جنگانی میرانیں سئود
نبشتہ کار :شاہ آپ بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
اے کاروان ءَ گوں کہ ما پند بُران ءُ روان ایں۔اے کاروان ءِ اندر ءَ ما باز وشی، گم ءُ گُرست دیستگ۔گم انچیں چیزے کہ انسان ءَ ھر وھد ءَ گون اِنت، انسان ءَ ھم بید ء گم ءَ نہ بیت ۔
درد انچیں ھمراھے، انسان ءِ اوپار ءَ کُدین اِیت، سگ ءُ اوپار ءَ نزور کنت ۔وشی یک کسانیں ساھتے ءَ مردم ءَ گل ءُ شات ءِ جمبراں سر ءَ ساھیل کنت۔پد ءَ انسان جیڑگانی دریچھاں گوں سر ءُ چیر اِنت ۔ بلے اے کاروان ءِ مساپر ءَ گرنچے بند داتگ، اوپار کش اِتگ، دراھیں پند ءِ تراولانی ٹپ ءُ ھنیاں آشنا اِنت، چوش آدینکے ءَ دیم ءَ زاھر اِنت۔ بانداتیں نوبتانی بُنجاھی نشان، وتن شھیدانی دوسد سالیں پندے توکل کُتگ، دمبرگ ءِ نام نہ زانتگ، پیش ءُ پد ئِے کسہ ئِے نکش اَنت پہ زمین ندریگ ءَ نبشتہ بنت ۔تَمَردانی جنزگ ءِ پند مارشتاں سکین دے اَنت، آیوکیں پدریچ ءِ ھاتری سوگات کنگی اَنت واھشت گھیں بلے کُھتیگیں ھبر ھمیش اِنت۔ آ روچ پد ءَ واتر نہ بنت ءُ نیا اَنت۔
دوبر ھما ترانگانی تہ ءَ مردم مین بیت ءُ کپ اِیت، یک گُشتنے گوں ساز ءِ ھَمراھی ءَ الھان بیت، ھما ساعت ءِ مُزا سرجم کنت ءُ دیم ءَ جنزانی ھاٹیگ ءَ توانا کنت۔ موتک ءِ ھمراہ بیت ھمبلانی۔ برے کھنک ءِ زید ءَ، برے چمروکیں شان ءَ، ءُ برے ھما کشکاں کہ ما دوست ھمراہ بیتگیں۔ھمسپر مولمی ءِ مونجاں بیت، وھدیکہ ما کُلبر ءِ تلاں گردان بہ ایں ، زامران ءِ تستگیں ڈکانی پند ءَ جناں، سئود جان ءِ ھمراھی ءِ یات گون بنت ۔
سئود جان جھد ءِ رنگ اَت، جنگ ءِ نہ تُرسیں مَل مِڑوک دژمن تُری گوں ھزارانی ھساب ءَ بہ بیت، گوں ٹینک ءُ بَکتر بنداں بلے سئود ءَ آئی ءِ سر ءَ ارش ءِ راھے شوھاز کُت ،سئود دلیپ شکاری ءِ شاگرداں چہ یکے بوتگ، بازیں جنگے چہ شکاری ءَ در بُرتگ ئِے ۔ یک جنگجوئیں جاگھے سر بوتگ ، وت ھر وھد ءَ جنگی ھالتاں ساجو بوتگ، نوک باھندیں جنگولاں پہ سکینے بیتگ۔
جنگ لیب ءِ داب ءَ داشتگ ئِے ۔ دژمن ءَ ھم بازیں جاگھاں رنگ رنگیں شکست داتگ، زمین پھازانی ھَمراھی ءَ سئود ءَ ھم جنگ داب داب ءَ دیستگ۔جنگ ھما چیز اِنت کہ انسان جنگ ءِ پڑ ءَ بازیں چیزے دربارت ءُ وتی اندر ءَ زاھر کنت، جنگ ھم پیشدار اِیت، کجام انسان کجام ھد ءَ آپ ءَ اِنت۔ جنگ زانت ءَ گیشین اِیت ءُ سما دنت مردم ءَ، جنگ سسا ءِ دامن اِنت کہ آجوئی ءِ مساپر مومن اَنت، پہ راج ءَ بزرگ تبیں مردم اَنت ۔ بلوچ ءِ بانداتی ءِ مسام ءِ رند پداں روان اَنت، منزلی ءِ دنز ءُ مُجانی پلگارگ ءِ شُبین اَنت۔ جنگولانی ارواہ مانایے دار اَنت، زمین ندریگیں سر کندیل اَنت۔ راج ءِ اوستانی مرکباں سوار اَنت۔ تُن ءُ گژن ءِ ھمراھی ءَ ھید ءُ ھونانی سوگند ءِ پد ءَ جنگولاں راج ءُ زمین سمبھینتگ ءُ پہ ڈولے ھر جنگولے وتی یک ابدمانیں کردے راج ءَ سوگات اِنت کرد ءِ بُن ھشتیں پڑ ءَ سئود جان ءِ وتی جُتائیں کردے کہ جنگ ءِ ھر تَک ءُ پھنات ءَ سرپد اَت، توکل ءُ ھاٹیگ ءِ ھدابُندیں سئود شھزانتی ءِ پگرانی پراہ ءُ شاھگانی ءِ سوھوئیں تبانی زرینگ ءَ بلد اَت۔
سئود جان ءِ داتگیں مھراں ڈوک پروشتگ اَنت ملما کرتگ اَنت، دپ ءِ گُشتن ءِ دانکاں ٹھلانی بُندر مٹینتگ اَنت۔ گواچِنی ءَ کشک سینگار اِتگ اَنت سنگراں اوپار بکشاتگ اَنت ۔ کُھتیگیں ھبر ھمیش اِنت کہ دوستیگیں ھمبلے، جھد کارے چہ مارا سست، جسمانی ھوالہ ءَ جُتا بوت بلے ما ھمے کشک ءَ راھی ایں، آئی ءِ پگر ءِ شھرگ آشوب ءِ چیدگ اِنت۔
گُلزمین ءِ پراہ ءُ شاھگانی ءَ مارشتاں رنگے داتگ ۔ یاتانی بکچہ ئِے مئے بڈ ءَ اِنت زمستانی شپاں تَرانگ ئِے پرین ئے سارتی ءَ ودار ءِ سپر من گوں دوست ءِ ھم نیادی ءَ گوازینتگ نھنگ ءِ برپیں دل ءَ، آ شپ سک سارت اَت، ما گوش ئے سرجم ءَ برپ جوڑ بیت ایں، زندگی ءِ نپس کسھانی اجب رنگے مئے ھمراہ اِنت، برے برے درشان بنت جنگولیں سئود تئی جنگانی اجب کسہ اَنت مئے ھمراھی ءَ۔وکائی سینگ ءَ لگوریں دژمن کونڈ موش پرمائینتگ تو دوست تمپ ءِ نُگرھیں بدن ءِ سر ءَ ایراَنت تئی جنگانی دروشم کُلبر ءِ کوش پتا اِیت، تئی یاتاں مزن بند نویس اِیت۔ زپتیں زھیراں تو گوں مگیمی لیک اَنت، چون ھیروپ ءَ ایر داتگ، ولگوج کُتگ دژمن ءِ ھر سنگر۔ تئی جنگانی کجام مسال ءَ بیاراں تئی نہ تُرسی ءِ مسال ایر اَنت اد ءَ دژمن ءِ نپسیات تو شریں وڑی ءَ پھم اِتگ تو زانتگ جنگ چون کنگی اِنت ما جنگ کنیں کجام پُوزیشن ءَ بیت دژمن، بےوار چون کنگ کپ اِیت، مارا دوران ءِ جنگ ءَ برے مارا پیسلہ زورگ کپ اِیت ،انچیں دژمنے سلاہ ءُ سامانی برگ ءُ جنگ ءِ ترینگ جنگولانی سر ءَ اِنت کہ چنچو شیوار ءُ چالاک اِنت۔ تو اے ھیالاں وتی املی دروشمے داتگ ءُ پیشداشتگ۔ تئی تران ھم ھمے بیتگ وھدیکہ پش گیجگی نہ اِنت وھد امل ءِ پیداوری اِنت، ابید چہ امل ءَ ما ھچ دیم ءَ جنز اِت نہ کنیں، تئی جنگی رپک ءُ ھُنرانی شازانتی ءِ بودناکیانی درور باز اِنت۔ترا چہ پد تئی نوک باھندیں شاگرداں دربرتگ، تئی کردار ءِ دروشم تو پہ دوستاں استادی ءِ داب ءَ بیتگ ئے، سھبانی بام ءِ رند پداں کپتگیں ئے۔
ھر وھد ءَ نوکیں ورنایاں زھنی، جنگی ھوالہ سر ءُ سوج ءِ میدان ءَ املی دروشم ءَ آرتگ ءُ پیش داشتگ اَنت۔ جنگ چے پیمءَ کنگ بیت، گیشتر وھد رس اِتگ زھنی تربیت ھم جھد کارانی کُتگ۔ جنگ ءِ تہ ءَ چے پیمیں مشکلات دیم ءَ کیت تو اے دراھیں سر ءُ سوج نوک بروتانی دیم ءَ ایر کرتگ اَنت چوں کرآن ءِ دروشم ءَ ریاست مئے لس محلوک ءَ تنگ چے ھد ءَ تا کنت ایشانی دیما دارگ ءِ واستا مئے رپک ءُ ھُنر چے بہ بنت مئے کار ارزان چون بنت دژمن چے ھد ءَ تاکتوریں ما آئی ءَ کجام رپک ءُ ھنرانی سر ءَ وران بہ کنیں دژمن پروش بوارت ءُ ما سوب مند بہ باں۔ راجی جھد ءِ دیمھونی ارزشت چی یے، کومی مول ءُ مرادانی ھاتر ءَ مارا چنچو ھد ءَ دیمھونی واستا تیار بیگی اِنت۔
سئود جان ھر وھد گوں ورنایاں ھمے پیم تران کنان اَت۔آیوکیں ھالاتانی بارو ءَ ساجو کنان اَت شاگرداں سئود جان ترا چہ پد ھمے ورناھاں وتی اندر ءَ شاہ زانتی یے پیداک کُتگ۔ اے آشوب ءِ درور توئے دوست تئ مھنتانی برورد اَنت تئی کشتگیں پُلاں بر کتگ مرچی تئی کُرتگیں کارانی ستایے دامن نہ جک اِیت ۔ تئی داستان نبشتہ بنت راجی گویاکانی تاکدیماں پہ درور جنگانی میران ئے وڑ ءَ تو وتی امر ءِ گیشتریں بھر راجی جھد ءَ داتگ تئی کُربانیانی ستا نہ بیت کچ ءُ کساس ھر وھد ءَ ترا کہ دیستگ گوں تنزیمی کاراں گلاھیش ئے ، وھد نہ رس اِتگ ترا کموک ایمن بہ نند ئے، راجی کارانی دیمپان بوتگ ئے، راج ءَ پہ اوست ءُ امیت ءِ بلندیں چراگ ءِ مانزمان اِت ئے۔
تئی ھمت ءُ مھنت ءَ سلام اِنت، سئود ترا چہ پد تئی جھد ورنایاں کوپگاں زرتگ، پہ منزل راھی اَنت، تو ابدمان ئے، پہ زمین ءِ شھیدانی لڑ ءَ گوں تو ھوار ئے، ابدمان ئے۔
دی بلوچستان پوسٹ: اے نبشتانک ءِ تہ ءَ درشان کُتگیں ھیال ءُ لیکہ نبشتہ کار ءِ جِندئیگ اَنت، الّم نہ اِنت کہ دی بلوچستان پوسٹ رسانک نیٹورک ایشانی منّوک بہ بیت یا اگاں اے گل ءِ پالیسیانی ءِ درشانی انت۔