشک نہ زانت۔ مروچی ما بچار ایں مارا دہ سال سرجم بوتگ کہ ما چہ کوھاڑ ءَ در کپتگ ایں۔ کس وتی زمین ءُ ڈگاراں پہ وشی یل نہ کنت بلے ھمے زورگیریں پاکستان ءِ زلم ءُ زوراکی بوتگ اَنت کہ مردم اے کد ءَ سر کتگ اَنت۔ ما ھما روچ ءَ زانت کہ ما چہ کوھاڑ ءَ در بہ کپیں، آ وتی زوراکیاں نہ دار اِیت ءُ مروچی اے گپ وت گواہ اَنت کہ آئی ءَ لشکر کشی، زلم ءُ زوراکی، راجی چُکچینی، لوگانی ماندارگ، دز ءُ ڈنگی کل چیز گیش ءَ چہ گیش بوتگ اَنت۔ ھما مردماں کہ ھیال کت کہ ما در بہ کپیں گڑا میتگ ترہ اِیت، بلے اناں زورگیر ءِ چانوگر، چاریگ، سلکار ءُ لجوز گیش بوتگ اَنت۔ آ ھستیں وھد ءَ ھروچ کوھاڑ ءِ میتگ ءَ مان ریچگ ءَ اَنت۔ جون 2026 ءِ ماہ ءَ انگت ءَ دومی رَند اِنت کہ بازیں لوگاں چہ شتگ ءُ مان ئِے داشتگ اَنت۔ دگہ بازیں لوگاں چُک ءُ زالبول ئِے جتگ اَنت، پچ ءُ پوشاک، زر ءُ مال ئِے بُرتگ اَنت۔ آئی ءَ بزگ ءُ درتہ پُچیں بلوچ جنین کم شرپ کتگ اَنت۔ ھمے لگتمالیں مھلوکاں چہ یکے واجہ داد محمد اِنت کہ آ کوھاڑ ءِ میتگ ءَ نندوک اِنت۔ واجہ داد محمد ءِ چُک چاکر لھتیں سال پیسر ءَ زورگیریں پاکستان ءِ داشتگیں دلاراں شھید کُت۔ آ یک بے گناھے اَت۔ بزگیں واجو چاکر ءِ کار ھمے بوتگ کہ آئی ءَ اُشترے گون بوتگ، دار چتگ ءُ بھا کتگ دانکہ وتی پیریں پت ءُ مات ءَ لاپ دات بہ کنت۔ گڑا آ یکروچے دکان ءِ دپ ءَ نندوک بیت، دیوان ءُ مجلس ءَ بیت کہ ھمد ءَ پاکستان ءِ داشتگیں دلار ئِے شھید کن اَنت۔ آئی ءِ شھید کنگ ءِ مستریں سبب ھمے بوتگ کہ آ بزگین ءُ درتہ پچیں بلوچے بوتگ۔ پاکستان ءِ ھمے زلم ءُ زوراکیانی سبب ءَ واجو چاکر ءِ مات،بزانکہ واجہ داد محمد ءِ لوگبانک پریرہ ھم دلپٹ بوان ءَ بیران بوت۔
نوں اے گپ پدر اِنت، کہ پاکستان ءِ زورگیر گناہ ءُ بے گناہ نہ کنت، ناں کہ ما تھنا کوھاڑ ءَ آئی ءِ سردرد بوتگ ایں بلکیں آئی ءِ سردرد کلیں بلوچ اَنت کہ اے ھزار گنجیں سرزمین ءِ واھند اَنت۔ پمیشکا آ وش نہ اِنت کہ بلوچے اے سرزمین ءِ واھندی ءَ بہ کنت۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-