زند ءِ مکسد گلامی نہ اِنت
نبشتہ کار: سنگت زِر اوست
دی بلوچستان پوسٹ
زندگی یک ناسرجمیں کسھے دُگنیا ءِ واست ءَ بلکیں زندگی ءِ متلب ءُ مانا دگر بہ بنت بلے پہ گلامیں کوماں زندگی ءِ متلب بس زندگ بوّگ اِنت ، گلامی ءِ توک ءَ کس نہ زانت کہ من چینچو وَھد ءَ زندگ باں یا کہ نا، گلامی ءِ توک ءَ یک ساھتے ھم اُمیت دارگ نہ بیت، بلے ھمیش اِنت زندگی۔
اے زند ءَ ھر یکے بس وتی توک ءَ گار اِنت، کسے گوں وشیاں ءُ کسے گوں گم ءُ اَندوہ۔ بلے گلامی ءُ زندگی ءِ تہ ءَ ھر کسی سوچ ءُ ھیال دگر اَنت، زندمان ھما وَھد ءَ وَش اِنت کہ تئی سرجمیں مُراد گوں وشیاں لیب کَن اَنت، بلے اے چیز ءَ کس نہ زانت، کہ زندمان ھما مردُمانی واست ءَ سک وَش اِنت کہ آئی ءَ دُگنیا ءِ توک ءَ کُلّیں وَشی رَس اِِتگ اَنت ءُ ھرچ واھشت سرجم بوتگ اَنت، بلے ھما مردُمانی واست ءَ زندمان ءِ سکیں نہ وَشّیں چیز ھما اِنت کہ آیاں زندگی ءِ توک ءَ ھچ وَشی نہ دیستگ ءُ آیاں وتی سرجمیں زند گوں گم ءُ رنجانی تہ ءَ گوازینتگ۔
بلے زندگی ھمیش اِنت پہ کس ءَ سرجم نہ اِنت۔
اے زند ءِ توک ءَ کُجام ھم درد ءِ کسہ بہ بیت، یک ماتے ءِ درد پہ آئی ءِ گار ءُ بیگواھیں چُک ءَ کہ سالانی سال ریاست ٹارچرسیل ءَ بند اَنت یا کہ گار ءُ بیگواھی ءَ پَد آیانی زھگانی ٹپ ءُ ٹُوریں لاش کہ جنگل ءُ گیابان ءَ دور دیگ بوتگ اَنت، یا کہ لاڑُکیں گھارانی مھروانیں براتانی گار ءُ بیگواھی ءِ درد بہ بیت، یا کہ پیر ءُ کماشیں ورنائیں زھگ ءِ گار ءُ بیگواھی ءُ دوری ءِ گم ءُ درد بہ بیت۔ ابید ء اِیشاں اے وشی ناسرجم اَنت ءُ اِیشانی سوب بس گلامی انت ۔
پہ گُلاماں زندگی بس یک ودارے، ماتے یے ودار پہ چُک ءَ، زھگانی ودار پہ وتی پت ءَ، لاڑکیں گھارے یے ودار پہ برات ءَ، پیر ءُ آجزیں کماشے یے ودار پہ وتی ورنائیں بچ ءَ، ءُ سرجمیں کومے یے ودار پہ سرزمین ءِ آجوئی ءَ۔
بلے ۔۔۔
درد نوں ھتم نہ بنت بلکیں دانکہ ما ھَست اِیں، زندگی ھست اِنت گُڑا اے درد ھم ھست اَنت گوں مئے زندگی ءِ بھر ءَ ھست بنت گوں، پہ گلاماں وَشی نیست، پہ گلاماں زندگی نیست، اے نوں مئے سر ءَ انت کہ ما کجام وڑ ءَ گوں درداں زندگی گوازینیں، گوں درداں مھر کنیں ءُ گیش مھکم بئیں یاکہ درداں شموش اِیں ءُ گوں گلامی ءَ مھر کنیں۔
اے نوں مئے سر ءَ اَنت پیسلہ مارا کنگی اِنت کہ ھمے ناسرجمیں کسہ ءَ گوں درداں سرجم کنیں یاکہ ھمے درد کہ مارا ریاست ءِ نیمگ ءَ چہ دیگ بوتگ اَنت گوں ھمیشاں زند گوازینیں ءُ وت ءَ را گُنگ ءُ کَرّ جوڑ کنیں ءُ وتی ھتم بوگ ءِ سَوب جوڑ اِش کنیں یاکہ ھمے درداں وتی اندر ءَ پیوست کنیں ءُ دژمن ءَ را سبکے دئیں دانکہ دوبارہ چشیں کدم ءِ چست کنگ ءَ پیسر بہ جیڑ اِیت کہ اِیشی ءِ آسر چے بوت کنت۔
نوں اے بابت ءَ ما ءُ شما جْوان سرپدیں ءُ زانیں کہ اے درد، گم ءُ رَنج مارا چو ارزانی ءَ یلہ نہ کن اَنت، گُڑا مارا ءُ شمارا اے درد وتی اندر ءَ پیوست کنگی اَنت ءُ اے مارگی اِنت کہ مارا نی چون ءُ چے وَڑ ءَ وتی کسانیں سوچ کہ یک کسانیں پوائنٹے ءَ بندوک انت آیاں چہ دربیا ایں، پرچا کہ ما داں وھدے وتی زاتی سوچ ءُ ھیالاں چہ در میا اِیں، ما گُلامی ءَ مار اِت نہ کنیں، ناں کہ گلامی ءِ زمزیلاں پُروشت کنیں، گلامی ءِ زند ءَ وَ ما کل زانیں کہ زندے گشگ نہ بیت گُڑا ما پرچا آیوکیں پدریچ ءَ یک وشھالیں زندے پہ سوگات ءَ مہ دئیں پرچا کہ مئے زند وَ زندے یے ھساب ءَ نہ اِنت ھچ رنگ ءَ ۔
زند یک ناسرجمیں کسھے بلے ھمے ناسرجمیں کسہ یک کسھے جوڑ کنت، گوں ھما چیز ءَ کہ مھر کن ئے، ھما چیز مارا مرگ ءَ پد ھم زندگ کنت ۔
گلامی ءِ زندگی ھمیش انت پہ مارا یک سوگاتے کہ ما چینچو برداشت کنیں ءُ چینچو پروش وریں۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت-
