TBP Balochi

کوھسار ءِ وتن

زِرگْوات بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

کئے بِہ زانت زِندمان وتی سَپر ءِ گُڈّی روچ ءَ چَہ کُجا آسر کنت ءُ واتر پَہ مُجّتی ھَنکین ءَ رؤت، بَلے لھتے اَنچیں سَر اَنت کہ بالاد اِش چو پُلّ ءَ سْرپیت ءُ چَمّا گِسر کپ اَنت…….. پگرانی جھان ءَ مُدام زِندگ ءُ نمیران اَنت. رستریں زمانگ ءُ بے رِیائیں وھد آھاں کدی شَموشت ءُ بے ھال کُت نَہ کنت.

ھماھانی تَہ ءَ یک بے دَروَریں نامّے نمیرانیں واجہ ڈاکٹر منان بلوچ اِنت کہ سی ءُ یَک بھاران دو ھَزار شانزدہ (31جنوری2016)ءِ نَہ وشیں سُھب ءِ سَر ءَ ماں مستونگ ءِ زیبائیں ھَند ءُ دْمگ کلی دتو ءَ گوں سنگتاں پاکستانی اَلگرد ءَ شھید کُت. مرچی سئے سال سرجم بوتگ کہ واجہ منان گوں سنگتاں شھید کنئگ بیتگ، بَلے اَنگت زِندگ ءُ نمیران اِنت. چیاکہ لسّھیں پِگرانی ھُدا بُند کدی نَہ مِر اَنت.

اَو اے ھَبر راستے کہ واجہ ڈاکٹر منان شھید بیتگ بَلے آئی مھلبیں ھُونانی رِتکگّیں ھَر تْرمپ اے گپّ ءِ شاھد اِنت کہ من زِندگاں. مرچی اے گپّ ءَ ھَر یَکّے زانت ءُ سَرپَد اِنت کہ گیدی ءِ دْمکاں بابا آدم ءَ بِگر داں مرچی بے ھِساب سْرندگ ودی بوتگ بَلے پَہ نام کہ کسّے مَنتگ ودی بوتگینانی چارِکے ھم نَہ بنت. چیاکہ اے گیدی ءَ ھَمُک پَہ دیم کس گیر آرَگ ءُ یات کنئگ نَہ بیت، بَلکیں ھَرکس گوں وتی گوھر ءُ کاملیں کارکِرد ءَ پَہ وت نامّے وَدی کنت ءُ پَہ دائمی یات کنئگ بیت.

مرچی اگاں کسّے واجہ ڈاکٹر منان ءَ زانت ءُ گیر کار اِیت اے آئی ءِ داتگیں کُربانیانی بے مُلّیں کِردگار اِنت کہ چو چَموک ءُ دْرپشناکیں اِستال ءَ دْرپشگ ءَ اِنت. پمشکا زانتکار ءُ کْواس اے ھَبر ءَ گْوش اَنت کہ زِندگ بُوّگ ءِ مکسد ءَ بِہ زان کہ من کئے آں، اگاں کسّے ءَ پَھم اِت کہ من کئے آں گُڑا وھد ءِ بے رَمیں دْنز ءُ گُبار آئی ءَ پَہ بَلگ ءَ داشت نَہ کن اَنت. مرچی ڈاکٹر منان بلوچ ھما روکیں ڈیوا اِنت کہ وھد ءِ ھِچّ وڑیں شَرتگ ءُ توپان آھگی اِیر گْوات ءَ سر بوت نَہ کنت. داں بلوچ ءِ اے کاروان دیم پَہ منزل ءَ رھادگ اِنت مُدام تھارُونکیں شپاں رُژنائی ءِ سِکین ءَ دَنت کہ پَہ آجوئی ءِ ھاترا مارا کُنٹگیں رھسراں گوں سَبر ءُ تھمبل ءَ پَند بُرّگی اِنت داں راجی آکبت شیر گْواریں زِند ءِ وشّی آں شاتکام بِہ بیت.

مرچی اے ھَبر بلوچ ءِ ھر زھگ ءَ را پَھمگی اِنت کہ ڈاکٹر منان، واجہ گُلام مھمد، جنرل اسلم، شیرمھمد، لالامنیر، کماش سَدو مری ءُ دِگہ ھَزاراں پیر ءُ ورناھاں اے نْدر ءُ کُربان بُوّگ ءِ راہ پَہ وت پرچہ گِچین کُرتگ اَت، پمے ھاترا کہ راجی زِندمان چَہ گُلامی ءُ ایردستی ءِ گَرداباں آجو بِہ بیت بلوچ وتی ڈیھ ءُ نیلیں زِرّ، جنگل، دشت ءُ کوچگ، گْراں کیمتیں مال ءُ مڈّیانی وتواجہ بِہ بیت کہ مرچی دَرآمدیں باروٹیاں دَست مانجتگ ءُ وتی واھشانی کیلو ءَ سر کیل کنئگ ءَ اَنت. اگاں اے چارموٹانی دیم دارگ نَہ بوت گُڑا اے ھَبر کدی دروگ نَہ بیت کہ مئے آکبت چو ریڈانڈینز ءُ آبارجینزانی داب ءَ پَہ اَبد تھار دیم بیت.
اگاں مرچی تو چو وتی بامَردیں سَرانی وڑا نْدر ءُ کُربان بُوّگ ءِ تِچکیں راہ ءَ وتی کن ئے، وتی ڈیھ ءُ آپبندانی دیمپانی ءَ دَر کپ ئے گُڑا نوں باندات پَہ ترا چو ٹھل ءُ نوک سوریں بانور ءَ سمبّھیت ءُ مُرادانی مِسک ءُ زَبادیں وشبو شِنگ ءُ آتار بنت. چو مَہ بیت…… کہ چیپ اِسٹیل ءِ گْوشتگیں دانک مَنتگ اَنت بَلے تی دانک ھم مہ مان اَنت؟
چیاکہ دُگنیا ءِ ھَر تْرندیں نِگاہ پَہ تی ڈگار ءِ دِلبند ءَ سَک اَنت. ھرکس گوں ھمے واھش ءُ اَرماناں چِن ءُ لانچ اِنت کہ من وتی چاگل ءَ آپ بِکن آں، بَلے چَہ کُلّاں گیش تی وتی جُھد ءُ جَپّاہ، کِردانی اَرزشت ستاہ کَرز اِیت کہ پہ وتی ڈیھ ءُ راجی زِندمان ءَ گوں چونیں پیش بَندی آں دیم ءَ کائے، چیاکہ وھد اَنچو پَہ دیم ءِ جُنزگ ءَ اِشتاپ اِنت بَلے مارا ھمگام بُوّگی اِنت. اگاں ما وھد ءِ ھمبرائی ءَ پَشت کپت اِیں گُڑا پَہ جَزم بِہ زان کہ ما ساپیں روگن وتی بَروتاں نَہ موشیں ءُ دَست پَہ ریشاں نَہ مَرزیں، بَلکیں پَھرانی روچ جَھل کپ اِیت ءُ دیگر ءِ رولّھیں شینکانی کُلوہ گورگیں بام ءِ بَدل ءَ تھاریں شپ ءِ اَرجان بیت. پَد ءَ ھیر واھے نَستگیں نَسیب کہ دِگہ ھِچّ نَہ بیت. پمشکا وھد ھمیش اِنت کہ مارا وتی شھیدانی کَول ءُ اَرمان، راجی لوٹ ءُ گَزر پیلہ کنئگی اَنت داں باندا اے تَھل ءُ تْرپشیں، زھر ءُ کُچلّیں شِگان جَھانی راجدپتر ءَ بَلوچ ءِ کوپگاں مَہ بیت کہ ھَمّل جئیند ءِ پَرزنداں نیلّیں زِرّ، بَلوچ ھان ءِ مَلّیں کُنگراں وتی گْواش ءُ کھچرانی، دودائیں بَچّاں وتی ننگ ءُ لَجّانی پاسپانی کُرت نَہ کُتگ ءُ بالاچ اِیں یَلانی کمان ءَ پَہ بیرگیری ءَ آس نَہ بُرتگ. پمشکا مارا مرچی اے ھَبر جیڑگ ءُ پَھمگی اِنت کہ ڈاکٹر منان، واجہ گُلام مھمد، جنرل اسلم بلوچ ءُ اے دِگہ بلوچ ءِ ھزاراں مَلّیں پُسّگ نْدر بیتگ ءُ بَندی جاہ ءِ تھاریانی دیمپان اَنت پرچہ؟
اگاں ما مار اِت کہ باندا مئے راج چَہ وتی ھَکّیں بُندر ءَ سربتگ ،دَرآمد ءُ سَلیول مَہ بیت گُڑا اے گْرانیں بار نوں مئے کوپگان ایر اِنت کہ وتی آؤکیں پَدریچّ ءَ کُجام دَگ ءُ رھسراں گِندگ لوٹ اِیں…….؟
بِل کہ ایردستی ءِ پَلارچینیں جَنگل ءَ ویل ءُ اَنگّریں آساں سُچ اِیت یا آجوئی ءِ بھار سنجّیں نوبتانی بام ٹِکّ بِہ دَنت ءُ شادِھانی منگیر تالان بِہ بیت ……. گوں سرگْوات ءِ شیکّگاں راجی بیرک گُلزمین ءِ دِلبند ءَ چَنڈگ ءَ بِہ بیت.

اے مئے توکل ءُ ھاٹیگ ءِ چَکّاس اِنت کہ وت ءَ… ءُ وتی راج ءَ کُجام نام ءَ بِہ دَئیں…….. مَہ جیڑ……. گاماں دیم ءَ شَھار بَہ دَئے کہ وھد پَہ رَوگ اِشتاپ اِنت……..وھد پَہ رَوگ اِشتاپ اِنت.

زِندگ اَرواہ بنت رَند چَہ مَرگ ءَ
ھون شھیدانی پُلّ رودین آں

دی بلوچستان پوسٹ : اے نبشتانک ءِ تہا درشتان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ۓ جندءِ گنت، الم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منوک بہ بیت یا اگں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

اندوہ
نبشتہ۔ فرانز کافکا
بلوچی رجانک۔حنیف بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

من اشتاپ اِتاں کہ وتا جاھے بیگواہ بکن آں، چہ دیدگانی بُن بنداں درد پِٹّگ ءَ اَتاں، اوپار ءِ کبس،دلبند ءِ دمتوسے ءَ ودّینگ ءَ اَت،
نومبر ءِ ابیتکیں بیگاھے اَت۔

پہ جبین ءِ کبس ءِ پروشگءَ من وتءَ سہڑینان ءَ آدینک ءِ دیم ءَ اوشتات ءُ پُرّیں دپےءَ گوں کُکّار کُت، بلے منی دم گُشئے گیشتر بند بوھگ ءَ اَت ءُ نہ کہ برگشت، منی کش ءُ پہناتانی شنگ اِتگیں بے تواری پْرشت۔ آدینک ءِ تہا وَتا بے سار مارگ ءَ اِتاں۔
کوٹیءِ پچیں جُل پیتک ءُ وتی بے تواری ءَ گوں جیڑان ءَ راہ گپت آں، گُشئے دْراجیں ندارگے ءَ روگ ءَ اِتاں ءُ دور کشکے ءِ گُڈّسر ءَ روکیں کندیلانی سرا نازُرکیں شہماں چہ سرجمیں جہان بُن گپتگ اَت ءُ کم کم ءَ سُچگ ءَ اَت۔ کندیلءِ شیشگیں دیوالان ءَ آپ پرّیچگ ءَ اَت۔ جہل ءَ پُر لزّتیں ندارگاں جاک بندات کُت گُشئے زاناں درامدے اتکگ اَت۔
گوں کوٹی ءِ در ءِ پچ کنگ ءَ منی ساھگ ءَ منا گُڑینت، اے جنے نہ اِنت؟ من تہاریں راہداریءَ اوشتات ءُ گوں وت ءَ گپ ءَ اِتاں، دست پہ آئیءَ برگ ءُ وتءَ تسلہ دیگ لوٹ اِت۔ گُشئے کسانیں زھگے وتی لنکُک ءِ ٹَپّ ءَ چارگ ءَ اَت۔ آئی ءِ شہموکیں رولہیں رکّ چو ترمپُک ءَ شَنزگ ءَ اِت اَنت، کمو پیسر ءَ آپے ءِ توار اَت، بگندئے اے ھما اِنت ،آچہ آبلہ پائی ءِ سوب ءَ لرزگءَ اَت، دیوال ءِ کُمک ءَ آئی ءَ وتی راستیں سروشک زرت ءُ اوشتات۔ آئی ءِ سُروشک دیوال ءَ پیسر ءَ روسّینتگ اَت۔
منی چم آئیءَ سک اِتنت ءُ جست کت، توبگند ئے من ءَ شوھازکنگ ءَ ئے؟ یا کہ ردیءَ تئی سر منی گسءَ کپتگ؟ اے ماڑی ءِ تہا دگہ ھم بازیں گس ھست اَنت، منی تبک ءَ ھم دگہ سئے گِس ھست ،ادا درامد گار بنت۔
آئی سر سُرینت ءُ گُشت “اے وڑیں چیز نیست” ۔
گڑا تو زوت بیا تہا کہ من دروازگ ءَ بند کناں، من چہ دروازگ ءِ دپ ءَ آئرا توار پرجت ءُ در بند کت، نوں پگر کنگ ءِ ھچ زرورت نہ اِنت، چہ وتی پگرءَ اے گپ ءَ درکن، آ زمین ءِ سرا نشت ءُ گْوشت ئِے “لہتیں کار زوت کنگی اَنت”۔
من سرپد کنگ لوٹ اِت، اے جیڑگی گپے نہ اِنت اے ماڑی ءَ باز گِس ھست، ھمے واست ءَ پہریز کنگ الم اِنت۔ من نہ لوٹاں منی گِس ءَ کسے سربہ کشیت۔ باز مردم چہ کارجاھاں گِساں کاینت دگہ جیڑہانی تہا کپگ نہ لوٹ اَنت۔ منءَ ھم مردمانی دست مان جنی دوست نہ بیت ھمے ھاترا منا دروازگ ءِ بند کنگ ءَ بِل۔
تو جہان ءِ اولی مردم ئے کہ دروازگ ءِ بند کنگ زان ئے۔گڑا تو اِنچو وھد ءَ پرچی ءَ دروازگ پچ کُتگ؟ من دروازگ بند کُت ءُ چابی درْتک اَنت۔ آئی ءِ گالوار کمے تُرْند اَت۔

چہ دریگ ءِ رژنائی ءَ کوٹی کمے رژناہ اَت، من چراگ ھم روک کت، کُلاہ ءُ کوٹ کشّ اِتنت ءُ سندلی ءِ سرا نشت آں۔

تو منی مہمان ئے من ترا دگہ جُست نکن آں کہ تو پرچہ اتکگ ئے ءُ کدی واتر بئے؟ تو گندگءَ انچو گونڈ ھم نئے، ورنایے ئے۔ تئی ادا بوھگ ءَ من ءَ اجبیں کرارے رسگ ءَ اِنت، من ھمینچو گُشت ءُ بے توار بوت آں۔
من ءَ سرجمیں زندگی ءَ انچیں دمانے ءِ درکار بوتگ کہ وتءَ ھمک اندوہ ءَ آجو سرپد بہ باں، کم ءُ گیش آرام، ھر چیز وتی وتی جاگہ ءَ بہ بیت، زندمان بے وڑ ءُ ڈول مہ بیت، گم ءُ بے کراری ھم مہ بیت۔ بے گُمان ءَ اے ھمے دمان اِنت۔ من ھمے پِگرانی تہا گار اِتاں کہ آ بے توار بوت۔
اِنچو منی ستاہ ءَ مکن هاموش بہ بو ھمے گہتر اِنت۔ اگاں نہ من ھمے سرپد باں کہ تو من ءَ تُرسینگ ءَ ئے۔
اے وڑ بوت نہ کنت، من گوں بے کراری ءَ گُشت۔ من سرجمیں زند ءَ ودار کُتگ پہ ھمے دمان ءَ۔ من تئی تُرسینگءِ بابتءَ جیڑ اِت نکن آں۔
من ءَ دلریش مہ کن ءُ اگاں تو مسکرا کنگائے گڑا من ادا چہ رو آں، آئی ھمے گُشت ءُ منی چمانی تہا چارگ ءَ اَت۔
درامد… منی اے دمانءَ گارات مہ کن، من انّو وتی زندگ بوگ ءِ مارشت برتگ، الّم منی دمتوس گیش بوان اِنت، من راستی ءَ آئرا گار کنگ نہ لوٹگ ءَ اِتاں۔
مسکرا مکن، تو سر کشی کنگ ءَ ئے۔ آئی گوں تُرندیں گالوارے ءَ گُشت۔ من درامدے نہ آں، من ھیالانی تہا پیسر ءَ چہ ھست آں تئی دمتوسےءَ اوپار کنگءَ آں، چونائیءَ بنی آدم ءِ بُنکی اندوہ ھیالاں چہ ودیگ بیت۔
تو منی درءُ دیوال، جُل دُرستاں کارمرزکنگ ءَ ئے ءُ منی گوم ءَ سرکشی ءَ گُشگ ءَ ئے۔تو ھیالءِ نیمگ ءَ زھمتےءِ گالوارءَ کارمرز کن ئے؟ سرکشی کن ئے۔ من گُش آں منی ھیال ھمے وڑ اِنت بلے من دوستی ءِ رنگے زُرتگ۔
آئی تژنی ئیں گالوارے ءَ گوں گُشت “ھؤ دوستی ءِ رنگے زُرتگ”۔
من پیسری ئیں گپ ءَ آں۔
تو زان ئے باندا من کجام نیمگ ءِ باں ؟ آئی گُشت۔
من نزان آں، من دم بُرتگ، بے وارءُ دمتوس آں۔من ءَ ژندی ءِ گُمان بوت بُنڈانی سرا تچک بوتاں۔بلے منی تَہے بیکراری ءُ بے آرامی ءَ دُرستیں دروازگ ءُ کُبل پروشت اَنت۔ من آدینکءَ چہ دراھگءُ گام جنگ لوٹ اِت ھمے واست ءَ پُلّانی کِرا شُت ءُ اوشتات آں۔
من وتی تبک ءَ گوں یک کِراہ داری ءَ دچار کپتاں۔ پدا ڈنءَ روَگ ءَ ئے؟ آئی گُشت نزاناں۔منی کوٹی ءَ جِنے گوْستگ۔
من شِزاریں گالوارےءَ گوں گُشت بلے …راستی ءَ ھمے وڑا آئی ءِ سبزی ءُ مود گندگ بنت۔ جنے نہ؟
جن ءَ چہ تُرسگی نہ اِنت آ من ءَ سر ءُ سوج کنگ ءَ لگت۔
ما منی کوٹیءِ تہا گوْست اِنت، منءَ سک تُرسگءَ اِنت، من گشت
آ منءَ تسلی دیان اَت، گوْشت یے جِن، اے پکائیں تُرسے نہ اِنت بگند ئے دگہ، راستیں تُرسے ‘ساھگ’بہ بیت بوت کنت۔مارا ایشی ءِ ھستی ءِ مارشت ھم نہ بیت۔ وھدے کہ آ مئے سرا زور آور بنت گڑا ما سرپد بئیں، اگاں نہ ما سرجمیں زندگی ءَ دگہ تُرسے ءِ باپُشت ءَ گوازین ایں ءُ ھمے سرپد بئیں کہ ساھگے۔
تو باز زانئے ،من گُشت ‘نسائی جن’ پریشانی ءِ اندوہ،سک تُرسینیت’۔
نسائی جن ! اگاں تو منی اے جنّ ئے دُزگ ءَ پہ جُہد کُت، گڑا منی ءُ تئی دوستی توام بیت۔
آ گپ کنان اَت ءُ من دراجیں نِدارگے ءَ بیگواه بوت آں۔
رُژنائیں کشک، پُر لِزتیں ندارگ، مُرتگیں کندیل، ھمپانیں شپ دمتوسیں اوست، منی اندوھاں گیش ودّینان اَت۔

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

بابا ڈاکٹر منان

ماھکان بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

ھر نیمگ ءَ گیڑویں کَوش تْرند، تْرند ءَ کشّگ ءَ اَت، سُھب چوگیمُرتگیں پُلّ ءَ اَبیتکی ءِ چَنکاں بیگْواہ اَت. منی دِل ءَ اَجبیں ھیالے ءَ سر چِست کُتگ اَت ءُ ھمے گُمان بوت کہ نزاناں اے سُھب ءِ اَبیتکی مارا کُجام نَہ وشیں اِھوال ءُ پیام ءَ سر کنت، شالا چُش مَہ بات.

چیاکہ اِد ءَ چُشیں سُھب ءُ بیگاہ نیست اَت کہ ترا اے اِھوال مَہ رَس اِیت کسّے ءِ تاسُپ ءُ چَمروکیں بَچّ، پُلّ رنگیں بْرات ءِ ژانگولیں جون دَست کپتگ، کسّے ءِ کماش ءُ لوگواجہ، سیاد ءُ وارس چِست کنگ ءُ آوار جنئگ بیتگ اَنت، کسّے ءِ کُڈک ءُ گِدان ماندارگ بیتگ اَنت. بلکیں توامیں بلوچستان اے رنگیں نہ وش ءُ نہ گیگیں جاور ءُ ھالانی اَمبار جوڑ بوتگ اَت.

پمشکا منی ھیالاں پَہ بابا ءَ اے دابیں ھیال نیاتک کہ چو زُوت ءُ اِشتاپ مارا یَلہ دَنت ءُ پمّے راہ دَربَری ءَ وتی یات ءُ گیر، پِکر ءُ لیکّہ ءِ دَرونت ءَ پَہ دَربَرگ ءُ دیم ءِ جُنزگ ءَ پَشت گیج اِیت.

بَلے بے تاھیری ءَ سرجمیں بالاد اَمبازاں زُرتگ اَت، منی چم وھدے بے دُونیں بان ءَ کپت اَنت چاراں دَروازگ ءُ تاکچہ پَہ جُستے ءَ مَھتل اَنت، میتگ ءِ ھَمُک دْمک ءُ دَر چو درآمد ءَ بیوانکی ءِ ھَساراں بَندیگ…..بَس ھَر دیم ءَ اَبیتکی ءُ بے گتیں مُلوری ءِ شار تاپ ءَ اِنت .من ھرچی وت ءَ گیگ ءُ گْوم کنگ ءِ جُھد کُت بَلے تاھیر چہ منی زِرد ءِ کَلگ ءَ دَر کپتگ اَت. من ءَ سماء نَہ اَت کہ اے بے تاھیری ءِ کھرمان ءُ لِوار سوچیں درد ءُ اَندوھ بابا ءِ زھیرانی گْرانیں بار ءَ مئے نِزوریں کوپگاں لَڈّیت.

ھمے وڑا سُھب پَہ بیگاہ ءِ نیمگ ءَ ٹِکّان اَت کہ ناگھاں اے ھال میتگ ءَ شِنگ اِت بلوچ ءِ راجی پاٹی بلوچ نیشنل موومنٹ ءِ مزن کارگُشاد واجہ ڈاکٹر منان گوں سنگتاں پاکستان ءِ دْرندگیں لشکر ءَ شھید کُرتگ.

وھدے اے ھبر منی گُوشاں کپت گُش ئے اے جھان پمن تامور ءُ میتگ چو گُنگیں کبرستان ءَ……. من چو بُتیں سریچک ءَ زَپت ءُ کُچلّیں یاتانی ساھگ ءَ مْیلانک اِتاں، ھَمُک دیم ءَ منی نگاھاں گیرانی لَگْوشتگیں ھکس آں چو کارچ ءَ زُبان کشّ اِتگ اَت…. آزمان بچیلے ءَ ماں سر ءِ نَپت ءَ نیزگ، زمین چَہ پادانی چیر ءَ دَر کپتگ اَت ءُ اَرواہ چہ باتِن ءَ سَپر کنان اَت.

اے ساھت ءَ پَہ تھترین ءِ ھُدا بُند ءَ ھزاراں ھیال وت ءَ مَٹّان اَت کہ من نزانت، من آزمان ءِ لَد ءَ گاراں یا زمین ءِ کَلّریں گیابان ءَ ……..

ھمے مْیان ءَ من گوں وت ءَ گیروش اِتاں کہ مات ءَ گْوانک جَت ماھو، بے بَلاہ ترا ھَیر اِنت گُش ئے اے دُگنیا ءَ نَہ ئے، چون اِنت ترا؟

من پہ پَچامّیں دِلے مات ءِ پَسّو دات کہ ماتی من ءَ ھَیر اِنت بَلے دِگہ ھَبرے کہ سرجمیں بلوچستان پرسیگ ءُ ھر بلوچ ءِ دِل ءَ آس مانداران اِنت. گوں اے پَسّو ءَ مات ھم بیچارگ ھَبکّہ ءُ ھیرانگی ءِ جنگل ءَ ویل بوت ءُ پْرس اِتے ماھو زانہ ھبر چی اِنت؟

من گُشت ماتی! دُژمن ءَ وتی چم ءُ دیم سْیاہ کُتگ اَنت ، بابا ڈاکٹر منان گوں سنگتاں شھید کُتگ. تو مُدام گُشت واجہ ڈاکٹر منان ءِ دیوان ءَ ھرکس بِہ نِند اِیت آ پَہ گپّانی گوشدارگ ءَ سیر نَہ کنت……

چاراں مات ءِ چم اَرسیگ بوتاں ءُ ھمے گُشتے ماھو ،واجہ گوں سنگتاں زِندگ اِنت. راستے واجہ ءِ بے وھدیں روگ پَہ بلوچ راج ءَ درد نَہ سَگّیں تاوانے بَلے شھید پَہ اَبد نمیران اَنت. آھانی پِکر کہ مئے ھمراہ اِنت من کدی نَہ گُش آں آ چما گِسر کپتگ اَنت، بلکیں آ مَدام مئے ھمسپر ءُ ھمراہ اَنت دیم پَہ مُرادانی ھُونکّیں مَنزل ءَ.

پَرے ھبر ءَ کُھت مَہ بو! درد اَلّم ءَ بیت بَلے راھے اَنچیں کہ بے مََٹّیں سرانی نْدر ءُ کُربان بُوّگ ءِ لوٹ ءَ کنت. اگاں ما پَہ وتی راج ءُ کَوم ءِ ھاترا اے دابیں لوٹ ءُ گزرانی پیلو کنگ ءُ کُربانی دَیَگ ءَ جاڑیگ بوت اِیں گُڑا دُژمن زُوت چَہ مئے ڈیھ ءُ گُلزمین ءَ ولگْوج بیت.

ترا واجہ ءِ اے ھبر یات نَہ اِنت کہ مُدام گُشتے “ایردستی یَک بَلاھیں ھُوپ ءُ نادْراھی یے اِیشی ءِ اِلاج آجوئی اِنت “اگاں ما لوٹ اِیں کہ مئے زھگ ءُ پَسائندگ آجوئی ءِ مُراداں بِہ بنت گُڑا پَہ ھر وڑیں کُربانی ءِ دَیَگ ءَ ساجو بُوّگی اِنت.

ماھو! بَس مارا وت ءَ مُھکم کنگی اِنت کہ واجہ ءُ کُل شھیدیں پُسّگانی رَندپداں شُت بکن اِیں ءُ لَگور مَہ بَہ اِیں، چیاکہ سَکّیں ساھت ءُ چَکّاس دیم ءَ اَنت.

چَہ مات ءِ اے ھَبراں منی توکل ءُ ھاٹیگ بود کنان ءُ ساہ کشّان اَت کہ مات راست گُش اِیت، راستے کہ بابا ءِ روگ پمّا نَہ بَلکیں پہ سرجمیں بلوچ راج ءَ تورناک اِنت بَلے پہ ڈیھ ءُ گُلبوھیں سرڈگار ءَ نْدریگ بوتگیں سر دائمی نمیران اَنت. مرچی بابا ھر بلوچ پُسّگ ءِ توار ءُ دِل ءِ دِریکگّانی پیام اِنت کہ گْراں مُلّیں آجوئی ءِ ھاترا گِھمَرد ءُ مَزن شانیں بالاد نْدربنت.

بَلے! اے ھَبر ءَ کدی پِراموش نَہ باں، ھر سال ءِ اَولّی ماہ کہ وتی گُڈّی سیمسراں سر بیت تَہ بابا ءِ تْرانگاں نوک کنت ءُ آزگّیں ٹپّاں گیش واد پِر شان اِیت.

بُگش بے بَزّگیں سوز ءِ جِتائی

گم ءُ رنج ءِ من ءَ دیمپاں کئے ءَ کُت

شاھر :ناکو مُراد ساھر

دی بلوچستان پوسٹ : اے نبشتانک ءِ تہا درشتان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ۓ جندءِ گنت، الم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منوک بہ بیت یا اگں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

ولی ئیں ولیؔ

نبشتہ کار-بہادُر بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

آ بری ئیں زِمستان ءِ دِراجیں شپ منا شر یات اَنت کہ تو گوں وتی وشّیں هبر ، اَھدی کِسّہ ءُ داستان ،راجدپتری گپ ءُ گال ءُ بینجو ءِ ابیتکیں سازاں گوں گوازینت اَنت، بلے اے بَراں زِمستان تئی یاتاں گوں تہنائیءَ گوْزان اِنت، منی ٹَنڈِیل۔۔۔

سرپدئے کہ چہ ترا پد اے ملپَدانی سرجمیں رنگ مَٹ بوتگ اَنت ؟ کُلبرءَ وتی ماہِکانیں شَپانی مُشاعرہ آنی پَتّر پیچ اِتگ ؟ ھؤ اے ھم راستے کہ ناکو ءَ ھم وتا مِہلبیں ھاکءِ میار کتگ؟ ءُ سرپدئے۔۔؟
سرپد ئے کہ تئی ڈَل دیمیں میتگءَ ھم وتی هما بُرزیں ٹَہکانی پُرس ءِ پتّرے داشتگ؟

من ، پیر مردیں بہادُر گوں بے رِیائیں وهدءَ سُوگند وارتگیں تئی پکرءِ پاسبان، گُمانءَ ھچ نہ اَت کہ اِنچو زُوتّاں بس گوں شُمئے کِسّہاں پشت کپاں۔
بلے چے کنیں ولیؔ؟
مردم ءِ وتی ھیال بنت کہ آھانی تہا اُوژناگ کنگ لوٹیت ءُ جہان وتی داب ءَ وتا پیچ اِیت ءُ پلگاریت، بلے دُرْستاں چہ گیش ھاک ءِ مہر اَنت کہ مردم ءَ چہ وت سدگءَ نئیل اَنت۔

چوناھا وھداں من ہمے مار اِتگ کہ مردم وتی کوپگ ءِ باراں ٹہینان ءُ کم کنان کنت ءُ وھد پہ وھد ءَ آسودگ ءُ گیگ ءُ گوْر بوھان بیت ، بلے مروچی من گُشاں چُشکہ من پیسرا جیڑ اِتگ چوش نہ اِنت، بگندئے پہ بے سسّا ءُ بے سَمائیں مردمءَ پہ اے گُنجائش بہ بیت اِیں، بلے گِراں بہائیں وھدءِ ھمگامیں مُساپراں پہ اے دانکانی توجیل ماناھے نہ دار اَنت، بلے اے ھبرءَ چہ مُدّتےءَ پد من پہمگءَ آں ،کہ بَہ سنگینیں بارانی کوپگیں شاہیم ھچبر ماں برزاد نہ بنت۔
ءُ راستے کہ وھد یک دَربرجاہ یے، کہ آ وتی گاماں گوں مردمءَ زندمانءِ بازیں رازاں سرپد کنت، بلے ھما مردم کہ آئی ءِ مجگاں ایر کپت بِہ کنت، آئی ءَ ونت ءُ پہم اِت بہ کنت .
بے ھساب زندگیں یات اَنت کہ شپ ءُ روچ ماں دلءَ جِکّ جن اَنت، پہ لس مہلوکءَ بگندئے ھُشکیں کِسّہ اَنت ءُ ایر اَنت بلے من ھردے اے زھیرانی دپترءَ پچ کناں ءُ چاراں گڑا باز بے چاڑ باں، اے گوْستگیں یاتانی دپتر ءِ ھمُک تاکاں وانانءَ چہ دلءَ بازیں جست پاد کئیت، “من باریں اے زہیرانی چاڑاں کوپگاں زُرت کناں؟ اشاں پہ وتی نوکیں بانداتءَ ماں سینگءَ جاہ دات ءُ سر کُت کناں؟ یا کہ اِنّاں؟”
ولی
بار سَک گِران اَنت، بلے دومی دیمءَ چہ آھاں منی سر رِیچیں شاہیم ءِ توکَل ھم کمتر نہ انت، چیا کہ اے توکلانی بُنزہ گوں سُہرچکیں ہُوناں رجگ بوتگ اَنت، ھما سُہر چکیں ھون کہ ماں مِسکیں ھاک ئے دلبندءَ نکش اَنت ، آ مردمءَ را ھمُک گرانیں بارءَ ماں ارزانیں چمےءَ پیشدار اَنت۔

ولیؔ،
کَسانیں مدّتے ءَ کمو پیسر ءِ گپ یے، منی اوّلی بَر اَت کہ من کُلبر ءِ مُشاعرہ ءِ پتّر لگت دات، چوناھا من ھمے اِش کُتگ اَت کہ کُلبر ءَ ھم یحییٰ یے ھست اِنت، ھمے یحییٰ ئے گیشیں جُست ءُ پداں منءَ آؤداں سر کُت،
چونہا یحییٰ ئے جند من نہ دیستگ بلے آئی ءِ زندگیں کِسّہ اِش کتگ اَنت پمیشکہ دلءَ گشت کہ اے یحییٰ ءِ دیدارءَ الّم ءَ بکن، بگندئے ھما یحییٰ ءِ چہرگءَ بہ جنت ءُ آئی ءِ گپ ءُ تِراناں وَ المءَ کنت.

اے یحییٰ باز مہروانیں مردمے اَت، آئی ءِ گپّانی گوشدارگءَ گوں گوْشے من ھم رُدان ءُ یحییٰ یے بوھان اِتاں، یک شہزانت ءُ مزنیں شاعرے اَت، آئیءِ بازیں شعر ءُ گَال دنیگت منی سینگءَ نکش اَنت۔
بلے آئی ءِ یک شعرے ءِ دو بندانی ماناہ ءَ دنیگت من سرپد نہ بوتاں۔ آئی ءَ گْوشت کہ

“چونیں نا سرپدے کہ ھچ گپءَ پوہ نہ بیت ،
من گُشتگ ساجیءَ برو آ کلبرءَ شُتگ”

ادا ھیرانی ایش اِنت کہ آئیءَ ساجی ءَ پہ گُشگ بوتگ، آ کلبرءَ پرچے شُتگ؟
بازیں شپاں کُلبر ءِ مہکانیءِ ساھگ ءَ جل اِت ءُ آئی ءِ شعر گوشداشت اَنت، داں دل ءَ نہ گُشت کہ واتر بِہ باں، بلے ھمدا پدا ناکو اَتک گْوشت ئِے کہ بیا ترا وتی ھلک ءَ براں ءُ پیش داراں، بہارگاہ اِنت ھم، آؤدا ترا شیر ءُ شیلانچ ءَ ھوار مدَرے ھم وارین آں۔

راہءَ دلءَ گُشت کہ ناکوءَ ھمے شعرانی ماناہ ءَ جُست بکن، بگندئے بزانت ئِے، بلے ناکو بالاچ ءِ کِسّہان اَت ءُ من پدا بیہال بوت آں۔
پدا باز جہد کُت کہ آئی ءِ جند ءَ بگنداں ءُ ھمے شعرانی ماناھاں بزاناں بلے وائے کِسمت کہ دوبَر دیدار نہ بوت۔

بالاچ انگت سک کَسان اِنت، بلے سکّءَ شیوّار اِنت،
ھاھاھامن کند اِت ءُ گشت کہ تئی بچ اِنت ناکوؔ۔
ناکو ھم سکیں شیوّار ءُ جور جوابے اَت، کُلبر ءِ شاعر ءِ شعرانی پیما آئی ءِ بازیں کاراں ھم من ءَ اجکہ کتگ اَت،
گوں ناکو ءِ اجبیں کِسّہاں ما آئی ءِ ھلک ءِ نزیک ءَ سر بوتیں داں ورنائے مئے دیم ءَ اتک ءُ مارا لوگے ءَ برتے.
شیر ءُ شیلانچ ءُ ناہ ءُ مدر پیسرا چہ جریدگ اِتنت، موسم ھم اے روچ ءَ چو شیر ءُ شیلّانچانی پیما گُشئے پیسرا چہ جریدگ کنگ بوتگ اَت ، آبریشُمیں جمبر چو زمین ءِ کُودِکیں چُکّانی پیما ھورو، ھورو کنگ ءَ اِتنت ءُ گوْات چو نہنگءِ کور ءَ تچگ ءَ اَت۔

ولی ،
زندمان ءِ روچانی تہ ءِ لہتیں روچ بنت، کہ ما آھانءَ زندمان ءِ چہ آ دگہ روچاں جِتا ءُ گچینیں روچ بہ گُشیں ھم رَد نہ بئیں،
اے روچ ھم منی زندمان ءِ گچینیں روچے اَت، من نزانت کہ منی ءُ ناکو ءِ گُڈّی دیدار اِنت، من اے نزانت کہ آ منا ھلک ءَ دیم دنت ءُ وت پدا واتر نہ بیت، بلے آئی ءَ بگوش بیا کہ اے کوھساراں پدا ھوراں پہ تبے گوْرتگ، پدا بہارگاہ اِنت، اگاں پمّا واتر نہ کن ئے، بلے پہ وتی بالاچءَ بچار ، آ انگت سک کَسان اِنت، آئی ءِ وانگ انگت سرجم نہ اِنت، تئی یاتاں آ الّمءَ زندگ دار اِیت، چیا کہ تئی بچ اِنت، سکیں شیوّاریں چُکے، بلے آ تئی مہراں گوں رُدوم زورگ لوٹیت ،ءُ ترا ابید تئی مہراں آئی ءَ کس دات کُت نہ کنت۔

ولی، ھنّوں شپ اِنت، آزمان استالاں سمبہینتگ، من وتی زمین ءِ دلبند ءَ نِشتگ ءُ آھاں چارگءَ آں، دُور ماں آزمان ءِ میان ءَ یک استالے چہ دُراہیں استالاں جِتا مریت ءُ زندگ بیت، آئی ءِ تہا گُشئے من وتارا گندگءَ آں، یا کہ آ منا گندگءَ اِنت ءُ منی کِسّہ ءَ گوں آ دگہ استالاں آرگ ءَ اِنت، اے ھم بوت کنت۔

منی گوْرا بس چِرتّانی توار اِنت ءُ ساپیں گوریچّءَ داں سُہب شِیک شِیکّے بِر، اے شپ نوں چون وتءَ ماں بامے ءَ سر کنت، آئی ءِ ھالءَ منءَ جست کن کہ آئی ءِ تہنائی ءِ بار منی کوپَگان اِنت۔

اے ساھتاں گندئے تئی بینجو ءِ زیلّ اے کوھاں ژامبلینگ ءَ بوت اِیں، کُلبر ءِ شاعر شعر وانگءَ بوت اِیں، ناکو بالاچءِ کِسّہاں، ءُ تئی ڈل دیم ءِ بُرزیں ٹَہکاں ھما ڈَول ءَ آزمان سرا زُرت اِیں،
گڑا اے زمین الّم ءَ وتی جندئے رنگءَ بوتگ اَت ءُ من هم ادا استال ھساب کنگءَ نہ اِتاں، بلے لاچار اِنت مردم چے بِہ کنت شپ وَ ھر رنگءَ ھلاس کنگی اِنت۔

دی بلوچستان پوسٹ : اے نبشتانک ءِ تہا درشتان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ۓ جندءِ گنت، الم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منوک بہ بیت یا اگں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

شہید حنیف گاجیان بلوچ ءِ زند ءِ سرا کسانیں چمشانکے(26 جنوری 2019 شھید ھنیپ گاجیان ءُ شھید یوسپ یونُس ءِ سیمئ سال روچ)

میر بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ 

اے راستے کہ دنیا ءِ تہا هر انسان ودی بیت روچے الم دنیا ءِ لزتاں، گم ءُ درداں یلہ کنت ءُ روت، بلے گْوشنت کہ انسان وتی زند ءَ انچیں کارے بکنت کہ آه داں سداں سال یات کنگ ببیت.
مرچاں کُلّیں بلوچستان ءِ کُنڈ کُنڈ ءَ ورنہ پیر ءُ کماش،زالبول، شاعر، هرکس وتی قومی پرز ءَ پیلہ کنگ ءَ اِنت۔ کسے پہ سیاست، لہتیں پہ جنگ، چیزے وتی شاعری ءَ، باز چہ قلم ءَ.
همےوڈا شہید حنیف هم همے کاروان ءِ یک بہرے
ات کہ آئی ءَ وتی راجی پرز پیلہ کُت۔
شہید حنیف 22 اپریل 1988 ءَ کوڈیج کلانچ ءَ واجہ گاجیان ءِ لوگ ءَ ودی بیت، شھید ءَ وتی بنداتی وانگ وتی بُنکّی ھنکین کوڈیج کلانچ ءَ در بُرت ءُ داں 5 تبک ءَ همدا ونت پہ گیشیں وانگ ءِ ھاترا پسنی ءَ روت ءُ همودا وتی وانگ ءُ زانگ ءَ دیما بران کنت۔ شہید یک مخلص ءُ مھنتی ءُ علم دوستیں سنگتے بیت۔ مدام گوں کتاباں گلائش بوتگ ءُ2009 ءِ وهداں BRSO ءَ بھر جوڑ بیت ءُ وتی قومی کاراں دیما بران کنت۔ 2 سال ءَ پد شہید چہ BRSO ءَ در کیت ءُ BRP ءَروت۔ وانگ ءِ پجی ءَ آئی ءَ انگریزی ٹیوشن کلاس ءَ گونڈو وانینتگ رندا شہید اورماڑه ءَ پہ روزگار ءَ روت همودا ٹیوشن وانین ایت ءُ گوں BRP ءِ سنگتاں یکجاه بیت وتی کاراں هم دیما بران کنت، باز وهد همانگو گوازینیت رندا کہ چہ شہر ءَ سرکار ءِ چست ءُ ایر باز بنت جاور نگیگ بنت گڑا شہید کیت وتی بُنکی هنکین کلانچ ءَ وتی کاراں دیما بارت۔
ھردیں کہ ما شہید حنیف جست بہ کُتیں کہ ترا زندگی ءِ تہا چے دوست بیت گُڑا مُدام آئی ءِ پسّو بوتگ۔ کتاب، ساز ءُ زیمر موسیقی۔ وت هم کدی کدی وتی وهد پاسی ئِے کُتگ، کدی بازار ءِ مردماں گوں سروز ءِ پجی ءَ سوتے گُشتگ، مدام تہت ءِ سرا آئی ءِ دیوان ات۔ کسے کہ آئی ءِ کرا شتگ ات گُڑا کتاب یے الّم ءَ داتگ اتے پہ وانگ ءَ، کسّے ءَ کہ چو کتاب ءَ هاس مہر نبوتہ بلے آئی ءَ زور کتگ کہ کمو بوان ات پدا شمے دل وت چہ کتاب ءَ جتا بوھگ نلوٹیت۔ راست گشتگ ات ئِے۔
پدا کہ ما آئی ءِ دیوان گپتگ ات گڑا کتابے زرتگ ات وانگ بندات کتگ اَت۔ همے وڑا زندگی روان ات کہ 15 فروری2015 ءِ سہب ءَ لشکر ءَ میتگ انگیر کُت گوں جنگی بالگرداں بازیں مردُمے آوار جتے همے وهداں شہید وتی رکینگ ءِ باز جہد ءَ کنت بلے دشمن تیر گواری کنت ءُ 4 تیر شہید ءَ لگیت ٹپی ایں جاوراں گوں آوار جنت ئِے، تاں 1 سالے زندان ءَ ازیت دنت ئےِ بلے شہید دشمن ءِ لٹ ءُ کُٹاں نپروشیت هما وڈا مہکم بیت.
26جنوری 2016 ءِ سُہب ءَ سنگتے ءَ هال دات کہ شہید حنیف ءُ شہید یونس دشمن ءَ شہید کتگ انت ءُ آهانی تیر سپتگیں لاش پسنی ریکپشت ءَ دور داتگ انت۔
شہید هچ بر نہ مِرانت، تھنا نمیران بنت شہید حنیف چہ مارا جسمانی ھوالہ ءَ جتا بوتگ بلے آئی ءِ پِگر مدام مئے رھشونی ءَ کنت-

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ئے جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

دی بلوچستان پوسٹ : اے نبشتانک ءِ تہا درشتان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ۓ جندءِ گنت، الم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منوک بہ بیت یا اگں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت۔

بْراس گھارانی آھنیں پَلّ اَنت

ماھکان بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

بْراس (BRAS)ءِ نام ءَ ھم سَنتّی ءُ تِپاکی ءِ نوکیں بْرمش ءُ چیدگے دیم ءَ آتک تَہ پَژمُرتگیں دِلانی بے چاڑیں ھُلّاں گرکے جَت ءُ ھَر پاند ءَ اُوستانی نازینک اَلھان اَت کہ بْراس گھارانی آھنیں پَلّ اَنت.

اے دْمان ءَ من ءَ وتی دزگھار کیگد ءِ ھَبر سک گیر آھگ ءَ اَت کہ آئی مُدام گوں من ھمے گُشت مئے درد ءُ دور ، مَرک ءُ زِند ، نُکس ءُ نَپّ یَک بَلے ما پَرچہ یکمُشت ءُ یَک سَنگر نَہ بَہ اِیں. دُژمن ءَ زانہ کُجام روچی اے گُشتگ کہ شُما وت ماں وت ھمدست ءُ تِپاک نَہ اِت شُمئے لوگ ءُ گِداناں مان نداراں، شُمئے زھگ ءُ پَرزنداں شھید ءُ زِندانی نَہ کن آں. اے آس مارا کُلّاں یَکیں پئیم ءَ سوچان اِنت گُڑا پَرچہ ما پَہ اے آس ءِ توسگ ءَ یَکمُشت نَہ بَہ اِیں.

چَہ اے بْرمش ءِ تالانی ءَ پَد من ءَ ھِچّ وڑا تاھیر آھگ ءَ نَہ اَت، کاردام ھم نیست اَت کہ کیگد ءَ مِستاگی بِہ گِراں بیا تی کَولانی سَر مرچی پْرشتگ. ھمے پئیم روچ مَدان، مَدان ءَ بیگاہ ءِ کُٹ ءَ سر ءَ چَگل دَیان اَت کہ ناگھاں گوانکو ءِ توار ءَ پَچدْرھینت……
من گوانکو چِست کُت چارت داں گُلندامیں کیگد اِنت…. ھاھاھا…… من مِستاگ گیپت نَہ گیپت من ءَ گیپت ئے. من وھدے گوانکو چِست کُت کیگد ءِ بِچکندگاں من ءَ ساری ءَ مِستاگ گیپت ءُ موہ نَہ دات کہ من بِہ گُش آں کیگد ترا ھیر اِنت مرچی تی پُل ریچیں بِچکند نَہ بُر اَنت، چُش کہ کیگد ءَ پیسر ءَ دْراھینت،
ماھو ھال کن تو ھبرے ءَ سرپد ءِ کہ منی ھَمُک روچیں ھَبرانی سر پْرشتگ ءُ ھمدستی ءِ گِروک ءَ شَھم اِتگ. من گُشت اَو کیگد سرپداں ،بَلے بھتاور تو مِستاگ ءِ گِرگ نئیل ئے. گوں اے ھبر ءَ ھَوار کیگد ءِ بچکنداں پَد ءَ چو بَشّی جَمبر ءَ گْرندگ بِنا کُت…… گُشی ماھو! نوں شَپ کَپتگ پَہل کن من باندا کاھاں تی مھر چَکاریں دیوان ءَ گُڑا اے بابت ءَ شَرّیں نِند ءُ نْیادے کن اِیں.
من گُشت شر کیگد جان بیا کہ ترا ھُدا وند پَہ شات ءُ گَل بِیاریت…… شر اللہ تی نِگھپان بات…..
کیگد… تی ھم ماھو……

چَہ کیگد ءِ ھال ءَ پَد من ءَ ھم وشّی آں وتی شار ءَ مانپُوشتگ اَت ءُ دِل ءَ ھَزاراں جُست چُوڑ کشّان اَت. اے نواب ءُ میر، سردار زادگ کہ وت ءَ راجی جُھد ءِ درد وار ءُ کماش گُش اَنت گُڑا پرچہ چہ وتی مَندوستی ءِ دُو سَریں کورچات ءَ دَر نَہ کپ اَنت ءُ راستی ءِ مَنّاک ءَ نَہ دَینت داں بلوچ راج چہ اے مانگیشتگیں جاوراں بِہ تْرھیت ءُ رُژناھیں باندات ءِ مُراداں بِہ بیت.
چیاکہ اے ھبر چہ جنرل اسلم بلوچ ءِ شھادت ءَ پَد مُدام منی بالاد ءَ مان اَڑھتگ ءُ کُنٹگ جَنت کہ اُستاد کئے بوتگ؟
پَہ واجہ بْراھندگ ءُ ھیربیار ءِ نِگاھاں اُستاد پاکستان ءِ بیرکدار بیتگ….. یا نَہ؟
اگاں نَہ ،گُڑا چَہ اے راستی ءَ چَمّانی بَند کنگ پرچہ؟
پمشکا من گوں وتی نابِزانتی ءَ اے ھبر ءَ گُش آں کہ چرئے ھبر ءَ من ءَ بِل، بلکیں سرجمیں راج ءِ دِل ءَ ھَزاراں جُست پَہ پَسّو ءِ ھاترا مَھتل اِنت.
اے ھبر ءَ من بِہ گُش آں یا مَہ گُش آں، واجہ بْراھندگ ءُ ھیربیار مَنّ اَنت شر نَہ مَنّاں اُستاد ءِ کِرد راج ءُ کَوم ءِ دیم ءَ تھارونکیں شپاں چو چاردھی ماہ ءُ لسّھیں روچ ءِ بْرانزاں پَدّر اِنت کہ اُستاد کئے بوتگ ءُ پہ کئے ءَ نْدر بیتگ…….
گُڑا ما پَرچہ؟ وتی زھروریں لیڑھّ ءِ مَھار ءَ نَہ ژَپّیں کہ چہ راستی ءَ سر گْوز مکن. اگاں ما وت ءَ راج ءِ درد وار ءُ کَوم ءِ رھشون گُش اِیں گُڑا اے مئے راجی ڈُبّہ ءُ زمہ واری اَت کہ چہ چِست ءُ اِیرانی ھنکین ءَ دَر پہ اُستاد ءُ آئی مَلّیں سنگتانی نام ءَ کہ دُژمن ءِ دست ءَ شھید بوتگاں وتی راجی جَزبگ ءُ لیکّھی سْیادی دَرنگاز کُت اِیں، بَلے بَژن ھزار بَژن کہ اَنگت مَندوستی ءِ ساھگ مئے سر ءَ ساچان اگاں نَہ پہ اے دابیں کُربانیانی گِندگ ءَ مئے ھِینک نَہ پْرشتگ ءُ دیدوک چو نِزور نَہ اَنت. اَو چُش بوت کنت زاھر ءَ ساپ ءُ باتن ءَ زنگ بَستگ…….. بَلے پد ءَ ھم تَند بَستگیں زنگانی پَلگارگ مَئے کار اِنت کہ چِتور پَلگارگ بنت، اے گْواچِنیں ھبرے کہ پہ ایشی ءَ راجی جزبگ ءُ راجی مھر ھَژدری اِنت، اگاں نہ پہ نام کِسّہ وت ءَ مانا نَہ کنت.

بِہ گِندئے منی اے دوھیں دانک پَہ سرپدی ءِ دَیَگ ءَ ناسرجم اَنت بَلے پہ کسّے ءِ دِل آزاری ءَ ھم نَہ اَنت، چیاکہ راستی وت چو آدینک ءَ پَلگار اِنت. من نہ، بلکیں توامیں راج اے ھبر ءِ پُشدر ءَ جیڑگ ءَ اِنت کہ راستی ءِ بیرکدار کئے اِنت. پمشکا من یکبرے پد ءَ گُش آں بْراس گھارانی آھنیں پَلّ اَنت. اگاں ما وتی مَندوستی ءِ زھرگ آپ نہ کُت باندا گِلگ پہ کسّ ءَ پَشت نَہ کپ اِیت، چیاکہ بلوچی ءَ گُش اَنت “کور ءِ دْپ بَندگ بیت بَلے کَوم ءِ دْپ بَندگ نَہ بیت” پمشکا مارا سرجم ءَ بلوچ بُوّگی اِنت ءُ اے جُھد دیم ءَ بَرّگی اِنت. ایرھت گوں واجہ جی آر مُلا ءِ اے پِربند ءَ
مئے ساہ اِنت بلوچستان مئے جان اِنت بلوچستان
مئے زِرد ءِ ھَمُک درد ءِ، دَرمان اِنت بلوچستان

میراس نہ اِنت میر ءُ، سردار ءُ نوابانی !!
جَھگیر پہ وتی سولیں بَچّان اِنت بلوچستان

نودربر

ھلیل بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

مرچی من کلاس ءَ ریاضی وانینگ ءَ اتاں کہ یک پنچ سالی گونڈو یے اتک ءُ منا سلامے دات ءُ منی دستے دروت گِپت ءُ شُت، من پدا گوں وتی سوال ءَ سر مہ سر بوتاں… من چاراں اے گونڈو پدا اتک ءُ منی دستے دروت گِپت ءُ شُت، پدا واتر اتک گْوشت ئےِ “واجہ من اِدا بہ ننداں بہ واناں؟”

من گْوشت “ھَو بہ نِند.” نِشت وتی کتابے پَچ کُت. من گوں وتی سوال ءَ سر ءُ پیٹال بوتاں… چاراں اے گونڈو پاد اتک شُت، کمّو دیر ءَ پدا اتک دروازگ ءِ دَپ ءَ اوشتات… اے گونڈو چو منا اجب لگ اِت… من جُست کُت “ھاں بَچ تو کئی زھگ ئے؟” پسّو یے نہ دات ءُ شُت… اے گونڈو بار بار ءَ اتک ءُ شُت. من سکّ تکانسر بوتاں، منی ھیال ءِ اَسپ تاچگ ءَ اَت.

مرچی ءَ چہ پیسر من ھِچبر چو تکانسر نہ بیتگاں کہ وتی ھیالاں لگام دات مہ کناں.

اسَل ءَ گَپ ایش اِنت مروچی من نودربراناں یک سوالے داتگ اَت کہ ایشر ءَ ھَلّ بکن اِت، بلے کسّے ءَ اے سوّال شرّ ھلّ نہ کُتگ اَت، نی من وت کوشست کنگ ءَ اِتاں بلے اے سوال سکّ گْران اَت ءُ ایشی چَپ ءُ چوٹ سکّ باز اِتاں… پمشکا منا ھَیدے ءَ سرا زُرتگ اَت کہ اے سوال گوں من ھم گیشینگ بوھگ ءَ نہ اَت.

منی دیم گوں بورڈ ءَ اَت، ساھگے ءَ کوٹی کمّو تہار کُت. من مارت کہ دروازگ ءِ دَپ ءَ کسّے اوشتاتگ بلے من آ نیمگ نہ چارت، ھمے ھیال ءَ کہ ھما گونڈو بیت.

کَسّے ءَ سلام دات گُڑا من دیم وتی ترّینت چاراں دروازگ ءِ دَپ ءَ پرنسپل گوں ھما گونڈو ءَ اوشتاتگ درّائینت ئےِ “سر اے گونڈو پہ وتی برات ءَ اوشتاتگ، وتی نودربراں چُھٹی بِدئے کہ روچ تہار بوتگ.”

مات یاسمین

نِبشتہ کار :کمبر بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

اے دو انچیں اَرپ اَنت کہ ایشاں یک زانتکار ءُ کْواس، دانشمندے بلکیں گیشینت بِہ کنت بلے منی وڑیں یک نابلدیں نِبشتہ کارے ءِ چَہ وس ءُ واک ءَ دریں اَرپ اَنت. پرچہ کہ اے نُگرّھیں اَرپ ءِ اماں، مات، ماس، لُمہ، مادر، mother، کُجام ،کُجام زُبان ءَ کہ دگُنیا ءِ تَہ ءَ اَست اَنت ھر کوم وتئی زُبان ءُ لِلک ءَ اے اَرپءَ را یک جُتائیں ءُ شیرکنیں نامّے ءَ توار پِر جنت ،بلے ھر کس پَہ وتی راجی زُبان ءَ مُدام زَروک ءُ دیوانگ اِنت.

انچوش کہ ما وتی شھدیں زُبان بلوچی ءَ گْوش آں کہ…اماں…..ماس….مات…..لُمہ…..منی دل ءَ چہ دگُنیا ءُ جھان ءِ اے دِگہ زُباناں مئے بلوچی زُبان چو شھد ءُ بینگ ءَ تامدار اِنت .ما یک جْوانیں اَرپے پہ اے مھروانیں سْیادی ءِ واستہ گِچتگ ،بلے پہ ھرکس ءَ وتی راجی زُبان بے دَروَر اِنت.

مات ءِ یک اَنچیں سْیادی ءُ مھرے کہ آئی ءَ کس گوں لَوزاں نویست ءُ بیان کُت نہ کنت، گُڑا من چون اے نیلیں زِرّ ءَ اُوژناگ ءُ گْواز کُت کن آں. اے نیلمبوئیں زِر ءَ ھَمُک اوژناگر وتی بے واگیں اپس ءَ بِہ تاچ اِیت آسر بوت نَہ کنت ، نئیکہ منی وڑیں نابَلدے اے زِرّ ءِ چَولانی کَچ ءُ کساس ءَ کُت کنت. پمشکا یک ماتے چُک ءِ بابتءَ جْوان سرپد بیت ءُ چُک ءِ بابتءَ جوان گُشت کنت، بلے چُک ءِ واکءَ دَر اِنت کہ مات ءِ بابت چیزے گوں چَندے اَرپاں بیان کُت بِہ کنت. مات ءِ مھر ءُ دوستی دگُنیا ءِ تَہ ءَ ھچ رشتہءَ گوں نیست. مات ءِ کدمانی چیرءَ جنت اِنت، مات ءِ پادانی چیر ءِ ھاک مسک ءُ زاپران اَنت. مات ءِ مھرءُ دوستی دُگنیاءُ جھان، امروز ءُ کیامت ءِ وشیءُ ڈولداری ،جلواناکی ءِ نام اِنت. ماسانی دَرگت ءَ دگُنیا ءِ راج دپتر گواہءَ اِنت کہ بلوچ راج دپترءَ ھر وھد چو مات یاسمین ءِ وڑیں مات ءُ گُھار ودی کُتگءُ انگہ ودی کنگءَ اِنت. من وتی راج دْپتر ءُ ایندگہ راجانی راج دْپتراں ماس ءُ گھارانی مزنیں کار کردانی بابت ءَ ونتگ ءُ دیستگ، اِش کُتگ ھم،

بلے چَرے ماتاں من یک مکھیں ماتے ،مات یاسمین ءِ دْروشم ءَ گوں وتی بے بیسّہ ئیں چمّاں دیستگ کہ آئی وتی سالونک ءُ تاسُپیں بَچّ پہ زیبائیں سر ڈگار ءِ پاسپانی ءَ آزات بلوچستان ءِ بیرک مانپُوشت ،دست بَڈ ءَ جَت ءُ راھی کُت کہ بُرو پہ مسکّیں گلزمین ءُ راج ءِ آجوئی ءَ وتی ھَکّ ءَ پیلو بکن. مات یاسمین اے ھبر ءَ سرپد اَت کہ منی ٹھل ءُ سالونکیں بَچّ پدا واتر نہ بیت ءُ نئیت…… گوں من نَہ نِند اِیت مجلسءُ تْران نہ کنت……..ءُمنی پیری ءِ ھَسا نہ بیت. بلے ماتیں گلزمین ءِ مھرانی آس کہ جمبور اَت گُڑا آئی نگاھاں بَس ھما زیبائیں مکسد ءَ اَبید دِگہ ءَ ھِچّ ھکس پَدّر نَہ اَت.انچو گْوش اَنت کہ بچ جگر ءِ ٹُکر ءُ دیدگانی نور ءُ رُژنائی اِنت، بلے ماس یاسمین ءَ دگُنیا ءُ سرجمیں جھان ءَ ھَوار وتی کوم راءَ پیش داشت ءُ گْوشت کہ چہ ماتیں سرڈگارءَ ھچ چیز دوست تر نہ انت.اگاں آ کُجام دوست ءُ دوستناکیں سر ءُ مال، یا گْونگ بالاد ءُ چَنگ بَروتیں بَچّ بِہ یبت، مارا ھچ مَتاہ پہ وتی لَجّ ءُ ننگ ، دود ءُ ربیدگ، ماتیں گُلزمین ءِ رکّینگ ءِ ھاترا دیم ءَ تِر نہ اِنت. ھزار آپرین پہ منی راجی مادرءَ گوں تمردیں توکل ءُ شیریں جگر ءَ کہ پہ راجی آکبت ءِ ھاترا اے دابیں پگرانی واھُند اِنت.

دومی من سندھ سرڈگار ءِ سر ءَ ھم مات ھسینہ گوں وتی چمّاں دیست کہ سندھی جُھد کارافضل پھنورءَ وھدے کہ دژمنیں پاکستان شھید کنت گُڑا مات ھسینہ وتی تِلاہ ءُ تنگوھیں بچّ افضل پھنور گوں وتی مُبارکیں دستاں ماتیں گُلزمین ءِ کُٹ ءَ ایر کنت ءُ پہ وتی راج ءِ ھَمُک ماتاں اے کُلوہ ءَ شِنگینت کہ پہ ڈیھ ءُ منگھیں باندات ءَ ھاترا اے رنگیں ھزاراں گوھریں بچّ مارا کُربان کنئگی اِنت داں اے ھبر ءَ بِہ زانت کہ ماتاں وتی بچّ مُپت ءَ شاگیں گوانزگ ءَ لیلو لیل نہ چَنڈینتگ ءُ نہ نازینتگاں……. بلکیں پہ ھمے روچاں درس داتگ اَنت کہ منی یلیں بچیگ تو مزن بَہ ئے گُڑا لَجّانی پاسپان توئے چو مہ بیت باندا دُژمن تی چمانی دیم منی دامن ءُ جیگ ءَ چاک بِہ دَنت. مرچی ھما سندھودیش ءِ ھر مات چو مات ھسینہ ءِ داب پاد اتکگ کہ ڈیھ ءِ پھازگ ءَ مارا وتی ھچ مال ءُ متاہ دوستر نہ اِنت.

ھمے وڑا جنرل اسلم کہ پہ جی ءُ جان وتی بَچّ ریھان جان ءَ بوسگ دنت ءُ رُکست کنت. پمشکا من گْوش آں اے وڑیں مات ءُپس منی اولی رَند اِنت کہ دُگنیا ءِ راج دپترانی اَندر ءَ دیستگ…. بِہ گندئے اَست بَلے اے منی چم دیستیں راستی اِنت کہ کدی بے ھال ءُ شموشگ نہ بیت.مرچی جنرل اسلم مئے دیواناں ساڑی نہ اِنت بلے وھدے چم کہ مات یاسمین ءَ کپ انت گُڑا جبزگانی کور ھار کنت ءُ اُوستانی کلات مھکم بیت کہ مات ءَ اے کُلیں درد وتی سینگ ءَ جاہ داتگ اَنت ما ھم ھما مات ءِ پَرزندیں پرچہ دُژمن ءَ پیام مہ دئیں کہ زند مارا پہ ھما روچاں دوست اِنت کہ ما وتی سرڈگار ءِ وتواجہ بِہ بَہ ایں. اگاں نہ اے زند زندے گْوشگ نہ بیت کہ تی گُلامی ءَ بِہ گْوز اِیت. بیا اِت گوں اھد ءُ پیمان ءَ مات یاسمین ءِ اے کلوہ ءِ پاسداری ءَ کن اِیں کہ وتی راج ءَ را دیم ءَ جُنزگءٍ سکینءَ دنت، گْوش اِیت دل پٹ مہ بَہ اِت ءُ دیم بُہ جُنز اِت ….شھیدانی پگرءَ منزلءَ سر بِہ کن اِت ،داں کہ شھیدانی ارواہ ءَ تاھیر بِہ رس اِیت. من یک ماتے ءِ بستار ءَ گوں شُما گون آں . دانکہ مئے سرڈگار آجو نہ بیت اے جُہد ءَ دیم ءَ بِہ بَر اِت. من تیوگیں راج ءِ مات ءُ کُل منی پَرزند اَنت
گوں مات ءِ اے گپّاں من ءَ نپولین ءِ ھما گپ گیر اتک کہ واجہ راست گْوش اِیت،”کہ منءَ کسّے یک آشوبی ماتے بِہ دنت من آئرا یک کومے دئے آں. مروچی بلوچ کوم ءٍ وش بھتی اِنت کہ آئرا مات یاسمین ءِ وڑیں زانتکار ءُ چہ آشوبی جوزگاں سر کیل ءُ مزن پگریں ماتے اَست .اے ھبر پمن ٹھلءُشان ءِ گپّے کہ منی مات، مات یاسمین اِنت. منی راج ءَ کس لگتمال کُت نہ کنت. منی سرڈگارءَ کس گُلام داشت کُت نہ کنت.

گُڈّی ءَ گوں ھلی جان داد ءِ اے شعر ءَ

ماننت ھمے نشان اے دنیا ھلاس بیت،
تئی بے ریائیں اوست دلءَ دانکہ برجمیں.

بلوچ راج زندگ بات،آشوب برجاہ بات،بلوچستان سبز بات

گوں شھید چیئرمین گلام مھمد بلوچ ءَ گند ءُ نِند

بلوچی لبزانکءِ پینل گوں شھید چیئرمین  گلام مھمد بلوچءَ  گندءُ نِند، یار جان بادینی  او مبارک علی بلوچ

سیمی بھر

پولکار: ظہور پزل ءُ اصغر وفا

دی بلوچستان پوسٹ 

دومی بھر

مہلوکءَ گوں وتی تعلک داریاں گیش بکنیں ءُ وتی اندرءَ نزمءُ زبت زیات بکنیں نظریاتی بنیادءَ ما ھمے زانیں کہ سوشلزم نظریہ یے حیثیت ءَ ھتم نہ بوتگءُ ننکہ سرمایہ داری یک ھمیشگی نظامےءِ سورتءَ پشت کپیت سماج یک ھرکت کنوکیں چیزے آ ھچبر یک جاگہ نہ اوشتیت سوشلزم چہ سرمایہ داریءَ نوک تریں معاشی رھبندے اگن کسے گشیت کہ سوشلزم بے سوب بوتگ گڑا آئیءِ بدل چے اِنت پمیشا یک نظریہءُ رھبندےءِ حیثیت ءَ سوشلزم موجوداِنت البت بازبراں چو بیت کہ چیزے دیمءَ روت پدا پُشتءَ روت اے وڑیں چیز بنت.

دومی ماں دنیا ءَ کومانی وت واجہی ءُ آزادی ءِ اے نوکیں دیمروی کہ بوتگ اے پہ ما یک جوانیں چیزے چیاکہ مے بنیادی مسلہ ھمیش اِنت المیں ھبرے کہ کومانی جیڑہ کہ دنیاءِ مستریں سوال جوڑ بوتگ تہ چریشی ءَ مے جیڑہ ءَ را ھم کوت رسیت دنیاءِ دیمءَ مے واستا اے ھبر ءِ کنگءِ گیش گنجائش است اِنت کہ ما ھم یک کومی وجودءُ حیثیت یے داریں ءُ مے کومی ھک ھم دیگ بہ بیت اے نوکیں جاوراں بی ایس او ءُ ایدگہ کوم دوستیں گل ءُ کوتانی سرا گیشتر زمہ واری کیت کہ آ بلوچ کومءِ جیڑہءَ دیمءَ بیارنتءُ اے پدمنتگءُ زلم آماچیں مہلوکءِ توار ءَ دنیاءِ دیمءَ چست بکننت .

لبزانک..””  واجہ باز مردمانی گُشگ ایش اِنت کہ ورناھانی تہا ھما نا اُمیتی ءُ بے عملی ءِ مئیلے کہ ودی بوتگ کہ چریشی ءَ آ بازیں راجی گندگیءُ سِلکاریانی تہا ھور بوتگ اَنت ایشی ءِ یک سوبے بی ایس اوءِ تہا آؤکیں پرشتءُ پروشءُ ناتپاکی اِنت شما گوں اے لیکہءَ چہ ھدءَ تپاک اِت ءُ شمے ھیال ءَ نااُمیتی ءُ بے عملی ءِ اتکگیں اے رُجھان چہ وڑا ھلاس بوت کنت ؟

گلام مھمد بلوچ”.. بدکسمتی ءَ مروچی اے ریاست ءِ شرءُھراب ھما کوتانی دستا اِنت کہ منشیات کرپشن ءُ ایدگہ راجی سِلکاریانی  تہا نہ ایوکءَ وت ھور اَنت بلکیں ایشی ءِ دیمءَ بروک ءُ ودینوک اَنت ماں بلوچستانءَ اے راجی گندگی ءَرا مہلوک ھاسیں سورتءَ ورناھانءَ چہ سیاسی کارءُ جہدءَ دور دارگءُ آھاں زہنی سورتءَ کُنٹ ءُ گیش وت کنگءِ ھاترا کارمرز کنگ بوتگ ءُ بوگءَ اِنت . بلوچستانءِ بازیں ھنداں بازیں ریاستی ادارہ چوکہ فرنٹیرکور منشیاتءِ بہاءُ شنگ کنگ ءِ تہا گوں بوتگ اَنت برزتریں ھکومتی عہدہ دار چوکہ جنرل فضل ھک. بلکیں وت جنرل ضیاالھک اے کارانی تہا گوں بوتگ اَنت مروچی ھم بازیں وزیرءُ گزیر اے کار ءِ تہا ھور اَنت ءُ آھانی کاروبار ھرکسی دیمءَ زاہر اَنت بلوچستانءِ ھکومت ءِ جندءِ تہا ءُ اسمبلیءَ بازیں میان استمانی شپک ءُ منشیات ءِ کارندہ نشتگ اَنت نوں چرے مردماں یکے اے اُمیتءَ بداریت کہ آ منشیاتءُ ایدگہ راجی سِلکاریان ءَ گرءُ دار بکننت تہ چرائیءَ دا بہ تریں مردم نہ بیت اے مردم المءَ وتی کاروبارءُ بزنسءَ دیمءَ برنت ءُ پریشی ءَ ھکومتی مشینری ءَ کارمرز کنت.  نوں اے ھبر کہ بی ایس او ءِ کارندہ چہ ھدءَ چریشیءَ اسرمند اَنت منی ھیالءَ اے چیز ساریءَ گیشتر ءُ گندہ تر بوتگ بی ایس او ءِ جہد ءُ جپاہانی سوب ءَ نوں اے چیز کمتر بوتگ اَنت مے ءُ منپی کوتانی نیامءِ یک جنگءِ ھمیش اِنت ما اے راجی سِلکاریان ءَ دارگ لوٹیں ءُ منپی کوت کہ آہانی تہا منشیات پروش ریاستی کوت ءُ ڈرگ ماپیا ھوراَنت آ ایشیءَ را دیمءَ برگءُ شنگ کنگ لوٹنت ما وتی تاکءُ ھوالتاکی بیانءُ جلسہانی ھوالہ ءَ اے چیز پدرکتگ کہ اے دراہیں راجی  سِلکاریانی ودینگ ءِ مکسد بلوچ ورناءَ چہ راجی جہدءَ دور دارگ ءُ آئیءَ را زہنی ءُ جسمانی سورتءَ بے وس کنگ اِنت اے ھبر راست اِنت کہ ماں بلوچستانءَ ورناھانی تہا ترا چشیں مردم رسنت کہ آ اے وڑیں چیزانی تہا گیتراَنت بلے ھوریں سورتءَ ورناھانی کوت چرے سِلکاریان گستا اِنت بلکیں اگن اے ھرابیانی دارگ ءِ واستا جہد ے کہ بوگءَ اِنت آ مے ھوالہءَ بوگءَ اِنت ورناھانی تہا نااُمیتی ءُ بےعملی ءِ یک وکتی مئیلے کہ ودی بوتگ آ زوت ھلاس بیت چیاکہ پرشت ءُ پروش نوں وتی گڈسرا رستگ اَنت ءُ گچتگیں سیاسی کوت ردوم گران اَنت ءُ مہلوک ءِ رہدربری ءِ زمہ واری ءَ پورا کنگءَ اَنت من دلجماں کہ زوت ورناھانی تہا سیاسی بھیسہ ءُ عملءِ جاور ودی بنت ءُ اے راجی گندہ کاری تاں مزنیں ھدیےءَ کمتر بیت۔

لبزانک”” ھنوگاں بلوچستانءِ دوسینئرتریں سروک بازیں سالانی دراں ڈیہیءَ پد ملکءَ واتر بوتگ اَنت شما المءَگوں اے سروکاں گندءُ نند گپءُ تران کتگ شمے ھیالءَ چریشانی واتری ءَ بلوچستانءِ سیاسی جاورانی تہا چہ وڑیں بدلی اتک کنت ؟

گلام مھمد بلوچ”.  ھئو  ما گوستگیں روچاں گوں نواب مریءَ ھالءُ اھوال کت ءُ لوٹ اِت کہ آہانی جیڑہ ءُ مسلہاں بزانیں نواب صاھبءِ گپ ایش اَت کہ ھنچیں جاور پیدا بوتگ اَتنت کہ آہاں آنگو وتا داشت نہ کتءُ دومی آئیءَ گشت کہ گوں وتی سنگتاں شورءُ سلاہ ءَ پد آ یک راھے درگیجیت گوں آئی ءَ دگہ زیاتیں گپءُ تران نہ بوت چیا کہ وھدے کسے وت گشیت کہ من تنی وھدی یک آسرےءَ سرنہ بوتگاں ما جوان نہ زانت کہ گوں آئیءَ زیاتیں بھس بکتیں البت ما چہ نواب صاھبءَ ھمے امیتءَ داریں کہ آئی ءِ ماں بلوچ جہدءَ ھما کردءُ بہر کہ بوتگ آ ایشی ءَ برجم داریت بلکیں دیمءَ بارت بلوچ جہد ءِ ھما لوٹ ءُ زلورت کہ است اَنت آ ایشانی پورا کنگءِ واستا یک جوانیں کردے پیش داریت ءُ وتی سرجمیں کوتءُ وسیلہاں کارمرز کنت
گوں سردار مینگلءَ البت مے دراجیں بھسءُ ترانے بوت چرائیءِ گپاں من ھمے مارت کہ سردار صاھب چہ ورناہاں سک نارزا اَت آئیءِ نارزائی ءِ مستریں سوب اے گندگ بوت کہ ورنا سیاسی پڑا چہ آہاں بے ھاجت ءُ گِسر اَنت ءُ میدان اِش چراہاں پچ گپتگ من اے ھبر پدر کت کہ اگرچہ ما اے میدانءَ بوتگیں بلے  سردار مینگل وڑیں ھما مردم کہ جہدءِ پڑءَ گون بوتگ اَنت ما آھانءَ ھماہانی لائکیں شرپ ءُ ازت داتگ ءُ آہانی رہدربری ءَرا منتگ من گشت کہ ورناھاں مروچی اے جاگہ کہ گپتگ نظریاتی ءُ عملی جہدءِ آسرءُ بے مٹیں کربانیانی رند گپتگ بائدیں کہ اے پیشرپت ءَرا جوانیں چیزے زانگ بہ بیت ءُ ایشی ءَرا ایرجنگ مہ بیت . دگہ یک گپے کہ سردار صاھبءَ کت آ  ایش اَت کہ نوکیں جاورانی، لوٹ ایش اِنت کہ ھما سنگ کہ ما ساریءَ پنجابءَ جتگ آ نوں پشتونءَ جنگ بہ بیت ما گوں اے لیکہءَ تپاک نہ کت چیا کہ مے ھیال پشتون مے بنیادی ءُ مستریں دشمن نہ اِنت اگن پشتون ءِ یک ھاسیں لابی یے بلوچ پشتونءِ نیامءَ جنگ ءُ دشمنی پیدا کنگ لوٹیت تہ ما آھانی اے پندلءَ بے سوب بکنیں ءُ آھاں کلیں پشتونانی نمائندہ مزانیں چیاکہ آ ھکیکتءَ کلیں پشتونانی نمائدہ نہ اَنت مے ھیالءَ مے ھکانی جنوک ءُ پُلوک ھما اِنت کہ ساریءَ بوتگ پمیشا مے سنگ بائد اِنت ھما نیمگءَ بروت  سردار صاھب ءَ پرے واستا ھم ورناھان ءَ ایر جت کہ آھاں بی ایس او داشت نہ کت پرشتءُ پروش ءِ ھرجان بوت من گشت کہ ھئو ایشی ءَ مے ردی گشے یا گناہ ءُ جرم گشے اے بوتگ بلے بائد اِنت ایشی ءِ بنیادی سوب ھم چارگ بہ بنت مارا ھمے واستا پروشگ بوتگ کہ ما سردار مینگل ھیربکش مری ءُ ایدگہ سروکاں ءَ کومی تھریکءِ بہر گشتگ ءُ جہد ءِ دراہیں بہرانی ھوریءُ ھمکاریءِ واستا جارجتگ ھمے ھاترا فدا اھمد ءُ سلیم وڑیں ورناہیں سروکانءَ شہید کنگ بوت۔

بلے اپسوز ءِ ھبر ایش اِنت کہ کشندہ دومی مردماں مروچی کبول اَنت بلے ڈاکٹر حئی کبول نہ اِنت کسے کہ اتھادءُ تپاکیءِ ھبرءَ کنت گڑا دوست ءُ دشمن ءِ پرکءَ بزانت شرءُ گندگءِ پرکءَ بزانت اے چیز نوں ھمے سروکانی دستا اِنت کہ آ چہ ھدءَ اتھاد ءُ ھمکاریءِ عملءَ دیمءَ برنت سردار صاھب ءِ ھیال ایش اَت کہ اگن بی ایس او ءَرا سیاسی تنظیم یےءِ حیثیت دیگ بوت تہ اے پرشیت من گشت کہ بی ایس او چہ شُروءَ سیاسی جماعت یےءِ حیثیتءَ جوڑ بوتگ ءُ ھمے وڑا ھلتگ آئیءِ سیاسی ءُ پکری رھبند بوتگ اَنت آئیءِ بنیادی تنظیمی ڈیل ھمے وڑءَ ایر کنگ بوتگ آچہ سیاسی جیڑہءُ مسلہاں جتا ھچبر نہ بوتگ اے باروا من گشت کہ وھدے ضیا الھک ءِ مارشل لا ءَ پد سردار صاھبءُ ایدگہ دیمی سرپانی سروکاں مہلوک شکست ھوردگیءِ مارشتانی تہا یلہ دات ءُ وت شت اَنت تہ اے بی ایس او اَت کہ گوں مہلوکءَ ھور ءُ ھمراہ اَت اے سرجمیں دورءَ بید گوس بکش بیزنجوءَ دگہ ھچ اولسی سروک نیست اَت بی ایس او ءَ اے سرجمیں دورءَ مارشل لاءِ زلم ءُ زورانی دیمپانی کت کومءِ ھوسلہ ءُ بھیسہ ءَ را برجاہ داشت ءُ آئیءَ را شکست ھوردگی ءِ مارشتانءَ کم کمءَ ھتم کت من گشت کہ وھدے اے سروک اِنچو سالاں ڈنی ملکاں نشت اَنت تہ بلوچ کومءِ پردیے ءِ حیثیتءَ من چرآہاں اے جست ءِ ھکءَ داراں کہ آ کہ ڈنءَ شت اَنت تہ بلوچ کومءِ ھاترا شت اَنت یا وتی جندءِ پہریزءِ ھاترا ءُ کومی سروکانی حیثیت ءَ آھاں اے بازیں سالانی دراں ڈیہی ءِ درگتءَ پہ کومءَ چے کتگ مے ھمے گپ ءُ تران بوتنت.

لبزانک”””  باز وھداِنت کہ گوں بی ایس او سہبءَ شمے نزیکی ءُ ھوری ءِ اھوال شنگ اَنت بلے تنی وھدی عملی سورتءَ ھچ نہ بوتگ ایشی ءِ سوب چے اِنت ؟

لبزانک……  گلام مھمد بلوچ اے مسلہءِ باروا مے مرکزی کونسل ءُ مرکزی کمیٹیانی تہا پیسلہ بوتگ مے مرکزی کونسل ءِ پیسلہ ایش اِنت کہ اگن سہبءِ سنگت گوں ما نزیکی ءُ ھوری لوٹنت تہ ما پرے واستا تیاران بلے شرت ایش اِنت کہ آ وتا چہ ھبیب جالبءِ ٹولیءَ لاتعلک بکننت چیاکہ مے ھیال ءَ اے ٹولی بی ایس اوءِ پروشگءُ ایشی ءِ سروکانی شہید کنگءِ تہا گون بوتگ ءُ پرے واستا آ پہ مے واستا کابل کبول نہ اِنت . بلے سہبءِ سنگتاں بازیں گپءُ تراناں پد ھم ھچ نہ کتگ ماگوں آہاں تچکیں ھبر کتگ ءُ آھانءَ گشتگ کہ ابید چہ ھمے یکیں شرتءَ مارا دگہ ھچ اعتراض نیست ءُ اگن شمارا شرتءِ است تہ بگش اِت بلے آھانی گشگ ایش اِنت کہ بی ایس او ءِ پروشوک ءُ ایشی ءِ سروکانی کشوکان ءَ پہل کنگ بہ بیت نوں اے چیز مے دستءَ نہ بیت ایشی ءِ اختیار نہ منا است اِنت ءُ نہ مرکزی کیمٹیءَ مارا وتی مرکزی کونسل ءِ پیسلہانی سرا روگی اِنت .

روان اِنت

دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہا درشتان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ۓ جندءِ گنت، الم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منوک بہ بیت یا اگں اے گل ءِ پالیسیانی درشانی اِنت